Και το όνομα αυτής: κρατική βία και τρομοκρατία

Με τον κορονοϊό σαν πρόσχημα, και μόνο σαν πρόσχημα, η κυβέρνηση, από το άβατο του συγχρωτισμού της με τα κέντρα εξουσίας των μονοπωλίων, στέλνει μια φορά τη βδομάδα τους πραιτωριανούς της για να καταστείλουν απλές συνευρέσεις των νέων ανθρώπων, για να επιβάλουν κλίμα κρατικής βίας και τρομοκρατίας στην κοινωνική μικροκλίμακα, για να εμπεδώσουν το αστυνομικό κράτος σαν το κράτος της «νέας κανονικότητας». 

Και μπορεί το «οικολογικό» πρόβλημα να συνίσταται στην έλλειψη ελεύθερων χώρων, όμως το πρόβλημα της τέτοιου είδους «διαχείρισης» των υπάρχοντων ελεύθερων χώρων δεν είναι καθόλου «οικολογικό» όπως δεν είναι και καθόλου «υγειονομικό».

Είναι πρόβλημα πολιτικό, για την ακρίβεια το πρόβλημα είναι η κυβερνητική πολιτική και οι σχεδιασμοί της, για την υλοποίηση των οποίων διαδοχικά πραγματοποιούνται οι αστυνομικές τρομοκρατικές επιθέσεις, τις προάλλες στην Αγία Παρασκευή, προ ημερών στην Κυψέλη, χθες στην Άνω Πόλη Θεσσαλονίκης.

Η κυβερνητική πολιτική έχει χαρακτήρα πρόκλησης, πρόκλησης που γυρεύει σκόπιμα την απάντησή της, και που ταυτόχρονα μετατρέπεται σε «καθεστώς» όσο δεν παίρνει απάντηση που την ακυρώνει.

Σε κάθε περίπτωση η κυβερνητική επιχείρηση μετατροπής των ελεύθερων χώρων, δρόμων και πλατειών, σε πεδίο ασκήσεων της κρατικής καταστολής, η επιχείρηση εξομοίωσης της νεολαίας με εσωτερικό εχθρό, η επιχείρηση τρομοκράτησης των περιοίκων, επιχείρηση ενταγμένη στην συνολική αντιλαϊκή επίθεση της εξουσίας του κεφαλαίου, δεν είναι δυνατό να γίνει ανεκτή.


Βασίλης Δημάκης, απεργός πείνας και δίψας, διψασμένος για τη ζωή: «Σας υπόσχομαι ότι δεν πρόκειται να με κάνετε ξανά αυτό που ήμουν»

Πριν από κάθε τι άλλο, πριν ακόμα διαβαστεί η συνέχεια αυτών των γραμμών:

Ο Βασίλης Δημάκης έχει το δίκιο με το μέρος του, η ζωή του βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο, για τυχόν απώλεια της ζωής του ή βλάβη της υγείας του  η ευθύνη βρίσκεται στα χέρια των κυβερνώντων, μαζί με το δικό του πνεύμα και το πνεύμα των ζωντανών δεν πρόκειται να τους αφήσει ποτέ ήσυχους για όλο το υπόλοιπο της ζωής, τώρα κι όχι όταν θα φτάσει στα σύνορα της ζωής και του θανάτου ή της ανεπανόρθωτης βλάβης να γίνει η επαναμεταγωγή του στις φυλακές Κορυδαλλού, χωρίς καθυστέρηση.

*

Η φυλακή δεν είναι απλώς «μικρογραφία της κοινωνίας».

Για την εξουσία της εκμεταλλεύτριας τάξης η φυλακή είναι κοινωνικό πρότυπο.

Η φυλακή είναι ο τόπος στον οποίο απολήγει η «ομαλή» κοινωνική κίνηση διαμέσου των διαδοχικών παρεμβάσεων των τριών τυπικών εξουσιών. Εφόσον η νομοθετική, η εκτελεστική και η δικαστική εξουσία έχουν διαδοχικά ολοκληρώσει το έργο τους, δεν απομένει παρά ο τόπος όπου εκτίεται η ποινή, και ένας τέτοιος τόπος αποτελεί το κοινωνικό ιδανικό της κυρίαρχης εκμεταλλευτικής τάξης. 

Σε αυτή την ιδανική κοινωνία της εξουσίας, το να σηκώσεις το χέρι σου και να ζητήσεις π.χ. μέτρα  προστασίας από την επιδημία του κορονοϊού, σημαίνει ότι δεν έχεις ακόμα καταστεί υπάκουος υπήκοος, σημαίνει ότι δεν έχεις ακόμα ενδυθεί το αρμόζον για σένα σχήμα των σχέσεων εξουσίας, σημαίνει ότι παραμένεις πραγματικά ή δυνητικά επικίνδυνος για τις σχέσεις αυτές, σημαίνει ότι τις διασαλεύεις. Αυτό που καθιστά τους όρους έκτισης της ποινής κοινωνικά ιδανικούς, είναι ότι αυτή η διασάλευση μπορεί να τιμωρηθεί χωρίς τους περιορισμούς (νομοθετικούς, δικαστικούς κλπ) που, ιστορικά, έχουν τεθεί από την εξουσία στον ίδιο της τον εαυτό. Αυτός που σήκωσε το χέρι του και ζήτησε μέτρα προστασίας από τον κορονοϊό λ.χ. μπορεί – χωρίς «διαδικαστικά» κωλύματα – να εκτοπιστεί. Ως «πολυλογάς». 

Σε έναν τυπικό χώρο «έκτισης ποινής» ο εκτοπισμός μπορεί να ονομάζεται «μεταγωγή» και το αδίκημα της «πολυλογίας» μπορεί να ανακοινώνεται στον τιμωρούμενο υπό μορφή «χαριτολογίας»…

*

«Στις 30/3 αν δεν απατώμαι», αναφέρει στην πολιτική δήλωσή του ο Βασίλης Δημάκης, απευθυνόμενος στην Γενική Γραμματέα Αντεγκληματικής Πολιτικής του Υπουργείου «Προστασίας του Πολίτη», «ήμουν ένα από τα τρία μέλη που συζητήσαμε εκτενέστατα τα του ιού Covid-19 και τα μέτρα που θα πάρετε όπως μας αναφέρατε. Μάλιστα χαριτολογώντας με αποκαλέσατε «πολυλογά». Τι είναι αυτό που μεσολάβησε και φερθήκατε με αυτό τον υπάνθρωπο τρόπο; Μετά το πέρας κάποιων ημερών και αφού διαπιστώσαμε ότι όλα όσα μας είπατε στη συνάντηση εκείνη ήταν «έπεα πτερόεντα» αποφασίσαμε να σας υπενθυμίσουμε ότι τίποτα από όσα μας είχατε υποσχεθεί δεν έγινε πράξη! Αυτό δηλαδή ήταν η αιτία να με κακοποιήσετε με αυτόν τον τρόπο; Πού είναι η Δημοκρατία που πρεσβεύετε;»

Για μια «σωφρονιστική» αντίληψη που θα αποσκοπούσε στην αποκατάσταση του κοινωνικού περιεχομένου της προσωπικότητας, η προσωπική έκθεση του «κρατουμένου» σε μορφές συλλογικής εκπροσώπησης και δίκαιας διεκδίκησης, θα έπρεπε να αποτελεί πρωταρχική ένδειξη επιτυχίας του «συστήματος». Δεν μπορεί όμως να αποτελεί τέτοια ένδειξη για ένα σύστημα που την «έκτιση της ποινής», τον «σωφρονισμό», την αντιλαμβάνεται σαν εργαστήριο της τελικής του επικράτησης επί της κοινωνίας.

Όπως αναφέρει ο συνήγορος του Βασίλη Δημάκη: «Το βράδυ της 16 Απριλίου, άντρες των ΕΚΑΜ μπήκαν στο κελί του στις φυλακές Κορυδαλλού, τον απομάκρυναν χωρίς καμία επίσημη εξήγηση (δεν είμαι σίγουρος αν η ορθή λέξη για την άρον άρον μεταφορά ενός ανθρώπου με ένα παπούτσι και μια παντόφλα είναι η μεταγωγή ή η απαγωγή) και κατέληξε στο πειθαρχείο των φυλακών Γρεβενών, όπου αυτή τη στιγμή βρίσκεται απομονωμένος σε καραντίνα. Η μόνη αιτία που μπορεί να υπάρχει γι’ αυτή τη μεταγωγή είναι η συμμετοχή του Δημάκη στις ειρηνικές κινητοποιήσεις των κρατουμένων για την αποσυμφόρηση των φυλακών που ξεκίνησαν στις 14 Απριλίου».

