Ο ύποπτος για φόνο, που δολοφονήθηκε

Τις προάλλες, τα ρεπορτάζ για τη δολοφονία του δικηγόρου Ζαφειρόπουλου επανέφεραν συνειρμικά μια όψη, μια πτυχή κάποιας άλλης υπόθεσης, η οποία πτυχή είχε βγει «δειλά» στο φως της δημοσιότητας πριν από τρία χρόνια, επίσης με «συνειρμικό» τρόπο.

Σύμφωνα λοιπόν με τα ρεπορτάζ για τη δολοφονία του δικηγόρου, ένας από τους τρεις φερόμενους ως ηθικούς αυτουργούς της, οι οποίοι είναι κρατούμενοι στον Κορυδαλλό, «ήταν ο δράστης του μακελειού σε μπαρ στο Μικρολίμανο τον Νοέμβριο του 2014, όπου είχαν τραυματιστεί 15 άτομα». Ανατρέχοντας στα ρεπορτάζ εκείνης της υπόθεσης,  βρίσκουμε μια περιγραφή των συγκεκριμένων κυκλωμάτων του οργανωμένου εγκλήματος, σύμφωνα με την οποία ο δράστης του «μακελειού» συνεργάζεται στις διάφορες δραστηριότητές του με έναν συμπατριώτη του, ο οποίος συμπατριώτης, με τη σειρά του, φέρεται με ακόμα έναν να αποτελούν «το πιο πρόσφατο δίδυμο εκτελεστών της μαφίας του οργανωμένου εγκλήματος»Αυτός ο τελευταίος, πάλι, μαζί με δύο άλλα άτομα, φέρονται  ως να «αποτελούσαν τους πληρωμένους εκτελεστές του ελληνικού συνδικάτου του εγκλήματος». Τέλος, το ένα από αυτά τα «δύο άλλα άτομα», ο «31χρονος Ι.Τ. γνωστός ως «Πιτσίλας» που δολοφονήθηκε στις 21 Μαΐου 2014 στον Κορυδαλλό, (…) ήταν ανάμεσα στους υπόπτους  της διπλής δολοφονίας των μελών της Χρυσής Αυγής στο Ν. Ηράκλειο την 1η Νοεμβρίου 2013, ενέργεια που ανέλαβαν οι «Μαχόμενες Λαϊκές Επαναστατικές Δυνάμεις». Οι αξιωματικοί της ΕΛ.ΑΣ. δεν είχαν αποκλείσει η δολοφονία του «Πιτσίλα» να αποτελούσε «απόσυρση» προκειμένου να αποκλειστεί το ενδεχόμενο παροχής πληροφοριών που θα οδηγούσε στους «εντολείς».» 

δολοφονια-υποπτου-για-φονο1

Κι έτσι φτάνουμε στο τελικό σημείο αυτής της σειράς των «συνειρμών», στο οποίο σημείο, και στο «περιθώριο» ενός κύκλου συσχετισμών με καθαρά ποινικό χαρακτήρα, η ποινική υπόθεση αποκτά διάσταση πολιτική.

***

«Θολά νερά», θα πει κάποιος. Και τι άλλο θα μπορούσε να είναι, εκτός από «θολά  νερά», άλλωστε… Θολά, έτσι κι αλλιώς, ακόμα δηλαδή κι αν δεν υπήρχε η συμπτωματική ουσιαστικά αποκάλυψη αυτής της «πτυχής», ή της «φερόμενης ως πτυχής», των γεγονότων. Των οποίων γεγονότων η «εξήγηση» θα όφειλε να περιορίζεται, χωρίς τέτοιες «πτυχές», στην «ανάληψη ευθύνης» της διπλής δολοφονίας από την υποτιθέμενη «λαϊκή» και «επαναστατική οργάνωση». Στην «ανάληψη ευθύνης» που αποσκοπεί να εμφανίσει τα θολά νερά σαν κρυστάλλινα, στις 8.813 λέξεις της που αποτελούν 8.813 δολώματα στα χέρια των μηχανισμών που έχουν την αποστολή να θολώνουν τα νερά και να ψαρεύουν στα θολά νερά για την υλοποίηση των αντιλαϊκών τους επιδιώξεων.

Αλλά να που οι ανάγκες του καταμερισμού αρμοδιοτήτων μεταξύ των διάφορων μηχανισμών, η έλλειψη απόλυτου «συντονισμού» μεταξύ τους, – για τον οποίο θα απαιτούνταν μια πραγματική «δικτατορία» του ενός μηχανισμού επί του άλλου -, επιτρέπουν πού και πού την εμφάνιση μερικών ψηγμάτων της πραγματικότητας της προορισμένης να μένει στο απόλυτο σκοτάδι. Όσοι επομένως δείχνουν με το δάχτυλο το απόλυτο σκοτάδι και το παρουσιάζουν σαν φεγγάρι, καλό θα ήταν να μην χλευάζουν όσους «αντί για το φεγγάρι κοιτάνε το δάχτυλο»,  αλλά να αναλάβουν την ιδεολογική ευθύνη τους απέναντι στον «νεανικό και αγνό ενθουσιασμό» που μέσα σε αυτά τα θολά νερά γίνεται βορά των σαρκοβόρων και που αυτά τα θολά νερά αποτελούν την παγίδα την προορισμένη γι’ αυτόν.

***

Με άλλα λόγια, ο στερεότυπα επαναλαμβανόμενος εξωραϊσμός και η κολακεία του κρατικού μονοπώλιου χειραγώγησης του ιδεολογικού-πολιτικού «αυθορμητισμού», δια της αναγόρευσης των δραστηριοτήτων του σε «αμφισβήτηση του κρατικού μονοπώλιου της βίας», δεν θα ήταν πρόβλημα αν αποτελούσε απλώς μια έμπρακτη επιβεβαίωση του μονοπώλιου της ιδεολογικής και πολιτικής α-νοησίας, το οποίο μονοπώλιο σίγουρα δεν είναι κρατικό. Αποτελεί πρόβλημα στο βαθμό που λειτουργεί σαν το αναγκαίο ιδεολογικό συμπλήρωμα των μηχανισμών της χειραγώγησης, το ιδεολογικό συμπλήρωμα το απαιτούμενο για την ολοκλήρωση της δραστηριότητας και των στόχων τους. Που πολύπλευρα στρέφονται ενάντια στη γνήσια ανάπτυξη του λαϊκού κινήματος και που για τις ανάγκες τους απαιτούν τον οργανωτικό εγκλωβισμό αναλώσιμων ατόμων στην υπηρεσία τους.

Ιδιαίτερα στις σημερινές συνθήκες, που η επέλαση της καπιταλιστικής βαρβαρότητας θέτει στην ίδια «ανάγκες» επέκτασης και εμβάθυνσης  του κατασταλτικού της οπλοστασίου, «ανάγκες» που με τη σειρά τους απαιτούν αρκετή εικονική «επανάσταση» ως όρο θωράκισης της καπιταλιστικής εξουσίας απέναντι στο φάντασμα της πραγματικής, και απέναντι – πριν ακόμα κι από αυτήν – στην ανάπτυξη της αμφισβήτησης αυτής της εξουσίας από το κίνημα των εργαζομένων, του λαού και της νεολαίας.

