Τα 500 εκατομμύρια δολάρια του Ομπάμα

Πριν από σχεδόν τρεις μήνες, όταν ο Ομπάμα ζητούσε από το Κογκρέσο των ΗΠΑ μισό δισεκατομμύριο δολάρια για την ενίσχυση των «μετριοπαθών αντικαθεστωτικών» ενάντια στην κυβέρνηση Άσαντ, η επέλαση της οργάνωσης του «Ισλαμικού Κράτους» από τη Συρία στο Ιράκ είχε ήδη ιστορία δυο εβδομάδων περίπου, αλλά τότε ακόμα στην είδηση για το «αίτημα» του Ομπάμα δεν υπήρχαν άλλα χαρακτηριστικά πέραν αυτών της εντεινόμενης επιδίωξης των ΗΠΑ για την ανατροπή τις συριακής κυβέρνησης μετά από μια σειρά στρατιωτικών επιτυχιών της ενάντια στους «αντικαθεστωτικούς».

Τρεις μήνες μετά, με το «κλίμα» όπως έχει διαμορφωθεί, η είδηση της έγκρισης από το Κογκρέσο του αιτήματος Ομπάμα για τα 500 εκατομμύρια δολάρια, παρουσιάζεται με αρκετά διαφοροποιημένα χαρακτηριστικά: Σύμφωνα με αυτά η ενίσχυση των «μετριοπαθών αντικαθεστωτικών» στη Συρία αποσκοπεί στην εκπαίδευση και τον εξοπλισμό τους κατά «τζιχαντιστών» του «Ισλαμικού Κράτους».

Ταυτόχρονα, δεν διαφεύγει της προσοχής και η ευρωενωσιακή άποψη του ζητήματος, καθώς την ίδια στιγμή η ΕΕ σε ρόλο αριστερού ψάλτη των ΗΠΑ, ενέκρινε τα δικά της μέτρα στρατιωτικής ενίσχυσης του Ιράκ «εναντίον» του «Ισλαμικού Κράτους» στη βάση της θέσης ότι «μόνο μία πραγματική πολιτική λύση στη συριακή σύγκρουση θα μπορούσε να βοηθήσει στην εξουδετέρωση της απειλής του»: Και φυσικά για την ΕΕ «μία πραγματική πολιτική λύση στη συριακή σύγκρουση» δεν σημαίνει τίποτα άλλο από ό,τι σημαίνει και για τις ΗΠΑ: Σημαίνει ανατροπή της κυβέρνησης Άσαντ και αντικατάσταση του «καθεστώτος» του από ένα «καθεστώς» όμοιο με αυτά που έχουν εγκαθιδρυθεί σε Αφγανιστάν, Ιράκ, Λυβή ύστερα από τις Ευρω-ΝΑΤΟϊκές επεμβάσεις σε αυτές τις χώρες, δηλαδή από ένα «καθεστώς» πολέμου όλων εναντίον όλων (φυλών εναντίον αλλοφύλων, γενών εναντίον άλλων γενών, θρησκειών εναντίον αλλοθρήσκων, σιιτών εναντίον σουνιτών και αντίστροφα, σουνιτών εναντίον σουνιτών, σιιτών εναντίον σιιτών κ.ο.κ) ώστε μέσα από αυτή τη μορφή «εκδημοκρατισμού» και «καταπολέμησης της τρομοκρατίας» να στερεώνεται η «πολιτική» ή στρατιωτική «επιδιαιτησία» ή με άλλα λόγια η ιμπεριαλιστική κυριαρχία των ευρω-ΝΑΤΟϊκών και τοπικών «συμμάχων» πάνω στους σπαρασσόμενους λαούς της περιοχής, ώστε να εκπληρώνονται  οι προϋποθέσεις της γενικής καταλήστευσής τους.

*

Επιστρέφοντας όμως στην αρχική αφορμή του θέματος, δηλαδή στο αίτημα Ομπάμα για 500 εκατομμύρια υπέρ των «μετριοπθών ανικαθεστωτικών» στη Συρία και την μετά 3 μήνες έγκριση του αιτήματος από το Κογκρέσο των ΗΠΑ, εδώ εμφανίζεται ένα φαινομενικά παράδοξο γεγονός: Στους τρεις μήνες που έχουν μεσολαβήσει μεταξύ του αιτήματος και της έγκρισής του, και συγκεκριμένα μόλις πριν 10 μέρες, οι λεγόμενοι «μετριοπαθείς αντικαθεστωτικοί» στη Συρία έκλεισαν ανακωχή με τους «εξτρεμιστές» του «Ισλαμικού Κράτους» στις μεταξύ τους συγκρούσεις για τον έλεγχο των καπετανάτων, υποσχόμενες οι δυο πλευρές ότι μέχρι να βρεθεί μια οριστική λύση στις διαφορές τους δεν θα επιτεθούν η μία στην άλλη «γιατί θεωρούν ότι ο βασικός εχθρός είναι το καθεστώς Άσαντ»

…Πραγμά που απλώς σημαίνει, αφενός, ότι οι φορείς της «πολιτικής λύσης» για την οποία κάνει λόγο η ΕΕ δεν είναι άλλοι από αυτούς που η ίδια αναγορεύει σε «άμεση απειλή για την ασφάλεια των ευρωπαϊκών χωρών»  προκειμένου να διατηρείται και να αναβαθμίζεται το ιδεολογικό περίβλημα του καθεστώτος των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων στο οποίο μετέχει και, αφετέρου, ότι τα 500 εκατομμύρια δολάρια των ΗΠΑ δεν προορίζονται παρά για τους συμμάχους της οργάνωσης ΙΚ ενάντια στον κοινό εχθρό, τόσο τον δικό τους όσο και των ΗΠΑ – ΕΕ.

Με άλλα λόγια, το έργο είνα πολυπαιγμένο… Και δεν αναδεικνύεται από αυτό παρά μόνο η ανάγκη, το καθήκον κάθε λαού, και του δικού μας, να διαχωρίσουν ριζικά τη θέση τους από τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες και ανταγωνισμούς, για να γράψουν το δικό τους έργο, τη δική τους ιστορία που θα είναι και ιστορία των επόμενων γενεών, έγκαιρα, τώρα.

*

«Ισλαμικό Κράτος»: Ενα πολυπαιγμένο έργο

 Νέα στοιχεία για τα «έσοδα» του «Ισλαμικού Κράτους» (ΙΚ) διοχετεύουν τις τελευταίες μέρες στα διεθνή πρακτορεία Αμερικανοί αξιωματούχοι και στελέχη της CIA, σε μία προσπάθεια να αναδείξουν όχι μόνο την οικονομική ανεξαρτησία της οργάνωσης από χώρες και μεγάλες ή μικρές «Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις» αλλά και να προβάλουν το πόσο επικίνδυνη είναι αυτή η οργάνωση.

Οι πληροφορίες των Αμερικανών αναφέρουν πως τα έσοδα του ΙΚ από λαθρεμπόριο πετρελαίου, λύτρα για απελευθερώσεις ομήρων, εκβιασμούς και δουλεμπόριο γυναικόπαιδων ξεπερνούν τη μέρα τα 3.000.000 δολάρια. Παράλληλα, αναλυτές της CIA εκτιμούν ότι οι «τζιχαντιστές» σε Συρία και Ιράκ ανέρχονται πλέον σε τουλάχιστον 31.000 και ότι εκμεταλλεύονται 11 πετρελαιοπηγές σε αμφότερες τις χώρες, πουλώντας το πετρέλαιο στη μαύρη αγορά έως και 60% φθηνότερα από την τρέχουσα τιμή πώλησης ενός βαρελιού αργού, που επισήμως κοστίζει πάνω από 100 δολάρια…

Συνεπώς, η «κατάπληξη» των ΗΠΑ για τα εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια που διαθέτει η οργάνωση περισσεύει, ιδιαίτερα όταν θυμηθεί κανείς πως οι βάσεις για τη δημιουργία της τέθηκαν από την κυβέρνηση Ομπάμα, πολύ πριν την «αραβική άνοιξη», καθώς οι «τζιχαντιστές» «αντικαθεστωτικοί» χρησιμοποιήθηκαν, κάτω από άλλη «σημαία» και ονομασίες, ως εργαλείο ανατροπής μη αρεστών κυβερνήσεων σε Λιβύη και Συρία…

***

Οι ενδείξεις για τα βρώμικα και επικίνδυνα παιχνίδια των ιμπεριαλιστών στην ευρύτερη Μ. Ανατολή είναι κάτι παραπάνω από καταιγιστικές. Σε εκτενές, ενδιαφέρον ρεπορτάζ του Μedium.com στις 14 Σεπτέμβρη σημειωνόταν ότι «ήδη από το 2003 οι Αγγλοσάξονες, μυστικά αλλά και απροκάλυπτα, συντόνιζαν, άμεσα ή έμμεσα, ισλαμικές τρομοκρατικές ομάδες που σχετίζονται με την «Αλ Κάιντα» σε Βόρεια Αφρική και Μέση Ανατολή» και ότι «παρά τις διαψεύσεις Πενταγώνου και κυβέρνησης Ομπάμα, τοπικές κουρδικές στρατιωτικές πηγές επιβεβαιώνουν ότι Αμερικανοί και Γερμανοί των ειδικών δυνάμεων είναι ήδη στο βόρειο Ιράκ και βοηθούν τους Κούρδους στις επιχειρήσεις κατά του ΙΚ».

