Ο Κλιτς κι ο Γιατς

νατο ηπα εε στις βρυξελλες 2005

Η φωτογραφία παραπάνω, με τους αγκυλωτούς σταυρούς ζωγραφισμένους στις σημαίες των ΗΠΑ και της ΕΕ, είναι από διαδήλωση στις Βρυξέλλες, τραβηγμένη σε χρόνο «ανύποπτο» για τους ανύποπτους και τους πιλάτους.

Η φωτογραφία παρακάτω είναι τραβηγμένη πριν μια βδομάδα στο Λβοφ της Ουκρανίας

Rostislav Vasilko2

σταυρωτήδες της ΕΕ και των ΗΠΑ επί το έργο

…Πρόκειται για στιγμιότυπο από τον πολύωρο βασανισμό του Rostislav Vasilko (Ρόστισλαβ Βασίλκο) γραμματέα της τοπικής οργάνωσης Λβοφ του Κομμουνιστικού Κόμματος Ουκρανίας από τους βρυκολακιασμένους φασίστες ναζί σταυρωτήδες που στρατολογούν ΗΠΑ και ΕΕ για να επιβάλλουν την ιμπεριαλιστική «τάξη» τους ενάντια στους εργαζόμενους της Ουκρανίας και όλων των λαών της υφηλίου.

Rostislav Vasilko

Rostislav Vasilko

Rostislav Vasilko4

Rostislav Vasilko1

Rostislav Vasilko3

*****

Στην επόμενη φωτογραφία: Αυτός που τεντώνει το χέρι σε φασιστικό -εεε, αρχαίο ουκρανικό- χαιρετισμό, είναι ο νέος «πρωθυπουργός» της Ουκρανίας, που τον «ψήφισε» δια βοής στην «πλατεία» ο συρφετός  των αποθρασυμένων σταυρωτήδων, «εθνικιστών», φασιστών, ναζήδων και άλλων «φιλελεύθερων» και «δημοκρατών» υποτακτικών της Μέρκελ, του Ολάντ, του Βρετανού που δε θυμάμαι τώρα τ’ όνομά του και του Ομπάμα.

newego_LARGE_t_1101_54316486

Δεν είναι «λάθος». Πρόκειται για κάποιον Αρσένυ Γιάτσενιουκ, για τα μάτια του οποίου η Αμερικανίδα υφυπουργός Εξωτερικών Βικτώρια Νούλαντ πριν 25 μέρες έγινε αλανιάρα στην τηλεφωνική της επικοινωνία με τον πρέσβη των ΗΠΑ στην Ουκρανία Τζέφρι Πίατ: «Να πάει να γαμηθεί η ΕΕ. Εμείς αυτόν θέλουμε. Θα μας τα κανονίσει κι ο ΟΗΕ!» Προφανώς η ΕΕ ήθελε άλλον, μάλλον τον Κλίτσκο που στη φωτο στέκεται σοβαρός δεξιά από τον αρχηγό. Όμως, είπε η Νούλαντ στον πρέσβη, «του Κλιτς θα πρέπει να του λέμε τέσσερις φορές τη βδομάδα τι να κάνει, ενώ ο Γιατς ξέρει και από οικονομία και τα κάνει από μόνος του» (εθνικά ανεξάρτητος ο Γιατς δηλαδή). Μπορείτε κι εσείς να τα ακούσετε, τα πάντα παρακολουθούνται:

Εδώ η Νούλαντ με τον "εγκληματία" Γιανούκοβιτς. Ερωτική ατμόσφαιρα.

Εδώ η Νούλαντ με τον «εγκληματία» Γιανούκοβιτς. Ερωτική ατμόσφαιρα.

Ο Γιατς, λοιπόν, του κόμματος της αδιάφθορης δισεκατομμυριούχου Τιμοσένκο έγινε πρωθυπουργός, ενώ ο Κλιτς, «αποδεδειγμένα ο άνθρωπος της Γερμανίας στις εξελίξεις» σύμφωνα με τον 902gr, αρκέστηκε να τοποθετηθεί ένα μέλος του κόμματός του στην υπηρεσία Ασφάλειας. Μοιάζει μακρινός ο καιρός που η ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Ολμπράιτ εκδήλωνε την ανυπομονησία της «να καλωσορίσει στην ΕΕ (!!!) μια δημοκρατική Σερβία». Εκείνα τα χρόνια η ΕΕ, ακολουθώντας ένα είδος πολιτικής κατευνασμού (απέναντι στον συνεταίρο της άλλωστε), δεν είχε ζητήσει εξηγήσεις από τις ΗΠΑ από πού και ως πού «καλωσορίζουν» αυτές τον οποιοδήποτε στα ξένα σπίτια. Κι έτσι τώρα, κάπου 15 χρόνια αργότερα δηλαδή, η ΕΕ βρίσκεται στη σχετικά δυσάρεστη θέση να «καλωσορίζει» την Ουκρανία (αφού για την εμπορική σύνδεση μεταξύ Ουκρανίας – ΕΕ έγινε όλη η δουλειά) με έναν πρωθυπουργό που ενσαρκώνει το δόγμα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής «να πάει να γαμηθεί (η ΕΕ)». Ας πρόσεχε. Όσο να ‘ναι καλή είναι και η «Ασφάλεια» στο κάτω – κάτω της γραφής…

…Καλή η «Ασφάλεια», αλλά όχι και σαν το «Εσωτερικών» εδώ που τα λέμε. Το «Εσωτερικών» όμως το κέρδισε πάλι το κόμμα της δισεκατομμυριούχου και οι υπηρεσίες του στελεχώθηκαν από μέλη του φασιστικού «Δεξιού Τομέα», στρατιωτικού σκέλους του ακροδεξιού – εθνικιστικού κόμματος «Ελευθερία», το οποίο «σκέλος» αποτέλεσε την ένοπλη δύναμη κρούσης ενάντια στην τελωνειακή σύνδεση της Ουκρανίας με τη Ρωσία και υπέρ της εμπορικής σύνδεσής της με την ΕΕ, υπό την αιγίδα βέβαια του ΔΝΤ  όπως φαίνεται να πηγαίνουν τα πράγματα υπό τη διακυβέρνηση του Γιατς.

ucraine-demos-handgun

Ειρηνικός διαδηλωτής υπερασπιζόμενος τις δυτικές αξίες, σε πόζα καταδίκης της βίας από όπου κι αν προέρχεται. (Φονιάδες, ληστές, υποκριτές είναι οι ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές)

Στην αποκάτω φωτογραφία, αριστερά εικονίζονται «μαχητές» του «Δεξιού Τομέα» στις πρόσφατες συγκρούσεις και δεξιά ο ντόπιος «συναγωνιστής» τους και ομοϊδεάτης τους Μιχαλολιάκος να μιλά κάτω από το σύμβολο των Ες-Ες που έχουν κι οι Ουκρανοί «συναγωνιστές» στα περιβραχιόνιά τους.