Advertisements

Ηλεκτρονική επιτήρηση και επιτόπιο ηλεκτροσόκ

Η τροπολογία κατατέθηκε και ψηφίστηκε, ο Ν. Ρωμανός σταμάτησε την απεργία πείνας (και πώς ν’ αφήσει κανείς ασχολίαστη τη συνήθη «αμετροέπεια» του ΣΥΡΙΖΑ, που από ό,τι διαβάζουμε δεν παρέλειψε να «καλέσει τον Ρωμανό» να την σταματήσει!), και στο εφεξής, σύμφωνα με την τροπολογία που ψηφίστηκε, προβλέπεται -από ό,τι επίσης διαβάζω- για τους φοιτητές που είναι κρατούμενοι, άσχετα απ’ τα αδικήματα που κατηγορούνται να μπορούν να παίρνουν άδεια με ηλεκτρονική επιτήρηση («βραχιολάκι») εφόσον έχουν με επιτυχία παρακολουθήσει το ένα τρίτο των μαθημάτων και εργαστηρίων επί ένα ακαδημαϊκό εξάμηνο.

Όπως ήδη εύστοχα γράφτηκε, ίσως είμαστε η μοναδική χώρα στον κόσμο που κατάφερε να θεσπίσει την επέκταση της ηλεκτρονικής παρακολούθησης μέσα από πρωτοβουλία «αντιεξουσιαστικού κινήματος». Κι εκτός από την θέσπιση της επέκτασής της, επίσης και τον καθαγιασμό της  μέσω των αντιεξουσιαστικών ή άλλων «αντισυστημικών» ζητωκραυγών για την «νίκη» (άλλο θέμα βέβαια, από πολιτική άποψη, η χαρά για τη ζωή ενός παιδιού που θα παραμείνει ζωντανό, άλλο θέμα και η εκδήλωση σεβασμού προς το ατομικό του θάρρος), αλλά και μέσω της «εθνικής ομοφωνίας» όπως εκφράστηκε με την ψήφιση της «σωτήριας» τροπολογίας. Ακόμα ένας αναπόφευκτος συμβιβασμός με τον θετικισμό…

Αλλά τι πειράζει, θα πει κανείς λογικά, που χάρη σε αυτό το νέο μαραφέτι, χάρη σε αυτή τη νέα τεχνική καταστολής που διαθέτει στα χέρια της η εξουσία (η σημερινή «παλιά» εξουσία, που θα την κληροδοτήσει και στην επόμενη όπως κληροδοτεί κάθε παλιά στην επόμενη τις κατασταλτικές τεχνικές της μέχρι κι αυτές οι τεχνικές με τον ένα ή άλλο τρόπο να «παλιώσουν»),  οι εκπαιδευτικές άδειες θα δίνονται χωρίς διάκριση είδους ποινής, δεν θα αποτελούν λοιπόν «διακριτική ευχέρεια» του κράτους αλλά δικαίωμα των κρατουμένων; Τι είναι σε αυτή την περίπτωση η θέσπιση της επέκτασης της ηλεκτρονικής επιτήρησης μπροστά στη θέσπιση της επέκτασης των εκπαιδευτικών αδειών…

Δεν θα σταθώ «σε αυτή την περίπτωση», γιατί αυτή η περίπτωση δεν αντικατοπτρίζει το γενικό σύνολο, και γιατί (και γι’ αυτόν τον λόγο) σε αυτή την περίπτωση ήταν πράγματι αναπόφευκτος (και δυνατός) ο «συμβιβασμός με τον θετικισμό». Το γενικό σύνολο δεν αντικατοπτρίζεται ούτε και με την ήδη νομικά θεσμοθετημένη χρησιμότητα του «βραχιολακιού». Βάσει αυτής, «όντως», κάποιοι κρατούμενοι θα μπορέσουν (πληρώνοντας και κάτι – ε όσο να ‘ναι ηλεκτρονικό βραχιολάκι είναι αυτό, πατέντα που κοστίζει) να βρεθούν σπίτι τους, περιορισμένοι (κρατούμενοι) μέσα σε αυτό αντί στο κελί της φυλακής. Κι επίσης το αστικό κράτος όχι μόνο θα απαλλαγεί από ένα μέρος του πληθυσμού των υπερσυμφορημένων φυλακών του, όχι μόνο από τα έξοδα συντήρησης ενός αριθμού κρατουμένων, αλλά με τα λεφτά από τα βραχιολάκια όλο και κάτι θα μπαίνει στα ταμεία που ταΐζουν δανειστές, μεγαλοεργολάβους και λοιπούς μεγαλόσχημους πλουτοκράτες…

Όλα καλά και άγια λοιπόν, αν αυτή η «ευκολία» δεν εξυπηρετούσε, κι αν όχι σήμερα αύριο,  τα κρυφά (μόνο ο έρωτας και ο βήχας δεν κρύβονται) όνειρα της εξουσίας των εκμεταλλευτών για έναν λαό περιορισμένο κατ’ οίκον και μάλιστα με μια μέθοδο που θα διακρίνεται για τον «ανθρωπισμό» της: Ούτε φυλακή, ούτε εξορία, ούτε στρατόπεδο συγκέντρωσης (αυτά για σχετικά «λίγους»). Κατ’ οίκον περιορισμός με «βραχιολάκι» για τους «κοινωνικούς κινδύνους», για τους «ιδιώνυμους» της κάθε εποχής, σε τελική ανάλυση για τον οποιονδήποτε η τηλεόραση, το φέισμπουκ, η καλλιέργεια του φόβου για το «έξω» δεν αποδεικνύονται αρκετά για να του επιβάλλουν από μόνα τους τον «κατ’ οίκον του περιορισμό».

Έτσι, το «βραχιολάκι» που για την ώρα «χαρίζει» σε κάποιους κρατούμενους τον κατ’ οίκον περιορισμό, είναι το ίδιο «βραχιολάκι» που, σχετικά εύκολα κατά την παρούσα πορεία των συνειδήσεων και των πραγμάτων, μπορεί να βάλει σε κατ’ οίκον περιορισμό (και σε περιορισμό στις διαδρομές σπίτι – δουλειά, σπίτι – σχολή, σχολή – φυλακή, δουλειά – φυλακή) ολόκληρη την  κοινωνική πλειοψηφία. Και, μάλιστα, χάρην «ανθρωπισμού».

