Σχετικά με το περιεχόμενο και τη μεθόδευση της συμφωνίας για τις βάσεις των ΗΠΑ

«Χωρίς νόμο που ψηφίζεται με την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών, δεν είναι δεκτή στην Ελληνική Επικράτεια ξένη στρατιωτική δύναμη ούτε μπορεί να διαμένει σ’ αυτή ή να περάσει μέσα από αυτή».  

Η πραπάνω διάταξη του Συντάγματος (άρθρο 27) είναι αυτή που, από τη μια, επιτρέπει τη διαμονή ξένου στρατού στη χώρα και τη διέλευσή του από τη χώρα και, από την άλλη, βάζει  σαν όρο την ψήφιση σχετικού νόμου με πλειοψηφία τουλάχιστον 151 βουλευτών. 

Φαίνεται όμως ότι αυτός ο συνταγματικός όρος (η ψήφιση νόμου με πλειοψηφία 151 βουλευτών) προκαλεί διαχρονική αλλεργία στις ελληνικές κυβερνήσεις όλων των κομμάτων που ως τώρα έχουν καθίσει στο σβέρκο του λαού. Και μια που – λόγω και των καλπονοθευτικών εκλογικών νόμων – ποτέ δεν τους έλλειψε η πλειοψηφία των 151 βουλευτών, μπορεί να βγει το συμπέρασμα ότι υπολογίζουν τα αντιιμπεριαλιστικά λαϊκά αισθήματα περισσότερο από όσο θέλουν να δείχνουν. Ότι αντιλαμβάνονται – περισσότερο από όσο παριστάνουν – το χάσμα ανάμεσα στην δική τους προσήλωση στις «συμμαχικές υποχρεώσεις» τους και στα αισθήματα που τρέφει ο ελληνικός λαός απέναντι στους «συμμάχους» και τον διαχρονικό ρόλο τους. Και γι’ αυτό, παρόλο που σε τίποτα δεν δυσκολεύονται να μαζέψουν 151 βουλευτές και να ψηφίσουν το οποιοδήποτε αντιλαϊκό νομοθέτημα, εν προκειμένω φροντίζουν να να μην εκτίθενται και τόσο στο δημόσιο φως. Και ένα κάποιο εμπόδιο σ’ αυτή τη «φροντίδα» αποτελεί κι η συνταγματική υποχρέωση που περιγράψαμε. Γι’ αυτό και κάθε τόσο την τσαλαπατούν.

Ένα τέτοιο «εμβληματικό» τσαλαπάτημα αποτέλεσε, επί κυβέρνησης Σημίτη (ΠΑΣΟΚ), η διέλευση των ΝΑΤΟϊκών χερσαίων δυνάμεων από το λιμάνι της Θεσσαλονίκης και από οπουδήποτε αλλού προς τη Γιουγκοσλαβία κατά τη διάρκεια του ΝΑΤΟΪκού πολέμου κατά της Σερβίας. Το κόμμα της «3ης Σεπτέμβρη» σε εκείνη την περίπτωση προτίμησε να «ξεχάσει» την «συνταγματική νομιμότητα».

Στο εντελώς επίκαιρο σήμερα τώρα, η κυβέρνηση Τσίπρα (ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ)  στη διάρκεια της ύπαρξής της πρόλαβε να παραχωρήσει «στο μιλητό»  τρεις (3) νέες στρατιωτικές βάσεις στις ΗΠΑ που, μακριά από κοινοβουλευτικές διαδικασίες, άρχισαν να λειτουργούν επί ημερών της σε Λάρισα, Στεφανοβίκειο και Αλεξανδρούπολη. Το Σύνταγμα αποδείχθηκε αχρείαστο και για τους γουαναμπί «κληρονόμους» της «3ης Σεπτέμβρη». 

Τόσο αχρείαστο που όταν προχθές η ΝΔ έφερε στη βουλή τη νέα συμφωνία για τις βάσεις, ώστε εκτός των άλλων να καλυφθεί το «νομοθετικό κενό» που άφησε πίσω του ο ΣΥΡΙΖΑ, ο τελευταίος επέλεξε να «διαφοροποιηθεί» προτείνοντας το «πάγωμα» της συμφωνίας. Μεγάλη η χαρά της ΝΔ που άδραξε την ευκαιρία να κάνει στον ΣΥΡΙΖΑ μαθήματα «νομιμότητας» και μάλιστα «συνταγματικής».

Κατά τα άλλα, βέβαια, δεν παρέλειψε και η κυβέρνηση Μητσοτάκη (ΝΔ), με τον ίδιο αυτό ψευδεπίγραφο νόμο περί «αμοιβαίας (!) αμυντικής (!) συνεργασίας» Ελλάδας – ΗΠΑ, να βάλει και τη δική της υποψηφιότητα  για πρωταθλήτρια στον ανασκολοπισμό της συγκεκριμενης συνταγματικής διάταξης.

Διότι όταν στο νομοθέτημα που ψήφισαν, εκτός από τις τέσσερις βάσεις των ΗΠΑ που αναφέρονται ονομαστικά (Σούδα, Λάρισα, Στεφανοβίκειο, Αλεξανδρούπολη), προβλέπεται επίσης ότι σε αμερικάνικες στρατιωτικές βάσεις μπορεί να μετατραπούν οποιεσδήποτε «άλλες» πολιτικές εγκαταστάσεις και υποδομές καθώς και οποιεσδήποτε «άλλες» εγκαταστάσεις των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων με αντίστοιχη μάλιστα «διευθέτηση» των ζητημάτων διοίκησης, ελέγχου, λειτουργίας και ασφάλειας σε αυτές, και ότι για αυτό το σκοπό αρκούν σχετικές συμφωνίες των «Μερών ή των ορισμένων εκπροσώπων τους σύμφωνα με τις εσωτερικές τους διαδικασίες», είναι προφανές ότι πολύ απλά πρόκειται για μια γενική καταστρατήγηση της συνταγματικής υποχρέωσης νόμου ψηφισμένου από την απόλυτη πλειοψηφία των βουλευτών, με στόχο  κάθε στρατιωτική βάση ή «διευκόλυνση» των ΗΠΑ να παραχωρείται στο μέλλον με μια «φθηνή» υπουργική απόφαση. 

Διαφορετικά  η γενική και αόριστη αναφορά σε «άλλες» εγκαταστάσεις και υποδομές, που μπορούν να  γίνουν στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ, δεν θα χρειαζόταν καθόλου αφού θα έπρεπε γι’ αυτές να έρθει νέος νόμος για ψήφιση στη βουλή. Οπότε από μόνη η συγκεκριμένη πρόβλεψη καθιστά προφανή τη σκοπιμότητά της ως νομικίστικο τέχνασμα για τη διαρκή παραβίαση των συνταγματικών προϋποθέσεων στο μέλλον. 

Με άλλα λόγια, ενώ το Σύνταγμα λέει ότι για το συγκεκριμένο θέμα πρέπει να ψηφίζεται νόμος με ειδική πλειοψηφία, προκειμένου η χώρα να μη γίνεται ολόκληρη «ξέφραγο αμπέλι», η ΝΔ ήρθε να νομοθετήσει τις προϋποθέσεις ώστε η χώρα να γίνεται ολόκληρη «ξέφραγο αμπέλι» των αμερικανο-ΝΑΤΟϊκών, ψηφίζοντας νόμο που στη θέση των συνταγματικών προϋποθέσεων βάζει μια «συμφωνία των ορισμένων εκπροσώπων», η όποια επί της ουσίας αφορά όλες χωρίς εξαίρεση τις στρατιωτικές εγκαταστάσεις και πολιτικές υποδομές, δηλαδή το σύνολο της επικράτειας.