Ανάλογες πληροφορίες είχαν βγει και στο παρελθόν κατά τα πρώτα χρόνια της εγκληματικής επέμβασης των ΗΠΑ στο Ιράκ, το 2003. Πακιστανοί στρατιωτικοί ομολογούσαν στους «Asia Times» το Φλεβάρη του 2005 ότι ένοπλοι που περιγράφονταν ως «πρώην έμπιστοι του κόμματος Μπάαθ» στρατολογούνταν και εκπαιδεύονταν «από την «Αλ Κάιντα» στο Ιράκ» και ότι εφοδιάζονταν με όπλα, διαφόρων τύπων, «κατασκευασμένα στο Πακιστάν, από τους Αμερικανούς». Παράλληλα, πακιστανική στρατιωτική πηγή δήλωνε στον επικεφαλής του γραφείου των «Τάιμς» στο Πακιστάν ότι «αυτά τα όπλα δεν προορίζονταν για τον ιρακινό στρατό, γιατί αυτός θα έπαιρνε αμερικανικά όπλα» και ότι οι ΗΠΑ μάλλον έπαιζαν «διπλό παιχνίδι για να υπερκεράσουν», μεταξύ άλλων, «την απειλή των σιιτών» (σ.σ. δηλαδή και της επιρροής του Ιράν).

***

Τον περασμένο Νοέμβρη έκθεση του αμερικανικού στρατιωτικού Πανεπιστημίου Ειδικών Επιχειρήσεων (JSOU) με τίτλο «Διχάζοντας τους εχθρούς μας», αναφερόμενο στο μετά τον Σαντάμ Χουσεΐν Ιράκ, σημείωνε ως «μία ενδιαφέρουσα υπόθεση εργασίας την πρόκληση και ενθάρρυνση δυσαρέσκειας μεταξύ εχθρών, προκειμένου να οδηγηθούν σε μεταξύ τους συγκρούσεις («εχθρός εναντίον εχθρού»)». Εντούτοις, η τακτική αυτή δεν ήταν υπόθεση εργασίας. Χρησιμοποιήθηκε, κατά κόρον, από τον αμερικανικό στρατό στη Φαλούτζα στο τέλος του 2004. Ενδιαφέρουσες ήταν και οι αποκαλύψεις – «καρφώματα» που είχε κάνει προ ετών ο πρώην υπουργός Εξωτερικών της Γαλλίας, Ρολάν Ντιμά, με τις οποίες αναδείκνυε τους βρώμικους σχεδιασμούς της Βρετανίας σε βάρος της Συρίας ήδη από το 2009 (δύο χρόνια πριν τη λεγόμενη «αραβική άνοιξη»). Ο Ντιμά είχε πει ότι οι Βρετανοί αξιωματούχοι είχαν εκμυστηρευτεί πως «ετοίμαζαν κάτι στη Συρία». Φυσικά και ο γαλλικός ιμπεριαλισμός είναι μπλεγμένος επίσης.

Αλησμόνητες είναι και οι διαρροές ηλεκτρονικών μηνυμάτων μεταξύ του ιδρύματος γεωπολιτικών αναλύσεων ΣΤΡΑΤΦΟΡ (που συνδέεται με τη CIA) και του Πενταγώνου το 2011, όπου κατέγραφαν την εκπαίδευση συριακών «αντικαθεστωτικών» δυνάμεων από Αμερικανούς και Βρετανούς κομάντο ώστε «να προκαλέσουν εκ των έσω την ανατροπή της κυβέρνησης Ασαντ». Αμερικανικά τηλεοπτικά δίκτυα, όπως το PBS, κατέγραφαν σε ρεπορτάζ της εκπομπής «Frontilne», στις 27/5/14, τους τρόπους και τις οδούς εξοπλισμού Σύρων «αντικαθεστωτικών» ισλαμιστών «ανταρτών» με όπλα ρωσικής κατασκευής αλλά αγορασμένα με αμερικανικό χρήμα, μέσω των τουρκο-συριακών συνόρων. Ομως, δεν είναι μόνο οι ΗΠΑ ή η Τουρκία, που αξιοποιούν το πρόσχημα του ΙΚ για να διευρύνουν την επέμβασή τους στην ευρύτερη περιοχή. Σύμμαχοί τους σε χώρες όπως η Σαουδική Αραβία, το Κατάρ και το Κουβέιτ που μπορεί να μην χρηματοδότησαν ως κράτη τους «τζιχαντιστές» (όπως οι κυβερνήσεις τους ισχυρίζονται…) εντούτοις σημαντικό τμήμα των αστικών τους τάξεων χρηματοδότησε τους ισλαμιστές με εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια (όπως παραδέχεται και το «Brookings Institute Doha Center»).

***

Οπως τόσες φορές στο παρελθόν, με δεδομένα τα βρώμικα παιχνίδια των ιμπεριαλιστών σε Βαλκάνια, Νότια Ασία, Μ. Ανατολή, έτσι και τώρα, οι δυνάμεις που χρηματοδότησαν, εξέθρεψαν τους δολοφόνους που αξιοποίησαν στις επεμβάσεις στη Συρία και το Ιράκ, ανοίγοντας δρόμους για τους μονοπωλιακούς ομίλους, υποδύονται τους αυτόκλητους «σωτήρες» μίας νέας συμμαχίας των «προθύμων». Το έργο όμως είναι …πολυπαιγμένο.


οι ευαισθησίες της κοινής γνώμης

Το 1933 ο εμπρησμός του Ράιχσταγκ, για να πάρουμε το παράδειγμα μιας ιστορικά εμβληματικής προβοκάτσιας, αποτέλεσε το σύνθημα για τις μαζικές συλλήψεις κομμουνιστών και την άμεση απαγόρευση του Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας, την παραχώρηση στο Χίτλερ έκτακτων εξουσιών, τη διάλυση -μετά από λίγο- όλων των κομμάτων πλην του ναζιστικού και τον εγκαινιασμό των χιτλερικών στρατοπέδων συγκέντρωσης.

Το 1914 η διάλυση, επισήμως από αύριο, της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Κομμουνιστικού Κόμματος Ουκρανίας απλώς συμπέφτει χρονικά με την προπαγανδιστική εκμετάλλευση της κατάρριψης -άγνωστο όμως από ποιούς- του μαλαισιανού επιβατικού αεροπλάνου. Η αντιδραστική – φασιστική κυβέρνηση του Κιέβου (όργανο του ιμπεριαλιστικού συνεταιρισμού ΗΠΑ – Γερμανίας) ταυτόχρονα κηρύσσει επιστράτευση των ανδρών ως 60 ετών για να καταστείλει την εξέγερση των κατοίκων των ανατολικών περιοχών, και σε μια δημοκρατική έξαρση ύστερα από την ανατροπή του «δικτάτορα» (!!!) Γιανούκοβιτς προωθεί την απαγόρευση του ΚΚΟυ. Για να μάθουν επιτέλους οι κομμουνιστές τι θα πει δημοκρατία – κατά το μοτίβο του εμβατηρίου από τον πόλεμο της  Κορέας όπου ο στρατός «μας», «έπνιγε τους κίτρινους στο αίμα, δείχνοντάς τους τι θα πει ελευθεριά».

Την ίδια ώρα στην Παλαιστίνη ο ισραηλινός ιμπεριαλισμός, φασισμός, ρατσισμός, εθνικισμός, η ισραηλινή θρησκευτική μισαλλοδοξία, συνενωμένα όλα αυτά στην πολιτική των κυρίαρχων δυνάμεων του κεφαλαίου, δεν χορταίνει αίμα. Η σφαγή των ήδη περισσότερων από 600 Παλαιστινίων στη Γάζα, παιδιών, γυναικών, αμάχων στην πλειοψηφία τους, «θεμελιώθηκε» προπαγανδιστικά στην απαγωγή και δολοφονία τριών ισραηλινών εφήβων -επίσης άγνωστο από ποιούς- που όμως η κυβέρνηση του Ισραήλ έσπευσε να την αποδώσει στη Χαμάς παρά το ότι η τελευταία αρνήθηκε κάθε ανάμιξη.

Αναπόφευκτος ο συνειρμός: Σαν χθες πριν από 3 χρόνια, στις 22-7-2011, δολοφούνταν στη Νορβηγία 69 παιδιά με κίνητρο του Νορβηγού δολοφόνου την «ευαισθητοποίηση» της «κοινής γνώμης» απέναντι στον «ισλαμικό κίνδυνο». Για την ισραηλινή κυβέρνηση άρκεσε η απαγωγή και δολοφονία, από άγνωστους, των τριών εφήβων προκειμένου να «ευαισθητοποιηθεί» και να προχωρήσει σε έναν ακόμα κύκλο γενοκτονίας του παλαιστινιακού λαού.