 Χάρην «ανθρωπισμού», άλλωστε ήρθε στις ΗΠΑ και αλλού το άλλο μαραφέτι, το «τέιζερ», για να «σώσει» τις ζωές τόσων και τόσων που θα πήγαιναν πυροβολημένοι από αστυνομικούς, οι οποίοι όμως τώρα αρκούνται σε ένα απλό επιτόπιο ηλεκτροσόκ. Και ταυτόχρονα, όταν υπάρχει στα χέρια της εξουσίας ένα τόσο δα εύχρηστο σπεσιαλάκι, γιατί να μην υποστεί το επιτόπιο ηλεκτροσόκ και μια μάζα ανθρώπων που χωρίς αυτό θα δίσταζες να τους πυροβολήσεις; Π.χ. γιατί απλώς στραβοκοιτάνε, γιατί κινούνται, γιατί δεν είναι ντυμένοι ευπρεπώς, γιατί δυσανασχετούν στην αυθαιρεσία σου, για να έχεις το κεφάλι σου ήσυχο ή και απλώς για διασκέδαση… Τον ίδιο τον Γρηγορόπουλο, αν είχε ο Κορκονέας πάνω του «τέιζερ» (όπως είχαν κι ο ένας στους δυο, που λέει ο λόγος, από τους συλληφθέντες της «ΧΑ»), τότε αντί να τον σκοτώσει μάλλον θα του έριχνε ένα ηλεκτροσόκ ρουτίνας και θα γύρναγε κι ο ίδιος σπίτι μετά την υπερεσία και ούτε γάτα ούτε ζημιά… Κι αν είχαν προλάβει και στο Γρηγορόπουλο να του έχουν φορέσει ηλεκτρονικό βραχιολάκι τίποτα παιδοψυχολόγοι, δε θα γυρνούσε κι αυτός στα Εξάρχεια και τίποτα από όλα αυτά δε θα είχε γίνει, ούτε καν η απεργία πείνας του Ρωμανού.

Με λίγα λόγια, καλύτερα αντιμέτωποι με ένα κράτος που δολοφονεί και φυλακίζει, παρά χειροκροτητές ή απαθείς στο κράτος τού κατ’ οίκον μας περιορισμού και του επιτόπιου ηλεκτροσόκ μας, που σήμερα εν μέσω χειροκροτημάτων μάς πλησίασε κατά ένα ακόμα βήμα από το «βάθος χρόνου» ( = από τον μεσαίωνα του μέλλοντός μας) όπου καραδοκεί.

Τι να πει κανείς; Επαγρύπνηση! Πάλη ταξική, συμμαχία λαϊκή. Στα σοβαρά. Όχι στα λόγια.

*

Για το τέλος, κάτι που νιώθω πως οφείλω από τις προάλλες:  «ο Ν. Ρωμανός ανήκει στην κατηγορία των νέων παιδιών που η απόλυτα δικαιολογημένη τους συνειδησιακή στάση ενάντια στο καθεστώς της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης έχει εγκλωβιστεί στον κλοιό της χειραγώγησης των πολυποίκιλων μηχανισμών του αστικού κράτους, των μηχανισμών αυτών που λειτουργούν σαν εκτροφεία των ίδιων τους των θηραμάτων εκμεταλλευόμενοι κανιβαλλικά την νεανική αγνότητα που εξεγείρεται ατομικά όταν αποκτά συναίσθηση της κοινωνικής αδικίας.»

Τι σήμαινε αυτό;

Σήμαινε το μεταφυσικό, για τη συνείδηση και τους κοινωνικοϊστορικούς μηχανισμούς των εξαρτημένων αντανακλαστικών της, που είναι ικανοί να επιβάλλουν τα όρια και τις κατευθύνσεις τους στην αλληλουχία των ατομικών νοητικών  και συναισθηματικών αντιδράσεων.

Και επίσης το καθόλου μεταφυσικό, δίδυμο αδερφάκι του προηγούμενου, για τους μηχανισμούς, χάρη στους οποίους, από τη στιγμή που μια παρέα εικοσάχρονα είχαν προμηθευτεί μερικά καλάσνικοφ, κατά πάσα πιθανότητα οι διώκτες τους και βασανιστές τους είχαν ξεκινήσει πριν από αυτούς για το Βελβεντό.

(Και μπάι δε γουέι, ποιος θα το μάθαινε, αν δεν είχαν πιάσει τον άλλο για τις ριπές στο μικρολίμανο, πως είχε λέει ένα φίλο που είχε με «συμβόλαιο» δολοφονήσει έναν άλλο πριν έξι μήνες, ο οποίος, λέει, ήταν ύποπτος για τη δολοφονία των δυο νεαρών έξω από τα γραφεία των χρυσαλητών στο Νέο Ηράκλειο». Καλό κύκλωμα αν ψάχνεις για καλάσνικοφ για την ατομική σου επανάσταση, δε λέω).

*

Νίκο Ρωμανέ, δυνατός και γερός στην «καινούργια» σου ζωή, εύχομαι. Της νιότης το φως, της γνώσης το φως… Τι να πει κανείς; Επαγρύπνηση.


προαιρετική βράβευση – αναγκαστική σίτιση

Όταν πριν δυο μήνες ο Νίκος Ρωμανός, όντας φυλακισμένος για τη ληστεία στην Αγροτική Τράπεζα στο Βελβεντό το Φεβρουάριο του 2013, έδωσε εξετάσεις και πέρασε σε πανεπιστημιακή σχολή, το αστικό κράτος θέλησε να τον βραβεύσει (όπως και τους υπόλοιπους κρατούμενους των Φυλακών Αυλώνα που πέτυχαν σε κάποια σχολή) με 500 ευρώ από το Υπουργείο Δικαιοσύνης και με μια πρόσκληση από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ο Ν. Ρωμανός, για ιδεολογικούς λόγους, αρνήθηκε το βραβείο και την πρόσκληση.

Στη συνέχεια ο Ν. Ρωμανός ζήτησε να του χορηγούνται οι προβλεπόμενες εκπαιδευτικές άδειες για να παρακολουθήσει τη σχολή του.  Το αίτημά του απορρίφθηκε και ο Ν. Ρωμανός εδώ και 19 μέρες πραγματοποιεί απεργία πείνας διεκδικώντας τις εκπαιδευτικές άδειες που του αρνούνται. Η απάντηση του αστικού κράτους, που παραβιάζει «κάθε έννοια νομιμότητας και στοιχειοθετεί το αδίκημα του βασανισμού κρατουμένου», σύμφωνα με δήλωση του δικηγόρου του, ήταν η εισαγγελική εντολή  για αναγκαστική σίτιση, μια πρακτική απαγορευμένη από το 1975 από την Παγκόσμια Ιατρική Ένωση.

Από το βραβείο του Υπουργού και την πρόσκληση του Προέδρου της Δημοκρατίας ως την  εισαγγελική εντολή για αναγκαστική σίτιση δεν έχουν μεσολαβήσει παρά μόνο δυο μήνες. Οι έπαινοι κι οι τιμές είχαν σκοπό να επιβραβεύσουν υποτίθεται την επιτυχία στις σπουδές, το βασανιστήριο της αναγκαστικής σίτισης αποσκοπεί να τις ματαιώσει και, τέλος, και τα μεν και το δε είναι εκφράσεις της βούλησης του ίδιου υποκειμένου δηλαδή του αστικού κράτους: Αφού δε γίνεται αναγκαστική βράβευση ας γίνει αναγκαστική σίτιση…

Το αστικό κράτος, με τους πολυποίκιλους μηχανισμούς του, έχει βαλθεί να συνθλίψει τη ζωή του 21χρονου Ν. Ρωμανού. Όχι μόνο απειλώντας τον με το βασανιστήριο της αναγκαστικής σίτισης. Όχι μόνο στερώντας του το δικαίωμα να παρακολουθήσει τις σπουδές του (την ίδια στιγμή που απειλεί με διαγραφή τους «αιώνιους φοιτητές» – κι ο Ν. Ρωμανός έχει καταδικαστεί πρωτόδικα σε 15 χρόνια και 11 μήνες). Όχι μόνο επειδή εμφανίζεται να τον εκδικείται με σκαιότητα για την ιδεολογική του περιφρόνηση απέναντι στις «τιμές» που του προσφέρθηκαν. Αλλά και γιατί ο Ν. Ρωμανός ανήκει στην κατηγορία των νέων παιδιών που η απόλυτα δικαιολογημένη τους συνειδησιακή στάση ενάντια στο καθεστώς της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης έχει εγκλωβιστεί στον κλοιό της χειραγώγησης των πολυποίκιλων μηχανισμών του αστικού κράτους, των μηχανισμών αυτών που λειτουργούν σαν εκτροφεία των ίδιων τους των θηραμάτων εκμεταλλευόμενοι κανιβαλλικά την νεανική αγνότητα που εξεγείρεται ατομικά όταν αποκτά συναίσθηση της κοινωνικής αδικίας.