*

Στο σημείο αυτό ίσως είναι χρήσιμο να σημειωθεί, ότι πριν την κατάθεση της συμφωνίας στη βουλή είχε προηγηθεί μια περίοδος αποπροσανατολιστικών «διαρροών», σύμφωνα με τις οποίες η συμφωνία θα είχε χρονικά παρατεταμένη ισχύ συγκριτικά με την ισχύουσα υποχρέωση ετήσιας παράτασής της με υπουργικές αποφάσεις, όπως συμβαίνει κάθε χρόνο εδώ και δεκαετίες. Τελικά το ζήτημα αυτό δεν θίχτηκε τύπικα, ουσιαστικά όμως το νομοθέτημα που ψηφίστηκε αποσκοπεί στην υπαγωγή πλέον σε υπουργικές αποφάσεις όχι μόνο της ετήσιας χρονικής παράτασης τής συμφωνίας αλλά και γενικά της παραχώρησης κάθε στρατιωτικής βάσης και «διευκόλυνσης» προς τις ΗΠΑ στο αόριστο μέλλον… 

Με αυτό το περιεχόμενο το νομοθέτημα της ΝΔ θα ήταν σύμφωνο με μια υποθετική συνταγματική διάταξη, η οποία θα είχε το νόημα ότι «με νόμο που ψηφίζει η βουλή, η διαμονή και διέλευση ξένου στρατού μπορεί να ανατίθεται σε εκπρόσωπο της κυβέρνησης», αλλά δυστυχώς για τη ΝΔ τέτοια συνταγματική διάταξη δεν υπάρχει.

***

Δεν χρειάζεται εδώ φιλολογία γύρω από τον αστικό χαρακτήρα του Συντάγματος. Αστικό άλλωστε δεν είναι μόνο το Σύνταγμα, αστική είναι η νομοθεσία στο σύνολό της. Και φυσικά ο αστικός της χαρακτήρας δεν αποτρέπει από την επίκλησή της κάθε φορά που αυτή η αστική νομοθεσία – σε οποιαδήποτε πτυχή της και λεπομέρεια – γίνεται αντικείμενο κυβερνητικής, κρατικής, εργοδοτικής παραβίασής της σε αντιλαϊκή φυσικά – σε τι άλλη; – κατεύθυνση… Δεν θα μπορούσε να συμβαίνει διαφορετικά και με το Σύνταγμα.

Το ίδιο το Σύνταγμα επαφίει την τήρησή του στον πατριωτισμό του λαού, αλλά και γύρω από αυτό δεν υπάρχει λόγος «ανησυχίας»: Ο λαός δεν πρόκειται να υπερασπιστεί με τον πατριωτισμό του τις συνταγματικά κατοχυρωμένες φοροαπαλλαγές των εφοπλιστών λόγου χάρη, αλλά ούτε και η συνταγματική κατοχύρωση των εφοπλιστικών προνομίων είναι αυτή που πρόκειται να παραβιαστεί από τις κυβερνήσεις του κεφαλαίου…

Οι μόνες πάγια υποψήφιες για παραβίαση συνταγματικές διατάξεις και οι μόνες που ο λαός ενδέχεται να υπερασπιστεί με τον πατριωτισμό του, είναι εκείνες που θα μπορούσε να θεωρηθούν σαν ίχνη που αποτύπωσαν στο Σύνταγμα οι διαχρονικοί αγώνες του: η υποχρέωση – έστω – νόμου για τη διαμονή και διέλευση των ιμπεριαλιστικών στρατών, οι έστω «κάποιες» προϋποθέσεις για την παραχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων και για την αναγνώριση συνταγματικών αρμοδιοτήτων  σε ξένα όργανα, το δικαίωμα στην εργασία, το γενικό συμφέρον ως υπέρτερο των δικαιωμάτων που απορρέουν από την καπιταλιστική ιδιοκτησία, οι ατομικές ελευθερίες και τα κοινωνικά δικαιώματα και άλλα παρόμοια. Αυτά και τα παρόμοια είναι τα μόνα που δεν τηρούνται, αυτά είναι τα μόνα που παραβιάζονται, αυτά είναι και τα μόνα που μπορεί ο πατριωτισμός του λαού να βρίσκεται ξανά και ξανά στην ανάγκη της υπεράσπισής τους.

Άλλωστε και ο πατριωτισμός του λαού είναι έννοια πολύ πιο πλατιά από αυτήν που της δίνει το Σύνταγμα. Δεν περιορίζεται στο αν τηρείται το Σύνταγμα προκειμένου να καταστεί ολόκληρη η χώρα «φθηνό πεδίο βολής» και δολοφονικών ιμπεριαλιστικών εξορμήσων. Περιλαμβάνει  και το ιμπεριαλιστικό «πεδίο βολής» το ίδιο, άσχετα από τους «τύπους» που τηρήθηκαν ή παραβιάστηκαν. Περιλαμβάνει όλα τα δικαιώματα του λαού – αναγνωρισμένα και μη – στη ζωή του, στο παρόν και το μέλλον του.

 

 


«ανησυχητικές πληροφορίες»

Το πρώτο δεκαήμερο του Μαΐου έκλεισε με την πυραυλική επίθεση του Ισραήλ κατά της Συρίας και το δεύτερο 10ήμερο του Μαΐου ξεκίνησε με την πλήρη κάλυψη των ισραηλινών αυτών επιθέσεων από την ΕΕ: Υπήρξαν «ανησυχητικές πληροφορίες», είπε η επικεφαλής της ευρωενωσιακής διπλωματίας Φεντερίκα Μογκερίνι, σχετικά με ρουκέτες που έπεσαν σε κενό χώρο των ισραηλινών θέσεων (στο κατεχόμενο τμήμα των Υψιπέδων του Γκολάν, ας διευκρινίσουμε), εξ ου και το «αυτονόητο»: «Όπως έχει πει κατ’ επανάληψη η ΕΕ, το Ισραήλ έχει το δικαίωμα στην αυτοάμυνα». Δεν χρειάστηκε για την ΕΕ η επιβεβαίωση ή μη των «ανησυχητικών πληροφοριών» από κάποια «ανεξάρτητη έρευνα» προτού διακηρύξει για μια ακόμα φορά το «δικαίωμα του Ισραήλ στην αυτοάμυνα».

*

Βέβαια δεν μπορεί να είναι άγνωστη στην ευρωενωσιακή διπλωματία η τεχνολογία παραγωγής «ανησυχητικών πληροφοριών» όταν αναζητείται πρόσχημα βομβαρδισμών και εδραίωσης μιας ενεργού στρατιωτικής παρουσίας. Και δεν έχει σημασία που το ακόλουθο, «παλιό» δείγμα αφορά την Τουρκία και όχι το Ισραήλ. Και στις δυο περιπτώσεις άλλωστε πρόκειται για βομβαρδισμούς ανταγωνιστών επί του ίδιου εδάφους, της Συρίας.

Ποιος πια δε μπορεί να φανταστεί ότι πίσω από «ανησυχητικές πληροφορίες» μπορεί να βρίσκονται ευυπόληπτα πρόσωπα που στήνουν επιθέσεις κατά της χώρας τους για να νομιμοποιήσουν την επίθεσή τους κατά των στόχων τους;

*

Στο μεταξύ βέβαια, δέκα μέρες νωρίτερα είχαν προηγηθεί και οι «ανησυχητικές πληροφορίες Νετανιάχου», ότι «το Ιράν  αναπτύσσει πυρηνικά όπλα», και ακολούθησε, «ώριμα» πια, η αποχώρηση των ΗΠΑ από τη συμφωνία με το Ιράν. Και στην περίπτωση αυτή για τις ΗΠΑ δεν χρειαζόταν κάποια «ανεξάρτητη έρευνα» προκειμένου να επαληθευτούν ή να διαψευστούν οι «ανησυχητικές πληροφορίες» Νετανιάχου. Τους ήταν από μόνες αρκετές για τη «νομιμοποίηση» των επιλογών τους. Η ΕΕ βέβαια θα προτιμούσε τώρα μια «ανεξάρτητη έρευνα» και θα είχε λόγους γι’ αυτό, αφού ήδη ευρωπαϊκές εταιρίες ανακοινώνουν διακοπή εργασιών στο Ιράν ως συμφερότερη επιλογή από τις σε βάρος τους οικονομικές κυρώσεις των ΗΠΑ. Δίκιο βουνό, αλλά πού να το βρουν οι ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές.