1654124_671348882907874_2100938158_n

Δεν είναι λοιπόν σύμπτωση, το ότι αντιπροσωπεία της «ΧΑ» έφτασε ως το Κίεβο για να συναντήσει τα «αδέλφια» της του «Δεξιού Τομέα» και να φωτογραφηθούνε μαζί.

kiebo

Κι έτσι, ενώ ο Κλιτς is doing his homework (σύμφωνα με τα λόγια του Αμερικανού πρεσβευτή), κι ενώ ο Γιατς σαν πρωθυπουργός ετοιμάζεται ή να κουρέψει ή να επιμηκύνει το λαό κάνοντας λόγο για «μαύρες τρύπες 35 δισ.» και «δημοσιονομικό χρέος 75 δισ. δολάρια», κι ενώ η Ρωσία επιχειρεί να διασφαλίσει τα δικά της συμφέροντα μη θέλοντας μάλλον να έχει την τύχη που τόσο γλαφυρά περιέγραψε η Κα Νούλαντ για την ΕΕ, κι ενώ με όλα αυτά ο λαός της Ουκρανίας ενάντια στις δικές του ανάγκες διαχωρίζεται ανάλογα με τη γλώσσα τη θρησκεία και τα λοιπά, την ίδια ώρα ο αρχηγός (υπαρχηγός, στέλεχος ή κάτι τέτοιο) του «Δεξιού Τομέα», κάποιος Αλεξάντρ Μιζίτσκο περιφέρεται στις κρατικές υπηρεσίες και στα τοπικά συμβούλια υλοποιώντας το ρόλο της οργάνωσής του στην στελέχωση του «Εσωτερικών»:

Στο βίντεο που ακολουθεί ο «Δεξιός Τομέας» δείχνει στον εισαγγελέα υπηρεσίας πώς πρέπει να κάνει τη δουλειά του και ποιον πρέπει να «σέβεται» στο εφεξής. Άλλωστε στη Γενική Εισαγγελία κουμάντο κάνει πλέον μέλος του πολιτικού «σκέλους» του «Δεξιού Τομέα», δηλαδή του κόμματος «Ελευθερία». Γενικό το νταβατζιλίκι δηλαδή. Να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας.

Λίγο πριν ή λίγο μετά ο Μιζίτσκο μεταβαίνει στη συνεδρίαση του τοπικού κοινοβουλίου της πόλης Ρόβνο, όπου χρησιμοποιεί το πολυβόλο του σ’ ένα Μάθημα Δημοκρατίας. Από όσο καταλαβαίνω τις ελληνικές λέξεις που μας έχουν κλέψει οι Σλάβοι, το κεντρικό νόημα είναι ότι σε μια Δυτική Δημοκρατία αναγνωρισμένη μάλιστα από τις πολιτισμένες χώρες του κόσμου, τις ΗΠΑ και την ΕΕ, δεν επιτρέπεται να αποκαλείται ο «Δεξιός Τομέας»  και ο ίδιος  προσωπικά με τον χαρακτηρισμό «προβοκάτορας»:

*

Για το τέλος της ανάρτησης ο ξύλινος λόγος της ανακοίνωσης του ΚΚΕ για τις εξελίξεις στην Ουκρανία:

«Το ΚΚΕ καταδικάζει τις ξένες επεμβάσεις στα εσωτερικά της Ουκρανίας. Καταγγέλλει τις τρομοκρατικές διώξεις και απειλές σε βάρος του ουκρανικού λαού, των μειονοτήτων, των κομμουνιστών της Ουκρανίας που φτάνουν μέχρι σε σημείο ανοικτών πολιτικών διώξεων και προσπάθειας απαγόρευσης του ΚΚ Ουκρανίας και του «Κόμματος των Περιοχών». Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στους κομμουνιστές και το λαό της Ουκρανίας και καλούμε τον ελληνικό λαό να σταθεί απέναντι σε κάθε απόπειρα απαγόρευσης της δράσης των κομμουνιστών, περιορισμού των λαϊκών δικαιωμάτων και διαστρέβλωσης της ιστορίας για την πάλη των λαών ενάντια στο φασισμό.

Η αλλαγή κυβέρνησης στην Ουκρανία δε συνιστά ούτε «ανατροπή», ούτε σηματοδοτεί κάποια αλλαγή πολιτικής υπέρ του ουκρανικού λαού. Η νέα ουκρανική κυβέρνηση συγκροτείται από αντιδραστικές πολιτικές δυνάμεις και εκπροσώπους τμημάτων της ουκρανικής ολιγαρχίας, όπως η Τιμοσένκο, που απέκτησαν πολιτική και οικονομική ισχύ μέσα από τη λεηλασία του λαϊκού πλούτου και της σοσιαλιστικής σοβιετικής κληρονομιάς. Αναρριχήθηκαν στην εξουσία με τη στήριξη των ΗΠΑ και της ΕΕ, για την προώθηση των δικών τους γεωπολιτικών σχεδιασμών. Η ελληνική κυβέρνηση έχει σοβαρότατες ευθύνες, διότι και με το ρόλο της ως προεδρεύουσας της ΕΕ, στήριξε αυτή την παρέμβαση στα εσωτερικά της Ουκρανίας.

Στο πλαίσιο της νέας ουκρανικής κυβέρνησης ενεργό ρόλο αναλαμβάνουν και ένοπλες ναζιστικές οργανώσεις και κόμματα, απόγονοι συνεργατών των SS, που τρομοκρατούν τον ουκρανικό λαό, τους μειονοτικούς πληθυσμούς, σπέρνουν το εθνικιστικό διχαστικό δηλητήριο και τον αντικομμουνισμό, βεβηλώνουν τα σοβιετικά και αντιφασιστικά μνημεία.