Ο ίδιος ο Ν. Ρωμανός προφανώς δεν θα αποδέχεται ως «συμπαράσταση» τα παραπάνω «αναπόδεικτα» λόγια, όπως προφανώς κι από την πλευρά μου δεν έχω σκοπό να εκφράσω στον Ν. Ρωμανό την «συμπαράσταση» που θα θεωρούσε αποδεκτή. Ο σκοπός μου περιορίζεται στην καταδίκη του κρατικού κανιβαλλισμού. Και της συγκεκριμένης του έκφρασης, που έχει οδηγήσει το Ν. Ρωμανό να διεκδικεί με την απεργία πείνας το δικαίωμα που του στερούν αυτοί που θέλησαν να τον «τιμήσουν».

 


Ιμπεριαλιστικού κυνισμού συνέχεια

Στην προηγούμενη ανάρτηση αναφερόμαστε στον κυνισμό της βρετανικής πολιτικής, σύμφωνα με την οποία η διάσωση των μεταναστών που θαλασσοπνίγονται αποτελεί «εναθαρρυντικό παράδειγμα» για τη μετανάστευση και επομένως καλό είναι να τους αφήνουν να πνίγονται. Η βτρετανική πολιτική μάλιστα επιζητά και τον καθαγιασμό της με το να ισχυρίζεται ότι αφήνοντας τους μετανάστες να πνιγούν, αποθαρρύνει άλλους να μεταναστεύσουν οπότε κάνει τελικά οικονομία σε πνιγμένους. Πνίξε τώρα μερικούς κι αύριο θα’ χεις λιγότερους για πνίξιμο. [*]

Για να είμαστε βέβαια δίκαιοι ο κυνισμός αυτού του είδους δεν είναι βρετανικό προνόμιο, πόσο μάλλον που η χώρα μας υπήρξε πρωτοπόρος σε αυτόν τον τομέα, όταν βάφτιζε «Ξένιο Δία» τα αντιμεταναστευτικά πογκρόμ και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών.

Την ελληνική δόξα ζήλεψε τώρα κι η ιταλική κυβέρνηση βαφτίζοντας μια δική της αντιμεταναστευτική επιχείρηση με την ονομασία «Mos Majorum» που σημαίνει «έθιμο των προγόνων». Τα «έθιμα των προγόνων» επιστρατεύονται κι αυτά για τον καθαγιασμό της σύγχρονης βαρβαρότητας, όμως ποιος είναι ο λαός που δεν θα μπορούσε να αναγνωρίσει σαν μακρινό προγονικό έθιμο και την ανθρωποφαγία, και πόσο θα μπορούσε να καθαγιαστεί αυτή από το γεγονός ότι κάποτε ήταν «προγονικό έθιμο»;

Εν προκειμένω η ιταλική ονομασία «έθιμο των προγόνων» αναφέρεται τάχα στους πρώτους αιώνες της ρωμαϊκής δημοκρατίας, αλλά οι συνειρμοί παραπέμπουν μάλλον στα χρόνια του ρωμαϊκού δουλοκτητικού ιμπεριαλισμού και στο «έθιμο» του κυνηγιού κεφαλών ενάντια στους δραπέτες δούλους, που ας μην το ξεχνάμε, ήταν όλοι «ξένοι», ούτε ένας δεν ήταν «Ρωμαίος»…

Θα έκανε όμως λάθος κανείς αν ξεχώριζε τον απανταχού ιμπεριαλιστικό κυνισμό ενάντια στους «ξένους» από τον ιμπεριαλιστικό κυνισμό στο εσωτερικό μέτωπο των εκμεταλλευτών ενάντια στον εχθρό λαό.

Ένα παράδειγμα αυτής της δεύτερης και αξεχώριστης πλευράς του ενός και αδιαίρετου αντιλαϊκού κυνισμού έρχεται από τις ΗΠΑ, όπου σύμφωνα με τη σημερινή είδηση, ένας 90χρονος Αμερικανός, βετεράνος πολέμου, συνελήφθη από την αστυνομία και του επιβλήθηκε πρόστιμο 500 δολαρίων και ποινή φυλάκισης 60 ημερών επειδή πρόσφερε φαγητό σε αστέγους σε δημόσιο χώρο της πόλης Φορτ Λόντερντεϊλ της Φλόριδα των ΗΠΑ.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ  «ο Αρνοντ Αμποτ, που προσφέρει τρόφιμα στους άστεγους συνανθρώπους του επί 23 χρόνια, αψήφισε το μέτρο που έχει αποφασίσει η δημοτική αρχή, να θεωρείται παράνομη η σίτιση αστέγων σε δημόσιους χώρους και δηλώνει ότι θα συνεχίσει να βοηθάει συνανθρώπους του. Από την άλλη, ο δήμαρχος του Φορτ Λόντερντεϊιλ, Τζακ Σέιλερ, υπεραμύνθηκε του νέου «νόμου», λέγοντας ότι θα εφαρμοστεί παρά τη δημοσιότητα». Επίσης, «σύμφωνα με τον αμερικανικό «Εθνικό Συνασπισμό για Αστέγους», πάνω από 30 πόλεις των ΗΠΑ έχουν υιοθετήσει τα τελευταία 2,5 χρόνια νόμους ποινικοποίησης της σίτισης αστέγων σε δημόσιους χώρους από πολίτες και οργανώσεις αρωγής»

Έτσι εξηγείται λοιπόν και το ότι ο κ. Τσίπρας στο τελευταίο ταξίδι του στις ΗΠΑ δεν είχε δει αστέγους και ενθουσιασμένος αναφώνησε, ότι επομένως οι ΗΠΑ (όπου σημειωτέον η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού, από τους ενήλικες ως τα παιδιά και τα κατοικίδια ζώα, κάνει συστηματική χρήση αντικαταθλιπτικών «φαρμάκων») είναι μια χώρα που «δεν πάσχει από κατάθλιψη» και κινείται σε «προοδευτική κατεύθυνση». Και τον είχα παρεξηγήσει!