*

Ο ίδιος σκιαγραφεί την προσωπικότητα του Βασίλη Δημάκη ως εξής:

«Ο Βασίλης Δημάκης είναι ένας κρατούμενος που το τελευταίο που επιθυμεί είναι τα φώτα της δημοσιότητας πάνω του. Βρέθηκε στη φυλακή από την εφηβική του ηλικία για σοβαρά ποινικά αδικήματα, βγήκε και ξαναμπήκε στις φυλακές, υποτροπίασε. Στην τέταρτη δεκαετία της ζωής του, εκεί που όλοι συνήθως αρχίζουμε να αναστοχαζόμαστε για το ποιοι είμαστε και το τι έχουμε κάνει, κοίταξε πίσω του και αντίκρισε συντρίμμια: της ζωής των ανθρώπων που είχε πλήξει και της ζωής της δικής του. Και τότε, μέσα στη φυλακή, έκανε μια επιλογή: άρχισε να διαβάζει.

Η επιλογή αυτή ήταν μια εμπειρία αποκαλυπτική για τον Δημάκη. Δεν ήταν, δυστυχώς, το σωφρονιστικό σύστημα αυτό που του άλλαξε πορεία. Ηταν τα βιβλία. Βρήκε εκεί έναν πλούτο, άγνωστο σ’ εκείνον, που συναντήθηκε με μια βαθιά αυτοκριτική για το χνάρι που είχε αφήσει μέχρι τότε στον κόσμο και μια εσωτερική παρόρμηση να το αλλάξει: «να κάνει κάτι» στη ζωή του.

Από τότε ο κρατούμενος Δημάκης μεταμορφώθηκε: παρακολούθησε το σχολείο, έδωσε εξετάσεις και πέρασε με βαθμό αριστούχου στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών και Δημόσιας Διοίκησης του Eθνικού Kαποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Πολέμησε με το κορμί του, με απεργία πείνας και δίψας το 2018, για να μπορεί να παρακολουθήσει τα μαθήματα της σχολής του. Και το κατάφερε. Από τότε παρακολουθεί ανελλιπώς τα μαθήματά του, είναι πλέον υπότροφος του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών και περήφανο μέλος της πανεπιστημιακής κοινότητας της σχολής του».

*

Ο Βασίλης Δημάκης θα είχε το δίκιο με το μέρος του ακόμα κι αν δεν ήταν υπότροφος του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών, ακόμα κι αν δεν ήταν αριστούχος στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών και Δημόσιας Διοίκησης του Eθνικού Kαποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, ακόμα κι αν δεν είχε τελειώσει το σχολείο. Θα είχε το δίκιο με το μέρος του, γιατί ο μόνος λόγος που αυτή τη στιγμή τον τιμωρούν, είναι η προσωπική του ανάταση: παράδειγμα απαράδεκτο κοινωνικά για την εξουσία των εκμεταλλευτών, παράδειγμα «σωφρονιστικά» τιμωρούμενο εκεί όπου ο «σωφρονισμός» αποτελεί το πεδίο στο οποίο η εξουσία κάνει τα κοινωνικά της οράματα πράξη. 

Από αυτή την άποψη, και αυτή είναι η κύρια άποψη της υπόθεσης, το «σωφρονιστικό σύστημα» εκδικείται τον Βασιλη Δημάκη, εξαιτίας της «λεπτομέρειας» που επισημαίνει ο συνήγορός του: «Δεν ήταν, δυστυχώς, το σωφρονιστικό σύστημα αυτό που του άλλαξε πορεία»

Μπορεί, λοιπόν, ο Βασίλης Δημάκης να είναι ποινικός κρατούμενος, όμως η «σωφρονιστική», η «πειθαρχική» ποινή που του επιβλήθηκε είναι εξόχως πολιτική.

*

«Υποστηρίζεται πως η ποινή της φυλάκισης κατασκευάζει – γι’ αυτό άλλωστε και επέζησε τόσον καιρό – μια περιχαρακωμένη, χωριστή και ωφέλιμη ανομία. Το κύκλωμα της εγκληματικότητας δεν είναι, λέγεται, το υπο-προϊόν της φυλακής που, τιμωρώντας, δεν κατορθώνει να συνετίσει∙ είναι το άμεσο αποτέλεσμα ενός ποινικού συστήματος που, για να ρυθμίσει τις παράνομες πρακτικές, επενδύει ορισμένες από αυτές σ’ ένα μηχανισμό «τιμωρίας – αναπαραγωγής», του οποίου ένα από τα κύρια στοιχεία αποτελεί η φυλάκιση».

«Μπορούμε να πούμε πως η εγκληματικότητα, δομημένη πάνω σ’ ένα ποινικό σύστημα με κέντρο τη φυλακή, αντιπροσωπεύει μιαν εκτροπή της ανομίας πρόσφορη για τα αθέμιτα κυκλώματα του κέρδους και της εξουσίας της κυρίαρχης τάξης».

Μέσα σε ένα  τέτοιο πραγματικό πλαίσιο είναι έτσι μορφοποιημένο το «σωφρονιστικό σύστημα», ώστε σ’ αυτό το πλαίσιο ακώλυτα να διοχετεύεται  η κάθε «αλλαγή πορείας» των ανθρώπινων «αντικειμένων» του.

Σε αυτό το πλαίσιο στην πραγματικότητα απαντά, απέναντι σε αυτό το πλαίσιο στην πραγματικά ορθώνει το προσωπικό του ανάστημα ο Βασίλης Δημάκης, απευθυνόμενος στην Γενική Γραμματέα Αντεγκληματικής Πολιτικής του Υπουργείου ΠροΠο:

«Σας υπόσχομαι ότι δεν πρόκειται να με κάνετε ξανά αυτό που ήμουν, αυτό που με τόσο εκπαιδευτικό μόχθο κατάφερα να είμαι και εννοώ ένας άνθρωπος αλληλέγγυος προς κάθε συνάνθρωπό μου που βάλλεται. Προτιμώ να παραδώσω πνεύμα κ.Νικολάου, αλλά να θυμάστε ότι το παραδομένο μου πνεύμα δεν θα σας αφήσει στιγμή για το υπόλοιπο της ζωής σε ησυχία…»

*

Το ότι, «στο κέντρο κάθε πειθαρχικού συστήματος», και εν προκειμένω στο κέντρο του πειθαρχικού συστήματος των φυλακών, «λειτουργεί ένας μικρός ποινικός μηχανισμός»… Ένας μηχανισμός που, «διαθέτει ένα είδος δικαστικού προνομίου, με τους δικούς του νόμους, τα πλημμελήματα της αρμοδιότητάς του, τις ιδιαίτερές του μορφές κύρωσης, τις δικές του διαβαθμίσεις δικαιοδοσίας»… Το ότι, «τα πειθαρχικά συστήματα», εν προκειμένω το σύστημα της φυλακής, «καθιερώνουν ένα ‘ποινικό υποσύστημα’.. δικτυώνουν ένα χώρο που οι νόμοι αφήνουν κενό∙ χαρακτηρίζουν και τιμωρούν ένα σύνολο συμπεριφορών που η σχετική του ασημαντότητα επέτρεπε να διαφεύγουν από τα μεγάλα τιμωρητικά συστήματα»... Το ότι, «αν και, καταρχήν, η ποινή προέρχεται πράγματι από μια δικαστική απόφαση, η ρύθμισή της, η ποιότητά της και η αυστηρότητά της … εξαρτιόνται από έναν αυτόνομο μηχανισμό που ελέγχει τα αποτελέσματα της τιμωρίας στον ίδιο το χώρο όπου πραγματοποιούνται»… Το ότι, «σε σχέση με την κρίση αυτή», την «κρίση της φυλακής», «η εκτίμηση του δικαστηρίου δεν είναι παρά ένας ‘τρόπος προδικασίας'»[*]

…Όλα τα παραπάνω, και πέρα από οποιαδήποτε τυπική «νομιμότητα», καθιστούν ουσιαστικό σφετερισμό την μεταβίβαση της αρμοδιότητας του «σωφρονιστικού συστήματος» από το Υπουργείο Δικαιοσύνης στο Υπουργείο «Προστασίας του Πολίτη», η οποία μεταβίβαση αποτέλεσε και μια από τις πρώτες πράξεις  – αν όχι την πρώτη -της κυβέρνησης Μητσοτάκη, κατά την αλλαγή της σκυτάλης των «νέων ποινικών κωδίκων  του ΣΥΡΙΖΑ» στους «νέους ποινικούς κώδικες της ΝΔ».