Οι εξελίξεις στην Ουκρανία αποδεικνύουν για μια ακόμη φορά ότι οι ναζιστικές οργανώσεις, όπως η ελληνική Χρυσή Αυγή, λειτουργούν ως όργανα του συστήματος, του κεφαλαίου, των ιμπεριαλιστικών κέντρων σε βάρος των λαών. Αποδεικνύεται επίσης ο ψευδεπίγραφος «αντιφασισμός» και «αντιρατσισμός» της ΕΕ, τα κροκοδείλια δάκρυα για την άνοδο του φασισμού στην Ευρώπη, τη στιγμή που η ίδια η ΕΕ παρέχει κάλυψη σε αυτές τις οργανώσεις, γιατί αυτό υπηρετεί τα συμφέροντά της.

Σήμερα είναι απολύτως αναγκαίο και επίκαιρο ο ουκρανικός λαός να οργανώσει τη δική του ανεξάρτητη πάλη ενάντια στην αστική τάξη της χώρας του και τις διάφορες ιμπεριαλιστικές ενώσεις που τον οδηγούν σε ένα μακελειό με ανυπολόγιστες συνέπειες, φτάνοντας ακόμη και στην ένοπλη σύγκρουση. Να απομονώσει τις ναζιστικές – φασιστικές εγκληματικές ομάδες που αποτελούν το μακρύ χέρι των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών.

Ο ουκρανικός λαός ενωμένος, ανεξάρτητα από θρησκεία, γλώσσα ή εθνική καταγωγή, μπορεί να χαράξει το δρόμο για το σοσιαλισμό, που αποτελεί τη μοναδική εναλλακτική λύση στα αδιέξοδα του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης. Διαθέτει άλλωστε την ιστορική μνήμη που διδάσκει ότι στα χρόνια του σοσιαλισμού, οι λαοί και εθνότητες της Ουκρανίας και όλων των χωρών της πρώην ΕΣΣΔ ζούσαν, συμβίωναν και προόδευαν σε συνθήκες ειρήνης και ευημερίας».


«ευρωπαϊκό κεκτημένο»

Οπορτουνισμός γενικά είναι ο καιροσκοπισμός, η ιδεολογία και πολιτική του ευκαιριακού. Με αυτή την έννοια οπορτουνιστική απέναντι στο λαό είναι γενικά η αστική πολιτική αφού για να εξασφαλίζει μια μίνιμουμ σταθερότητα πρέπει να τον  εξαπατά διαρκώς κι αυτό μπορεί να το κάνει μόνο με ισχυρές δόσεις οπορτουνισμού, είτε φωνάζοντας εοκ και νατο το ίδιο συνδικάτο, είτε τάζοντάς του χρηματιστηριακούς τζόγους, είτε ότι λεφτά υπάρχουν, είτε ότι μόλις γίνουμε κυβέρνηση θα καταργήσουμε το μημόνιο, είτε συνδυάζοντας το ρατσισμό με το δουλεμπόριο.

Στην ορολογία του κομμουνιστικού κινήματος, ο οπορτουνισμός (χωρίς να χάνει τη γενική του έννοια, ίσα-ίσα) είναι η διείσδυση της αστικής ιδεολογίας και πολιτικής στο εργατικό κίνημα, η μεταμφίεση με εργατική φόρμα της ιδεολογίας και της πολιτικής των εκμεταλλευτών. Γι’ αυτό και η ιδεολογική και πολιτική πολεμική κατά του οπορτουνισμού, είναι πολεμική πρώτης γραμμής για το εργατικό κίνημα.

Γι’ αυτό ας μην κλαψουρίζουν θλιβερά οι διάφοροι εκπρόσωποι και τα διάφορα επικοινωνιακά μέσα του ΣΥΡΙΖΑ για το ότι το ΚΚΕ ασκεί στον ΣΥΡΙΖΑ κριτική «περισσότερη» από ό,τι στην κυβέρνηση. Αυτό είναι φυσικό, εφόσον ο ΣΥΡΙΖΑ είναι επί της ουσίας φωνή  της «κυβέρνησης» μέσα στο εργατικό, μέσα στο  λαϊκό κίνημα. Και είναι εντελώς διαφορετικό θέμα το αν αυτή η κριτική ασκείται και αν αυτή η πολεμική διεξάγεται πάντα σωστά. [*]

Όλη αυτή η εισαγωγή έχει να κάνει με το ότι στη συνέχεια της ανάρτησης θα «βρίσω» ειδικά τον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ θα μπορούσα για τους ίδιους λόγους να βρίζω πχ την κυβέρνηση, τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, τη ΔΗΜΑΡ ή τους «58».

Ο ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν, κάθε φορά που κάτι πάει κατά τη γνώμη του στραβά στην κυβερνητική πολιτική κλπ, σπεύδει να επικαλεστεί το «ευρωπαϊκό κεκτημένο», βάζει τις φωνές ότι αυτό το «κεκτημένο» παραβιάζεται, και ζητάει από την κυβέρνηση να ευθυγραμμιστεί με το «κεκτημένο» αυτό διότι διαφορετικά θα κάνει αυτός κυβέρνηση και τότε το «κεκτημένο» θα δείξει την πραγματική του λάμψη.

Το θέμα όμως, δηλαδή το δυστύχημα για τον ΣΥΡΙΖΑ, είναι ότι το «ευρωπαϊκό κεκτημένο» δεν «παραβιάστηκε» ποτέ. «Κεκτημένο» είναι αυτό που έχει ήδη αποκτηθεί. Και κάθε φορά που αποκτιέται κάτι ακόμα πλάι στο προηγούμενο, αυτό είναι απλώς ένα νέο «κεκτημένο» που δεν παραβιάζει το παλιό αλλά προστίθεται σ’ αυτό και το συμπληρώνει.