Όμως τι είδους ζώο είναι, τελικά, αυτή η «κοινή γνώμη»; Ποιο είναι το μέγεθος της αναισθησίας της, ώστε για την «ευαισθητοποίησή της» να χρειάζονται τόσα (το καμένο ράιχσταγκ, η κατάρριψη του μαλαισιανού επιβατικού αεροπλάνου, 69 δολοφονημένα παιδιά στη Νορβηγία, η απαγωγή και δολοφονία τρίων εφήβων στο Ισραήλ); Και πόσο αίμα πρέπει στη συνέχεια, να χυθεί στο βωμό της, ώστε να κορεστεί η «ευαισθησία» της και να περιέλθει πάλι στην συνηθισμένη κατάσταση της αναισθησίας και της αγνωμοσύνης απέναντι σε ολα αυτά που γίνονται για χάρη της;


Εμείς;

Στην Ουκρανία οι ΗΠΑ/ΕΕ στα πλαίσια του ανταγωνισμού τους με την καπιταλιστική  Ρωσία και προκειμένου να περιορίσουν ή να εκμηδενίσουν την επιρροή της, επενέβησαν για την ανατροπή  της «νόμιμης και δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης» και τη στήριξη της σημερινής  πραξικοπηματικής-φασιστικής εξουσίας. Η ίδια αυτή εξουσία, με τις ευλογίες ΗΠΑ και ΕΕ ενεργώντας σαν δύναμη εσωτερικής κατοχής έχει αποδυθεί στο αιματοκύλισμα του λαού της ανατολικής Ουκρανίας, για την καταστολή της εξέγερσής του ενάντια στο φασιστικό πραξικόπημα και την ιμπεριαλιστική επέμβαση.

Θα αρκούσε για τον τερματισμό του αιματοκυλίσματος αυτό που στην θετικιστική γλώσσα ονομάζεται «αποκατάσταση της δημοκρατικής νομιμότητας», μια προοπτική που όμως καθημερινά αποδεικνύεται ανεπιθύμητη για τα επιτελικά κέντρα των ΗΠΑ και της ΕΕ και, φυσικά, για την εξουσία των ανδρεικέλων τους στην Ουκρανία, την εξουσία των κυρίαρχων αυτή τη στιγμή τμήματων της ουκρανικής αστικής τάξης. Αντί γι’ αυτή την προοπτική η αντιδραστική, πραξικοπηματική εξουσία του Κίεβου (που ο χαρακτηρισμός της σαν πραξικοπηματικής δεν ξεπλένεται από τις προεδρικές εκλογές που κόπηκαν και ράφτηκαν στα μέτρα της), επιλέγει την ένταση των πολεμικών επιχειρήσεων, της φασιστικής τρομοκρατίας, την προώθηση των σχεδίων απαγόρευσης του Κομμουνιστικού Κόμματος, το άνοιγμα του οικονομικού πεδίου για την επέλαση του αμερικανικού και ευρωενωσιακού μονοπωλιακού κεφαλαίου.

Στο Ιράκ ο συνδυασμός της ανακήρυξης του λεγόμενου «Ισλαμικού Κράτους» από τους ηγήτορες της οργάνωσης «Ισλαμικό Κράτος σε Ιράκ και Λεβάντε» και μιας -εκ μέρους των ΗΠΑ αλλά και της ΕΕ- «απάθειας» στην οποία δεν μας έχουν συνηθίσει όποτε διακυβεύονται τα συμφέροντά τους, αποτελεί την ένδειξη αν όχι την πλήρη απόδειξη ότι και αυτή η εμπόλεμη κατάσταση, κι αυτή η ανθρωποσφαγή, είναι ενταγμένη στην ιμπεριαλιστική στρατηγική προώθησης των οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων τους στην ευρύτερη περιοχή. Πόσο μάλλον που πρόκειται για μια «απάθεια» συνοδευόμενη ταυτόχρονα από την ενίσχυση των «αντικαθεστωτικών» της Συρίας με  το ποσό του μισού δισεκατομμυρίου δολαρίων που «αιτήθηκε» ο Ομπάμα στο αμερικανικό κογκρέσο.

Στην Αφρική η γαλλική στρατιωτική επέμβαση, με πρόσχημα την «οριστική» αντιμετώπιση της τρομοκρατίας και της δράσης ακραίων ισλαμικών οργανώσεων (αυτών, δηλαδή, που διαχρονικά στήριζε και στηρίζει ο αμερικανικός και ευρωενωσιακός ιμπεριαλισμός), διευρύνεται σε πέντε αφρικανικές χώρες με τη συμμετοχή 3.000 Γάλλων στρατιωτών, εκ των οποίων οι 1.000 θα παραμείνουν στο Βόρειο Μάλι και οι άλλοι θα αναπτυχθούν σε περιοχές της Μαυριτανίας, της Μπουρκίνα Φάσο, του Νίγηρα και του Τσαντ.

Στην Παλαιστίνη, στη Λωρίδα της Γάζας, το κράτος του Ισραήλ προβαίνει σε μια νέα γενοκτονική σφαγή του παλαιστινιακού λαού εν μέσω αμερικανικών και ευρωενωσιακών ψαλμωδιών «καταδίκης της βίας από όπου κι αν προέρχεται».

Όσοι, απέναντι στην καταδίκη των νέων σιωνιστικών εγκλημάτων και απέναντι στην απαίτηση που εκφράζεται με το σύνθημα ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ που θα ακουστεί δυνατά από χιλιάδες λαού στην αυριανή διαδήλωση της Πέμπτης, επιχειρήσουν να κρυφτούν πίσω από το δάχτυλο του αντισημιτισμού, ας προσέχουν σε ποιούς απευθύνονται. Τους αφιερώνουμε τα δικά μας τραγούδια, τραγούδια για τους αγώνες του δικού μας και του «δικού τους» λαού εκείνη την εποχή όπου οι «δικοί του» μονοπωλητές του πλούτου αυγάτιζαν τα κέρδη τους από το δικό του ολοκαύτωμα, που τώρα επαναλαμβάνουν σε βάρος του παλαιστινιακού λαού.

Οι ιμπεριαλιστές μοιράζουν και ξαναμοιράζουν τη γη, και θα την μοιράζουν ξανά και ξανά διαρκώς, αν δεν βρουν τους λαούς, αν δεν μας βρουν, απέναντί τους.

Οι ιμπεριαλιστές ξαναμοιράζουν τη γη. Κι εμείς; Εμείς που δεχόμαστε στη χώρα μας την ιμπεριαλιστική επίθεση, την προερχόμενη από τα ίδια αυτά κέντρα, με τη μορφή του τσακίσματος των λαϊκών – εργατικών δικαιωμάτων, του τσακίσματος των όρων ζωής και επιβίωσης του λαού, με την καταστολή των λαϊκών αγώνων, με την επιβολή σήμερα των όρων της αυριανής μορφής της εκμεταλλευτικής- μονοπωλιακής εξουσίας;

Εμείς απέναντι στους δρόμους ελέγχου των κοιτασμάτων, των αγωγών, των πηγών και των μέσων παραγωγής του κοινωνικού πλούτου, της πολιτικής εξουσίας, δεν έχουμε παρά έναν δρόμο: το διεθνισμό, που στην πράξη «είναι ένας και μόνο ένας: Αφοσιωμένη δουλειά για την ανάπτυξη του επαναστατικού κινήματος και του επαναστατικού αγώνα  στην ίδια σου τη χώρα, υποστήριξη (με την προπαγάνδα, ηθικά, υλικά) ενός τέτοιου αγώνα, μιάς τέτοιας γραμμής και μόνο μιας τέτοιας γραμμής σε όλες χωρίς εξαίρεση τις χώρες». (Λένιν, Οι θέσεις του Απρίλη). 

Απέναντι στα μέτωπα που ανοίγει ο ιμπεριαλισμός καθήκον μας είναι να αντιτάξουμε τα δικά μας μέτωπα πάλης με τις μορφές που τους ανταποκρίνονται. Απέναντι στα μέτωπα της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας όπου γης, καθήκον μας είναι να αντιπαραθέσουμε το δικό μας μέτωπο για την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων στην ίδια μας τη χώρα. Απέναντι στην ολομέτωπη αντιλαϊκή επίθεση της εξουσίας των μονοπωλίων στην ίδια μας τη χώρα, καθήκον μας είναι να μετατρέψουμε κάθε μέτωπο της επίθεσής τους σε μέτωπο για την απόκρουσή της, κάθε μέτωπο για την απόκρουσή της σε μέτωπο για την ανατροπή της στρατηγικής τους.

Αυτό είναι το δικό μας καθήκον, αυτό πρέπει να κάνουμε εμείς, και κάνοντάς το θα ξέρουμε κι αυτό το «εμείς» τι σημαίνει.

Έγκαιρα. ΄Ωστε αντί αύριο να είναι αργά, να είναι, αύριο, η ώρα που πρέπει.