[*] 3000 μετανάστες πνίγηκαν στη Μεσόγειο μόνο μέσα στους πρώτους 9 μήνες του 2014. Το γεγονός αυτό, ανίκανο βέβαια να αντισταθμίσει τα πραγματικά οικονομικά και πολιτικά αίτια διόγκωσης των μεταναστευτικών κυμάτων, δεν είναι κατά τους Βρετανούς φωστήρες από μόνο του αρκετά «αποθαρρυντικό παράδειγμα» και χρειάζεται κι η δική τους «βοήθεια» ώστε ο αριθμός αυτός να φτάσει σε νέα επίπεδα ρεκόρ…

 

 


Τα 500 εκατομμύρια δολάρια του Ομπάμα

Πριν από σχεδόν τρεις μήνες, όταν ο Ομπάμα ζητούσε από το Κογκρέσο των ΗΠΑ μισό δισεκατομμύριο δολάρια για την ενίσχυση των «μετριοπαθών αντικαθεστωτικών» ενάντια στην κυβέρνηση Άσαντ, η επέλαση της οργάνωσης του «Ισλαμικού Κράτους» από τη Συρία στο Ιράκ είχε ήδη ιστορία δυο εβδομάδων περίπου, αλλά τότε ακόμα στην είδηση για το «αίτημα» του Ομπάμα δεν υπήρχαν άλλα χαρακτηριστικά πέραν αυτών της εντεινόμενης επιδίωξης των ΗΠΑ για την ανατροπή τις συριακής κυβέρνησης μετά από μια σειρά στρατιωτικών επιτυχιών της ενάντια στους «αντικαθεστωτικούς».

Τρεις μήνες μετά, με το «κλίμα» όπως έχει διαμορφωθεί, η είδηση της έγκρισης από το Κογκρέσο του αιτήματος Ομπάμα για τα 500 εκατομμύρια δολάρια, παρουσιάζεται με αρκετά διαφοροποιημένα χαρακτηριστικά: Σύμφωνα με αυτά η ενίσχυση των «μετριοπαθών αντικαθεστωτικών» στη Συρία αποσκοπεί στην εκπαίδευση και τον εξοπλισμό τους κατά «τζιχαντιστών» του «Ισλαμικού Κράτους».

Ταυτόχρονα, δεν διαφεύγει της προσοχής και η ευρωενωσιακή άποψη του ζητήματος, καθώς την ίδια στιγμή η ΕΕ σε ρόλο αριστερού ψάλτη των ΗΠΑ, ενέκρινε τα δικά της μέτρα στρατιωτικής ενίσχυσης του Ιράκ «εναντίον» του «Ισλαμικού Κράτους» στη βάση της θέσης ότι «μόνο μία πραγματική πολιτική λύση στη συριακή σύγκρουση θα μπορούσε να βοηθήσει στην εξουδετέρωση της απειλής του»: Και φυσικά για την ΕΕ «μία πραγματική πολιτική λύση στη συριακή σύγκρουση» δεν σημαίνει τίποτα άλλο από ό,τι σημαίνει και για τις ΗΠΑ: Σημαίνει ανατροπή της κυβέρνησης Άσαντ και αντικατάσταση του «καθεστώτος» του από ένα «καθεστώς» όμοιο με αυτά που έχουν εγκαθιδρυθεί σε Αφγανιστάν, Ιράκ, Λυβή ύστερα από τις Ευρω-ΝΑΤΟϊκές επεμβάσεις σε αυτές τις χώρες, δηλαδή από ένα «καθεστώς» πολέμου όλων εναντίον όλων (φυλών εναντίον αλλοφύλων, γενών εναντίον άλλων γενών, θρησκειών εναντίον αλλοθρήσκων, σιιτών εναντίον σουνιτών και αντίστροφα, σουνιτών εναντίον σουνιτών, σιιτών εναντίον σιιτών κ.ο.κ) ώστε μέσα από αυτή τη μορφή «εκδημοκρατισμού» και «καταπολέμησης της τρομοκρατίας» να στερεώνεται η «πολιτική» ή στρατιωτική «επιδιαιτησία» ή με άλλα λόγια η ιμπεριαλιστική κυριαρχία των ευρω-ΝΑΤΟϊκών και τοπικών «συμμάχων» πάνω στους σπαρασσόμενους λαούς της περιοχής, ώστε να εκπληρώνονται  οι προϋποθέσεις της γενικής καταλήστευσής τους.

*

Επιστρέφοντας όμως στην αρχική αφορμή του θέματος, δηλαδή στο αίτημα Ομπάμα για 500 εκατομμύρια υπέρ των «μετριοπθών ανικαθεστωτικών» στη Συρία και την μετά 3 μήνες έγκριση του αιτήματος από το Κογκρέσο των ΗΠΑ, εδώ εμφανίζεται ένα φαινομενικά παράδοξο γεγονός: Στους τρεις μήνες που έχουν μεσολαβήσει μεταξύ του αιτήματος και της έγκρισής του, και συγκεκριμένα μόλις πριν 10 μέρες, οι λεγόμενοι «μετριοπαθείς αντικαθεστωτικοί» στη Συρία έκλεισαν ανακωχή με τους «εξτρεμιστές» του «Ισλαμικού Κράτους» στις μεταξύ τους συγκρούσεις για τον έλεγχο των καπετανάτων, υποσχόμενες οι δυο πλευρές ότι μέχρι να βρεθεί μια οριστική λύση στις διαφορές τους δεν θα επιτεθούν η μία στην άλλη «γιατί θεωρούν ότι ο βασικός εχθρός είναι το καθεστώς Άσαντ»

…Πραγμά που απλώς σημαίνει, αφενός, ότι οι φορείς της «πολιτικής λύσης» για την οποία κάνει λόγο η ΕΕ δεν είναι άλλοι από αυτούς που η ίδια αναγορεύει σε «άμεση απειλή για την ασφάλεια των ευρωπαϊκών χωρών»  προκειμένου να διατηρείται και να αναβαθμίζεται το ιδεολογικό περίβλημα του καθεστώτος των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων στο οποίο μετέχει και, αφετέρου, ότι τα 500 εκατομμύρια δολάρια των ΗΠΑ δεν προορίζονται παρά για τους συμμάχους της οργάνωσης ΙΚ ενάντια στον κοινό εχθρό, τόσο τον δικό τους όσο και των ΗΠΑ – ΕΕ.

Με άλλα λόγια, το έργο είνα πολυπαιγμένο… Και δεν αναδεικνύεται από αυτό παρά μόνο η ανάγκη, το καθήκον κάθε λαού, και του δικού μας, να διαχωρίσουν ριζικά τη θέση τους από τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες και ανταγωνισμούς, για να γράψουν το δικό τους έργο, τη δική τους ιστορία που θα είναι και ιστορία των επόμενων γενεών, έγκαιρα, τώρα.

*

«Ισλαμικό Κράτος»: Ενα πολυπαιγμένο έργο

 Νέα στοιχεία για τα «έσοδα» του «Ισλαμικού Κράτους» (ΙΚ) διοχετεύουν τις τελευταίες μέρες στα διεθνή πρακτορεία Αμερικανοί αξιωματούχοι και στελέχη της CIA, σε μία προσπάθεια να αναδείξουν όχι μόνο την οικονομική ανεξαρτησία της οργάνωσης από χώρες και μεγάλες ή μικρές «Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις» αλλά και να προβάλουν το πόσο επικίνδυνη είναι αυτή η οργάνωση.