Μιλώντας πρόχειρα λοιπόν, «ευρωπαϊκό κεκτημένο» είναι οι βομβαρδισμοί στο Βελιγράδι, το παραβιασμένο (ξεπαρθενεμένο) ελληνικό σύνταγμα όταν επί Σημίτη περνούσαν τα  «συμμαχικά» στρατεύματα για να μπουν οι «χερσαίοι» στη Γιουγκοσλαβία, οι ευρωενωσιακές ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις σε κάθε γωνιά του πλανήτη για το μερίδιο της ΕΕ στον ανταγωνισμό της με τις ΗΠΑ (ή το αντίθετο), η κατεδάφιση της κοινωνικής ασφάλισης και των κοινωνικών εργατικών – λαϊκών δικαιωμάτων, η ανεργία σε διψήφια ποσοστά και απόλυτες τιμές εκατομμυρίων και εκατομμυρίων ανθρώπων, ο ρατσισμός των αντιμεταναστευτικών στρατοπέδων συγκέντρωσης,  οι μισθοί της πείνας και η ζωή των εργαζομένων με την ψυχή στο στόμα, το χτύπημα στο σφυρί της δημόσιας – λαϊκής περιουσίας, η τελειοποίηση των αντιλαϊκών κατασταλτικών νόμων και μηχανισμών, η δωροδοκία των πολιτικών, η δωροληψία των πολιτικών, η ανοχή της ΕΕ στην τουρκική κατοχή ενός εδαφικού τμήματός της, οι επαναλαμβανόμενες προσπάθειες για διχοτόμηση της Κύπρου, και πολλά ακόμα γιατί στο σύνολο τους ουκ έστιν αριθμός,   ΚΑΙ ΤΩΡΑ! ΝΕΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΕΚΤΗΜΕΝΟ! Η διεύρυνση της επιρροής της ΕΕ προς την ανατολή με δύναμη κρούσης τον ουκρανικό εθνικισμό, φασισμό, νεοναζισμό, την μοναδική βία που δεν καταδικάζουμε από όπου κι αν προέρχεται! Η ενσυνείδητη και ηθελημένη «ομηρία» των ευϋπόληπτων «δημοκρατών» υπαλλήλων του ευρωενωσιακού μονοπωλιακού κεφαλαίου στους φασιναζιστικούς μηχανισμούς που εξέθρεψαν και εκτρέφουν για να διασφαλίσουν τη δική ΤΟΥ κυριαρχία.

*

Διαβάζουμε στον ημερήσιο τύπο ότι, τώρα,  στην ΕΕ φοβούνται για κύμα Ουκρανών μεταναστών προς τα δυτικά.

Είπαμε όμως: Ο οπορτουνισμός είναι γενικό χαρακτηριστικό του αστισμού. Δε»φοβούνται» λοιπόν κανένα κύμα Ουκρανών μεταναστών. Απλώς το αναμένουν σχεδιάζοντας την αξιοποίησή του για τη στερέωση της στρατηγικής των εκμεταλλευτών. Κι όπως εκεί στηρίχτηκαν σε κάθε είδους «εθνικιστικούς», ρατσιστικούς, φασιστικούς μηχανισμούς, τώρα αφήνουν τον σμπάρο στημένο για το δεύτερο τριγώνι, για την αξιοποίηση του πιθανού και αναμενόμενου νέου μεταναστευτικού κύματος στο στόχο του πνιξίματος του εργατικού, λαϊκού κινήματος και της δημοκρατίας μέσω της ανάπτυξης ενός νέου κύματος φασισμού και ρατσισμού στους κόλπους των ευρωπαϊκών λαών, είτε με μορφές συμμορίτικες είτε με μορφές «νόμιμων» στρατοπέδων συγκέντρωσης, στο στόχο δηλαδή της συνεχιζόμενης τερατογένεσης του «ευρωπαϊκού κεκτημένου».

Διότι αν ο οπορτουνισμός είναι η διείσδυση της ιδεολογίας και της πολιτικής των αφεντικών ανάμεσα στους εργαζόμενους, ο φασισμός και ο ρατσισμός είναι η ενεργητική υιοθέτηση από τους εργαζόμενους του ταξικού μίσους των αφεντικών τους ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥΣ, ενάντια στους εαυτούς τους, είναι το ξεδόντιασμα του κάβουρα και το κόλλημα πίσω του της ουράς του σκορπιού με την οποία δαγκώνει και σκοτώνει τον εαυτό του.

*

Φυσικά τα παραπάνω δεν τα γράφω μήπως τα διαβάσει ο ΣΥΡΙΖΑ και διορθωθεί… Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει γίνει αδιόρθωτος, κι ας το σκεφτούν αυτό καλά όσες δυνάμεις του λαού είναι εγκλωβισμένες σ’ αυτόν, είτε στη «δεξιά» είτε στην «αριστερή» του τάση, όπως κι όσες λαϊκές δυνάμεις είναι εγκλωβισμένες στα κόμματα του ευρωενωσιακού «μονόδρομου» είτε του «πολιτικά ορθού» είτε του «λευκού» και ρατσιστικού, επιδιώκοντας αντικειμενικά με τον δικό τους εγκλωβισμό να εγκλωβίσουν όλο το λαό στο μαύρο «ευρωπαϊκό κεκτημένο» που έρχεται.

*

Βέβαια, μετά από αυτά είναι «φυσικό» να αναμένεται κι ένα ακόμα κύμα λάσπης τύπου «βαθύ πασόκ» ενάντια στο ΚΚΕ.

[*] Τα σχετικά με τον οπορτουνισμό θα μπορούσαν να βρουν το αντίστοιχό τους και στο φασισμό. Όπως όλα τα κόμματα του καπιταλιστικού τόξου είναι κατ’ ανάγκη οπορτουνιστικά, έτσι τα ίδια κόμματα τείνουν κατ’ ανάγκη και στην υποταγή τους στο φασισμό που είναι η «ιδεολογία» και πολιτική της τάξης των εκμεταλλευτών στην καθαρότητά της (δηλαδή και οπορτουνισμός στην καθαρότερή του μορφή).  Επειδή όμως  αν αρχιζαμε να λέμε «οπορτουνιστές» το Σαμαρά και τον Βενιζέλο θα ξεχνούσαμε γιατί είναι οπορτουνιστής ο Τσίπρας κι ο Λαφαζάνης, για τον ίδιο  λόγο καλό είναι γενικά να λέμε φασίστες τους φασίστες παρ’ ότι και διότι όλοι οι δρόμοι της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο οδηγούν αναγκαστικά στο φασισμό.


«εθνικιστικό» σχόλιο «κατόπιν ωρίμου σκέψεως»

Εδώ και λίγο καιρό το μπλογκ έχει αποκτήσει έναν σχολιαστή που υπογράφει ως «ΕΘΝΙΚΙΣΤΗΣ», τον οποίο μάλιστα και «τιμήσαμε» με ιδιαίτερη ανάρτηση ανάρτηση εδώ.