Συρία: Καμία ανάμιξη των ΗΠΑ, μόνο 500 εκατομμύρια δολάρια στους «αντικαθεστωτικούς»

ΗΠΑ: Μισό δισ. δολάρια για τους «αντικαθεστωτικούς» στη Συρία ζητά από το Κογκρέσο ο Ομπάμα

Η κυβέρνηση Ομπάμα εντείνει τον ιμπεριαλιστικό της ρόλο στη Συρία, και επιχειρεί να ανατρέψει τα έως τώρα δεδομένα στα πεδία των συγκρούσεων που καταγράφονται ως επί το πλείστον υπέρ του Σύρου προέδρου Μπασάρ Άσαντ, ζητώντας από το Κογκρέσο να εγκρίνει μισό δισ. δολάρια για την εκπαίδευση υποτίθεται «μετριοπαθών αντικαθεστωτικών» ενόπλων.

Προσπαθώντας μάλιστα να προλάβει τις αντιδράσεις από την ένοπλη, οικονομική και άλλη υποστήριξη που είχε δώσει τα τελευταία δύο χρόνια σε ισλαμικές ακραίες ομάδες ενόπλων που μάχονται τον Σύρο πρόεδρο Άσαντ, και που σήμερα εξαπολύουν επίθεση στο Ιράκ επιχειρώντας να καταλάβουν τη Βαγδάτη, ο Λευκός Οίκος εξέδωσε ανακοίνωση με την οποία ισχυρίζεται ότι προτού τους δοθεί «βοήθεια» οι ένοπλοι «θα ελεγχθούν εξονυχιστικά» ώστε να εξασφαλιστεί ότι δεν θα πέσει μέρος του εξοπλισμού «στα χέρια εχθρών» της Ουάσινγκτον.

Σε αυτό το πλαίσιο, ήδη ο υπουργός Άμυνας Τσακ Χέιγκελ ζήτησε από τις υπηρεσίες του Πενταγώνου να αναπτύξουν «λεπτομερή σχέδια» που να αφορούν την εκπαίδευση και τον εξοπλισμό των μετριοπαθών Σύρων ανταρτών που επιδιώκουν την ανατροπή του Άσαντ από την εξουσία.


Ιράκ: Το θρησκευτικό «κέλυφος» της σύγκρουσης και η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ

«Την ανάληψη «στοχευμένων στρατιωτικών δράσεων ακριβείας» κατά των μισθοφόρων του «Ισλαμικού Κράτους σε Ιράκ και Λεβάντε» (IΚΙΛ) «εάν και όταν η κατάσταση στο έδαφος το απαιτήσει», ανακοίνωσε, χτες βράδυ, ο Αμερικανός Πρόεδρος, Μπαράκ Ομπάμα, σημειώνοντας, ωστόσο, ότι επί του παρόντος «δεν πρόκειται να επιστρέψουν ξανά στο ιρακινό έδαφος χερσαίες στρατιωτικές δυνάμεις».  Ανήγγειλε την άμεση αποστολή στο Ιράκ 300 Αμερικανών στρατιωτικών συμβούλων (πέρα από τους ισάριθμους κομάντος που έχει στείλει από την αρχή της βδομάδας για την περιφρούρηση της αμερικανικής πρεσβείας στη Βαγδάτη), προκειμένου «να βοηθήσουν και να καθοδηγήσουν τους Ιρακινούς στρατιωτικούς αξιωματούχους» στις επιχειρήσεις κατά των μισθοφόρων του ΙΚΙΛ…»

Τα παραπάνω διαβάζουμε στο ρεπορτάζ του σημερινού Ριζοσπάστη, όπου στη συνέχεια αναφέρεται επίσης: «…Ακολουθώντας τη συμβουλή του πρώην διοικητή των αμερικανικών δυνάμεων στο Ιράκ στρατηγού Ντέιβιντ Πετρέους, ο Ομπάμα ξεκαθάρισε ότι οι ΗΠΑ δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να πάρουν θέση στις σεχταριστικές διαφορές σουνιτών και σιιτών στο Ιράκ και να ευνοήσουν τη μία έναντι της άλλης προχωρώντας σε επιδρομές. Επανέλαβε επιπλέον τις πιέσεις στον Ιρακινό πρωθυπουργό, Νούρι αλ Μάλικι, για τη συγκρότηση μίας νέας κυβέρνησης «που θα συμπεριλαμβάνει και τους σιίτες και τους σουνίτες και τους Κούρδους ώστε να στερηθούν οι μισθοφόροι του ΙΚΙΛ οποιαδήποτε επιχειρήματα για να αυξήσουν την επιρροή τους κυρίως στο σουνιτικό πληθυσμό». Τόνισε ότι η κυβέρνησή του έχει εκφράσει αυτό το αίτημα στον Μάλικι «και ιδιωτικά και δημόσια», επιμένοντας ότι «είναι επείγουσα προτεραιότητα» η συγκρότηση μίας ιρακινής κυβέρνησης ενότητας «είτε με επικεφαλής τον Μάλικι είτε με άλλον»…»

Πέρα από το εκ των προτέρων γνωστό ότι είτε η επιλογή της ανοιχτής στρατιωτικής επέμβασης είτε η επιλογή της «μη επέμβασης» υπαγορεύεται από την εξυπηρέτηση των γενικότερων σχεδιασμών τους στην περιοχή, αυτό που φαίνεται, ως εδώ, από τις δηλώσεις Ομπάμα, είναι ότι οι ΗΠΑ  «δε βιάζονται» να επέμβουν… Ότι βρίσκονται σε μια κατάσταση ετοιμότητας για την στιγμή («εάν και όταν») που «η κατάσταση στο έδαφος το απαιτήσει», αφήνοντας σε καθεστώς αοριστίας το περιεχόμενο της «κατάστασης στο έδαφος» που θα συνιστά κατά τις ΗΠΑ (και για τις ΗΠΑ) «απαίτηση».  Και επίσης, ότι και σε εκείνη την υποθετική στιγμή ο προσανατολισμός τους προς το παρόν περιορίζεται σε μια «τεμπέλικη» επέμβαση «στοχευμένων στρατιωτικών δράσεων ακριβείας»: σε κάθε περίπτωση η ενδεχόμενη αντιδρασή τους προϊδεάζεται αρκετά διαφορετική από την πρόσφατη περίπτωση της Λυβής, όπου τα αμερικανικά και «συμμαχικά» βομβαρδιστικά άνοιγαν το δρόμο στην προέλαση των «αντικαθεστωτικών» με στόχο την ανατροπή και δολοφονία του Καντάφι.

Σε αυτή την «ψύχραιμη» αντιμετώπιση περιλαμβάνεται, βέβαια, η αποστολή τριών λόχων πρακτόρων («300 στρατιωτικών συμβούλων») για την επιτόπια διαχείριση των ποικίλων αντιθέσεων προς όφελος των ΗΠΑ, όπως περιλαμβάνονται και «ιερές παραινέσεις» προς την ιρακινή ηγεσία να επιδείξει ενωτικό πνευμα:  «οι ΗΠΑ δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να πάρουν θέση στις σεχταριστικές διαφορές σουνιτών και σιιτών» και ο ιρακινός πρωθυπουργός Μαλίκι καλέιται να συγκροτήσει νέα κυβέρνηση «που θα συμπεριλαμβάνει και τους σιίτες και τους σουνίτες και τους Κούρδους». Ωραία ιδέα, μόνο που ηχεί «κάπως» στο στόμα του προέδρου της χώρας που με τις αλλεπάλληλες πολιτικές, οικονομικές και στρατιωτικές επεμβάσεις της έχει καταστρέψει μεγάλο μέρος των βάσεων πάνω στις οποίες θα μπορούσε να οικοδομηθεί μια τέτοια ενότητα. Διαχρονικά, άλλωστε, η ίδια η ανάμιξή της αποτελεί το κύριο εμπόδιο σε μια τέτοια ενότητα: Μια τέτοια ενότητα είναι αδύνατο να οικοδομηθεί με προαπαιτούμενο την εξυπηρέτηση των αμερικανικών και γενικότερα των ιμπεριαλιστικών συμφεροντων. Κι αν πρόκειται για οικοδόμηση μιας τέτοιας ενότητας κι όχι για απλή συνένωση «στοιχείων» που θα παρέχει την τυπική μορφή της «αντιπροσώπευσης» όλων των πλευρών, τότε αυτή είναι δυνατή μόνο στη βάση των συμφερόντων του ιρακινού λαού, των εργαζομένων όλων των εθνοτήτων και θρησκευμάτων που τον συγκροτούν ανεξάρτητα από εθνότητα και θρήσκευμα: κι αυτή η βάση αντικειμενικά αποτελεί βάση αντίθεσης προς τα συμφέροντα και τους σχεδιασμούς των ΗΠΑ και του ιμπεριαλισμού γενικά, στους οποίους σχεδιασμούς φυσικά και εντάσσεται η αξιοποίηση των εθνοτικών και θρησκευτικών διαφορών ακόμα και αυτή τη στιγμή.