Οι πληροφορίες των Αμερικανών αναφέρουν πως τα έσοδα του ΙΚ από λαθρεμπόριο πετρελαίου, λύτρα για απελευθερώσεις ομήρων, εκβιασμούς και δουλεμπόριο γυναικόπαιδων ξεπερνούν τη μέρα τα 3.000.000 δολάρια. Παράλληλα, αναλυτές της CIA εκτιμούν ότι οι «τζιχαντιστές» σε Συρία και Ιράκ ανέρχονται πλέον σε τουλάχιστον 31.000 και ότι εκμεταλλεύονται 11 πετρελαιοπηγές σε αμφότερες τις χώρες, πουλώντας το πετρέλαιο στη μαύρη αγορά έως και 60% φθηνότερα από την τρέχουσα τιμή πώλησης ενός βαρελιού αργού, που επισήμως κοστίζει πάνω από 100 δολάρια…

Συνεπώς, η «κατάπληξη» των ΗΠΑ για τα εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια που διαθέτει η οργάνωση περισσεύει, ιδιαίτερα όταν θυμηθεί κανείς πως οι βάσεις για τη δημιουργία της τέθηκαν από την κυβέρνηση Ομπάμα, πολύ πριν την «αραβική άνοιξη», καθώς οι «τζιχαντιστές» «αντικαθεστωτικοί» χρησιμοποιήθηκαν, κάτω από άλλη «σημαία» και ονομασίες, ως εργαλείο ανατροπής μη αρεστών κυβερνήσεων σε Λιβύη και Συρία…

***

Οι ενδείξεις για τα βρώμικα και επικίνδυνα παιχνίδια των ιμπεριαλιστών στην ευρύτερη Μ. Ανατολή είναι κάτι παραπάνω από καταιγιστικές. Σε εκτενές, ενδιαφέρον ρεπορτάζ του Μedium.com στις 14 Σεπτέμβρη σημειωνόταν ότι «ήδη από το 2003 οι Αγγλοσάξονες, μυστικά αλλά και απροκάλυπτα, συντόνιζαν, άμεσα ή έμμεσα, ισλαμικές τρομοκρατικές ομάδες που σχετίζονται με την «Αλ Κάιντα» σε Βόρεια Αφρική και Μέση Ανατολή» και ότι «παρά τις διαψεύσεις Πενταγώνου και κυβέρνησης Ομπάμα, τοπικές κουρδικές στρατιωτικές πηγές επιβεβαιώνουν ότι Αμερικανοί και Γερμανοί των ειδικών δυνάμεων είναι ήδη στο βόρειο Ιράκ και βοηθούν τους Κούρδους στις επιχειρήσεις κατά του ΙΚ».

Ανάλογες πληροφορίες είχαν βγει και στο παρελθόν κατά τα πρώτα χρόνια της εγκληματικής επέμβασης των ΗΠΑ στο Ιράκ, το 2003. Πακιστανοί στρατιωτικοί ομολογούσαν στους «Asia Times» το Φλεβάρη του 2005 ότι ένοπλοι που περιγράφονταν ως «πρώην έμπιστοι του κόμματος Μπάαθ» στρατολογούνταν και εκπαιδεύονταν «από την «Αλ Κάιντα» στο Ιράκ» και ότι εφοδιάζονταν με όπλα, διαφόρων τύπων, «κατασκευασμένα στο Πακιστάν, από τους Αμερικανούς». Παράλληλα, πακιστανική στρατιωτική πηγή δήλωνε στον επικεφαλής του γραφείου των «Τάιμς» στο Πακιστάν ότι «αυτά τα όπλα δεν προορίζονταν για τον ιρακινό στρατό, γιατί αυτός θα έπαιρνε αμερικανικά όπλα» και ότι οι ΗΠΑ μάλλον έπαιζαν «διπλό παιχνίδι για να υπερκεράσουν», μεταξύ άλλων, «την απειλή των σιιτών» (σ.σ. δηλαδή και της επιρροής του Ιράν).

***

Τον περασμένο Νοέμβρη έκθεση του αμερικανικού στρατιωτικού Πανεπιστημίου Ειδικών Επιχειρήσεων (JSOU) με τίτλο «Διχάζοντας τους εχθρούς μας», αναφερόμενο στο μετά τον Σαντάμ Χουσεΐν Ιράκ, σημείωνε ως «μία ενδιαφέρουσα υπόθεση εργασίας την πρόκληση και ενθάρρυνση δυσαρέσκειας μεταξύ εχθρών, προκειμένου να οδηγηθούν σε μεταξύ τους συγκρούσεις («εχθρός εναντίον εχθρού»)». Εντούτοις, η τακτική αυτή δεν ήταν υπόθεση εργασίας. Χρησιμοποιήθηκε, κατά κόρον, από τον αμερικανικό στρατό στη Φαλούτζα στο τέλος του 2004. Ενδιαφέρουσες ήταν και οι αποκαλύψεις – «καρφώματα» που είχε κάνει προ ετών ο πρώην υπουργός Εξωτερικών της Γαλλίας, Ρολάν Ντιμά, με τις οποίες αναδείκνυε τους βρώμικους σχεδιασμούς της Βρετανίας σε βάρος της Συρίας ήδη από το 2009 (δύο χρόνια πριν τη λεγόμενη «αραβική άνοιξη»). Ο Ντιμά είχε πει ότι οι Βρετανοί αξιωματούχοι είχαν εκμυστηρευτεί πως «ετοίμαζαν κάτι στη Συρία». Φυσικά και ο γαλλικός ιμπεριαλισμός είναι μπλεγμένος επίσης.

Αλησμόνητες είναι και οι διαρροές ηλεκτρονικών μηνυμάτων μεταξύ του ιδρύματος γεωπολιτικών αναλύσεων ΣΤΡΑΤΦΟΡ (που συνδέεται με τη CIA) και του Πενταγώνου το 2011, όπου κατέγραφαν την εκπαίδευση συριακών «αντικαθεστωτικών» δυνάμεων από Αμερικανούς και Βρετανούς κομάντο ώστε «να προκαλέσουν εκ των έσω την ανατροπή της κυβέρνησης Ασαντ». Αμερικανικά τηλεοπτικά δίκτυα, όπως το PBS, κατέγραφαν σε ρεπορτάζ της εκπομπής «Frontilne», στις 27/5/14, τους τρόπους και τις οδούς εξοπλισμού Σύρων «αντικαθεστωτικών» ισλαμιστών «ανταρτών» με όπλα ρωσικής κατασκευής αλλά αγορασμένα με αμερικανικό χρήμα, μέσω των τουρκο-συριακών συνόρων. Ομως, δεν είναι μόνο οι ΗΠΑ ή η Τουρκία, που αξιοποιούν το πρόσχημα του ΙΚ για να διευρύνουν την επέμβασή τους στην ευρύτερη περιοχή. Σύμμαχοί τους σε χώρες όπως η Σαουδική Αραβία, το Κατάρ και το Κουβέιτ που μπορεί να μην χρηματοδότησαν ως κράτη τους «τζιχαντιστές» (όπως οι κυβερνήσεις τους ισχυρίζονται…) εντούτοις σημαντικό τμήμα των αστικών τους τάξεων χρηματοδότησε τους ισλαμιστές με εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια (όπως παραδέχεται και το «Brookings Institute Doha Center»).