Το θέμα της ημέρας έχει να κάνει με το γεγονός ότι ο εν λόγω «ΕΘΝΙΚΙΣΤΗΣ΅, χωρίς εμφανή λόγο ή, με άλλα λόγια, στα καλά καθούμενα «χτύπησε» με νέο (ενδιαφέρον από μια ορισμένη άποψη) σχόλιο στην ανάρτησή «του»… Εκεί που είχε έναν μήνα να φανεί, αποδείχθηκε ότι το σκεφτόταν, το σκεφτόταν, ώσπου «κατόπιν ωρίμου σκέψεως» ανέκραξε:

Ο/Η Fuck Islam…!!!

‘ΑΝΑΡΧΟΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟΣ’ ΕΜΕΤΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΓΧΑΡΙΚΙΑ…!!!

‘ΙΣΛΑΜ-ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ, Ο ΙΔΙΟΣ ΦΑΣΙΣΜΟΣ…!

***

Δεν θα δημοσιευόταν καν αυτό το σχόλιο, αν στην ταμπέλα του «εθνικισμού» δεν παγιδεύονταν ιδεολογικά κι άλλοι άνθρωποι εκτός από τον εν λόγω «ΕΘΝΙΚΙΣΤΗΣ» (ή εν προκειμένω: «Fuck Islam«) , και αν το εμβριθές σχόλιό του δεν είχε όπως είπαμε «ορισμένο ενδιαφέρον», το οποίο συνίσταται στο εξής:

Στην  προηγούμενη περίοδο της ζωής του, όταν ο ιμπεριαλισμός χρησιμοποιούσε σαν κεντρικό εργαλείο χειραγώγησης και αποπροσανατολισμού των λαών τον αντισημιτισμό, ο  «εθνικισμός» κάθε λογής (δηλαδή κάθε χώρας) -και πίσω από αυτόν ο ρατσισμός της εποχής- ήταν αντισημιτικός. Όχι μόνο στην «αρχετυπική» περίπτωση της Γερμανίας, των ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης κλπ, αλλά κι αλλού, και στην Ελλάδα ο «εθνικισμός» επιδίδονταν σε καταδιώξεις κατά των Εβραίων  – κι όχι βέβαια κατά της «πλουτοκρατίας» όπως μπορεί να φαντασιώνονται ορισμένοι, αλλά κατά των λαϊκών στρωμάτων, κατά των φτωχών, κι όποιος αμφιβάλλει ας ψάξει να μάθει για τις επιδρομές της προπολεμικής «εθνικιστικής» οργάνωσης «ΕΕΕ» κατά των λαϊκών εβραϊκών συνοικισμών της Θεσσαλονίκης…

Σήμερα ο ιμπεριαλισμός έχει αλλάξει τροπάριο, και μαζί του άλλαξε τροπάριο και το πιστό του κατοικίδιο ο «εθνικισμός», η παραπλανητική πρόσοψη του φασισμού και του ρατσισμού. Κεντρικό εργαλείο σήμερα της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας κατά των λαών, κατά των εργαζομένων, ακόμα και κατά των εθνών, κεντρικό εργαλείο χειραγώγησης και αποπροσανατολισμού, είναι σήμερα ο «κίνδυνος» που προέρχεται «από το ισλάμ». «Κίνδυνος» στο όνομα του οποίου έχει εξαπολυθεί  σειρά ιμπεριαλιστικών επιδρομών κατά των λαών του αραβικού κόσμου και της Ασίας με το έργο να συνεχίζεται.

Κι όπως και τότε πίσω από τον ιμπεριαλιστικό – εθνικιστικό – ρατσιστικό αντισημιτισμό κρύβονταν στενές συμμαχίες και συμφύσεις των ιμπεριαλιστικών κέντρων με το «εβραϊκής» ταυτότητας   μονοπωλιακό κεφάλαιο, έτσι και σήμερα ο «αντιισλαμισμός» των ιμπεριαλιστών συνοδεύεται από στενή στρατηγική σύνδεση και συμμαχία με τις κατεξοχήν «ισλαμικές» αραβικές πετρελαιομοναρχίες, πετρελαιοεμιράτα κλπ κλπ… Όσο για τον «εθνικιστικό» αντιισλαμισμό δεν του απομένει παρά ρόλος κράχτη των ιμπεριαλιστικών βομβαρδισμών κατά των λαών του αραβικού κόσμου και της Ασίας, ρόλος κράχτη των ρατσιστικών δολοφονικών επιθέσεων κατά των Αράβων και μουσουλμάνων μεταναστών στις ιμπεριαλιστικές μητροπόλεις…

Αντισημιτικός στην «παραδοσιακή» του μορφή, «αντιισλαμικός»  (αλλαγμένος στο «αντίθετό» του) σήμερα, και πάντοτε αντικομμουνιστικός στον μόνιμο παρονομαστή του, ο «εθνικισμός» ήταν και παραμένει εργαλείο παγίδευσης των εργαζομένων στην κυριαρχία των εκμεταλλευτών τους.


επικίνδυνες «χρυσαυγίτικες» προκλήσεις

Αντιγράφω την χθεσινή είδηση από τον 902gr:

«Το δηλητήριο του διχασμού χριστιανών και μουσουλμάνων έχυσαν τα φασιστοειδή της Χρυσής Αυγής που ταξίδεψαν από διάφορες περιοχές της χώρας, για να παραβρεθούν στα εγκαίνια των γραφείων τους σε Ξάνθη, Κομοτηνή και Αλεξανδρούπολη, που έγιναν το Σαββατοκύριακο.

Στην Κομοτηνή, με επικεφαλής 8 βουλευτές της Χρυσής Αυγής, πραγματοποίησαν πορεία στις γειτονιές της μουσουλμανικής μειονότητας φωνάζοντας εμπρηστικά και υβριστικά συνθήματα. Οι φασίστες της Χρυσής Αυγής αποκαλούσαν «μούλους» και «Μογγόλους» τους μουσουλμάνους εργάτες, επιστήμονες και μικρούς ΕΒΕ και φώναζαν «Έξω οι Τούρκοι από τη Θράκη».