Και ενώ ο αμερικανός πρόεδρος εκφράζει  την τήρηση στάσης αναμονής των ΗΠΑ εωσότου «η κατάσταση στο έδαφος το απαιτήσει» και εωσότου εθνότητες και θρησκευτικά δόγματα «τα βρούνε» μεταξύ τους, ο αμερικανός ΥΠΕΞ Τζον Κέρι εμφανίζεται πιο εκδηλωτικός, πιο αποφασιστικός και, έμμεσα, λιγότερο «ενωτικός»:

«…Μερικές ώρες πριν από τις δηλώσεις Ομπάμα στο Λευκό Οίκο», διαβάζουμε στο ίδιο ρεπορτάζ, «ο υπουργός Εξωτερικών, Τζον Κέρι, σημείωσε μιλώντας στο NBC πως «τίποτε δεν βρίσκεται έξω από το τραπέζι» και ότι «όλες οι επιλογές» εξακολουθούν να βρίσκονται στη διάθεση του Προέδρου των ΗΠΑ. Σημείωσε ότι οι ΗΠΑ «ανησυχούν» για την «τύχη του Ιράκ και του ιρακινού λαού, που απειλείται από τους τζιχαντιστές σουνίτες, κι όχι από τον σιίτη πρωθυπουργό του, Μάλικι». Ο ίδιος, απαντώντας εμμέσως πλην σαφώς στις αντιρρήσεις Ισραήλ και Σαουδικής Αραβίας για τη συνεργασία της κυβέρνησης των ΗΠΑ με το Ιράν απέρριψε πως πρόκειται για συνεργασία πάνω στους τρόπους αντιμετώπισης της ιρακινής κρίσης δηλώνοντας: «Ενδιαφερόμαστε να επικοινωνήσουμε με το Ιράν. Να ξέρουν οι Ιρανοί τι σκεφτόμαστε, να ξέρουμε τι σκέφτονται αυτοί και να υπάρχει μια ανταλλαγή πληροφοριών ώστε να μη γίνονται λάθη»…»

Το ότι, παρά τις δηλώσεις Κέρι, οι ΗΠΑ δεν ανησυχούν «για την τύχη του Ιράκ και του ιρακινού λαού» αλλά αποκλειστικά  για την επιρροή τους στην περιοχή, είναι απλώς αυτονόητο. Το ότι οι «τζιχαντιστές» είναι «σουνίτες» και ο  πρωθυπουργός είναι «σιίτης» είναι όντως «αλήθεια». Όμως αυτή η αλήθεια δεν είναι από μόνη της επαρκής ούτε για τον καθορισμό των πόλων της σύγκρουσης με θρησκευτικούς όρους, ούτε για τον καθορισμό της απειλής ως προερχόμενης από την μια «θρησκευτική» πλευρά έστω και στην εκδοχή του «τζιχαντισμού». Η συνολική πραγματικότητα και οι συνολικοί συσχετισμοί της εξελισόμενης σύγκρουσης είναι πολύ ευρύτεροι από το στοιχείο της θρησκευτικής διαφοροποίησης που θέλησε να αναδείξει ο αμερικανός ΥΠΕΞ. Το ότι, βέβαια, στην πραγματικότητα το στοιχείο αυτό είναι έντονο, την κάνει πρόσφορη ώστε να αναγορευθούν σε τέτοια, σε πραγματικότητα, οι «επιθυμίες» της διαρκούς (και ανεξάρτητης από το εκάστοτε προεδρικό προφίλ) εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ… Δεν την κάνει όμως επαρκή για να διασκεδάσει την εντύπωση ότι πρόκειται πράγματι (εύκολη δουλειά εν προκειμένω) για αναγόρευση των επιθυμιών σε πραγματικότητα.

(Κατά τα άλλα οι δηλώσεις Κέρι δεν πρέπει να εκπλήσσουν ούτε και ως προς το απολογητικό τους περιεχόμενο προς την, «σύμμαχο» των ΗΠΑ στην περιοχή, Σαουδική Αραβία: Δεν είναι η πρώτη φορά που οι ΗΠΑ αξιοποιούν «περίπλοκους» συσχετισμούς και δεσμούς προκειμένου να διεισδύσουν σε χώρες που οι ίδιες ανακηρύσσουν έως και εχθρικές, και δεν είναι η πρώτη φορά που κάτι παρόμοιο συμβαίνει και στις σχέσεις τους με το Ιράν).

*

Δεν πρόκειται, στο βάθος ή σε τελική ανάλυση, για έκφραση «πολιτικής διαφωνίας»  ανάμεσα στον αμερικανό πρόεδρο και τον αμερικανό ΥΠΕΞ…

Καταρχήν εδώ και τουλάχιστον δυο δεκαετίες το «δίδυμο» του προέδρου και του ΥΠΕΞ των ΗΠΑ δίνει σταθερά την εντύπωση ότι αποτελείται από δυο «αντίθετα» πρόσωπα, σε βαθμό που θα νόμιζε κανείς ότι όταν ο πρόεδρος είναι «δημοκρατικός» ο ΥΠΕΞ είναι «ρεπουμπλικάνος» και το αντίθετο. Στη διάρκεια του πολέμου στη Γιουγκοσλαβία, ενώ ο Κλίντον παρουσιαζόταν με το προφίλ του «φιλειρηνικού», του «σαξοφωνίστα», του «αντιρρησία συνείδησης», στη θέση του ΥΠΕΞ ήταν η Μ. Ολμπράιτ σαν πιο κατάλληλη για να φέρει σε πέρας τη σκληρή δουλειά. Ο Μπους, στη συνέχεια, αν και δεν είχε ανάγκη από κάποιον «σκληρό» για να τον βγάζει από τη δύσκολη θέση, στη διάρκεια των δυο θητειών του είχε ΥΠΕΞ τον Κ. Πάουελ και τη Κ. Ράις, «επικοινωνιακά» δηλαδή δυο «μαύρους» που αντιστάθμιζαν την έντονη οσμή της «Κου Κλουξ Κλαν» που ανέδυε η πολιτική φυσιογνωμία του. Και τώρα ο Ομπάμα, που σε «δημοκρατισμό» θα ήθελε να συγκρίνεται με τον Λίνκολν και τον Τζέφερσον, έχει ως ΥΠΕΞ έναν άνθρωπο που η ασφάλειά του υποβάλει σε ηλεκτροσόκ φοιτητές που δεν του κάνουν αρεστές ερωτήσεις

Η λύση του γρίφου βρίσκεται μάλλον στο γεγονός ότι για το πολιτικό σύστημα των ΗΠΑ, ο προεδρος πια αποτελεί μια προσωπικότητα πολιτικά καταναλώσιμη με 8ετή ημερομηνία λήξης. Κι όταν οι ανάγκες της πολιτικής κατανάλωσης έρχονται σε ορισμένη αντιθεση με τις ουσιαστικές, μόνιμες και διαρκείς ανάγκες της εξουσίας των μονοπωλίων, για την οποία σε μια ιμπεριαλιστική χώρα «πρώτου βαθμού» η εξωτερική πολιτική έρχεται πρώτη σε σημασία, τότε η εντύπωση ανάμεσα στο προεδρικό «προφίλ» και την ουσία της πολιτικής που εκφράζει ο ΥΠΕΞ προβάλλει με ιδιαίτερη ένταση… Σε διαφορετική περίπτωση αρκεί ένας ΥΠΕΞ που με το δικό του «προφίλ» απλώς θα συγκαλύπτει την ουσία… Για την υλοποίηση και την διασφάλιση της οποίας, άλλωστε, δεν είναι πάντοτε αναγκαίο και το φως της δημοσιότητας.


Ιράκ: Η συνέχιση του ιμπεριαλιστικού πολέμου ως εμφύλιου θρησκευτικού… (ΙΙ)

Εκφραζόμενες οι σκέψεις που ακολουθούν χωρίς διάθεση απλοποίησης του συνόλου των συσχετισμών και των αντιθέσεων που επηρεάζουν τις εξελίξεις, η προέλαση στο Ιράκ των «ισλαμιστών» της οργάνωσης «Ισλαμικό Κράτος στο Ιράκ και το Λεβάντε» δεν σηματοδοτεί «αποτυχία της αμερικανικής πολιτικής», είτε κατά την εκδοχή της ρωσικής διπλωματίας, η οποία αφορά την αμερικανική πολιτική από το 2003 ως τώρα, είτε κατά την εκδοχή των αμερικανών ρεπουμπλικανών, η οποία εξαντλείται «αντιπολιτευτικά» στην πολιτική που ασκήθηκε από την προεδρία Ομπάμα, είτε πρόκειται για τις εντυπώσεις που θα δημιουργηθούν από την όποια πολιτική προσαρμογής στο νέο «σκηνικό».

Ακόμα και ενδεχομένως ανεξάρτητα από τις ιδέες και τις προθέσεις των προσώπων που την ασκούν, οι στόχοι της πολιτικής των ΗΠΑ (κι από κοντά της ΕΕ) δεν ταυτίζονται με τους στόχους που διακηρύσσονται σαν τέτοιοι ώστε να εντάσσονται  στις «θετικές» κατηγορίες τις κοινά αποδεκτές, που χρησιμεύουν σαν εργαλεία της διπλωματίας και της χειραγώγησης της «κοινής γνώμης».