Άλλωστε και 15 μέρες νωρίτερα ΗΠΑ, Βρετανία και Γαλλία είχαν αρκεστεί σε «ανησυχητικές πληροφορίες» περί χρήσης χημικών όπλων για να εξαπολύσουν, χωρίς «ανεξάρτητη έρευνα», τη δική τους αυτή τη φορά πυραυλική επίθεση κατά της Συρίας, υπό τα χειροκροτήματα και την κατανόηση των «συμμάχων» του ευρωατλαντισμού.

Μάλιστα εν προκειμένω οι «ανησυχητικές πληροφορίες» ήταν τόσο υπεραρκετές, ώστε τα βρετανικά τηλεοπτικά κανάλια αντιμετωπίζανε δηλητηριωδώς όποιον επιχειρούσε να τις αμφισβητήσει. Ακόμα κι αν αυτός ήταν Βρετανός στρατηγός, τον κόβανε στον αέρα με συνοπτικές διαδικασίες.

Και στις 30 Απριλίου το ευρωκοινοβούλιο, ενόψει «ανησυχητικών πληροφοριών» για τις σφεντόνες και τα καμμένα λάστιχα των Παλαιστίνιων διαδηλωτών στη Γάζα, δεν παρέλειψε για μια ακόμη φορά να αναφερθεί στο «δικαίωμα του Ισραήλ στην αυτοάμυνα», αποκαλώντας έτσι την μαζική εν ψυχρώ δολοφονία 45 σε πρώτη δόση Παλαιστίνιων διαδηλωτών, προτού πέσουν άλλοι 61 νεκροί πλάι σε χιλιάδες τραυματίες από τα ισραηλινά πυρά: αυτη η δεύτερη δόση προκαταβολικά «νομιμοποιημένη» με το προηγούμενο δολοφονικό ψήφισμα της ευρωβουλής.

*

Πολλές οι «ανησυχητικές πληροφορίες» των τελευταίων 40 ημερών.

Και πολλές οι «ανεξάρτητες έρευνες» που πρόκειται να δρομολογηθούν.

Με αυτή την αφορμή θυμηθήκαμε και δυο περιπώσεις «ανεξάρτητων ερευνών» που προφανώς βρίσκονται ακόμα σε εξέλιξη:

Όπως στην πιο κάτω περίπτωση, όπου η κ. Άστον (προκάτοχος της κ. Μογκερίνι στη θέση της επιτρόπου εξωτερικών της ΕΕ), κάνει λόγο για κάτι σαν «ανεξάρτητη έρευνα», όταν ο Εσθονός Υπουργός Εξωτερικών τής μεταφέρει «ανησυχητικές πληροφορίες» για το γεγονός ότι πίσω από τους ελεύθερους σκοπευτές που στοίχισαν στον ουκρανικό λαό δεκάδες νεκρούς, δεν βρισκόταν η κυβέρνηση Γιανούκοβιτς, αλλά σύμφωνα με «όλα τα στοιχεία» βρισκόταν «κάποιος από τον νέο συνασπισμό» εξουσίας.

Όπως, επίσης, στην περίπτωση της μαζικής δολοφονίας των δεκάδων διαδηλωτών  που τους έκαψαν ζωντανούς στην Οδησσό, μέσα στο κτίριο των συνδικάτων. Και τότε, η προκάτοχος της κ. Μογκερίνι είχε ζητήσει «ανεξάρτητη έρευνα» για αυτές τις «ανησυχητικές πληροφορίες».

Ίσως και γι’ αυτό το λόγο, η σημερινή ουκρανική κυβέρνηση («ο νέος συνασπισμός εξουσίας») επιχειρεί να ενοχοποιήσει το Κουμμουνιστικό Κόμμα Ουκρανίας για αυτό το στυγερό έγκλημα, αλλά από μόνο του αυτό το γεγονός συνιστά την ομολογία της δικής της ενοχής.

 


Τα 500 εκατομμύρια δολάρια του Ομπάμα

Πριν από σχεδόν τρεις μήνες, όταν ο Ομπάμα ζητούσε από το Κογκρέσο των ΗΠΑ μισό δισεκατομμύριο δολάρια για την ενίσχυση των «μετριοπαθών αντικαθεστωτικών» ενάντια στην κυβέρνηση Άσαντ, η επέλαση της οργάνωσης του «Ισλαμικού Κράτους» από τη Συρία στο Ιράκ είχε ήδη ιστορία δυο εβδομάδων περίπου, αλλά τότε ακόμα στην είδηση για το «αίτημα» του Ομπάμα δεν υπήρχαν άλλα χαρακτηριστικά πέραν αυτών της εντεινόμενης επιδίωξης των ΗΠΑ για την ανατροπή τις συριακής κυβέρνησης μετά από μια σειρά στρατιωτικών επιτυχιών της ενάντια στους «αντικαθεστωτικούς».

Τρεις μήνες μετά, με το «κλίμα» όπως έχει διαμορφωθεί, η είδηση της έγκρισης από το Κογκρέσο του αιτήματος Ομπάμα για τα 500 εκατομμύρια δολάρια, παρουσιάζεται με αρκετά διαφοροποιημένα χαρακτηριστικά: Σύμφωνα με αυτά η ενίσχυση των «μετριοπαθών αντικαθεστωτικών» στη Συρία αποσκοπεί στην εκπαίδευση και τον εξοπλισμό τους κατά «τζιχαντιστών» του «Ισλαμικού Κράτους».

Ταυτόχρονα, δεν διαφεύγει της προσοχής και η ευρωενωσιακή άποψη του ζητήματος, καθώς την ίδια στιγμή η ΕΕ σε ρόλο αριστερού ψάλτη των ΗΠΑ, ενέκρινε τα δικά της μέτρα στρατιωτικής ενίσχυσης του Ιράκ «εναντίον» του «Ισλαμικού Κράτους» στη βάση της θέσης ότι «μόνο μία πραγματική πολιτική λύση στη συριακή σύγκρουση θα μπορούσε να βοηθήσει στην εξουδετέρωση της απειλής του»: Και φυσικά για την ΕΕ «μία πραγματική πολιτική λύση στη συριακή σύγκρουση» δεν σημαίνει τίποτα άλλο από ό,τι σημαίνει και για τις ΗΠΑ: Σημαίνει ανατροπή της κυβέρνησης Άσαντ και αντικατάσταση του «καθεστώτος» του από ένα «καθεστώς» όμοιο με αυτά που έχουν εγκαθιδρυθεί σε Αφγανιστάν, Ιράκ, Λυβή ύστερα από τις Ευρω-ΝΑΤΟϊκές επεμβάσεις σε αυτές τις χώρες, δηλαδή από ένα «καθεστώς» πολέμου όλων εναντίον όλων (φυλών εναντίον αλλοφύλων, γενών εναντίον άλλων γενών, θρησκειών εναντίον αλλοθρήσκων, σιιτών εναντίον σουνιτών και αντίστροφα, σουνιτών εναντίον σουνιτών, σιιτών εναντίον σιιτών κ.ο.κ) ώστε μέσα από αυτή τη μορφή «εκδημοκρατισμού» και «καταπολέμησης της τρομοκρατίας» να στερεώνεται η «πολιτική» ή στρατιωτική «επιδιαιτησία» ή με άλλα λόγια η ιμπεριαλιστική κυριαρχία των ευρω-ΝΑΤΟϊκών και τοπικών «συμμάχων» πάνω στους σπαρασσόμενους λαούς της περιοχής, ώστε να εκπληρώνονται  οι προϋποθέσεις της γενικής καταλήστευσής τους.