Στη διάρκεια της παραμονής τους στην Κομοτηνή, υπό το βλέμμα της αστυνομίας, επιτέθηκαν σε διαδηλωτές που αντιδρούσαν στην παρουσία τους, με αποτέλεσμα να τραυματιστεί μία φοιτήτρια και να οδηγηθεί στο νοσοκομείο. Λίγο αργότερα κόμπαζαν οι βουλευτές τους ότι «τους δόθηκε η δυνατότητα να προπονηθούν».

Επιπλέον, προπηλάκισαν τη δημοσιογράφο Όλγα Τσιούλφα. Σύμφωνα με καταγγελία της ίδιας, ο βουλευτής Αρτέμης Ματθαιόπουλος απαίτησε να του δείξει τη δημοσιογραφική της ταυτότητα και να σβήσει τις φωτογραφίες που είχε τραβήξει. Όταν αυτή αρνήθηκε, βρέθηκε περικυκλωμένη από μια ομάδα χρυσαυγιτών που φορούσαν κράνη, κουκούλες και κράταγαν γκλομπ.»

Με αφορμή την είδηση αυτή, θυμήθηκα παλιότερο σχόλιο γραμμένο για πανομοιότυπες επικίνδυνες «χρυσαυγίτικες» προκλήσεις εκείνης της χρονιάς (2-9-2008):

«Όπως είναι φανερό, η δραστηριότητα της γνωστής αυτής νεοναζιστικής οργάνωσης και όσων κινούνται γύρω από αυτήν, ξεπερνά στην παραπάνω περίπτωση το συνηθισμένο της επίπεδο που σχετίζεται με τη σωματική ακεραιότητα μεταναστών κλπ, και αγγίζει την περιοχή μιας προβοκάτσιας με ευρύτερες πιθανές συνέπειες. 

Συντονισμένοι με τους ομοϊδεάτες τους της άλλης μεριάς των συνόρων, κουβαλάνε νερό στον κοινό τους μύλο του εθνικού σωβινισμού, του «αλυτρωτισμού» και του ρατσισμού κι αλείφουν το βούτυρό τους στο ψωμί που (και στους από δω και στους από κει) τους δίνουν και τρώνε τα ίδια (ΝΑΤΟϊκά) κέντρα σχεδιασμού, τα οποία κινούν και τα νήματα των υπηρεσιών και παραϋπηρεσιών που καθοδηγούν τη δράση τους.

Η δράση τους, έτσι κι αλλιώς αποκρουστική, είναι επικίνδυνα προκλητική, ιδίως σε μια περίοδο όπου από την πλευρά του ιμπεριαλισμού εξυφαίνονται κάθε λογής σχέδια σε βάρος των λαών, η πραγματοποίηση πολλών από τα οποία βασίζεται σε δήθεν αυθόρμητες αφορμές ως το έναυσμα γεγονότων που ξεκινάνε και εξελίσσονται δήθεν «από μόνα τους». 
Πρέπει λοιπόν να μπει τέρμα σε αυτή τους τη δράση, και στην κρατική ασυλία που απολαμβάνει η ιστορικά καταδικασμένη, εγκληματική και πολλαπλά και αποδεδειγμένα καταστροφική ιδεολογία και πρακτική τους. Και αυτό δεν έχει καθόλου να κάνει με το αν η δράση τους αυτή θα καλύπτεται κάτω από το ένδυμα της «νομιμότητας» ή της «παρανομίας», αλλά με το αν θα εκμηδενιστούν τα όποια πραγματικά περιθώρια για την πραγματοποίησή της.
Χαρακτηριστική ως προς το σημείο αυτό είναι η στάση των κρατικών αρχών, που δια των «λιγοστών αστυνομικών δυνάμεων» επέτρεψαν τις επικίνδυνες προκλήσεις των «χρυσαυγιτών» και επενέβησαν μόνο όταν τα επεισόδια άρχισαν να παίρνουν έκταση, δηλαδή προφανώς όταν ο συρφετός των νεοναζί θα άρχιζε να τα βρίσκει σκούρα από ολόκληρο τον πληθυσμό των χωριών που πήγε με την αποστολή να προκαλέσει και να προσβάλει. 

Φυσικά είναι δύσκολο να περιμένει κανείς οποιαδήποτε πραγματικά θετική και στοιχειωδώς υπεύθυνη στάση από την άρχουσα τάξη αυτής εδώ της χώρας, από το μηχανισμό της εξουσίας της δηλαδή το κράτος, και το πολιτικό υπαλληλικό προσωπικό της δηλαδή την κυβέρνηση. Για αυτό το σύστημα, συστατικό στοιχείο του οποίου αποτελούν και οι νεοναζιστικές οργανώσεις τύπου «χρυσή αυγή», μπρος στο υπαρξιακό αδιέξοδο που αντιμετωπίζει πατώντας με το ένα πόδι στη βάρκα της δήθεν εθνικής στάσης και με το άλλο πόδι στη βάρκα των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών, ίσως τελικά ο «αυτοματισμός» σαν συνέπεια τέτοιων επικίνδυνων προκλήσεων να είναι τελικά «μια κάποια λύσις». Οπότε δεν έχει παρά να ασχοληθεί με τη μισθολογική καθήλωση και τη φορολογική αφαίμαξη των εργαζόμενων στρωμάτων και εφόσον τα καταφέρνει όλα πάνε καλά…

Το ζήτημα λοιπόν είναι πώς η λαϊκή συνειδητοποίηση, εγρήγορση και κινητοποίηση θα ματαιώνει τέτοιους σχεδιασμούς και θα αναγκάζει κάθε παρόμοια πρόκληση να πέφτει στο κενό (είτε έχει ως πεδίο υλοποίησης τη Φλώρινα, είτε τη Θράκη, είτε τη Βόρεια Ήπειρο, είτε … το κέντρο της Αθήνας)…»


εθνικιστικό παραλήληρημα μπερίσα – ρατσιστικό παραλήρημα «χρυσής αυγής»

Στοχοποιώντας το σύνολο των Αλβανών μεταναστών, αποκαλώντας τους συλλήβδην «παράσιτα και εγκληματίες», εκτοξεύοντας ασυναρτησίες του είδους ότι στην «ανοχή μας» απέναντί τους οφείλονται «οι  παράλογες απαιτήσεις» που «εγείρει το θλιβερό κρατίδιό τους», πήρε η «ΧΑ» τη σκυτάλη από τον Αλβανό πρωθυπουργό Σαλί Μπερίσα, για να ράψει όσα έκοψε αυτός με το δικό του παραλήρημα, όταν σε εορταστική εκδήλωση για την 100η επέτειο της ανεξαρτησίας της Αλβανίας, στον Αυλώνα, έκανε λόγο για «εθνική ανεξαρτησία, όλων των αλβανικών εδαφών από την Πρέβεζα μέχρι το Πρέσεβο, από τα Σκόπια μέχρι την Ποντγκόριτσα».