Οι αιτιάσεις περί «αποτυχίας» μπορούν εύκολα να στηριχτούν σαν «αυταπόδεικτες» στο γεγονός ότι η προέλαση ενός «κλάδου» της «Αλ Κάιντα» στο Ιράκ ήρθε σαν συνέπεια της επέμβασης εκεί (ή, κατά τους ρεπουμπλικάνους βουλευτές, της «πρόωρης» αποχώρησης από εκεί) των ΗΠΑ και των συμμάχων τους. Όμως η προέλαση της «Αλ Κάιντα», με το όποιο οργανωτικό σχήμα κι αν εμφανίζεται, δεν έρχεται σε αντίφαση, αντίθετα βρίσκεται σε «συμφωνία» με το γεγονός ότι το «δίκτυό» της οργανώθηκε από τις κρατικές υπηρεσίες των ίδιων των ΗΠΑ και των συμμάχων τους πριν από περίπου 4 δεκαετίες  εναντίον της ΕΣΣΔ…

Στη συνέχεια, λένε βέβαια, «ο έλεγχος χάθηκε», όμως είναι πολλοί αυτοί που θεωρούν ότι το story της οργάνωσης από τις κρατικές υπηρεσίες των ΗΠΑ και των συμμάχων τους ενός παρόμοιου «δικτύου» χωρίς να διασφαλίζουν ακριβώς το κυριότερο, δηλαδή τον έλεγχό του, είναι ιστορία ισοδύναμη με παραμύθι για μικρά παιδιά. Κι αν το τι «θεωρούν» πολλοί γύρω από αυτό το θέμα δεν ανήκει ακριβώς στον κύκλο των «γεγονότων», αυτό δεν αναιρεί ωστόσο το γεγονός της οργάνωσης του «δικτύου» από τις κρατικές υπηρεσίες των ΗΠΑ και των συμμάχων τους. Ισοδύναμη, όμως, με παραμύθι για μικρά παιδιά είναι και η θεωρία σύμφωνα με την οποία η «Αλ Κάιντα» εγκαθίσταται ύστερα από τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις σε μια σειρά χώρες όπου πριν δεν υπήρχε και ότι αυτό συμβαίνει ανεξάρτητα από τις προβλέψεις ή και τις προθέσεις των ΗΠΑ (και των συμμάχων τους) σχετικά με τις συνέπειες των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεών τους στις χώρες αυτές.

Αυτό που προβάλλει σε ό,τι αφορά τουλάχιστον τις ΗΠΑ σαν «ενότητα», από την οργάνωση του «δικτύου της Αλ Κάιντα» ενάντια στην ΕΣΣΔ έως τη σημερινή προέλαση του «ΙΚΙΛ» στο Ιράκ, δεν είναι παρά η «συνέχεια του κράτους». Αυτό που εμφανίζεται σαν «αποτυχία της αμερικανικής πολιτικής» δεν είναι παρά μια βαθμίδα της κλιμάκωσής της. Κι αυτό που εμφανίζεται σαν «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας» ή, εναλλακτικά, σαν «πόλεμος για την εγκαθίδρυση της δημοκρατίας», δεν αποτελεί παρά όργανο επιβολής της ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας σε υλοποίηση του ονομαστικού δόγματος της «σύγκρουσης θρησκειών» ή «σύγκρουσης πολιτισμών»…

Το ότι το 2001 ο «ελεύθερος» καπιταλισμός της «παγκοσμιοποίησης» προσέκρουε ήδη στην εντεινόμενη αμφισβήτηση των λαών, το ότι, στο φόντο αυτής της αμφισβήτησης και των γενικότερων μονοπωλιακών ανταγωνισμών, η «παγκοσμιοποιημένη» ελευθερία  του καπιταλιστικού εμπορίου προσέκρουε ήδη σε ιμπεριαλιστικές βλέψεις πολιτικής κυριαρχίας πάνω στο παγκόσμιο εμπόριο, το ότι η ελευθερία του παγκόσμιου εμπορίου στο στάδιο του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού αποτελεί εξ ορισμού θεωρητικό ανέκδοτο,  το ότι ο επίλογος των ευφορικών ιδεολογημάτων περί «παγκόσμιου χωριού» κλπ επισφραγίστηκε με την καταστροφή ακριβώς του «Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου», το ότι  ο διαρκής «αντιτρομοκρατικός» και «δημοκρατικός» πόλεμος των ιμπεριαλιστών από τότε έως τώρα αποσκοπεί στην κυριαρχία τους πάνω, και πάλι ακριβώς, στο παγκόσμιο εμπόριο με τη συνεχή χρησιμοποίηση της στρατιωτικής ισχύος τους, όλα αυτά θα μπορούσε να ανήκουν απλώς στη νοερή σφαίρα των ιδεολογιών, της θεωρίας και των συμβολισμών.

Όμως σε σχέση με τις πραγματικές επιδιώξεις, τους πραγματικούς εχθρούς και συμμάχους των ΗΠΑ, κι από κοντά της ΕΕ, στις «αντιτρομοκρατικές» και «δημοκρατικές» εκστρατείες τους, τα γεγονότα παραμένουν πεισματικά:

Μια και τα πραγματικά μέτρα της κοινωνικής προόδου και του δημοκρατισμού είναι συναρτημένα με το εκάστοτε επίπεδο της ιστορικής ανάπτυξης όπου τα εξετάζουμε, τα γεγονότα επιμένουν ότι τα κράτη του μουσουλμανικού, αραβικού κόσμου τα οποία η «δύση» ανακήρυξε σε «καθεστώτα» που χρειάζονται «εκδημοκρατισμό»,  είναι ή ήταν τα από κοινωνική και πολιτική άποψη πιο προοδευμένα αραβικά κράτη, ήταν ή είναι κράτη που η προέλευσή τους βρίσκεται σε εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα προηγούμενων δεκαετιών. Κράτη όπου ακόμα κι αν στο εσωτερικό τους είχαν εξαρχής ή σταδιακά επικρατήσει οι πιο αντιδραστικές πολιτικές εκδοχές ή τα αντιδραστικά τμήματα των αρχικών εθνικοαπελευθερωτικών συμμαχιών, δεν έπαυαν ή δεν παύουν να διατηρούν, τουλάχιστον συγκριτικά, σημαντικές κοινωνικές και πολιτικές, αλλά και οικονομικές κατακτήσεις  προερχόμενες  από τη φάση της προοδευτικής τους ανόδου…

Και  αρκεί να συγκριθούν τα «καθεστώτα» των κρατών που καταστρέφουν οι ευρω-αμερικανοί ιμπεριαλιστές με τα «καθεστώτα» των κρατών που αποτελούν τους συμμάχους τους στην ίδια ευρεία περιοχή, αρκεί να συγκριθούν οι εχθροί και οι «φίλοι» τους εξετάζοντας τα μέτρα της κοινωνικής και πολιτικής προόδου σε πεδία όπως οι θρησκευτική ελευθερία, η θέση των γυναικών, κατά περίπτωση και οι πολιτικές ελευθερίες, κατά περίπτωση και η οικονομική κοινωνική οργάνωση, και το συμπέρασμα σε κάθε πεδίο και σε κάθε περίπτωση  θα είναι αυτομάτως συντριπτικό σε βάρος των ιμπεριαλιστών και των συμμαχικών τους «καθεστώτων». Αλλά επίσης, είναι ζήτημα αν το περιεχόμενο της κοινωνικής-πολιτικής οπισθοδρόμησης της οποίας ιδεολογικός  εκφραστής είναι η «Αλ Κάιντα» διαφέρει σε κάτι το ουσιαστικό από το περιεχόμενο της κοινωνικής-πολιτικής οπισθοδρόμησης που αποτελεί πραγματικό κρατικό «καθεστώς» στις χώρες που αποτελούν τις συμμάχους των ΗΠΑ και της ΕΕ στην περιοχή: Το ότι στις μοναρχίες των Εμιράτων, της Σαουδικής Αραβίας ή του Κατάρ προβάλλει η όψη της οπισθοδρόμησης η απευθυνόμενη στους μονοπωλητές του πλούτου, ενώ στη «λαϊκή ιδεολογία» της «Αλ Κάιντα» προβάλλει η αντίστροφη όψη του ίδιου νομίσματος η απευθυνόμενη σε όσους είναι έτοιμοι να σκοτωθούν για ένα πιάτο φαΐ και για την ελπίδα της χλιδής όχι σε αυτήν αλλά στην άλλη ζωή, δεν αλλάζει την ουσία του ζητήματος.