*

Επιστρέφοντας όμως στην αρχική αφορμή του θέματος, δηλαδή στο αίτημα Ομπάμα για 500 εκατομμύρια υπέρ των «μετριοπθών ανικαθεστωτικών» στη Συρία και την μετά 3 μήνες έγκριση του αιτήματος από το Κογκρέσο των ΗΠΑ, εδώ εμφανίζεται ένα φαινομενικά παράδοξο γεγονός: Στους τρεις μήνες που έχουν μεσολαβήσει μεταξύ του αιτήματος και της έγκρισής του, και συγκεκριμένα μόλις πριν 10 μέρες, οι λεγόμενοι «μετριοπαθείς αντικαθεστωτικοί» στη Συρία έκλεισαν ανακωχή με τους «εξτρεμιστές» του «Ισλαμικού Κράτους» στις μεταξύ τους συγκρούσεις για τον έλεγχο των καπετανάτων, υποσχόμενες οι δυο πλευρές ότι μέχρι να βρεθεί μια οριστική λύση στις διαφορές τους δεν θα επιτεθούν η μία στην άλλη «γιατί θεωρούν ότι ο βασικός εχθρός είναι το καθεστώς Άσαντ»

…Πραγμά που απλώς σημαίνει, αφενός, ότι οι φορείς της «πολιτικής λύσης» για την οποία κάνει λόγο η ΕΕ δεν είναι άλλοι από αυτούς που η ίδια αναγορεύει σε «άμεση απειλή για την ασφάλεια των ευρωπαϊκών χωρών»  προκειμένου να διατηρείται και να αναβαθμίζεται το ιδεολογικό περίβλημα του καθεστώτος των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων στο οποίο μετέχει και, αφετέρου, ότι τα 500 εκατομμύρια δολάρια των ΗΠΑ δεν προορίζονται παρά για τους συμμάχους της οργάνωσης ΙΚ ενάντια στον κοινό εχθρό, τόσο τον δικό τους όσο και των ΗΠΑ – ΕΕ.

Με άλλα λόγια, το έργο είνα πολυπαιγμένο… Και δεν αναδεικνύεται από αυτό παρά μόνο η ανάγκη, το καθήκον κάθε λαού, και του δικού μας, να διαχωρίσουν ριζικά τη θέση τους από τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες και ανταγωνισμούς, για να γράψουν το δικό τους έργο, τη δική τους ιστορία που θα είναι και ιστορία των επόμενων γενεών, έγκαιρα, τώρα.

*

«Ισλαμικό Κράτος»: Ενα πολυπαιγμένο έργο

 Νέα στοιχεία για τα «έσοδα» του «Ισλαμικού Κράτους» (ΙΚ) διοχετεύουν τις τελευταίες μέρες στα διεθνή πρακτορεία Αμερικανοί αξιωματούχοι και στελέχη της CIA, σε μία προσπάθεια να αναδείξουν όχι μόνο την οικονομική ανεξαρτησία της οργάνωσης από χώρες και μεγάλες ή μικρές «Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις» αλλά και να προβάλουν το πόσο επικίνδυνη είναι αυτή η οργάνωση.

Οι πληροφορίες των Αμερικανών αναφέρουν πως τα έσοδα του ΙΚ από λαθρεμπόριο πετρελαίου, λύτρα για απελευθερώσεις ομήρων, εκβιασμούς και δουλεμπόριο γυναικόπαιδων ξεπερνούν τη μέρα τα 3.000.000 δολάρια. Παράλληλα, αναλυτές της CIA εκτιμούν ότι οι «τζιχαντιστές» σε Συρία και Ιράκ ανέρχονται πλέον σε τουλάχιστον 31.000 και ότι εκμεταλλεύονται 11 πετρελαιοπηγές σε αμφότερες τις χώρες, πουλώντας το πετρέλαιο στη μαύρη αγορά έως και 60% φθηνότερα από την τρέχουσα τιμή πώλησης ενός βαρελιού αργού, που επισήμως κοστίζει πάνω από 100 δολάρια…

Συνεπώς, η «κατάπληξη» των ΗΠΑ για τα εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια που διαθέτει η οργάνωση περισσεύει, ιδιαίτερα όταν θυμηθεί κανείς πως οι βάσεις για τη δημιουργία της τέθηκαν από την κυβέρνηση Ομπάμα, πολύ πριν την «αραβική άνοιξη», καθώς οι «τζιχαντιστές» «αντικαθεστωτικοί» χρησιμοποιήθηκαν, κάτω από άλλη «σημαία» και ονομασίες, ως εργαλείο ανατροπής μη αρεστών κυβερνήσεων σε Λιβύη και Συρία…

***

Οι ενδείξεις για τα βρώμικα και επικίνδυνα παιχνίδια των ιμπεριαλιστών στην ευρύτερη Μ. Ανατολή είναι κάτι παραπάνω από καταιγιστικές. Σε εκτενές, ενδιαφέρον ρεπορτάζ του Μedium.com στις 14 Σεπτέμβρη σημειωνόταν ότι «ήδη από το 2003 οι Αγγλοσάξονες, μυστικά αλλά και απροκάλυπτα, συντόνιζαν, άμεσα ή έμμεσα, ισλαμικές τρομοκρατικές ομάδες που σχετίζονται με την «Αλ Κάιντα» σε Βόρεια Αφρική και Μέση Ανατολή» και ότι «παρά τις διαψεύσεις Πενταγώνου και κυβέρνησης Ομπάμα, τοπικές κουρδικές στρατιωτικές πηγές επιβεβαιώνουν ότι Αμερικανοί και Γερμανοί των ειδικών δυνάμεων είναι ήδη στο βόρειο Ιράκ και βοηθούν τους Κούρδους στις επιχειρήσεις κατά του ΙΚ».

Ανάλογες πληροφορίες είχαν βγει και στο παρελθόν κατά τα πρώτα χρόνια της εγκληματικής επέμβασης των ΗΠΑ στο Ιράκ, το 2003. Πακιστανοί στρατιωτικοί ομολογούσαν στους «Asia Times» το Φλεβάρη του 2005 ότι ένοπλοι που περιγράφονταν ως «πρώην έμπιστοι του κόμματος Μπάαθ» στρατολογούνταν και εκπαιδεύονταν «από την «Αλ Κάιντα» στο Ιράκ» και ότι εφοδιάζονταν με όπλα, διαφόρων τύπων, «κατασκευασμένα στο Πακιστάν, από τους Αμερικανούς». Παράλληλα, πακιστανική στρατιωτική πηγή δήλωνε στον επικεφαλής του γραφείου των «Τάιμς» στο Πακιστάν ότι «αυτά τα όπλα δεν προορίζονταν για τον ιρακινό στρατό, γιατί αυτός θα έπαιρνε αμερικανικά όπλα» και ότι οι ΗΠΑ μάλλον έπαιζαν «διπλό παιχνίδι για να υπερκεράσουν», μεταξύ άλλων, «την απειλή των σιιτών» (σ.σ. δηλαδή και της επιρροής του Ιράν).

***

Τον περασμένο Νοέμβρη έκθεση του αμερικανικού στρατιωτικού Πανεπιστημίου Ειδικών Επιχειρήσεων (JSOU) με τίτλο «Διχάζοντας τους εχθρούς μας», αναφερόμενο στο μετά τον Σαντάμ Χουσεΐν Ιράκ, σημείωνε ως «μία ενδιαφέρουσα υπόθεση εργασίας την πρόκληση και ενθάρρυνση δυσαρέσκειας μεταξύ εχθρών, προκειμένου να οδηγηθούν σε μεταξύ τους συγκρούσεις («εχθρός εναντίον εχθρού»)». Εντούτοις, η τακτική αυτή δεν ήταν υπόθεση εργασίας. Χρησιμοποιήθηκε, κατά κόρον, από τον αμερικανικό στρατό στη Φαλούτζα στο τέλος του 2004. Ενδιαφέρουσες ήταν και οι αποκαλύψεις – «καρφώματα» που είχε κάνει προ ετών ο πρώην υπουργός Εξωτερικών της Γαλλίας, Ρολάν Ντιμά, με τις οποίες αναδείκνυε τους βρώμικους σχεδιασμούς της Βρετανίας σε βάρος της Συρίας ήδη από το 2009 (δύο χρόνια πριν τη λεγόμενη «αραβική άνοιξη»). Ο Ντιμά είχε πει ότι οι Βρετανοί αξιωματούχοι είχαν εκμυστηρευτεί πως «ετοίμαζαν κάτι στη Συρία». Φυσικά και ο γαλλικός ιμπεριαλισμός είναι μπλεγμένος επίσης.