Βέβαια, δεδομένων των πραγματικών ορίων και πρακτικών μορφών άσκησης της αρμοδιότητας τόσο του μεν υπουργείου όσο και του δε, η επισήμανση θα μπορούσε φαινομενικά να θεωρηθεί ως σχολαστικότητα άνευ ουσίας. Δεν παύει όμως η τυχόν «ανούσια σχολαστικότητα» να παραμένει φαινομενική, ενώ ο σφετερισμός διατηρεί όλο το ουσιαστικό του περιεχόμενο, ως θεσμοθετημένη αφετηριακή αντίληψη, ως θεσμοθετημένη απόσπαση από την δικαιοσύνη του τόπου στον οποίο κατ’ εξοχήν υλοποιούνται οι κρίσεις της, δηλαδή του τόπου «έκτισης των ποινών». 

Πρόκειται για τη θεσμοποιημένη απόσπαση του σωφρονιστικού «ποινικού υποσυστήματος», από το γενικό ποινικό σύστημα το φυσικά υπαγόμενο στη δικαστική εξουσία, πρόκειται για την θεσμοποιημένη απόσπαση της «κρίσης της φυλακής» από τον – σε σχέση με αυτήν – «τρόπο προδικασίας» που αποτελεί η δικαστική κρίση.

Πρόκειται για θεσμοποιημένη μετατόπιση του «σωφρονιστικού συστήματος», από την αφετηρία και τους στόχους απονομής της δικαιοσύνης, στην αφετηρία και τους στόχους της αστυνομικής δίωξης.

*

Μόνο που για την εξουσία η φυλακή αποτελεί κοινωνικό πρότυπο, η «έκτιση της ποινής» αποτελεί κοινωνικό ιδανικό, κι αυτή αφετηριακή μετατόπιση του συστήματος διαχείρισης του τόπου έκτισης των ποινών αποτελεί αφετηριακή μετατόπιση στη διαχείριση όλου του κοινωνικού τόπου.

Αυτός ο κοινωνικός τόπος στο πρόσωπο του Βασίλη Δημάκη αναγνωρίζει το δικό του πρόσωπο, στη δίωξή του αναγνωρίζει τη στοχοποίηση και τη δίωξη κάθε κοινωνικής ανάτασης απ’ το καθεστώς καθήλωσης των εργαζομένων του λαού και της νεολαίας, που βρίσκεται στις προτεραιότητες της κυβερνητικής πολιτικής.

Από αυτόν τον κοινωνικό τόπο προέρχονται και όσα ήδη βρίσκονται στην αρχή αυτού εδώ του κειμένου:

Ο Βασίλης Δημάκης έχει το δίκιο με το μέρος του, η ζωή του βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο, για τυχόν απώλεια της ζωής του ή βλάβη της υγείας του  η ευθύνη βρίσκεται στα χέρια των κυβερνώντων, μαζί με το δικό του πνεύμα και το πνεύμα των ζωντανών δεν πρόκειται να τους αφήσει ποτέ ήσυχους για όλο το υπόλοιπο της ζωής, τώρα κι όχι όταν θα φτάσει στα σύνορα της ζωής και του θανάτου ή της ανεπανόρθωτης βλάβης να γίνει η επαναμεταγωγή του στις φυλακές Κορυδαλλού, χωρίς καθυστέρηση.

====================

[*] Τα παραθέματα με τα πλάγια στοιχεία από: Μισέλ Φουκώ, Επιτήρηση και Τιμωρία. η Γέννηση της Φυλακής, εκδ. Ράππα.

 


τεχνολογικά θαύματα

Κάποτε, στα δύσκολα και σκληρά χρόνια του «ψυχρού πολέμου», οι επιστήμονες της ΝΑΣΑ προβληματίστηκαν με το δυσεπίλυτο πρόβλημα των συνεπειών που είχε η έλλειψη βαρύτητας στα γνωστά μας στυλό μιας χρήσης, με τα οποία εξοπλίζονταν οι αστροναύτες για τις χειρόγραφες σημειώσεις τους στις επανδρωμένες διαστημικές αποστολές. Η έλλειψη βαρύτητας επιδρούσε στον σωλήνα μελανώσεως των στυλό, ούτως ώστε το μελάνι να «αιωρείται» τρόπον τινά στο εσωτερικό του και να διακόπτεται έτσι η ομαλή ροή του προς την περιστρεφόμενη μπίλια της αιχμής, με αποτέλεσμα την αχρήστευση του συστήματος γραφής. Οι κατευθύνσεις των επιτελών της ΝΑΣΑ κινήθηκαν προς δυο κατευθύνσεις: Αφενός, προς την κατεύθυνση της κατασκευής μιας περίπλοκης υδραυλικής συσκευής, που θα ασκούσε την κατάλληλη πίεση στην μελάνη και θα αποκαθιστούσε την ομαλότητα της ροής της. Αφετέρου, προς την κατεύθυνση της βιομηχανικής κατασκοπίας: Οι μυστικοί πράκτορες των Ηνωμένων Πολιτειών επιφορτίστηκαν με το δύσκολο και επικίνδυνο καθήκον, να εξακριβώσουν  τις σοβιετικές μεθόδους γραφής υπό συνθήκες έλλειψης βαρύτητας στον διαστημικό σταθμό «ΜΙΡ». Οι δυο επιχειρήσεις εκτυλίχθηκαν παράλληλα. Έτσι, την στιγμή που στους θαλάμους τεχνητής έλλειψης βαρύτητας της ΝΑΣΑ διεξάγονταν οι τελικές δοκιμές της νέας υδραυλικής γραφοσυσκευής της ΝΑΣΑ, αξίας εκατομμυρίων δοαλαρίων, κατέφθαναν και οι πληροφορίες των πρακτόρων της αμερικανικής αντικατασκοπίας. Η αποκωδικοποίηση των μηνυμάτων τους επιβεβαίωσε αυτό που πάντοτε υποψιάζονταν τα επιστημονικά στελέχη των ΗΠΑ για το υποδεέστερο τεχνολογικό επίπεδο της «ερυθράς άρκτου»: Τα συμπεράσματα του πολιτειακού δικτύου  πληροφοριακών κόμβων στην Μόσχα, συνέκλιναν χωρίς εξαίρεση στην αναμφίβολη διαπίστωση ότι οι σοβιετικοί κοσμοναύτες κατά την παραμονή τους στον διαστημικό σταθμό ΜΙΡ δεν χρησιμοποιούν στυλό αλλά μολύβι.  [*]

***

Οι νεώτεροι ούτε που θα τη θυμούνται την εποχή της μανιβέλας.

Εκείνη την μακρινή εποχή, όπου ο άνθρωπος ήταν υποταγμένος στον μόχθο της άχαρης και μονότονης χειρονακτικής προσπάθειας και για ν’ ανοίξει το παράθυρο του αυτοκινήτου  υποχρεωνόταν να γυρίζει τη μανιβέλα και ξανά το ίδιο για να κλείσει το παράθυρο, έτσι που μετά από μια διαδρομή με τους ±100 «ίππους» του τετρατρόχου του έφτανε στον προορισμό του σωστό σωματικό ράκος…

Ώσπου μια τεχνολογική επανάσταση μετέτρεψε το ανοιγοκλείσιμο των παραθύρων στην ξεκούραστη, ευχάριστη και δημιουργική ασχολία που όλοι γνωρίζουμε. Πια αρκεί το απαλό πάτημα ή ακόμα και το απλό άγγιγμα ενός κουμπιού και το παράθυρο ανοίγει. Ακόμα ένα άγγιγμα και το παράθυρο κλείνει!