Καταστρέφοντας τους κοινωνικούς όρους ύπαρξης των εχθρικών τους κρατών, τις ιστορικά πραγματωμένες ισορροπίες ανάμεσα σε έναν δεσμό φυλο-γενετικών, θρησκευτικών, πολιτικών κά συσχετισμών εντός των οποίων σχηματίζονταν οι αστικές κοινωνικές-οικονομικές σχέσεις, οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις όχι μόνο αποσοβούν των «κίνδυνο» μετασχηματισμού των ίδιων γενικών όρων πάνω σε μια ιστορικά πιο προοδευτική κοινωνικο-οικονομική βάση σαν αποτέλεσμα των αγώνων των εργαζομένων, αλλά ταυτόχρονα επιβάλλουν βίαια την γενική αποσύνθεση, την «σχάση», όλων των μέχρι χθες συγκροτημένων γενικών ιστορικών όρων αυτών των κοινωνιών, αποσκοπώντας ενσυνείδητα στο απότομο πισωγύρισμα τους προς την «αντίδραση σε όλη τη γραμμή» που άλλωστε αποτελεί γενικό χαρακτηριστικό του καπιταλιστικού ιμπεριαλισμού, στην καταστροφή των εθνικών βάσεων που αποτελούσαν εμπόδιο στην οικονομική και πολιτική κυριαρχία του συνεταιρισμού των «δυτικών» ιμπεριαλιστών, ακόμα κι αν η επιδίωξη αυτής της κυριαρχίας περιορίζεται (που δεν περιορίζεται) σε ένα μόνο πράγμα, στο πετρέλαιο.

Στη βάση αυτής της καταστροφής δημιουργούνται νέες προϋποθέσεις συνέχισης και κλιμάκωσης του διαρκούς και με μονιμοποιημένα χαρακτηριστικά ιμπεριαλιστικού πολέμου των τελευταίων 13 χρόνων, στο πλαίσιο του οποίου πέρα από τα όποια φαινόμενα ο «ισλαμισμός» αποτελεί ενδιάμεσο όργανο συμμαχίας ανάμεσα στη «δύση» και τους κρατικούς συμμάχους της στην περιοχή, ταυτόχρονα όργανο οριοθέτησης των μεταξύ τους σχέσεων και, δυνητικά, όρο μιας μελλοντικής ρήξης μεταξύ τους ως ανταγωνιζόμενων ιμπεριαλιστικών κέντρων.

(Ο τίτλος έχει ξανά χρησιμοποιηθεί εδώ)

 


Ουκρανία: Προεδρική ορκομωσία και συνεχιζόμενο αιματοκύλισμα

Ενώ η κατάσταση στις ανατολικές περιοχές της Ουκρανίας Ντονέτσκ και Λουγκάνσκ αποκτάει όλο και περισσότερο χαρακτηριστικά γενοκτονίας, με τη δράση της αντιδραστικής κυβέρνησης του Κιέβου, των εθνικιστών και των φασιστών, θυμίζει καθημερινά τους ΝΑΤΟικούς βομβαρδισμούς που διέλυσαν τη Γιουγκοσλαβία ή τις επιχειρήσεις του κράτους-τρομοκράτη του Ισραήλ ενάντια στους Παλαιστινίους. Η κυβέρνηση του Κιέβου, που έχει την πλήρη στήριξη των ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ, χρησιμοποιεί μαχητικά αεροσκάφη, ελικόπτερα, πυροβολικό και τη λεγόμενη Εθνοφρουρά, που αποτελείται από τους φασίστες του «Δεξιού Τομέα», για να εξαπολύει επιθέσεις σε κατοικημένες περιοχές.

Το Σάββατο ορκίστηκε ως νέος πρόεδρος της Ουκρανίας ο Πέτρο Ποροσένκο, ο επονομαζόμενος και βασιλιάς της σοκολάτας.

Στον όρκο του στο κοινοβούλιο, ο Ποροσένκο δεσμεύτηκε ότι θα προστατεύει την εθνική κυριαρχία και την ανεξαρτησία της Ουκρανίας και θα διασφαλίσει τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των πολιτών της. «Η χερσόνησος της Κριμαίας ήταν, είναι και θα είναι ουκρανική», είπε ο Ποροσένκο, καταχειροκροτούμενος από τους βουλευτές. «Το είπα με σαφήνεια στον Ρώσο ηγέτη», τον πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν, με τον οποίο συναντήθηκε την Παρασκευή στη Νορμανδία, πρόσθεσε, υπογραμμίζοντας ότι δεν θα κάνει κανένα συμβιβασμό όσον αφορά το καθεστώς της περιοχής αυτής και τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της.

Ο Ποροσένκο σημείωσε επίσης ότι σκοπεύει πολύ σύντομα να υπογράψει το οικονομικό σκέλος της συμφωνίας σύνδεσης της Ουκρανίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση, την οποία θεωρεί ως το πρώτο βήμα για την πλήρη ένταξη της χώρας στην ΕΕ.

Παρόντες στην ορκωμοσία ήταν ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν, ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Χέρμαν Βαν Ρομπάι, ο πρόεδρος της Πολωνίας Μπρόνισλαβ Κομορόφσκι, η πρόεδρος της Λιθουανίας Ντάλια Γκριμπαουσκάιτε κ.ά.

Χαιρετίζουν ΝΑΤΟ και ΕΕ

Χαιρετίζοντας την ανάληψη των καθηκόντων του νέου προέδρου, ο γενικός γραμματέας της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας Άντερς Φογκ Ράσμουσεν, ανέφερε ότι ο νέος ηγέτης «θα συμβάλει στη σταθεροποίηση της χώρας, βασιζόμενος στον πολιτικό διάλογο χωρίς αποκλεισμούς». Ο Ράσμουσεν τόνισε επίσης ότι το ΝΑΤΟ βρίσκεται στη διαδικασία οριστικοποίησης των νέων μέτρων που θα λάβει για να βοηθήσει την Ουκρανία «και να στηρίξει τις μεταρρυθμίσεις της στους τομείς της ασφάλειας και της άμυνας».

Από την πλευρά του, ο Χέρμαν Βαν Ρομπάι επανέλαβε «τη στήριξη της ΕΕ στην Ουκρανία». Χωρίς να κατονομάσει τη Ρωσία, ο Ρομπάι υπογράμμισε ότι «η επιστροφή της Ουκρανίας στη σταθερότητα και οι προσπάθειές της για ανάπτυξη θα ωφελήσουν όλους τους γείτονές της», οι οποίοι από την πλευρά τους θα πρέπει «να σεβαστούν την εδαφική ακεραιότητα», αλλά επίσης και «τις επιλογές» του Κιέβου, συμπεριλαμβανομένων και «των πιο στενών δεσμών του» με τις Βρυξέλλες. 902

***

Επιχειρώντας μια μικρή αναδρομή στα σχετικά γεγονότα του τελευταίου διαστήματος:

Οι Ουκρανοί, λοιπόν, μαστιζόμενοι από την οικονομική χρεοκοπιία της χώρας τους ψήφισαν για πρόεδρο, ίσως με την μάταιη ελπίδα ότι θα φροντισει και για τη χώρα τους όπως φροντίζει και για τις ιδιωτικές του επιχειρήσεις, τον  δισεκατομμυριούχο Πέτρο Ποροσένκο, έναν από αυτούς που θησαύρισαν από την καταλήστευση του πλούτου που δημιούργησαν οι λαοί της ΕΣΣΔ. Έτσι η πολιτική ηγεσία της Ουκρανίας μοιράστηκε, ας πούμε 50-50 ανάμεσα στις ΗΠΑ, που είχαν εξαρχής εξασφαλίσει για λογαριασμό τους την πρωθυπουργία Γιάτσενουκ, και την ως τώρα κάπως «ριγμένη» Γερμανία, στην επιρροή της οποίας λέγεται πως ανήκει ο δισεκατομμυριούχος νέος πρόεδρος. Έτσι ίσως μπορούν να ερμηνευτούν κι οι δηλώσεις του περί σύντομης υπογραφής του οικονομικού σκέλους της συμφωνίας σύνδεσης της Ουκρανίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση, ως «πρώτο βήμα για την πλήρη ένταξη της χώρας στην ΕΕ», η οποία ΕΕ μολις χθες θεωρούσε ότι δεν είναι για κάτι τέτοιο «ώριμες» οι συνθήκες. Τώρα, φαίνεται, οι συνθήκες ωρίμασαν ξαφνικά, κι ας συνεχίζεται με αυξανόμενη ένταση η αιματηρή καταστολή της κεντρικής εξουσίας εναντόν του λαού των ανατολικών περιοχών που μετά την πραξικοπηματική κατάληψη της εξουσίας από τον «φιλοδυτικό» αντιδραστικό – φασιστικό συνασπισμό κήρυξαν την αυτονομία τους.