Αλησμόνητες είναι και οι διαρροές ηλεκτρονικών μηνυμάτων μεταξύ του ιδρύματος γεωπολιτικών αναλύσεων ΣΤΡΑΤΦΟΡ (που συνδέεται με τη CIA) και του Πενταγώνου το 2011, όπου κατέγραφαν την εκπαίδευση συριακών «αντικαθεστωτικών» δυνάμεων από Αμερικανούς και Βρετανούς κομάντο ώστε «να προκαλέσουν εκ των έσω την ανατροπή της κυβέρνησης Ασαντ». Αμερικανικά τηλεοπτικά δίκτυα, όπως το PBS, κατέγραφαν σε ρεπορτάζ της εκπομπής «Frontilne», στις 27/5/14, τους τρόπους και τις οδούς εξοπλισμού Σύρων «αντικαθεστωτικών» ισλαμιστών «ανταρτών» με όπλα ρωσικής κατασκευής αλλά αγορασμένα με αμερικανικό χρήμα, μέσω των τουρκο-συριακών συνόρων. Ομως, δεν είναι μόνο οι ΗΠΑ ή η Τουρκία, που αξιοποιούν το πρόσχημα του ΙΚ για να διευρύνουν την επέμβασή τους στην ευρύτερη περιοχή. Σύμμαχοί τους σε χώρες όπως η Σαουδική Αραβία, το Κατάρ και το Κουβέιτ που μπορεί να μην χρηματοδότησαν ως κράτη τους «τζιχαντιστές» (όπως οι κυβερνήσεις τους ισχυρίζονται…) εντούτοις σημαντικό τμήμα των αστικών τους τάξεων χρηματοδότησε τους ισλαμιστές με εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια (όπως παραδέχεται και το «Brookings Institute Doha Center»).

***

Οπως τόσες φορές στο παρελθόν, με δεδομένα τα βρώμικα παιχνίδια των ιμπεριαλιστών σε Βαλκάνια, Νότια Ασία, Μ. Ανατολή, έτσι και τώρα, οι δυνάμεις που χρηματοδότησαν, εξέθρεψαν τους δολοφόνους που αξιοποίησαν στις επεμβάσεις στη Συρία και το Ιράκ, ανοίγοντας δρόμους για τους μονοπωλιακούς ομίλους, υποδύονται τους αυτόκλητους «σωτήρες» μίας νέας συμμαχίας των «προθύμων». Το έργο όμως είναι …πολυπαιγμένο.


οι ευαισθησίες της κοινής γνώμης

Το 1933 ο εμπρησμός του Ράιχσταγκ, για να πάρουμε το παράδειγμα μιας ιστορικά εμβληματικής προβοκάτσιας, αποτέλεσε το σύνθημα για τις μαζικές συλλήψεις κομμουνιστών και την άμεση απαγόρευση του Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας, την παραχώρηση στο Χίτλερ έκτακτων εξουσιών, τη διάλυση -μετά από λίγο- όλων των κομμάτων πλην του ναζιστικού και τον εγκαινιασμό των χιτλερικών στρατοπέδων συγκέντρωσης.

Το 2014 η διάλυση, επισήμως από αύριο, της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Κομμουνιστικού Κόμματος Ουκρανίας απλώς συμπέφτει χρονικά με την προπαγανδιστική εκμετάλλευση της κατάρριψης -άγνωστο όμως από ποιούς- του μαλαισιανού επιβατικού αεροπλάνου. Η αντιδραστική – φασιστική κυβέρνηση του Κιέβου (όργανο του ιμπεριαλιστικού συνεταιρισμού ΗΠΑ – Γερμανίας) ταυτόχρονα κηρύσσει επιστράτευση των ανδρών ως 60 ετών για να καταστείλει την εξέγερση των κατοίκων των ανατολικών περιοχών, και σε μια δημοκρατική έξαρση ύστερα από την ανατροπή του «δικτάτορα» (!!!) Γιανούκοβιτς προωθεί την απαγόρευση του ΚΚΟυ. Για να μάθουν επιτέλους οι κομμουνιστές τι θα πει δημοκρατία – κατά το μοτίβο του εμβατηρίου από τον πόλεμο της  Κορέας όπου ο στρατός «μας», «έπνιγε τους κίτρινους στο αίμα, δείχνοντάς τους τι θα πει ελευθεριά».

Την ίδια ώρα στην Παλαιστίνη ο ισραηλινός ιμπεριαλισμός, φασισμός, ρατσισμός, εθνικισμός, η ισραηλινή θρησκευτική μισαλλοδοξία, συνενωμένα όλα αυτά στην πολιτική των κυρίαρχων δυνάμεων του κεφαλαίου, δεν χορταίνει αίμα. Η σφαγή των ήδη περισσότερων από 600 Παλαιστινίων στη Γάζα, παιδιών, γυναικών, αμάχων στην πλειοψηφία τους, «θεμελιώθηκε» προπαγανδιστικά στην απαγωγή και δολοφονία τριών ισραηλινών εφήβων -επίσης άγνωστο από ποιούς- που όμως η κυβέρνηση του Ισραήλ έσπευσε να την αποδώσει στη Χαμάς παρά το ότι η τελευταία αρνήθηκε κάθε ανάμιξη.

Αναπόφευκτος ο συνειρμός: Σαν χθες πριν από 3 χρόνια, στις 22-7-2011, δολοφούνταν στη Νορβηγία 69 παιδιά με κίνητρο του Νορβηγού δολοφόνου την «ευαισθητοποίηση» της «κοινής γνώμης» απέναντι στον «ισλαμικό κίνδυνο». Για την ισραηλινή κυβέρνηση άρκεσε η απαγωγή και δολοφονία, από άγνωστους, των τριών εφήβων προκειμένου να «ευαισθητοποιηθεί» και να προχωρήσει σε έναν ακόμα κύκλο γενοκτονίας του παλαιστινιακού λαού.

Όμως τι είδους ζώο είναι, τελικά, αυτή η «κοινή γνώμη»; Ποιο είναι το μέγεθος της αναισθησίας της, ώστε για την «ευαισθητοποίησή της» να χρειάζονται τόσα (το καμένο ράιχσταγκ, η κατάρριψη του μαλαισιανού επιβατικού αεροπλάνου, 69 δολοφονημένα παιδιά στη Νορβηγία, η απαγωγή και δολοφονία τρίων εφήβων στο Ισραήλ); Και πόσο αίμα πρέπει στη συνέχεια, να χυθεί στο βωμό της, ώστε να κορεστεί η «ευαισθησία» της και να περιέλθει πάλι στην συνηθισμένη κατάσταση της αναισθησίας και της αγνωμοσύνης απέναντι σε ολα αυτά που γίνονται για χάρη της;


Εμείς;

Στην Ουκρανία οι ΗΠΑ/ΕΕ στα πλαίσια του ανταγωνισμού τους με την καπιταλιστική  Ρωσία και προκειμένου να περιορίσουν ή να εκμηδενίσουν την επιρροή της, επενέβησαν για την ανατροπή  της «νόμιμης και δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης» και τη στήριξη της σημερινής  πραξικοπηματικής-φασιστικής εξουσίας. Η ίδια αυτή εξουσία, με τις ευλογίες ΗΠΑ και ΕΕ ενεργώντας σαν δύναμη εσωτερικής κατοχής έχει αποδυθεί στο αιματοκύλισμα του λαού της ανατολικής Ουκρανίας, για την καταστολή της εξέγερσής του ενάντια στο φασιστικό πραξικόπημα και την ιμπεριαλιστική επέμβαση.