***

Οπως τόσες φορές στο παρελθόν, με δεδομένα τα βρώμικα παιχνίδια των ιμπεριαλιστών σε Βαλκάνια, Νότια Ασία, Μ. Ανατολή, έτσι και τώρα, οι δυνάμεις που χρηματοδότησαν, εξέθρεψαν τους δολοφόνους που αξιοποίησαν στις επεμβάσεις στη Συρία και το Ιράκ, ανοίγοντας δρόμους για τους μονοπωλιακούς ομίλους, υποδύονται τους αυτόκλητους «σωτήρες» μίας νέας συμμαχίας των «προθύμων». Το έργο όμως είναι …πολυπαιγμένο.


δημοψήφισμα;

Ενώ στη γενικότητά της σαν «ιδέα» δίνει την εντύπωση του Α και του Ω της δημοκρατίας, μπορεί στην πράξη να γίνει εργαλείο χειραγώγησης   του λαού.

Ο λόγος για το «δημοψήφισμα», που ήρθε σαν έννοια στην επικαιρότητα με την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για τη «μικρή» ΔΕΗ.

Το πιο πρόσφατο προηγούμενο είναι το δημοψήφισμα που «ερρίφθη» σαν πρόταση (ή σαν «κύβος», κοινώς ζάρι) από τον Γ.Α.Π. με ερώτημα ναι ή όχι στο ευρώ, ευρώ ή δραχμή ή κάτι παρόμοιο. Ένα ερώτημα που θα έπρεπε να απαντήσει ο λαός μονολεκτικά την στιγμή της κρίσης, αφήνοντας κατόπιν τους διαχειριστές της εξουσίας να γράψουν το μυθιστόρημα κάτω από τον τίτλο του «ναι» ή του «όχι» που θα πλειοψηφούσε. Με σίγουρη κατάληξη ότι είτε στη μια είτε στην άλλη περίπτωση, θα ερχόταν η στιγμή που οι «κουμανταδόροι» των κέντρων της εξουσίας του κεφαλαίου θα λέγαν στον «οδηγό»-λαό: «κατέβα τώρα να δεις τι έκανες».

Η επίκαιρη πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ, πάλι, δε βρίσκεται μακρυά από μια τέτοια λογική, λογική στημένου ντέρμπι ας την ονομάσουμε. Που όμως δεν εξαντλείται στη διατύπωση του ερωτήματος που θα πρέπει να απαντηθεί με ένα «ναι» ή ένα «όχι», όσο κι αν είναι κι αυτή σημαντική. Φυσικά και ένα δημοψήφισμα γύρω από το θέμα δεν μπορεί να περιορίζεται σε ένα μόνο επεισόδιο, όσο κι αν είναι σημαντικό, της λεγομενης απελευθέρωσης της ενέργειας, αλλά πρέπει να βάζει στο κέντρο της συνολικά αυτή την πολιτική.  Να μην πουληθεί η «μικρή» ΔΕΗ. Να μείνει όμως η ΔΕΗ πουλημένη με τη μορφή της μετοχοποίησής της κατά 49%; Μήπως να μετοχοποιηθεί κι άλλο; Και γιατί να διατηρηθεί και ο ίδιος ο διαχωρισμός της ΔΕΗ σε «μικρή» και «μεγάλη»; Γιατί να διατηρηθεί ο διαχωρισμός της παροχής και της διασύνδεσης; Να παραμείνει εκτός ερωτήματος το ιδιωτικοποιημένο φυσικό αέριο κι οι ιδιωτικοποιημένες ανανεώσιμες πηγές; Τα στρατηγικά σχέδια στα οποία εντάσσεται προοπτικά η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας γενικά («ας μας δώσει η Ελλάδα τον ήλιο της για να φορτίζουμε τα μελλοντικά ηλεκτρικά μας αυτοκίνητα», έλεγε σχετικά πρόσφατα κάποιος Γερμανός μεγαλοσχήμων); Και μια που μιλάμε για την ενέργεια μήπως να προεκτείνουμε το θέμα και στο πετρέλαιο; Τα ΕΛΠΕ λόγου χάρη δεν έχουν και τόοσο πολύ καιρό που ιδιωτικοποιήθηκαν; Μήπως χωράνε στο «δημοψήφισμα» έστω και αναδρομικά;  Μήπως το τελικό ερώτημα μπορεί να διατυπωθεί με τη μορφή: «κοινωνική παραγωγή για την κερδοφορία των μονοπωλητών της ή κοινωνική παραγωγή για την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών»; Μπορεί να είναι ένα τέτοιο ζήτημα ερώτημα δημοψηφίσματος; Αν ναι, πάσο. Εν αναμονή των εφαρμοστικών νόμων…

Όμως το θέμα δεν εξαντλείται στη διατύπωση του ερωτήματος.

Η ουσία του θέματος βρίσκεται στο ότι, ανεξάρτητα κι από το ερώτημα και τη διατύπωσή του, τη στιγμή όπου ξεκινά ένας απεργιακός αγώνας των εργαζομένων της ΔΕΗ αντιμέτωπος εξαρχής με τις κυβερνητικές απειλές για την καταστολή του, τη στιγμή που εκδίδεται δικαστική απόφαση που κηρύσσει την απεργία «παράνομη», τη στιγμή που οι εργαζόμενοι φαίνονται αποφασισμένοι να δώσουν μια σκληρή μάχη, τη στιγμή που θα έπρεπε κάθε πραγματικά αντιπολιτευόμενη πολιτική δύναμη να συμβάλει στην ανάπτυξη της αγωνιστικής αλληλεγγύης όλων των ετργαζομένων, τη στιγμή που θα έπρεπε η εξάπλωση του απεργιακού κινήματος να αποτελέσει την απάντηση των εργαζομένων στις δικαστικές αποφάσεις και ταυτόχρονα να μετατρέψει το ζήτημα της ΔΕΗ -μικρής και μεγάλης- σε πεδίο της ταξικής πάλης όχι μόνο των εργαζομένων «της» αλλά ολόκληρου του λαού, φέρνοντας στο προσκήνιο του αγώνα και μέσα από τον αγώνα το ερώτημα στην παραπάνω τελική του διατύπωση, την ίδια στιγμή αντί για όλα αυτά «πέφτει» από τον ΣΥΡΙΖΑ μια πρόταση που άλλο σκοπό δεν έχει από το να τα παρακάμψει και να τα ματαιώσει σαν δυνατότητα, ώστε αντί να γίνεται λόγος για τη ΔΕΗ, έστω και τη «μικρή», να γίνεται λόγος για την «πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ», για την «διατύπωση του ερωτήματος» και για όλα αυτά που δεν πρόκειται ποτέ να κριθούν σε κανένα δημοψήφισμα παρά μόνο μπορούν να αποτελέσουν κατακτήσεις της μαζικής λαϊκής ταξικής πάλης παρά και ενάντια σε κάθε μέγεθος καταστολής που υψώνεται εναντίον της, παρά κι ενάντια σε κάθε μορφής αποπροσανατολισμό έστω κι αν αυτός είναι ο πιο δημοκρατικοφανής στη μορφή, έστω κι αν εμφανίζεται με τη μορφή του δημοψηφίσματος την ώρα της ανάπτυξης του αγώνα, έστω κι αν η διατύπωση του ερωτήματος είναι η πιο ορθή.