Επιβεβαιώνοντας με το ρατσιστικό – εθνικιστικό της παραλήρημα  διπλά το ΚΚΕ, που με χθεσινή του ανακοίνωση για την ομιλία Μπερίσα σημειώνει, ότι «ο εθνικισμός, τα συμφέροντα και οι ανταγωνισμοί των μονοπωλίων και των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων στα Βαλκάνια και την ευρύτερη περιοχή, αποτελούν μεγάλο και κοινό κίνδυνο για όλους τους λαούς, που πρέπει ο καθένας στη χώρα του και όλοι μαζί να τους αντιπαλέψουμε αποφασιστικά«...

..«Η εθνικιστική ομιλία Μπερίσα περί Μεγάλης Αλβανίας, που σημαίνει αλλαγή συνόρων στην Ελλάδα και στα Βαλκάνια, δεν υπηρετεί τα συμφέροντα του αλβανικού λαού, αλλά στόχους της αστικής τάξης της Αλβανίας που έχει τη στήριξη των ΗΠΑ και ισχυρών χωρών της ΕΕ», αναφέρεται επίσης στην ανακοίνωση του ΚΚΕ.

902gr1902gr2


μεταφορές έδρας

Τη μεταφορά της έδρας από την Ελλάδα στη Ζυρίχη της Ελβετίας και τη διαπραγμάτευση των μετοχών τους από το χρηματιστήριο της Αθήνας σε αυτό του Λονδίνου ανακοίνωσε το μονοπώλιο της «Coca Cola 3E».

Wunderbar!

*

Μετά από δεκαετίες τρελής κερδοφορίας, χάρη στη στυγνή εκμετάλλευση χιλιάδων εργαζομένων, και μια πρωτόγνωρη αύξηση των περιουσιακών της στοιχείων, η «ΦΑΓΕ», η γνωστή γαλακτοβιομηχανία, ανακοίνωσε ότι μεταφέρει την έδρα της στο Λουξεμβούργο, για να πληρώνει, λέει, λιγότερους φόρους και να κινείται σε μια αγορά όπου δεν υπάρχει πρόβλημα με τα τραπεζικά δάνεια.

Αχ, το ελληνορθόδοξο γιαουρτάκι!


«υπερεθνικότητα» vs έθνους και διεθνισμού

Η ανάρτηση στο κατά τη γνώμη μου πολύ ενδιαφέρον μπλογκ Lenin Reoaded του άρθρου με τον τίτλο Από τις «τοπικές συγκρούσεις» στην ανασύνθεση του παγκόσμιου συστήματος έδωσε την αφορμή για την πρώτη ανάρτησή μου σε αυτό εδώ το μπλογκ, όπως ακολουθεί:

Η συγκρότηση του σύγχρονου έθνους-κράτους ιστορικά υπήρξε παντού καρπός της επαναστατικής (με τη μια η άλλη μορφή) ανόδου της αστικής τάξης, πράγμα που (με κάποιο κίνδυνο «μεταφυσικοποίησης») μπορεί να το πει κανείς κι έτσι: η συγκρότηση του έθνους-κράτους υπήρξε, ιστορικά, επαναστατικός καρπός.

Αυτό ισχύει λχ για το τυπικό πρότυπο της αστικής επανάστασης: τη Γαλλία του 1789, ισχύει για τη Γερμανία του 1848, ισχύει για τις επαναστάσεις των λατινοαμερικάνικων κρατών ενάντια στην ισπανική αποικιοκρατία, ισχύει και για την ελληνική επανάσταση του 1821 (όπου λόγω ιδιαίτερων συνθηκών το ταξικό στοιχείο επικαλύφθηκε φαινομενικά από το εθνικό, ακόμα και το θρησκευτικό). Αυτά είναι μερικά μόνο παραδείγματα, θα μπορούσε να προστεθεί μια ατελείωτη σειρά.

Αντίθετα η σημερινή επιχείρηση προκρούστειας «υπέρβασης» του έθνους-κράτους αποτελεί επιδίωξη των ηγετικών κύκλων του μονοπωλιακού καπιταλισμού, του καπιταλισμού που έχει γίνει ολοκληρωτικά αντιδραστικός ιστορικά, και αποσκοπεί ουσιαστικά, όχι βέβαια στην δι-εθνική συνεργασία των λαών, αλλά στην αντικατάσταση των εθνών κρατών από μια «ομογενοποιημένη» αγορά κάτω από την άμεση πολιτική και οικονομική τους διεύθυνση.

Μέσα σε αυτό το γενικό πλαίσιο εντάσσεται και η επιδίωξη «αντικατάστασης» του επιπέδου ανάπτυξης της ταξικής πάλης σε κάθε χώρα από την «υπερεθνικά» συγκεντρωμένη πολιτική εξουσία των καπιταλιστικών μονοπωλίων πάνω στο σύνολο των λαών της «ομογενοποιημένης αγοράς» τους. Πράγμα που δεν απαλλάσσει την ίδια αυτή εξουσία από τις ανταγωνιστικές αντιθέσεις που αναπτύσσονται στο εσωτερικό της, στη βάση της αντιλαϊκής αντεργατικής της ενότητας:

Η «υπερεθνικότητά» της συνίσταται και εμφανίζεται ως πλευρά της ενιαίας εξουσίας τους κατά των λαών και των εργαζομένων σε διεθνές επίπεδο. Κάθε όμως εσωτερική της αντίθεση που ξεπερνά ένα κρίσιμο όριο, αποκαλύπτει τον δι-εθνικό χαρακτήρα της και την διαρκή δυνατότητα μετατροπής της ένωσης σε ανταγωνιστική αντιπαλότητα για την ξεχωριστή διεκδίκηση από κάθε δύναμη των ιδιαίτερων «δικαιωμάτων» της στην ληστεία των λαών.