*

Πόσο πολύ, στ’ αλήθεια, αυτή η τεχνολογική επανάσταση εξαφάνισε τον χειρονακτικό μόχθο από το άνοιγμα και το κλείσιμο των παραθύρων του αυτοκινήτου, πόσο πολύ μετέτρεψε το ανοιγοκλείσιμό τους σε ευχάριστη και δημιουργική ασχολία…

Και πόσο πολύ γέμισε τον τόπο με αυτοκίνητα που τα παράθυρά τους δεν ανοίγουν πια, γιατί όταν ο ηλεκτρικός μηχανισμός χαλάει μένεις με μονίμως κλειστό παράθυρο, μέχρι από το σύνολο των ιεραρχημένων αναγκών σου να σου περισσέψουν 150 ευρώ για να τον αντικαταστήσεις, τη στιγμή που θα μπορούσες με 5 ευρώ να επιδιορθώσεις τη χαλασμένη χειροκίνητη μανιβέλα…

Και σε τι ανώτατα ύψη απόλαυσης και δημιουργικότητας μπορεί να φτάσει η ασχολία του ανοιγοκλεισίματος των παραθύρων στο μέλλον, όταν κι αυτός ο «χειροκίνητος» μηχανισμός του πλήκτρου ή της  αφής θα δώσει τη θέση του στο αυτόματο ανοιγοκλείσιμο των παραθύρων με νοητικές εντολές

σηματα-λογου-εγκεφαλου

Εν προκειμένω, οι προθέσεις των επιστημόνων, που διεξάγουν έρευνες σχετικές με την αναγνώριση νοητικών σημάτων και τη μετατροπή τους σε «κείμενο», επικεντρώνονται στη διευκόλυνση της επικοινωνίας ασθενών με σοβαρές αναπηρίες. Είναι όμως γνωστή και πολλαπλά αποδεδειγμένη η ριζική διάσταση  μεταξύ των τεχνολογικών εφαρμογών που οραματίζονται οι αφοσιωμένοι επιστήμονες και των εφαρμογών που επιφυλάσσει στα επιτεύγματά τους η εξουσία του καπιταλιστικού κέρδους.  Το καπιταλιστικό κέρδος θα προτιμούσε π.χ. να μεταχειριστεί (για ακόμη μια φορά) σαν «ασθενείς με σοβαρές αναπηρίες» τους οδηγούς των αυτοκινήτων και να τους ξανα-απαλλάξει από τον «μόχθο» και την «μονοτονία» αντικαθιστώντας το πάτημα ενός κουμπιού με την «ευχάριστη και δημιουργική» ασχολία των νοητικών εντολών: «παράθυρο άνοιξε!», «παράθυρο κλείσε!». Και η καπιταλιστική εξουσία,  από κοντά, θα «πουλούσε» αυτή την «απίθανη διευκόλυνση της καθημερινής ζωής», για να εισπράξει σε αντάλλαγμα  νέες δυνατότητες ασφυκτικής επιτήρησης του ανθρώπου ως τις νοητικές λειτουργίες του. Πάντοτε «για το καλό του»!

*

Προς το παρόν και για την ώρα, το ζήτημα με τα παράθυρα θα ήταν απλώς χαριτωμένο αν σου περισσεύανε τα 150 ευρώ (και αν, στην πραγματικότητα, περίσσευε και από την κοινωνία ένα τέτοιο αξιακό μέγεθος δαπανώμενο για ν’ ανοιγοκλείνουν τα παράθυρα των αυτοκινήτων)… Και αν, επίσης, ο βαθμός της κοινωνικής απονάρκωσης δεν είχε φτάσει στο σημείο, ώστε π.χ. να υπάρχουν εργαζόμενοι πρόθυμοι να εμφυτεύσουν εθελοντικά  στο  δάχτυλό τους ένα μικροτσίπ, προκειμένου να «απελευθερωθεί» από τον «μόχθο» και την «βαριά χειρωνακτική δραστηριότητα» και να μετατραπεί σε «εύκολη, ευχάριστη και δημιουργική» η ασχολία του ανοίγματος της πόρτας του γραφείου τους  ή της αγοράς καφέ από το αυτόματο μηχάνημα της εταιρείας.

τσιπο-εργαζομενοι

Απλές και ευχάριστες «καινοτομίες» («καθαγιασμένες» μάλιστα σε άλλες περιπτώσεις, όπως στο «επίκαιρο» όνομα της «υγείας»), που σέρνουν πίσω τους την εγκαθίδρυση όλων των μηχανισμών της εξατομικευμένης κρατικής-κοινωνικής επιτήρησης, στους στόχους των οποίων και συγκλίνει επιτελικά ένα πλήθος εφαρμογών της τεχνολογίας (βιοτεχνολογία, γενετική μηχανική, ψηφιακά μέσα, τεχνητή νοημοσύνη, ρομποτική κ.ά.), σε συνδυασμό με εφαρμογές των «επιστημών του ανθρώπου» που σχετίζονται με την συμπεριφορά, την επικοινωνία κ.ά.

Όπως, πολύμορφα, στον ίδιο στόχο συγκλίνουν και «εφαρμογές» της κυρίαρχης  ιδεολογίας, που αποσκοπούν στην εξάλειψη κάθε φυσικού μέτρου και δεσμού σε σχέση με την κοινωνικότητα, στην εξομοίωσή τους μέσα σ’ ένα φαινομενικό λογικό «μηδέν», και συμβάλλουν στις ιδεολογικές προϋποθέσεις αποδοχής του «κάθε τι» από την κοινωνική συνείδηση, δηλαδή στις ιδεολογικές προϋποθέσεις αποδοχής της γενικής ατομικής χειραγωγησιμότητας.

***

Πόσο ξεκούραστα, δημιουργικά, απολαυστικά, θα λειτουργούν στο «φανταστικό» μέλλον οι  συσκευές αναγνώρισης σκέψης διασυνδεμένες με έναν κεντρικό server, ικανό να αναγνωρίζει τις εσωτερικές μας ανησυχίες, επιθυμίες κλπ, ικανό «διαδραστικά» να τους δίνει αυτόματες «νοητικές» απαντήσεις, ικανό να μας προσφέρει «νοητικές» διαφημίσεις, άλλες «προτάσεις» και μια ολόκληρη σειρά «επιλογών», πάντοτε προσαρμοσμένες στο «νοητικό προφίλ» μας και πάντοτε «συνιστώμενες για εμάς ατομικά».

Και πάντα σε συμμόρφωση προς τη νόμιμη κρατική και εταιρική «πολιτική προστασίας των προσωπικών δεδομένων», την οποία για να την «αποδεχτούμε πριν συνεχίσουμε» πρέπει απλώς να σκεφτούμε «ΟΚ»… Πόσο απαλλαγμένη από σωματικό μόχθο, πόσο δημιουργική και πόσο απαλλαγμένη από εκτελεστικότητα, πόσο πνευματική, δημιουργική, ευχάριστη ως ασχολία, το να «σκέφτεσαι ΟΚ» (ή οτιδήποτε άλλο σου ζητάνε ή σου υπαγορεύουν έως το επίπεδο των νοητικών αντανακλαστικών) «προτού συνεχίσεις» και «για να συνεχίσεις»

Error! Πριν συνεχίσετε πρέπει να κάνετε reboot. Για να συνεχίσετε σκεφτείτε ΟΚ.

=========================================================================

[*] Επείγουσα προσθήκη, περ. μια ώρα μετά τη δημοσίευση: Για την αφήγηση σχετικά με το διαστημικό στυλό κλπ, δεν αναφέρεται «πηγή» γιατί όπως μάλλον είναι προφανές, πρόκειται απλώς για ανέκδοτο…


Πανεπιστήμια χωρις άσυλο, ανοιχτά στην κρατική κατασταλτική βαρβαρότητα

Υποθέτω και στις ΗΠΑ για την αστυνομική παρουσία στους πανεπιστημιακούς χώρους επιστρατεύονται «επιχειρήματα» ανάλογα με τα εγχώρια για την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου. «Επιχειρήματα» και προσχήματα που συγκαλύπτουν τον πραγματικό στόχο, ο οποίος και κατατείνει στον ασφυκτικό κατασταλτικό έλεγχο των πανεπιστημίων, της φοιτητικής ζωής, του φοιτητικού κινήματος.

Ο οποίος κατασταλτικός έλεγχος πάει πακέτο με τη μετατροπή των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων σε εργαλείο της κερδοφορίας και της κυριαρχίας αυτών των υπερμεγεθυμένων μηχανισμών της εκμετάλλευσης ανθρώπινων μαζών από μια ελάχιστη κοινωνική μειοψηφία, που αποκαλούνται καπιταλιστικά μονοπώλια.

Κι όταν αυτός ο ασφυκτικός κατασταλτικός έλεγχος εμπεδωθεί, με μορφές που θα ζήλευε κι ο αληθινός φασισμός, τότε θα γνωρίσει και η «ελευθερη», η «δημοκρατική» αντιπαράθεση μια νέα «δικαίωση» επικεντρωμένη γύρω από το πόσο σφιχτά ή χαλαρά πρέπει να είναι δεμένες οι χειροπέδες.

Τα παραπάνω, για τον ασφυκτικό κατασταλτικό έλεγχο των ιδρυμάτων, της φοιτητικής ζωής, του φοιτητικού κινήματος, για τις μορφές που θα ζήλευε κι ο αληθινός φασισμός, για το αντικείμενο της «δημοκρατικής» αντιπαράθεσης και τον εγκλωβισμό της «ελευθερίας του λόγου», επιβεβαιώνονται κι από τη μικρή ανθολογία των βίντεο που ακολουθούν, πρόχειρα αλιευμένα στο διαδίκτυο, με σκηνές από Πανεπιστήμια των ΗΠΑ. Επιβεβαιώνονται από την αστυνομική βία που εικονίζουν, από τους στόχους της, από τους τρόπους που την αντιμετωπίζει ο περίγυρος ενόσω εκτυλίσσεται, ακόμα κι από τα σχόλια που είναι γραμμένα κάτω από τα βίντεο στους διαδικυακούς τόπους τους: στους προβλεπόμενους τόπους «ελεύθερου λόγου» των πολιτικά αποκλεισμένων κοινωνικών τάξεων.