Η ορθή διατύπωση είναι στην πραγματικότητα αυτή που διατυπώνεται από την πάλη του λαού για τα δικαιώματά του, και καμιά διατύπωση που την υποκαθιστά δεν είναι στην πραγματικότητα η ορθή.


Η «τάξη» βασιλεύει και στην Καμπότζη

Από τον σημερινό ριζοσπάστη:

ΠΝΟΜ ΠΕΝΧ.– Δεκάδες εργάτες κλωστοϋφαντουργοί, που τον περασμένο Γενάρη απεργούσαν και διαδήλωναν διεκδικώντας καλύτερα μεροκάματα, δικάστηκαν και καταδικάστηκαν στην Καμπότζη. Στη συγκεκριμένη χώρα, πολυεθνικοί όμιλοι όπως οι «Νάικ», «Αντίντας», «Πούμα» κ.τ.λ. παράγουν τα πανάκριβα ρούχα και παπούτσια τους, επενδύοντας στα χαμηλά μεροκάματα και τις άθλιες συνθήκες εργασίας από τις οποίες εκείνοι διεκδικούν πρωτιές στον κλάδο τους.

*

-…Με συγχωρείτε για το σαρκασμό, επίσκοπε. Αλλά μπορείτε να καταλάβαιτε ότι χάνουμε την υπομονή μας; Πότε διαμαρτυρηθήκατε στις καπιταλιστικές σας συγκεντρώσεις, για τα παιδιά που εργάζονται στα υφαντουργεία του Νότου; Παιδιά έξι και εφτά χρόνων να δουλεύουν δωδεκάωρο νυχτερινές βάρδιες. Ποτέ δεν έχουν δει τον ευλογημένο ήλιο. Πεθαίνουν σαν τις μύγες. Τα μερίσματα πληρώνονται από το αίμα τους. Και από τα μερίσματα, κτίζονται μεγαλοπρεπείς εκκλησίες στη Νέα Αγγλία, όπου τα ωραία κηρύγματά σας είναι ευχάριστες ανοστιές για τους μελιστάλαχτους και χορτάτους παραλήπτες των μερισμάτων.

-Δεν το ήξερα, μουρμούρισε με σβησμένη φωνή ο επίσκοπος. Το πρόσωπό του ήταν χλωμό και φαινόταν ζαλισμένος .

Ο Έρνεστ γέλασε. Γέλασε άξεστα κι εγώ ένιωσα την ανάγκη να υπερασπιστώ τον επίσκοπο.

-Προσέξτε, είπα, έχετε δει μονάχα τη μιά όψη του νομίσματος. Έχουμε κι εμείς τα καλά μας αν και δε μας αναγνωρίζετε κανένα εσείς. Έχει δίκιο ο επίσκοπος Μορχάουζ. Το άδικο στη βιομηχανία, τρομερό όπως λέτε ότι είναι, οφείλεται στην άγνοια. Ο διχασμός της κοινωνίας έχει γίνει πολύ μεγάλος.

-Ο άγριος Ινδιάνος δεν είναι τόσο κτηνώδης και βάρβαρος , όσο είναι η καπιταλιστική τάξη, αποκρίθηκε εκείνος κι εγώ τη στιγμή εκείνη τον μισούσα.

-Δε μας γνωρίζετε, του απάντησα. Δεν είμαστε κτηνώδεις και βάρβαροι.

-Αποδείξτε το, με προκάλεσε εκείνος.

-Πώς μπορώ να το αποδείξω… σε σας; άρχισα να θυμώνω.

Κούνησε το κεφάλι του.

-Δε ζητώ να το αποδείξετε σε μένα. Σας ζητώ να το αποδείξετε στον εαυτό σας.

-Το ξέρω, είπα.

-Δεν ξέρετε τίποτα, ήταν η άξεστη απάντησή του.

-Ε, ε, παιδιά, είπε ο πατέρας για να μας μαλακώσει.

-Δε μ’ ενδιαφέρει… Άρχισα αγανακτισμένα, αλλ’ ο Έρνεστ με διέκοψε.

-Καταλαβαίνω ότι έχετε χρήματα ή ο πατέρας σας έχει κι είναι το ίδιο – έχετε επενδύσει χρήματα στα Υφαντουργεία Σιέρα.

-Τι σχέση έχει αυτό; φώναξα εγώ.

-Όχι μεγάλη, άρχισε αργά, εκτός από το γεγονός ότι το φόρεμα που φοράτε είναι λερωμένο με αίμα. Το φαγητό που τρώτε έχει γεύση από αίμα. Το αίμα των μικρών παιδιών και των γεροδεμένων ανδρών, στάζει από κάθε δοκάρι της σκεπής. Μπορώ να κλέισω τα μάτια μου και να το ακούσω να στάζει, τικ, τικ, γύρω μου.

Και εναρμονίζοντας τα λόγια με την πράξη, έκλεισε τα μάτια του και έγειρε πίσω στην καρέκλα του. Δάκρυα λύπης και πληγωμένου εγωισμού. Ποτέ στη ζωή μου δεν με είχαν μεταχειριστεί τόσο άξεστα.

…Μετά από αυτή τη συνέντευξη με το Σμιθ, πήγα στο γραφείο του πατέρα μου στο Χημείο κι εκεί συνάντησα τον Έρνεστ. Ήταν απροσδόκητο, αλλά με συνάντησε με τα τολμηρά του μάτια και τη σταθερή χειραψία, καθώς και με κείνο το ανακάτωμα από αμηχανία και άνεση. Ήταν σάμπως η τελευταία θυελλώδης συνάντηση να είχε ξεχαστεί. Εγώ όμως δεν είχα διάθεση να την ξεχάσω.

-Ερευνώ την υπόθεση Τζάκσον, είπα απότομα.

Ήταν γεμάτος ενδιαφέρον και προσοχή και με περίμενε να συνεχίσω, αν και έβλεπα στα μάτια του τη βεβαιότητα ότι οι πεποιθήσεις μου είχαν κλονιστεί.

-Φαίνεται ότι τον μεταχειρίστηκαν άσχημα, ομολόγησα. Νο… νομίζω ότι λίγο από το αίμα του στάζει από τα δοκάρια της στέγης μας.

-Φυσικά, απάντησε. Αν ο Τζάκσον και όλοι οι σύντροφοι είχαν καλή μεταχείριση, τα μερίσματα δε θα ήταν τόσο μεγάλα.

-Ποτέ δε θα μπορέσω πια να ευχαριστηθώ ένα ωραίο φόρεμα, πρόσθεσα.

Ένιωσα ταπεινωμένη και συντριμμένη και αισθανόμουνα ένα γλυκό συναίσθημα ότι ο Έρνεστ ήταν ένα είδος εξομολόγου…

-Δε θα μπορούσατε να ευχαριστηθείτε ούτε τη λινάτσα, είπε σοβαρά. Υπάρχουν τα εργοστάσια που επεξεργάζονται τη γιούτα, κι εκεί το ίδιο πράγμα γίνεται. Παντού τα ιδια γίνονται…

(Jack London, The iron heel – Η σιδερένια φτέρνα)

*