Θα αρκούσε για τον τερματισμό του αιματοκυλίσματος αυτό που στην θετικιστική γλώσσα ονομάζεται «αποκατάσταση της δημοκρατικής νομιμότητας», μια προοπτική που όμως καθημερινά αποδεικνύεται ανεπιθύμητη για τα επιτελικά κέντρα των ΗΠΑ και της ΕΕ και, φυσικά, για την εξουσία των ανδρεικέλων τους στην Ουκρανία, την εξουσία των κυρίαρχων αυτή τη στιγμή τμήματων της ουκρανικής αστικής τάξης. Αντί γι’ αυτή την προοπτική η αντιδραστική, πραξικοπηματική εξουσία του Κίεβου (που ο χαρακτηρισμός της σαν πραξικοπηματικής δεν ξεπλένεται από τις προεδρικές εκλογές που κόπηκαν και ράφτηκαν στα μέτρα της), επιλέγει την ένταση των πολεμικών επιχειρήσεων, της φασιστικής τρομοκρατίας, την προώθηση των σχεδίων απαγόρευσης του Κομμουνιστικού Κόμματος, το άνοιγμα του οικονομικού πεδίου για την επέλαση του αμερικανικού και ευρωενωσιακού μονοπωλιακού κεφαλαίου.

Στο Ιράκ ο συνδυασμός της ανακήρυξης του λεγόμενου «Ισλαμικού Κράτους» από τους ηγήτορες της οργάνωσης «Ισλαμικό Κράτος σε Ιράκ και Λεβάντε» και μιας -εκ μέρους των ΗΠΑ αλλά και της ΕΕ- «απάθειας» στην οποία δεν μας έχουν συνηθίσει όποτε διακυβεύονται τα συμφέροντά τους, αποτελεί την ένδειξη αν όχι την πλήρη απόδειξη ότι και αυτή η εμπόλεμη κατάσταση, κι αυτή η ανθρωποσφαγή, είναι ενταγμένη στην ιμπεριαλιστική στρατηγική προώθησης των οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων τους στην ευρύτερη περιοχή. Πόσο μάλλον που πρόκειται για μια «απάθεια» συνοδευόμενη ταυτόχρονα από την ενίσχυση των «αντικαθεστωτικών» της Συρίας με  το ποσό του μισού δισεκατομμυρίου δολαρίων που «αιτήθηκε» ο Ομπάμα στο αμερικανικό κογκρέσο.

Στην Αφρική η γαλλική στρατιωτική επέμβαση, με πρόσχημα την «οριστική» αντιμετώπιση της τρομοκρατίας και της δράσης ακραίων ισλαμικών οργανώσεων (αυτών, δηλαδή, που διαχρονικά στήριζε και στηρίζει ο αμερικανικός και ευρωενωσιακός ιμπεριαλισμός), διευρύνεται σε πέντε αφρικανικές χώρες με τη συμμετοχή 3.000 Γάλλων στρατιωτών, εκ των οποίων οι 1.000 θα παραμείνουν στο Βόρειο Μάλι και οι άλλοι θα αναπτυχθούν σε περιοχές της Μαυριτανίας, της Μπουρκίνα Φάσο, του Νίγηρα και του Τσαντ.

Στην Παλαιστίνη, στη Λωρίδα της Γάζας, το κράτος του Ισραήλ προβαίνει σε μια νέα γενοκτονική σφαγή του παλαιστινιακού λαού εν μέσω αμερικανικών και ευρωενωσιακών ψαλμωδιών «καταδίκης της βίας από όπου κι αν προέρχεται».

Όσοι, απέναντι στην καταδίκη των νέων σιωνιστικών εγκλημάτων και απέναντι στην απαίτηση που εκφράζεται με το σύνθημα ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ που θα ακουστεί δυνατά από χιλιάδες λαού στην αυριανή διαδήλωση της Πέμπτης, επιχειρήσουν να κρυφτούν πίσω από το δάχτυλο του αντισημιτισμού, ας προσέχουν σε ποιούς απευθύνονται. Τους αφιερώνουμε τα δικά μας τραγούδια, τραγούδια για τους αγώνες του δικού μας και του «δικού τους» λαού εκείνη την εποχή όπου οι «δικοί του» μονοπωλητές του πλούτου αυγάτιζαν τα κέρδη τους από το δικό του ολοκαύτωμα, που τώρα επαναλαμβάνουν σε βάρος του παλαιστινιακού λαού.

Οι ιμπεριαλιστές μοιράζουν και ξαναμοιράζουν τη γη, και θα την μοιράζουν ξανά και ξανά διαρκώς, αν δεν βρουν τους λαούς, αν δεν μας βρουν, απέναντί τους.

Οι ιμπεριαλιστές ξαναμοιράζουν τη γη. Κι εμείς; Εμείς που δεχόμαστε στη χώρα μας την ιμπεριαλιστική επίθεση, την προερχόμενη από τα ίδια αυτά κέντρα, με τη μορφή του τσακίσματος των λαϊκών – εργατικών δικαιωμάτων, του τσακίσματος των όρων ζωής και επιβίωσης του λαού, με την καταστολή των λαϊκών αγώνων, με την επιβολή σήμερα των όρων της αυριανής μορφής της εκμεταλλευτικής- μονοπωλιακής εξουσίας;

Εμείς απέναντι στους δρόμους ελέγχου των κοιτασμάτων, των αγωγών, των πηγών και των μέσων παραγωγής του κοινωνικού πλούτου, της πολιτικής εξουσίας, δεν έχουμε παρά έναν δρόμο: το διεθνισμό, που στην πράξη «είναι ένας και μόνο ένας: Αφοσιωμένη δουλειά για την ανάπτυξη του επαναστατικού κινήματος και του επαναστατικού αγώνα  στην ίδια σου τη χώρα, υποστήριξη (με την προπαγάνδα, ηθικά, υλικά) ενός τέτοιου αγώνα, μιάς τέτοιας γραμμής και μόνο μιας τέτοιας γραμμής σε όλες χωρίς εξαίρεση τις χώρες». (Λένιν, Οι θέσεις του Απρίλη). 

Απέναντι στα μέτωπα που ανοίγει ο ιμπεριαλισμός καθήκον μας είναι να αντιτάξουμε τα δικά μας μέτωπα πάλης με τις μορφές που τους ανταποκρίνονται. Απέναντι στα μέτωπα της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας όπου γης, καθήκον μας είναι να αντιπαραθέσουμε το δικό μας μέτωπο για την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων στην ίδια μας τη χώρα. Απέναντι στην ολομέτωπη αντιλαϊκή επίθεση της εξουσίας των μονοπωλίων στην ίδια μας τη χώρα, καθήκον μας είναι να μετατρέψουμε κάθε μέτωπο της επίθεσής τους σε μέτωπο για την απόκρουσή της, κάθε μέτωπο για την απόκρουσή της σε μέτωπο για την ανατροπή της στρατηγικής τους.

Αυτό είναι το δικό μας καθήκον, αυτό πρέπει να κάνουμε εμείς, και κάνοντάς το θα ξέρουμε κι αυτό το «εμείς» τι σημαίνει.

Έγκαιρα. ΄Ωστε αντί αύριο να είναι αργά, να είναι, αύριο, η ώρα που πρέπει.


Συρία: Καμία ανάμιξη των ΗΠΑ, μόνο 500 εκατομμύρια δολάρια στους «αντικαθεστωτικούς»

ΗΠΑ: Μισό δισ. δολάρια για τους «αντικαθεστωτικούς» στη Συρία ζητά από το Κογκρέσο ο Ομπάμα

Η κυβέρνηση Ομπάμα εντείνει τον ιμπεριαλιστικό της ρόλο στη Συρία, και επιχειρεί να ανατρέψει τα έως τώρα δεδομένα στα πεδία των συγκρούσεων που καταγράφονται ως επί το πλείστον υπέρ του Σύρου προέδρου Μπασάρ Άσαντ, ζητώντας από το Κογκρέσο να εγκρίνει μισό δισ. δολάρια για την εκπαίδευση υποτίθεται «μετριοπαθών αντικαθεστωτικών» ενόπλων.