Επιβεβαιώνεται κυρίως από το γεγονός ότι τα βίντεο αυτά δείχνουν πράγματα που στ’ αλήθεια συμβαίνουν, ενώ φαίνεται αδιανόητο να συμβαίνουν στ’ αλήθεια. Σε αυτό και αποσκοπεί η κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου: στη μετατροπή της αδιανόητης και ανοίκειας κρατικής κατασταλτικής βίας σε αληθινή και «οικεία».

*

Στο πρώτο βίντεο: Ομιλία του Κέρι (αφότου ήδη είχε υπάρξει σαν υποψήφιος για την προεδρία και προτού ακόμα γίνει ΥΠΕΞ των ΗΠΑ) σε αμφιθέατρο του Πανεπιστημίου της Φλόριντα. Στην προβλεπόμενη διαδικασία των ερωτήσεων φοιτητής απευθύνει στον Κέρι ανεπιθύμητη ερώτηση. Συλλαμβάνεται επί τόπου από την αστυνομία και υποβάλλεται σε βασανιστήρια (ηλεκτροσόκ).

Θλιβερό το ότι η πρώτη αντίδραση των φοιτητών έχει τη μορφή χαβαλέ. Σε τέτοια κοινωνική συνείδηση στηρίζεται και αποσκοπεί, άλλωστε, και η κρατική καταστολή. Μόνο όταν πια οι αστυνομικοί υποβάλλουν τον νεαρό σε ηλεκτροσόκ, ακούγονται ουρλιαχτά φρίκης στην αίθουσα.

Πατώντας εδώ, εδώ, εδώ κι εδώ μπορείτε να δείτε το ίδιο περιστατικό από διαφορετικές γωνίες λήψης.

Στο επόμενο βίντεο, το κρούσμα αφορά φοιτητή που διαβάζει σε βιβλιοθήκη Πανεπιστημίου του Λος Άντζελες (UCLA). Οι αστυνομικοί του ζητάνε ταυτότητα. Δεν έχει. Τον διατάζουν να αποχωρήσει, αλλά καθώς δεν είναι πρόθυμος, τον συλλαμβάνουν, τον σέρνουν και τον υποβάλλουν σε βασανιστήρια (ηλεκτροσόκ).

Ολόκληρο το δυστυχώς ηχητικό, ουσιαστικά, βίντεο εδώ. Κι εδώ ένα στιγμιότυπο από τη φοιτητική κινητοποίηση που πραγματοποιήθηκε με αφορμή το συγκεκριμένο γεγονός.

Εδώ πάλι, φοιτήτρια συλλαμβάνεται σε κινητοποίηση του ίδιου Πανεπιστημίου ύστερα από λίγα χρόνια: «Άλλοι φοιτητές υπέστησαν ηλεκτροσόκ στο UCLA και χτυπήθηκαν με γκλομπ», αναφέρεται στην ανάρτηση του βίντεο.

*

«Οι διαδηλωτές ξεκινώντας από τα Προπύλαια διέσχισαν τις οδούς της πόλεως και κατέληξαν στο υπουργείο των Εσωτερικών. Εκεί αντιπροσωπεία τους απαίτησε  από τον υπουργό  Κωνσταντίνο Προβελέγγιο την παύση του αστυνομικού διευθυντή Αθηνών, ο οποίος ήταν υπεύθυνος για την επίθεση που δέχτηκαν οι μαθητές και οι φοιτητές από τις αστυνομικές δυνάμεις την προηγούμενη ημέρα. Η απάντηση του υπουργού ότι το θέμα θα εξεταζόταν δεν ικανοποίησε τους συγκεντρωμένους που ζήτησαν ακρόαση από τον Όθωνα. Ο βασιλιάς όμως αρνήθηκε να δεχθεί αντιπροσωπεία τους, προβάλλοντας διάφορες δικαιολογίες. Το γεγονός αυτό ερέθισε περισσότερο τα πνεύματα. Ο κόσμος επέστρεψε στο Πανεπιστήμιο. Εκεί ο πρύτανης προσπάθησε να πείσει τους σπουδαστές να αποχωριστούν από τα «ετερογενή» λαϊκά στοιχεία, αυτοί όμως του απάντησαν: « Ο λαός αυτός είναι αδελφός μας και ημείς είμεθα τέκνα αυτού» (εφημερίδα ΑΘΗΝΑ, φύλλο της 13ης Μαΐου 1859).«

Το ιδιαίτερο ενδιαφέρον αυτού του στιγμιότυπου από τα «σκιαδικά» της Αθήνας του 1859, βρίσκεται σε αυτήν την απάντηση: «Ο λαός αυτός είναι αδελφός μας και ημείς είμεθα τέκνα αυτού».

Το βαθύτερο περιεχόμενο αυτής της απάντησης σημάδεψε για 1,5 αιώνα την έννοια της ακαδημαϊκής ελευθερίας, που επιτρέπει στον καθένα σε τελική ανάλυση να παρακολουθήσει μια πανεπιστημιακή παράδοση ή να μελετά στο φοιτητικό αναγνωστήριο. Στον αντίποδα, είδαμε στο παραπάνω βίντεο φοιτητή να υφίσταται βασανιστήρια μέσα σε πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη γιατί μελετούσε εκεί χωρίς να φέρει την φοιτητική του ταυτότητα. Αλλά και σε επόμενα βίντεο που ακολουθούν, η κατασταλτική βία και αυθαιρεσία εκδηλώνεται με πρόσχημα την επίδειξη φοιτητικής ταυτότητας σε πανεπιστημιακούς χώρους, οι οποίοι καθώς φαίνεται «φρουρούνται» σαν να πρόκειται για στρατόπεδα. Αλλά μάλλον ακριβώς περί αυτού πρόκειται…

Κλείνοντας εδώ την παρένθεση. Τα «σκιαδικά» του 1859, παρότι σίγουρα θα αποτέλεσαν και ευκαιριακό αντικείμενο της τότε «δικομματικής» αντιπαράθεσης, ανέδειξαν ίσως για πρώτη φορά στην Ελλάδα το απαραβίαστο του πανεπιστημιακού ασύλου: «… στη Γερουσία ο γερουσιαστής Δ. Χρηστίδης αποδοκίμασε τα αυταρχικά κυβερνητικά μέτρα, μιλώντας για έφοδο του στρατού «κατά του ασύλου των επιστημών». «Αυτά τα σκηνώματα της παιδείας ως και εκείνα της Θρησκείας», είπε, «εθεωρήθησαν πανταχού ιερά άσυλα και ποτέ η ένοπλος δύναμις δεν συγχωρείται να εισβάλη εις αυτά, διά να πολεμήση μάλιστα παιδάρια. Δεν ήσαν έπειτα εν τω Πανεπιστημίω ούτε όπλα, ούτε ράβδοι, ούτε πέτραι. Και ποίον λόγον είχον τότε να διατάξωσι κατά των αθώων τούτων όντων την στρατιωτικήν έφοδον;»  …» 

Έτσι αντιμετώπιζε το ζήτημα η «προοδευτική», «δημοκρατική» αστική τάξη της εποχής. Σήμερα για να το αντιμετωπίσει έτσι, θα έπρεπε να υπήρχε μια τέτοια. Μια τέτοια, που να έχει διατηρήσει έστω και μισοσοσβησμένο στη μνήμη της το ότι ο κάθε δημοκρατικός τύπος θεμελιώθηκε πάνω στο όχι τυπικό αλλά ουσιαστικό αίτημα της ελευθερίας, ισότητας και αδελφοσύνης. Ότι η δημοκρατική αρχή συνίσταται πρώτα από όλα στην ουσία αυτού του αιτήματος κι όχι στον τύπο των διαδικασιών. Ότι όταν αυτή η αρχή πλήττεται ουσιαστικά και διαρκώς στην ίδια τη βάση των κοινωνικών σχέσεων, που καθρεφτίζονται στην ασκούμενη πολιτική, τότε  ο τύπος των διαδικασιών μετατρέπεται από δημοκρατικός τύπος σε όργανο κατάργησης κάθε ουσιαστικής δημοκρατικής αρχής. Και τότε πράγματι, τις μορφές του κατασταλτικού ελέγχου μπορεί να τις ζηλεύει ο αληθινός φασισμός και ταυτόχρονα να τις «συζητά δημοκρατικά» η «κοινωνία των πολιτών». 