Αυτό που έλεγε ο Λένιν για τις «Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης» ισχύει και για αυτές, αλλά ισχύει και ευρύτερα για κάθε δι-εθνική ένωση του μονοπωλιακού κεφαλαίου: Ή θα είναι αδύνατη ή θα είναι αντιδραστική.

Το έθνος-κράτος, ευρύτερα η εθνική συγκρότηση, αποτελεί ιστορική προοδευτική βαθμίδα της κοινωνικής ανάπτυξης, της ανάπτυξης της κοινωνίας.

Ίσως την πιο πρόσφατη τέτοια βαθμίδα που κατοχυρώθηκε επαναστατικά: και σε τελική ανάλυση σε αυτό συνηγορεί και η πραγματικότητα της ΕΣΣΔ σαν ένωση εθνών, πολλά από τα οποία κατέκτησαν την εθνική τους υπόσταση εντός και χάρη ακριβώς στην ύπαρξη της ΕΣΣΔ.

Στο σημερινό, αντικοινωνικό στάδιό του, ο μονοπωλιακός καπιταλισμός έρχεται αντιμέτωπος με την ανάπτυξη της κοινωνίας, αντιμέτωπος με την ανώτερη υπαρκτή βαθμίδα ανάπτυξής και συγκρότησής της, αντιμέτωπος με τον «κίνδυνο» επίσης η βαθμίδα αυτή να δώσει την θέση της σε μια ανώτερη βαθμίδα διεθνικής συγκρότησης βασισμένης στην ανάπτυξη της κοινωνίας και όχι στην ανάπτυξη του κεφαλαίου.

Γι’ αυτό, και στην υπαρκτή υλική βάση της «υπερσυγκέντρωσης» (*) του μονοπωλιακού κεφαλαίου, στρέφεται κατά του έθνους – κράτους, στρέφεται έτσι ταυτόχρονα κατά του ιστορικά δοσμένου βαθμού ανάπτυξης της ταξικής πάλης, επιχειρεί να αντικαταστήσει τον τελευταίο με τη δική του κυριαρχία πάνω από αυτό το βαθμό, αποδιαρθρώνει (οικονομικά και πολιτικά) την εθνική συγκρότηση επιχειρώντας την «υπέρβασή» της μέσω της αγοραίας «ομογενοποίησης» που ταυτόχρονα αποτελεί την δική του απάντηση εναντίον κάθε προοπτικής συγκρότησης μιας νέας βαθμίδας δι-εθνικής συνεργασίας.

Ο εθνικισμός, σαν αντίδραση τμημάτων του κεφαλαίου σε αυτή τη συνολική τάση του εκμεταλλευτικού συστήματος στο οποίο τα ίδια αυτά τμήματα εντάσσονται, είναι στην πραγματικότητα ανίκανος να αντιπαρατεθεί σε αυτή την «τάση».

Όχι μόνο είναι ανίκανος, αλλά στην πράξη αποτελεί εργαλειακό της εξάρτημα, εφόσον από τη φύση τους οι διάφοροι εθνικισμοί «συμψηφίζονται» μέσω της «φυσικής» τους αντιπαλότητας, η οποία καθίσταται εν τέλει το μέσο για να επιβληθεί πάνω σε αυτήν η «υπερεθνική» ιμπεριαλιστική ρύθμιση.

Το πολύ που μπορεί αντικειμενικά να επιτύχει ο εθνικισμός (που σε τίποτα ουσιαστικό δεν ταυτίζεται με τα κινήματα της εθνικής απελευθέρωσης, διεκδίκησης και διατήρησης της εθνικής ανεξαρτησίας), είναι μια σχετικά προνομιακή θέση του τμήματος του κεφαλαίου που εκπροσωπεί σε βάρος των ανταγωνιστών του εντός του πλαισίου των επιδιώξεων των «υπερεθνικών» ενώσεων του ιμπεριαλισμού και όχι εναντίον τους.

Και ακόμα χειρότερα, ο εθνικισμός αποτελεί και χρησιμοποιείται συνειδητά από την εξουσία των μονοπωλίων, ως το «αντίπαλο δέος» κατά της συνεπούς ανάπτυξης του κινήματος της εργατικής τάξης και κατά της οικοδόμησης των συμμαχιών της με τα ευρύτερα καταπιεζόμενα στρώματα της κοινωνίας, κατά επίσης της οικοδόμησης των διεθνών συμμαχιών της, δηλαδή με μια φράση κατά της μοναδικής δύναμης που είναι σε θέση να αποτελέσει φραγμό και διέξοδο απέναντι στα σχέδια και τις επιδιώξεις της «υπερεθνικά» συγκεντρωμένης δύναμης των καπιταλιστικών μονοπωλίων…

(*) Μπορεί ορισμένους να ξενίζει η χρήση του όρου «υπερσυγκέντρωση», σε σχέση με τον βαθμό συγκέντρωσης του κεφαλαίου.

Όμως από τη στιγμή κι έπειτα, όπου η ανάπτυξη του κεφαλαίου, και συνακόλουθα ο βαθμός της συγκέντρωσής του, άρχισε να αποτελεί μέγεθος ολωσδιόλου ξεχωριστό από τα μεγέθη που αφορούν την ανάπτυξη της κοινωνίας, από τη στιγμή που επίσης η ανάπτυξη του κεφαλαίου άρχισε να αποτελεί όρο που αντιστρατεύεται την ανάπτυξη της κοινωνίας και τους όρους αυτής της ανάπτυξης, από τη στιγμή που τα ποσοτικά μεγέθη της αντίθεσης ανάμεσα στην κοινωνική φύση των παραγωγικών δυνάμεων και τον ατομικό χαρακτήρα της ιδιοποίησής τους μεταβλήθηκαν σε μια «νέα ποιότητα», από τη στιγμή δηλαδή που ο «παλιός» καπιταλισμός του ελεύθερου συναγωνισμού έδωσε οριστικά τη θέση του στο ιμπεριαλιστικό στάδιο του καπιταλισμού, στο στάδιο του μονοπωλιακού καπιταλισμού, από τότε κι έπειτα μπορεί κατά τη γνώμη μου να γίνεται λόγος για καπιταλισμό που αναπτύσσεται με όρους υπερσυγκέντρωσης του κεφαλαίου.