Προσπαθώντας μάλιστα να προλάβει τις αντιδράσεις από την ένοπλη, οικονομική και άλλη υποστήριξη που είχε δώσει τα τελευταία δύο χρόνια σε ισλαμικές ακραίες ομάδες ενόπλων που μάχονται τον Σύρο πρόεδρο Άσαντ, και που σήμερα εξαπολύουν επίθεση στο Ιράκ επιχειρώντας να καταλάβουν τη Βαγδάτη, ο Λευκός Οίκος εξέδωσε ανακοίνωση με την οποία ισχυρίζεται ότι προτού τους δοθεί «βοήθεια» οι ένοπλοι «θα ελεγχθούν εξονυχιστικά» ώστε να εξασφαλιστεί ότι δεν θα πέσει μέρος του εξοπλισμού «στα χέρια εχθρών» της Ουάσινγκτον.

Σε αυτό το πλαίσιο, ήδη ο υπουργός Άμυνας Τσακ Χέιγκελ ζήτησε από τις υπηρεσίες του Πενταγώνου να αναπτύξουν «λεπτομερή σχέδια» που να αφορούν την εκπαίδευση και τον εξοπλισμό των μετριοπαθών Σύρων ανταρτών που επιδιώκουν την ανατροπή του Άσαντ από την εξουσία.


Ιράκ: Το θρησκευτικό «κέλυφος» της σύγκρουσης και η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ

«Την ανάληψη «στοχευμένων στρατιωτικών δράσεων ακριβείας» κατά των μισθοφόρων του «Ισλαμικού Κράτους σε Ιράκ και Λεβάντε» (IΚΙΛ) «εάν και όταν η κατάσταση στο έδαφος το απαιτήσει», ανακοίνωσε, χτες βράδυ, ο Αμερικανός Πρόεδρος, Μπαράκ Ομπάμα, σημειώνοντας, ωστόσο, ότι επί του παρόντος «δεν πρόκειται να επιστρέψουν ξανά στο ιρακινό έδαφος χερσαίες στρατιωτικές δυνάμεις».  Ανήγγειλε την άμεση αποστολή στο Ιράκ 300 Αμερικανών στρατιωτικών συμβούλων (πέρα από τους ισάριθμους κομάντος που έχει στείλει από την αρχή της βδομάδας για την περιφρούρηση της αμερικανικής πρεσβείας στη Βαγδάτη), προκειμένου «να βοηθήσουν και να καθοδηγήσουν τους Ιρακινούς στρατιωτικούς αξιωματούχους» στις επιχειρήσεις κατά των μισθοφόρων του ΙΚΙΛ…»

Τα παραπάνω διαβάζουμε στο ρεπορτάζ του σημερινού Ριζοσπάστη, όπου στη συνέχεια αναφέρεται επίσης: «…Ακολουθώντας τη συμβουλή του πρώην διοικητή των αμερικανικών δυνάμεων στο Ιράκ στρατηγού Ντέιβιντ Πετρέους, ο Ομπάμα ξεκαθάρισε ότι οι ΗΠΑ δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να πάρουν θέση στις σεχταριστικές διαφορές σουνιτών και σιιτών στο Ιράκ και να ευνοήσουν τη μία έναντι της άλλης προχωρώντας σε επιδρομές. Επανέλαβε επιπλέον τις πιέσεις στον Ιρακινό πρωθυπουργό, Νούρι αλ Μάλικι, για τη συγκρότηση μίας νέας κυβέρνησης «που θα συμπεριλαμβάνει και τους σιίτες και τους σουνίτες και τους Κούρδους ώστε να στερηθούν οι μισθοφόροι του ΙΚΙΛ οποιαδήποτε επιχειρήματα για να αυξήσουν την επιρροή τους κυρίως στο σουνιτικό πληθυσμό». Τόνισε ότι η κυβέρνησή του έχει εκφράσει αυτό το αίτημα στον Μάλικι «και ιδιωτικά και δημόσια», επιμένοντας ότι «είναι επείγουσα προτεραιότητα» η συγκρότηση μίας ιρακινής κυβέρνησης ενότητας «είτε με επικεφαλής τον Μάλικι είτε με άλλον»…»

Πέρα από το εκ των προτέρων γνωστό ότι είτε η επιλογή της ανοιχτής στρατιωτικής επέμβασης είτε η επιλογή της «μη επέμβασης» υπαγορεύεται από την εξυπηρέτηση των γενικότερων σχεδιασμών τους στην περιοχή, αυτό που φαίνεται, ως εδώ, από τις δηλώσεις Ομπάμα, είναι ότι οι ΗΠΑ  «δε βιάζονται» να επέμβουν… Ότι βρίσκονται σε μια κατάσταση ετοιμότητας για την στιγμή («εάν και όταν») που «η κατάσταση στο έδαφος το απαιτήσει», αφήνοντας σε καθεστώς αοριστίας το περιεχόμενο της «κατάστασης στο έδαφος» που θα συνιστά κατά τις ΗΠΑ (και για τις ΗΠΑ) «απαίτηση».  Και επίσης, ότι και σε εκείνη την υποθετική στιγμή ο προσανατολισμός τους προς το παρόν περιορίζεται σε μια «τεμπέλικη» επέμβαση «στοχευμένων στρατιωτικών δράσεων ακριβείας»: σε κάθε περίπτωση η ενδεχόμενη αντιδρασή τους προϊδεάζεται αρκετά διαφορετική από την πρόσφατη περίπτωση της Λυβής, όπου τα αμερικανικά και «συμμαχικά» βομβαρδιστικά άνοιγαν το δρόμο στην προέλαση των «αντικαθεστωτικών» με στόχο την ανατροπή και δολοφονία του Καντάφι.

Σε αυτή την «ψύχραιμη» αντιμετώπιση περιλαμβάνεται, βέβαια, η αποστολή τριών λόχων πρακτόρων («300 στρατιωτικών συμβούλων») για την επιτόπια διαχείριση των ποικίλων αντιθέσεων προς όφελος των ΗΠΑ, όπως περιλαμβάνονται και «ιερές παραινέσεις» προς την ιρακινή ηγεσία να επιδείξει ενωτικό πνευμα:  «οι ΗΠΑ δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να πάρουν θέση στις σεχταριστικές διαφορές σουνιτών και σιιτών» και ο ιρακινός πρωθυπουργός Μαλίκι καλέιται να συγκροτήσει νέα κυβέρνηση «που θα συμπεριλαμβάνει και τους σιίτες και τους σουνίτες και τους Κούρδους». Ωραία ιδέα, μόνο που ηχεί «κάπως» στο στόμα του προέδρου της χώρας που με τις αλλεπάλληλες πολιτικές, οικονομικές και στρατιωτικές επεμβάσεις της έχει καταστρέψει μεγάλο μέρος των βάσεων πάνω στις οποίες θα μπορούσε να οικοδομηθεί μια τέτοια ενότητα. Διαχρονικά, άλλωστε, η ίδια η ανάμιξή της αποτελεί το κύριο εμπόδιο σε μια τέτοια ενότητα: Μια τέτοια ενότητα είναι αδύνατο να οικοδομηθεί με προαπαιτούμενο την εξυπηρέτηση των αμερικανικών και γενικότερα των ιμπεριαλιστικών συμφεροντων. Κι αν πρόκειται για οικοδόμηση μιας τέτοιας ενότητας κι όχι για απλή συνένωση «στοιχείων» που θα παρέχει την τυπική μορφή της «αντιπροσώπευσης» όλων των πλευρών, τότε αυτή είναι δυνατή μόνο στη βάση των συμφερόντων του ιρακινού λαού, των εργαζομένων όλων των εθνοτήτων και θρησκευμάτων που τον συγκροτούν ανεξάρτητα από εθνότητα και θρήσκευμα: κι αυτή η βάση αντικειμενικά αποτελεί βάση αντίθεσης προς τα συμφέροντα και τους σχεδιασμούς των ΗΠΑ και του ιμπεριαλισμού γενικά, στους οποίους σχεδιασμούς φυσικά και εντάσσεται η αξιοποίηση των εθνοτικών και θρησκευτικών διαφορών ακόμα και αυτή τη στιγμή.