*

Στο επόμενο ιλαροτραγικό βίντεο αστυνομικός με προτεταμένο, όπως ακούγεται, όπλο ζητά φορτικά την ταυτότητα φοιτητή, που σπουδάζει στο Naropa University και ταυτόχρονα εργάζεται στο Πανεπιστήμιο για να πληρώνει τα δίδακτρά του, την ώρα που αυτός καθαρίζει από τα σκουπίδια τον περίβολο της Εστίας. Το περιστατικό είναι τόσο «σοβαρό» ώστε καταφτάνουν και… ενισχύσεις. Την κατάσταση τελικά σώζει  εκπρόσωπος του Πανεπιστημίου που καταφθάνει  λαχανιασμένος και βεβαιώνει την ιδιότητα του εργαζόμενου φοιτητή.

Στο επόμενο: Πρώην υπάλληλος Αμερικανικού Πανεπιστημίου την ώρα που παίρνει το μεσημεριανό του στο εστιατόριο της πανεπιστημιούπολης συλλαμβάνεται για «παράνομη είσοδο» και οδηγείται στην «κλούβα» σιδηροδέσμιος. Απ’ ό,τι φαίνεται, πριν τη σύλληψη είχε προβεί σε καταγγελίες των εργασιακών συνθηκών στο Πανεπιστήμιο. Οπότε…

Ακολουθεί σκηνή αστυνομικής βίας εναντίον ειρηνικής φοιτητικής κινητοποίησης κατά της αύξησης των διδάκτρων σε Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια.

Κατά της αύξησης των διδάκτρων διαμαρτύρονται ειρηνικά και οι φοιτητές στο Πανεπιστήμιο Davis, οι οποίοι και δέχονται αστυνομική επίθεση με σπρέι πιπεριού.

Σχετικό με το ίδιο περιστατικό και το βίντεο εδώ.

Παρακάτω, για άγνωστο σ’ εμάς λόγο, η αστυνομία διακόπτει το μάθημα στο Πανεπιστήμιο ΑΖ, συλλαμβάνει στα πεταχτά μια φοιτήτρια και αποχωρεί. Funny. Ποιος ξέρει τι θάχε κάνει κι αυτή.

Παρακάτω, αστυνομκοί σκοτώνουν φοιτητή στην πανεπιστημιούπολη του Georgia Tech. Μάλλον τον πέρασαν για άλλον.

Τέλος, τρία ακόμα περιστατικά καθημερινής αστυνομικής βίας σε πανεπιστημιακούς χώρους εδώ, εδώ κι εδώ.

*

Αυτά σαν μια πρώτη γεύση του είδους των «οραμάτων» που θέλουν να υλοποιήσουν με την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, στηριγμένοι σε ψεύτικα όσο και σε μισοαληθινά και γι’ αυτό ακόμα πιο σαθρά, μεθοδευμένα προσχήματα. Πίσω από τα οποία προσχήματα, προβάλλει ατόφιο και χωρίς «μέση οδό» το περιεχόμενο των εικόνων που ενδεχομένως παρακολούθησαν όσοι έκαναν κλικ στην ανάρτηση.

 

 


Αναμένοντας το φως της προκήρυξης πάλι

Για να δούμε… Θα τα λέει καλά; Ο λόγος βέβαια για την πρωινή έκρηξη βόμβας και τους πολυβολισμούς στο Εφετείο Αθηνών.  Που καθώς φαίνεται, για κάποιους, καθαυτή σαν ενέργεια δεν σημαίνει τίποτα, οπότε και απαιτείται «η προκήρυξη» που με τον όποιο βερμπαλισμό της θα προσθέσει σε αυτό το «τίποτα» την υποτιθέμενη νοηματοδότησή του.

Διότι ενδεχομένως η προκήρυξη μπορεί πχ να υπερασπίζεται τα ναζιστικά εγκλήματα που εκδικάζονται στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων… Μπορεί να καταδικάζει τον Πρόεδρο της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων και την Ένωση Διοικητικών Δικαστών για τις θέσεις που εξέφρασαν εναντίον του περιορισμού του δικαιώματος της απεργίας. Ή μπορεί να καταγγέλει τους δικαστές και να τάσσεται υπέρ της κυβέρνησης, στην μεταξύ τους «βεντέτα». Ίσως πάλι να έχει τίτλο, η προκήρυξη, «κάτω τα τα χέρια απ’ τον Σημίτη», με αφορμή τις 14 συναντήσεις του με τον Χριστοφοράκο, που κατέθεσε η γραμματέας του τελευταίου επίσης στο Τριμελές Κακουργημάτων.

Έλα όμως που ακόμα κι αν ήταν αυτοί, ή άλλοι παρόμοιοι, οι στόχοι της βομβιστικής ενέργειας, το αναμενόμενο είναι ότι η προκήρυξη θα ντύσει το «μήνυμα» με προβιά κόκκινη, με λόγια φτηνά, διαλεγμένα από το διαδικτυακό σουπερμάρκετ, πασπαλισμένα με διαστρεβλωμένα ιδεολογήματα και σύμβολα, «θεμελιωμένα» στο έδαφος των λαϊκών προβλημάτων τα οποία ούτως ή άλλως τα διαλαλούν και τα καθημερινά τηλεοπτικά φερέφωνα φτάνει να διατηρούν τον άνθρωπο σε θέση τηλεθεατή παθητικοποιημένου και τρομοκρατημένου, στον οποίο στόχο συγκλίνει ήδη η πρωινή έκρηξη και θα συγκλίνει και η αναμενόμενη προκήρυξη μέσω του τιποτένιου βερμπαλισμού της…

Έλα όμως που ακόμη και στην περίπτωση της «γνησιότητας» των προθέσεων, για την οποία «γνησιότητα» μόνοι αρμόδιοι να αποφανθούν είναι τα μέντιουμ κι οι χαρτορίχτρες, η πρωινή έκρηξη στο Εφετείο δεν θα μετρήσει στα αποτελέσματά της ούτε έναν και μοναδικό άνθρωπο που εξαιτίας της θα κινητοποιηθεί στην οργανωμένη μαζική πάλη για την υπεράσπιση των εργατικών λαϊκών δικαιωμάτων. Και, αντίθετα, θα μετρήσει στα αποτελέσματά της, έναν νέο κύκλο φιλολογίας για την «αναγκαία» ένταση της καταστολής ενάντια σε αυτήν την πάλη, για την «αναγκαία» θωράκιση των μηχανισμών καταστολής και ελέγχου της καθημερινής ζωής του λαού.

Όπως ήδη, άλλωστε, μετρά στα αποτελέσματά της την φιλολογία περί της «δημοκρατίας» που «δεν τρομοκρατείται», που δεν οπισθοχωρεί από το «δικαίωμά» της να τσαλαπατά τη ζωή της συντριπτικής πλειοψηφίας του εργαζόμενου λαού και της νεολαίας  για τα συμφέροντα της χούφτας των εκμεταλλευτών της κοινωνικής εργασίας, των μονοπωλητών του κοινωνικού πλούτου.

Θα το ξαναπούμε: άλλο οι μορφές της λαϊκής πάλης, κι άλλο οι μορφές της ιδεολογικής και πολιτικής χειραγώγησης του λαού, ό,τι χρώμα προβιά κι αν φοράνε οι τελευταίες,  όσος κι αν είναι ο βερμπαλισμός στον οποίο αναλώνονται για να «πείσουν».


Ο ύποπτος για φόνο, που δολοφονήθηκε

Τις προάλλες, τα ρεπορτάζ για τη δολοφονία του δικηγόρου Ζαφειρόπουλου επανέφεραν συνειρμικά μια όψη, μια πτυχή κάποιας άλλης υπόθεσης, η οποία πτυχή είχε βγει «δειλά» στο φως της δημοσιότητας πριν από τρία χρόνια, επίσης με «συνειρμικό» τρόπο.