Ο ίδιος ο Ποροσένκο, άλλωστε, στις πρώτες δηλώσεις του μετά την εκλογή του  είχε αποκλείσει το ενδεχόμενο διαπραγματεύσεων με τους εκπροσώπους των κατοίκων των ανατολικών περιοχών, «αν αυτοί δεν παραδώσουν πρώτα τα όπλα τους»: ένα διαπραγματευτικό «πλεονέκτημα» που δεν φαίνεται  διατεθειμμένος να του παράσχει ο λαός των ανατολικών περιοχών. Ενώ τρεις μέρες μετά μιλώντας στη γερμανική εφημερίδα «Bild» μαζί με τον πρώην πυγμάχο και νεοεκλεγμένο δήμαρχο του Κιέβου Βιτάλι Κλίτσκο, ο Ποροσένκο δήλωνε ότι «η αντιτρομοκρατική επιχείρηση άρχισε επιτέλους. Δεν θα επιτρέπουμε πλέον στους τρομοκράτες να απάγουν ανθρώπους στο δρόμο και να τους σκοτώνουν, δεν θα τους επιτρέψουμε πλέον να καταλαμβάνουν κτίρια και να περιφρονούν το νόμο». Συμπέρασμα: Μάλλον οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί σχετικά με την πρωτοκαθεδρία στον «νέο συνασπισμό εξουσίας» της Ουκρανίας, κυρίως μεταξύ ΗΠΑ – Γερμανίας που σαν τέτοιες αντανακλώνται και ως αντιθέσεις στο εσωτερικό της ΕΕ, βρίσκονται σε κατάσταση σχετικής εξομάλυνσης.

Όσο για τις μάχες στα ανατολικά, την αιματηρή κατασταλτική «αντιτρομοκρατική» επιχείρηση της «κυβέρνησης», αυτή συνεχίζεται με αυξανόμενη ένταση ύστερα από τις προεδρικές εκλογές:

Δεκάδες νεκροί σε Ντονέτσκ, Σλαβιάνσκ, Μαριούπολη από την αιματηρή επιχείρηση του Κιέβου

Oγδόντα στρατιώτες της Εθνικής Φρουράς, της νεοσύστατης στρατιωτικής μονάδας της πραξικοπηματικής κυβέρνησης του Κιέβου, παραδόθηκαν σε άνδρες των ομάδων αυτοάμυνας, όταν οι τελευταίοι επέδραμαν στη στρατιωτική τους βάση στην επαρχία του Λουγκάνσκ –   Περίπου 3 χιλιάδες ανθρακωρύχοι διαδήλωσαν στους δρόμους του Ντονέτσκ, εκφράζοντας την αντίθεσή τους στην πραξικοπηματική κυβέρνηση της χώρας, τη «χούντα του Κιέβου», όπως την ονόμαζαν

Δεκατέσσερις νεκροί από κατάρριψη ελικοπτέρου νοτιοανατολικά του Σλαβιάνσκ

Επανέλαβαν οι στρατιωτικές δυνάμεις του Κιέβου τους βομβαρδισμούς στην πόλη Σλαβιάνσκ της περιφέρειας του Ντονέτσκ. Από τους βομβαρδισμούς προκλήθηκε φωτιά σε ένα νοσοκομείο για παιδιά και μία κλινική, χωρίς όμως να αναφερθούν θύματα

Κυβερνητικά πλήγματα κατά παιδιατρικού νοσοκομείου και κλινικής, όπως και κατά σχολικού συγκροτήματος, ευτυχώς χωρίς θύματα – Δυο νεκροί στο Σλαβιάνσκ – Τρεις στρατιώτες τραυματίες σε ανταλλαγή πυρών που ξέσπασε κοντά στο μεθοριακό φυλάκιο του Ντιάκοβο, στα σύνορα μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας – Αποκρούστηκαν περίπου 80 άγνωστοι που επιτέθηκαν στο φυλάκιο με βλήματα όλμου – Σε περισσότερους από 100-150 υπολογίζεται ο αριθμός των νεκρών ρωσόφωνων πολιτοφυλάκων και αμάχων, ωστόσο το αιματοκύλισμα αυτό περνάει σχεδόν απαρατήρητο διεθνώς, στη λεγόμενη «δύση», ακριβώς γιατί έχει τη στήριξη των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, που δε δίστασαν στον ανταγωνισμό τους με την καπιταλιστική Ρωσία να ωθήσουν στην εξουσία τους φασίστες εγκληματίες

Σφοδρές μάχες στην περιφέρεια του Λουγκάνσκ – Περίπου 500 μέλη των δυνάμεων αυτοάμυνας επιτέθηκαν με όλμους και πολιόρκησαν το αρχηγείο των δυνάμεων συνοριοφυλακής του Κιέβου στην πόλη του Λουγκάνσκ  – Νέες συγκρούσεις στο Σλαβιάνσκ

Τουλάχιστον 5 νεκροί από αεροπορικό βομβαρδισμό στο Λουγκάνσκ

Σφοδρές μάχες μαίνονται στο Σλαβιάνσκ

Συνεχίζονται οι μάχες στα Ανατολικά της Ουκρανίας

Μετά από πολυήμερες μάχες στην επαρχία του Λουγκάνσκ οι ρωσόφωνοι πολιτοφύλακες κατέλαβαν τη βάση της Εθνοφρουράς αποκτώντας σημαντικό εξοπλισμό και πολεμοφόδια – 25 τραυματισμένοι πολιτοφύλακες που νοσηλεύονταν σε νοσοκομείο της πόλης Κράσνι Λιμάν  σκοτώθηκαν σε επίθεση των δυνάμεων του Κιέβου εκεί – Κατάρριψη  μαχητικού καθώς και ενός ελικοπτέρου ανακοίνωσαν οι εκπρόσωποι των πολιτοφυλακών

*

Παράλληλα, το σχέδιο ψηφίσματος που κατέθεσε η Ρωσία στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, με το οποίο ζητούσε  τον άμεσο τερματισμό της βίας στην Ουκρανία και τη δημιουργία ανθρωπιστικών διαδρόμων στα ανατολικά της χώρας, απορρίφθηκε με συνοπτικές διαδικασίες από τις ίδιες χώρες και δυνάμεις που το ίδιο θέμα το έχουν στο επίκεντρο των μεταξύ τους  συζητήσεων και σχεδιασμών, όπως συμβαίνει στο ΝΑΤΟ και στους «G7», χωρίς να διαφεύγει το γεγονός ότι η Ουκρανία βρέθηκε και στην ημερήσια διάταξη της φετινής συνεδρίασης της «Λέσχης Μπίλντερμπεργκ»  στην Κοπεγχάγη. Χωρις επίσης να διαφεύγει ότι ο «απόηχος» της ουκρανικής κρίσης, σε συνάρτηση με το ζήτημα των «δυτικών» κυρώσεων κατά της Ρωσίας και με την κατασκευή του ρωσικού αγωγού φυσικού αερίου «Σάουθ Στριμ», φτάνει ως τη γειτονική μας Βουλγαρία σαν αντικείμενο απειλών και πιέσεων από ΗΠΑ και ΕΕ, καθώς και σαν κεντρικό σημείο εσωτερικής αντιπαράθεσης της αστικής της τάξης.

*

Και μόνο στη χώρα μας υπάρχει η «ΧΑ», που στα πλαίσια των ευρω-ΝΑΤΟϊκών «δεσμεύσεων» διατείνεται ότι η ίδια «με αρχηγό της τον Ν. Μιχαλολιάκο», μπορεί να βρει, «να επωμιστεί και να διαχειριστεί» μια «χρυσή τομή» ανάμεσα στην «απαίτηση της Ρωσίας να πάρει ένα μέρος από την πίτα του νέου εξοπλιστικού προγράμματος» και την εξ αυτού «δυσαρέσκεια των ΗΠΑ, κυρίως, αλλά και των λοιπών Ευρωπαίων», ώστε να μην χαθεί «η ευκαιρία ενισχύσεως της γεωστρατηγικής μας αξίας, ως ενεργειακού κόμβου διακινήσεως της ρωσικής Ενέργειας προς την Ευρώπη». Φαίνεται πως κατά την «ΧΑ» ο «γόρδιος δεσμός»  των ενεργειακών αγωγών και των ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων δεν «κόβεται», αλλά «λύνεται», αρκεί μόνο να διαθέτει κανείς λίγη από την επιδεξιότητα της ίδιας και του αρχηγού της και λίγη από την ικανότητα κομπασμού για την «γεωστρατηγική μας αξία». Η οποία, όσο μεγαλύτερη είναι, τόσο περισσότερο και αποτελεί πεδίο ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και, συνακόλουθα, πρόσφορο πεδίο συνήθων εσωτερικών τυχοδιωκτισμών.

Αντίθετα από την πλευρά της κυβέρνησης και της αξιωματικής αντιπολίτευσης, τίποτα το εντυπωσιακό. Μικρές μόνο αποκλίσεις ανάμεσα στο ευχολόγιο του ΥΠΕΞ Αβραμόπουλου ότι «η επίλυση της ουκρανικής κρίσης πρέπει να είναι ειρηνική, με χρήση πολιτικών και διπλωματικών μέσων» (τι θα ήταν η ελληνική προεδρεία της ΕΕ χωρίς ένα παρόμοιο ευχολόγιο;) και το ευχολόγιο Παπαδημούλη για «μία αμιγώς ευρωπαϊκή, ειρηνική και δημοκρατική διέξοδο από την Ουκρανική κρίση» (στο «διαβόητο» προεκλογικό άρθρο που στάλθηκε κατά λάθος για δημοσίευση στη συγκεκριμένη ιστοσελίδα).