Και ενώ ο αμερικανός πρόεδρος εκφράζει  την τήρηση στάσης αναμονής των ΗΠΑ εωσότου «η κατάσταση στο έδαφος το απαιτήσει» και εωσότου εθνότητες και θρησκευτικά δόγματα «τα βρούνε» μεταξύ τους, ο αμερικανός ΥΠΕΞ Τζον Κέρι εμφανίζεται πιο εκδηλωτικός, πιο αποφασιστικός και, έμμεσα, λιγότερο «ενωτικός»:

«…Μερικές ώρες πριν από τις δηλώσεις Ομπάμα στο Λευκό Οίκο», διαβάζουμε στο ίδιο ρεπορτάζ, «ο υπουργός Εξωτερικών, Τζον Κέρι, σημείωσε μιλώντας στο NBC πως «τίποτε δεν βρίσκεται έξω από το τραπέζι» και ότι «όλες οι επιλογές» εξακολουθούν να βρίσκονται στη διάθεση του Προέδρου των ΗΠΑ. Σημείωσε ότι οι ΗΠΑ «ανησυχούν» για την «τύχη του Ιράκ και του ιρακινού λαού, που απειλείται από τους τζιχαντιστές σουνίτες, κι όχι από τον σιίτη πρωθυπουργό του, Μάλικι». Ο ίδιος, απαντώντας εμμέσως πλην σαφώς στις αντιρρήσεις Ισραήλ και Σαουδικής Αραβίας για τη συνεργασία της κυβέρνησης των ΗΠΑ με το Ιράν απέρριψε πως πρόκειται για συνεργασία πάνω στους τρόπους αντιμετώπισης της ιρακινής κρίσης δηλώνοντας: «Ενδιαφερόμαστε να επικοινωνήσουμε με το Ιράν. Να ξέρουν οι Ιρανοί τι σκεφτόμαστε, να ξέρουμε τι σκέφτονται αυτοί και να υπάρχει μια ανταλλαγή πληροφοριών ώστε να μη γίνονται λάθη»…»

Το ότι, παρά τις δηλώσεις Κέρι, οι ΗΠΑ δεν ανησυχούν «για την τύχη του Ιράκ και του ιρακινού λαού» αλλά αποκλειστικά  για την επιρροή τους στην περιοχή, είναι απλώς αυτονόητο. Το ότι οι «τζιχαντιστές» είναι «σουνίτες» και ο  πρωθυπουργός είναι «σιίτης» είναι όντως «αλήθεια». Όμως αυτή η αλήθεια δεν είναι από μόνη της επαρκής ούτε για τον καθορισμό των πόλων της σύγκρουσης με θρησκευτικούς όρους, ούτε για τον καθορισμό της απειλής ως προερχόμενης από την μια «θρησκευτική» πλευρά έστω και στην εκδοχή του «τζιχαντισμού». Η συνολική πραγματικότητα και οι συνολικοί συσχετισμοί της εξελισόμενης σύγκρουσης είναι πολύ ευρύτεροι από το στοιχείο της θρησκευτικής διαφοροποίησης που θέλησε να αναδείξει ο αμερικανός ΥΠΕΞ. Το ότι, βέβαια, στην πραγματικότητα το στοιχείο αυτό είναι έντονο, την κάνει πρόσφορη ώστε να αναγορευθούν σε τέτοια, σε πραγματικότητα, οι «επιθυμίες» της διαρκούς (και ανεξάρτητης από το εκάστοτε προεδρικό προφίλ) εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ… Δεν την κάνει όμως επαρκή για να διασκεδάσει την εντύπωση ότι πρόκειται πράγματι (εύκολη δουλειά εν προκειμένω) για αναγόρευση των επιθυμιών σε πραγματικότητα.

(Κατά τα άλλα οι δηλώσεις Κέρι δεν πρέπει να εκπλήσσουν ούτε και ως προς το απολογητικό τους περιεχόμενο προς την, «σύμμαχο» των ΗΠΑ στην περιοχή, Σαουδική Αραβία: Δεν είναι η πρώτη φορά που οι ΗΠΑ αξιοποιούν «περίπλοκους» συσχετισμούς και δεσμούς προκειμένου να διεισδύσουν σε χώρες που οι ίδιες ανακηρύσσουν έως και εχθρικές, και δεν είναι η πρώτη φορά που κάτι παρόμοιο συμβαίνει και στις σχέσεις τους με το Ιράν).

*

Δεν πρόκειται, στο βάθος ή σε τελική ανάλυση, για έκφραση «πολιτικής διαφωνίας»  ανάμεσα στον αμερικανό πρόεδρο και τον αμερικανό ΥΠΕΞ…

Καταρχήν εδώ και τουλάχιστον δυο δεκαετίες το «δίδυμο» του προέδρου και του ΥΠΕΞ των ΗΠΑ δίνει σταθερά την εντύπωση ότι αποτελείται από δυο «αντίθετα» πρόσωπα, σε βαθμό που θα νόμιζε κανείς ότι όταν ο πρόεδρος είναι «δημοκρατικός» ο ΥΠΕΞ είναι «ρεπουμπλικάνος» και το αντίθετο. Στη διάρκεια του πολέμου στη Γιουγκοσλαβία, ενώ ο Κλίντον παρουσιαζόταν με το προφίλ του «φιλειρηνικού», του «σαξοφωνίστα», του «αντιρρησία συνείδησης», στη θέση του ΥΠΕΞ ήταν η Μ. Ολμπράιτ σαν πιο κατάλληλη για να φέρει σε πέρας τη σκληρή δουλειά. Ο Μπους, στη συνέχεια, αν και δεν είχε ανάγκη από κάποιον «σκληρό» για να τον βγάζει από τη δύσκολη θέση, στη διάρκεια των δυο θητειών του είχε ΥΠΕΞ τον Κ. Πάουελ και τη Κ. Ράις, «επικοινωνιακά» δηλαδή δυο «μαύρους» που αντιστάθμιζαν την έντονη οσμή της «Κου Κλουξ Κλαν» που ανέδυε η πολιτική φυσιογνωμία του. Και τώρα ο Ομπάμα, που σε «δημοκρατισμό» θα ήθελε να συγκρίνεται με τον Λίνκολν και τον Τζέφερσον, έχει ως ΥΠΕΞ έναν άνθρωπο που η ασφάλειά του υποβάλει σε ηλεκτροσόκ φοιτητές που δεν του κάνουν αρεστές ερωτήσεις

Η λύση του γρίφου βρίσκεται μάλλον στο γεγονός ότι για το πολιτικό σύστημα των ΗΠΑ, ο προεδρος πια αποτελεί μια προσωπικότητα πολιτικά καταναλώσιμη με 8ετή ημερομηνία λήξης. Κι όταν οι ανάγκες της πολιτικής κατανάλωσης έρχονται σε ορισμένη αντιθεση με τις ουσιαστικές, μόνιμες και διαρκείς ανάγκες της εξουσίας των μονοπωλίων, για την οποία σε μια ιμπεριαλιστική χώρα «πρώτου βαθμού» η εξωτερική πολιτική έρχεται πρώτη σε σημασία, τότε η εντύπωση ανάμεσα στο προεδρικό «προφίλ» και την ουσία της πολιτικής που εκφράζει ο ΥΠΕΞ προβάλλει με ιδιαίτερη ένταση… Σε διαφορετική περίπτωση αρκεί ένας ΥΠΕΞ που με το δικό του «προφίλ» απλώς θα συγκαλύπτει την ουσία… Για την υλοποίηση και την διασφάλιση της οποίας, άλλωστε, δεν είναι πάντοτε αναγκαίο και το φως της δημοσιότητας.