Σύμφωνα λοιπόν με τα ρεπορτάζ για τη δολοφονία του δικηγόρου, ένας από τους τρεις φερόμενους ως ηθικούς αυτουργούς της, οι οποίοι είναι κρατούμενοι στον Κορυδαλλό, «ήταν ο δράστης του μακελειού σε μπαρ στο Μικρολίμανο τον Νοέμβριο του 2014, όπου είχαν τραυματιστεί 15 άτομα». Ανατρέχοντας στα ρεπορτάζ εκείνης της υπόθεσης,  βρίσκουμε μια περιγραφή των συγκεκριμένων κυκλωμάτων του οργανωμένου εγκλήματος, σύμφωνα με την οποία ο δράστης του «μακελειού» συνεργάζεται στις διάφορες δραστηριότητές του με έναν συμπατριώτη του, ο οποίος συμπατριώτης, με τη σειρά του, φέρεται με ακόμα έναν να αποτελούν «το πιο πρόσφατο δίδυμο εκτελεστών της μαφίας του οργανωμένου εγκλήματος»Αυτός ο τελευταίος, πάλι, μαζί με δύο άλλα άτομα, φέρονται  ως να «αποτελούσαν τους πληρωμένους εκτελεστές του ελληνικού συνδικάτου του εγκλήματος». Τέλος, το ένα από αυτά τα «δύο άλλα άτομα», ο «31χρονος Ι.Τ. γνωστός ως «Πιτσίλας» που δολοφονήθηκε στις 21 Μαΐου 2014 στον Κορυδαλλό, (…) ήταν ανάμεσα στους υπόπτους  της διπλής δολοφονίας των μελών της Χρυσής Αυγής στο Ν. Ηράκλειο την 1η Νοεμβρίου 2013, ενέργεια που ανέλαβαν οι «Μαχόμενες Λαϊκές Επαναστατικές Δυνάμεις». Οι αξιωματικοί της ΕΛ.ΑΣ. δεν είχαν αποκλείσει η δολοφονία του «Πιτσίλα» να αποτελούσε «απόσυρση» προκειμένου να αποκλειστεί το ενδεχόμενο παροχής πληροφοριών που θα οδηγούσε στους «εντολείς».» 

δολοφονια-υποπτου-για-φονο1

Κι έτσι φτάνουμε στο τελικό σημείο αυτής της σειράς των «συνειρμών», στο οποίο σημείο, και στο «περιθώριο» ενός κύκλου συσχετισμών με καθαρά ποινικό χαρακτήρα, η ποινική υπόθεση αποκτά διάσταση πολιτική.

***

«Θολά νερά», θα πει κάποιος. Και τι άλλο θα μπορούσε να είναι, εκτός από «θολά  νερά», άλλωστε… Θολά, έτσι κι αλλιώς, ακόμα δηλαδή κι αν δεν υπήρχε η συμπτωματική ουσιαστικά αποκάλυψη αυτής της «πτυχής», ή της «φερόμενης ως πτυχής», των γεγονότων. Των οποίων γεγονότων η «εξήγηση» θα όφειλε να περιορίζεται, χωρίς τέτοιες «πτυχές», στην «ανάληψη ευθύνης» της διπλής δολοφονίας από την υποτιθέμενη «λαϊκή» και «επαναστατική οργάνωση». Στην «ανάληψη ευθύνης» που αποσκοπεί να εμφανίσει τα θολά νερά σαν κρυστάλλινα, στις 8.813 λέξεις της που αποτελούν 8.813 δολώματα στα χέρια των μηχανισμών που έχουν την αποστολή να θολώνουν τα νερά και να ψαρεύουν στα θολά νερά για την υλοποίηση των αντιλαϊκών τους επιδιώξεων.

Αλλά να που οι ανάγκες του καταμερισμού αρμοδιοτήτων μεταξύ των διάφορων μηχανισμών, η έλλειψη απόλυτου «συντονισμού» μεταξύ τους, – για τον οποίο θα απαιτούνταν μια πραγματική «δικτατορία» του ενός μηχανισμού επί του άλλου -, επιτρέπουν πού και πού την εμφάνιση μερικών ψηγμάτων της πραγματικότητας της προορισμένης να μένει στο απόλυτο σκοτάδι. Όσοι επομένως δείχνουν με το δάχτυλο το απόλυτο σκοτάδι και το παρουσιάζουν σαν φεγγάρι, καλό θα ήταν να μην χλευάζουν όσους «αντί για το φεγγάρι κοιτάνε το δάχτυλο»,  αλλά να αναλάβουν την ιδεολογική ευθύνη τους απέναντι στον «νεανικό και αγνό ενθουσιασμό» που μέσα σε αυτά τα θολά νερά γίνεται βορά των σαρκοβόρων και που αυτά τα θολά νερά αποτελούν την παγίδα την προορισμένη γι’ αυτόν.

***

Με άλλα λόγια, ο στερεότυπα επαναλαμβανόμενος εξωραϊσμός και η κολακεία του κρατικού μονοπώλιου χειραγώγησης του ιδεολογικού-πολιτικού «αυθορμητισμού», δια της αναγόρευσης των δραστηριοτήτων του σε «αμφισβήτηση του κρατικού μονοπώλιου της βίας», δεν θα ήταν πρόβλημα αν αποτελούσε απλώς μια έμπρακτη επιβεβαίωση του μονοπώλιου της ιδεολογικής και πολιτικής α-νοησίας, το οποίο μονοπώλιο σίγουρα δεν είναι κρατικό. Αποτελεί πρόβλημα στο βαθμό που λειτουργεί σαν το αναγκαίο ιδεολογικό συμπλήρωμα των μηχανισμών της χειραγώγησης, το ιδεολογικό συμπλήρωμα το απαιτούμενο για την ολοκλήρωση της δραστηριότητας και των στόχων τους. Που πολύπλευρα στρέφονται ενάντια στη γνήσια ανάπτυξη του λαϊκού κινήματος και που για τις ανάγκες τους απαιτούν τον οργανωτικό εγκλωβισμό αναλώσιμων ατόμων στην υπηρεσία τους.

Ιδιαίτερα στις σημερινές συνθήκες, που η επέλαση της καπιταλιστικής βαρβαρότητας θέτει στην ίδια «ανάγκες» επέκτασης και εμβάθυνσης  του κατασταλτικού της οπλοστασίου, «ανάγκες» που με τη σειρά τους απαιτούν αρκετή εικονική «επανάσταση» ως όρο θωράκισης της καπιταλιστικής εξουσίας απέναντι στο φάντασμα της πραγματικής, και απέναντι – πριν ακόμα κι από αυτήν – στην ανάπτυξη της αμφισβήτησης αυτής της εξουσίας από το κίνημα των εργαζομένων, του λαού και της νεολαίας.


Ηλεκτρονική επιτήρηση και επιτόπιο ηλεκτροσόκ

Η τροπολογία κατατέθηκε και ψηφίστηκε, ο Ν. Ρωμανός σταμάτησε την απεργία πείνας (και πώς ν’ αφήσει κανείς ασχολίαστη τη συνήθη «αμετροέπεια» του ΣΥΡΙΖΑ, που από ό,τι διαβάζουμε δεν παρέλειψε να «καλέσει τον Ρωμανό» να την σταματήσει!), και στο εφεξής, σύμφωνα με την τροπολογία που ψηφίστηκε, προβλέπεται -από ό,τι επίσης διαβάζω- για τους φοιτητές που είναι κρατούμενοι, άσχετα απ’ τα αδικήματα που κατηγορούνται να μπορούν να παίρνουν άδεια με ηλεκτρονική επιτήρηση («βραχιολάκι») εφόσον έχουν με επιτυχία παρακολουθήσει το ένα τρίτο των μαθημάτων και εργαστηρίων επί ένα ακαδημαϊκό εξάμηνο.

Όπως ήδη εύστοχα γράφτηκε, ίσως είμαστε η μοναδική χώρα στον κόσμο που κατάφερε να θεσπίσει την επέκταση της ηλεκτρονικής παρακολούθησης μέσα από πρωτοβουλία «αντιεξουσιαστικού κινήματος». Κι εκτός από την θέσπιση της επέκτασής της, επίσης και τον καθαγιασμό της  μέσω των αντιεξουσιαστικών ή άλλων «αντισυστημικών» ζητωκραυγών για την «νίκη» (άλλο θέμα βέβαια, από πολιτική άποψη, η χαρά για τη ζωή ενός παιδιού που θα παραμείνει ζωντανό, άλλο θέμα και η εκδήλωση σεβασμού προς το ατομικό του θάρρος), αλλά και μέσω της «εθνικής ομοφωνίας» όπως εκφράστηκε με την ψήφιση της «σωτήριας» τροπολογίας. Ακόμα ένας αναπόφευκτος συμβιβασμός με τον θετικισμό…

Αλλά τι πειράζει, θα πει κανείς λογικά, που χάρη σε αυτό το νέο μαραφέτι, χάρη σε αυτή τη νέα τεχνική καταστολής που διαθέτει στα χέρια της η εξουσία (η σημερινή «παλιά» εξουσία, που θα την κληροδοτήσει και στην επόμενη όπως κληροδοτεί κάθε παλιά στην επόμενη τις κατασταλτικές τεχνικές της μέχρι κι αυτές οι τεχνικές με τον ένα ή άλλο τρόπο να «παλιώσουν»),  οι εκπαιδευτικές άδειες θα δίνονται χωρίς διάκριση είδους ποινής, δεν θα αποτελούν λοιπόν «διακριτική ευχέρεια» του κράτους αλλά δικαίωμα των κρατουμένων; Τι είναι σε αυτή την περίπτωση η θέσπιση της επέκτασης της ηλεκτρονικής επιτήρησης μπροστά στη θέσπιση της επέκτασης των εκπαιδευτικών αδειών…

Δεν θα σταθώ «σε αυτή την περίπτωση», γιατί αυτή η περίπτωση δεν αντικατοπτρίζει το γενικό σύνολο, και γιατί (και γι’ αυτόν τον λόγο) σε αυτή την περίπτωση ήταν πράγματι αναπόφευκτος (και δυνατός) ο «συμβιβασμός με τον θετικισμό». Το γενικό σύνολο δεν αντικατοπτρίζεται ούτε και με την ήδη νομικά θεσμοθετημένη χρησιμότητα του «βραχιολακιού». Βάσει αυτής, «όντως», κάποιοι κρατούμενοι θα μπορέσουν (πληρώνοντας και κάτι – ε όσο να ‘ναι ηλεκτρονικό βραχιολάκι είναι αυτό, πατέντα που κοστίζει) να βρεθούν σπίτι τους, περιορισμένοι (κρατούμενοι) μέσα σε αυτό αντί στο κελί της φυλακής. Κι επίσης το αστικό κράτος όχι μόνο θα απαλλαγεί από ένα μέρος του πληθυσμού των υπερσυμφορημένων φυλακών του, όχι μόνο από τα έξοδα συντήρησης ενός αριθμού κρατουμένων, αλλά με τα λεφτά από τα βραχιολάκια όλο και κάτι θα μπαίνει στα ταμεία που ταΐζουν δανειστές, μεγαλοεργολάβους και λοιπούς μεγαλόσχημους πλουτοκράτες…

Όλα καλά και άγια λοιπόν, αν αυτή η «ευκολία» δεν εξυπηρετούσε, κι αν όχι σήμερα αύριο,  τα κρυφά (μόνο ο έρωτας και ο βήχας δεν κρύβονται) όνειρα της εξουσίας των εκμεταλλευτών για έναν λαό περιορισμένο κατ’ οίκον και μάλιστα με μια μέθοδο που θα διακρίνεται για τον «ανθρωπισμό» της: Ούτε φυλακή, ούτε εξορία, ούτε στρατόπεδο συγκέντρωσης (αυτά για σχετικά «λίγους»). Κατ’ οίκον περιορισμός με «βραχιολάκι» για τους «κοινωνικούς κινδύνους», για τους «ιδιώνυμους» της κάθε εποχής, σε τελική ανάλυση για τον οποιονδήποτε η τηλεόραση, το φέισμπουκ, η καλλιέργεια του φόβου για το «έξω» δεν αποδεικνύονται αρκετά για να του επιβάλλουν από μόνα τους τον «κατ’ οίκον του περιορισμό».

Έτσι, το «βραχιολάκι» που για την ώρα «χαρίζει» σε κάποιους κρατούμενους τον κατ’ οίκον περιορισμό, είναι το ίδιο «βραχιολάκι» που, σχετικά εύκολα κατά την παρούσα πορεία των συνειδήσεων και των πραγμάτων, μπορεί να βάλει σε κατ’ οίκον περιορισμό (και σε περιορισμό στις διαδρομές σπίτι – δουλειά, σπίτι – σχολή, σχολή – φυλακή, δουλειά – φυλακή) ολόκληρη την  κοινωνική πλειοψηφία. Και, μάλιστα, χάρην «ανθρωπισμού».

 Χάρην «ανθρωπισμού», άλλωστε ήρθε στις ΗΠΑ και αλλού το άλλο μαραφέτι, το «τέιζερ», για να «σώσει» τις ζωές τόσων και τόσων που θα πήγαιναν πυροβολημένοι από αστυνομικούς, οι οποίοι όμως τώρα αρκούνται σε ένα απλό επιτόπιο ηλεκτροσόκ. Και ταυτόχρονα, όταν υπάρχει στα χέρια της εξουσίας ένα τόσο δα εύχρηστο σπεσιαλάκι, γιατί να μην υποστεί το επιτόπιο ηλεκτροσόκ και μια μάζα ανθρώπων που χωρίς αυτό θα δίσταζες να τους πυροβολήσεις; Π.χ. γιατί απλώς στραβοκοιτάνε, γιατί κινούνται, γιατί δεν είναι ντυμένοι ευπρεπώς, γιατί δυσανασχετούν στην αυθαιρεσία σου, για να έχεις το κεφάλι σου ήσυχο ή και απλώς για διασκέδαση… Τον ίδιο τον Γρηγορόπουλο, αν είχε ο Κορκονέας πάνω του «τέιζερ» (όπως είχαν κι ο ένας στους δυο, που λέει ο λόγος, από τους συλληφθέντες της «ΧΑ»), τότε αντί να τον σκοτώσει μάλλον θα του έριχνε ένα ηλεκτροσόκ ρουτίνας και θα γύρναγε κι ο ίδιος σπίτι μετά την υπερεσία και ούτε γάτα ούτε ζημιά… Κι αν είχαν προλάβει και στο Γρηγορόπουλο να του έχουν φορέσει ηλεκτρονικό βραχιολάκι τίποτα παιδοψυχολόγοι, δε θα γυρνούσε κι αυτός στα Εξάρχεια και τίποτα από όλα αυτά δε θα είχε γίνει, ούτε καν η απεργία πείνας του Ρωμανού.

Με λίγα λόγια, καλύτερα αντιμέτωποι με ένα κράτος που δολοφονεί και φυλακίζει, παρά χειροκροτητές ή απαθείς στο κράτος τού κατ’ οίκον μας περιορισμού και του επιτόπιου ηλεκτροσόκ μας, που σήμερα εν μέσω χειροκροτημάτων μάς πλησίασε κατά ένα ακόμα βήμα από το «βάθος χρόνου» ( = από τον μεσαίωνα του μέλλοντός μας) όπου καραδοκεί.

Τι να πει κανείς; Επαγρύπνηση! Πάλη ταξική, συμμαχία λαϊκή. Στα σοβαρά. Όχι στα λόγια.

*

Για το τέλος, κάτι που νιώθω πως οφείλω από τις προάλλες:  «ο Ν. Ρωμανός ανήκει στην κατηγορία των νέων παιδιών που η απόλυτα δικαιολογημένη τους συνειδησιακή στάση ενάντια στο καθεστώς της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης έχει εγκλωβιστεί στον κλοιό της χειραγώγησης των πολυποίκιλων μηχανισμών του αστικού κράτους, των μηχανισμών αυτών που λειτουργούν σαν εκτροφεία των ίδιων τους των θηραμάτων εκμεταλλευόμενοι κανιβαλλικά την νεανική αγνότητα που εξεγείρεται ατομικά όταν αποκτά συναίσθηση της κοινωνικής αδικίας.»

Τι σήμαινε αυτό;

Σήμαινε το μεταφυσικό, για τη συνείδηση και τους κοινωνικοϊστορικούς μηχανισμούς των εξαρτημένων αντανακλαστικών της, που είναι ικανοί να επιβάλλουν τα όρια και τις κατευθύνσεις τους στην αλληλουχία των ατομικών νοητικών  και συναισθηματικών αντιδράσεων.

Και επίσης το καθόλου μεταφυσικό, δίδυμο αδερφάκι του προηγούμενου, για τους μηχανισμούς, χάρη στους οποίους, από τη στιγμή που μια παρέα εικοσάχρονα είχαν προμηθευτεί μερικά καλάσνικοφ, κατά πάσα πιθανότητα οι διώκτες τους και βασανιστές τους είχαν ξεκινήσει πριν από αυτούς για το Βελβεντό.

(Και μπάι δε γουέι, ποιος θα το μάθαινε, αν δεν είχαν πιάσει τον άλλο για τις ριπές στο μικρολίμανο, πως είχε λέει ένα φίλο που είχε με «συμβόλαιο» δολοφονήσει έναν άλλο πριν έξι μήνες, ο οποίος, λέει, ήταν ύποπτος για τη δολοφονία των δυο νεαρών έξω από τα γραφεία των χρυσαλητών στο Νέο Ηράκλειο». Καλό κύκλωμα αν ψάχνεις για καλάσνικοφ για την ατομική σου επανάσταση, δε λέω).

*

Νίκο Ρωμανέ, δυνατός και γερός στην «καινούργια» σου ζωή, εύχομαι. Της νιότης το φως, της γνώσης το φως… Τι να πει κανείς; Επαγρύπνηση.