Να εξηγούμαστε για να μην παρεξηγούμαστε

Σύμφωνα με την «αφήγηση» των δημοσιογράφων του ραδιοσταθμού «Βήμα FΜ», στην προχθεσινή τους συνέντευξη με τον Δ. Κουτσούμπα, «ο ΣΥΡΙΖΑ πήγε σ’ ένα δημοψήφισμα και πήρε «Οχι» και μετά το γύρισε την επόμενη μέρα στο «Ναι», βλέποντας ότι δεν υπάρχει περιθώριο η χώρα να φύγει από την ΕΕ, γιατί έρχεται φτώχεια».

Ξεχνάει, όμως, αυτή η «αφήγηση» μια μικρή λεπτομέρεια… Το δημοψήφισμα του «ΟΧΙ» που έγινε «ΝΑΙ» πραγματοποιήθηκε στις 5-7-2015. Αλλά πέντε μέρες νωρίτερα, στις 30 Ιουνίου, η κυβέρνηση είχε ήδη υποβάλει στον «Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας» το αίτημά της για τη νέα δανειακή σύμβαση και το 3ο μνημόνιο.

Το οποίον πεντακάθαρα και περίτρανα αποδεικνύει, ότι οι εξελίξεις -χωρίς τυμπανοκρουσίες βέβαια- είχαν δρομολογηθεί πριν από την Κυριακή του δημοψηφίσματος, ότι η κυβέρνηση  μέσα στο θόρυβο της τελευταίας τότε προεκλογικής εβδομάδας κατάφερε να πνίξει τον κρότο  του αιτήματός της για 3ο μνημόνιο, ότι ήδη από τις 30 Ιουνίου τόσο το ΝΑΙ όσο και το ΟΧΙ της επόμενης Κυριακής πια δεν θα σήμαιναν παρά «3 μνημόνιο»,  ότι ο λαός είχε ήδη πριν την Κυριακή του δημοψηφίσματος πέσει θύμα μιας ωμής πολιτικής απάτης χωρίς ιστορικό προηγούμενο, και ότι αυτά τα «ο ΣΥΡΙΖΑ πήγε σε δημοψήφισμα», «ο ΣΥΡΙΖΑ βλέποντας ότι δεν υπάρχει περιθώριο» κλπ, δεν αποτελούν παρά την προέκταση στο σήμερα της τακτικής που ακολούθησε τότε ο ΣΥΡΙΖΑ για να «συγκεράσει» τα τότε προεκλογικά «πεντοζάλια» του με τα μετεκλογικά του πένθιμα εμβατήρια.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ποτέ του δεν ανακάλυψε «ότι δεν υπάρχει περιθώριο η χώρα να φύγει από την ΕΕ», και δεν το «ανακάλυψε» για τον απλούστατο λόγο ότι από την αρχή και πάντοτε, χωρίς παρέκκλιση, μοναδική σταθερά του προγράμματός του ήταν η παραμονή της χώρας στην ΕΕ, και σε αυτή την προγραμματική σταθερά του, την διάσωση -με άλλα λόγια-  του ευρωμόνοδρομου των μονοπωλίων, οφείλεται άλλωστε και η κατάρρευση  κάθε «αντιμνημονιακής» προγραμματικής του εξαγγελίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ανακάλυψε. Ο ΣΥΡΙΖΑ εξαρχής υπηρέτησε την ευρωενωσιακή στρατηγική επιλογή του ελληνικού μονοπωλιακού κεφαλαίου με τον μόνο τρόπο που μπορούσε πια να υπηρετηθεί ύστερα από τη χρεοκοπία του «παραδοσιακού» δικομματισμού: με την τερατώδη διάσταση ανάμεσα στην «αριστερή» ρητορική από τη μια  και την ολοκληρωτική υποταγή στην πολιτική των μονοπωλίων από την άλλη.

Απέναντι λοιπόν σε αυτήν την πραγματικότητα, την οποία συγκαλύπτει και συσκοτίζει η δημοσιογραφική ερώτηση, το ενδιαφέρον δεν βρίσκεται στο σκέλος της απάντησης του Δ. Κουτσούμπα ότι: «Αν αποσπαστείς από την ΕΕ και είναι οι ίδιοι στην κυβέρνηση, έχουν οι ίδιοι την εξουσία, την οικονομία και το κράτος – το καπιταλιστικό κράτος – και δεν έχει αλλάξει τίποτε ή δεν πάρεις μέτρα, βεβαίως θα είναι χειρότερα τα πράγματα…»

…Το ενδιαφέρον βρίσκεται στο ότι η ΕΕ και το καθεστώς ένταξης σε αυτήν συγκροτεί και αποτελεί σήμερα  την μοναδική υπαρκτή, συγκεκριμένη, ιστορικά καθορισμένη πολιτικο-οικονομική μορφή κυριαρχίας του μονοπωλιακού κεφαλαίου και τσακίσματος των λαϊκών δικαιωμάτων. Ο μοναδικός υπαρκτός ελληνικός καπιταλισμός είναι ο καπιταλισμός της ενταγμένης στην ΕΕ Ελλάδας και κάθε μάχη με έναν άλλο υποθετικό, πιθανό καπιταλισμό εκτός από αυτόν είναι ή κινδυνεύει να μετατρέπεται σε σκιαμαχία με έναν καπιταλισμό της θεωρητικής αφαίρεσης.

Ο καθένας μπορεί να κατανοήσει το ότι η πάλη ενάντια στον υπαρκτό δρόμο καπιταλιστικής «ανάπτυξης» (και κοινωνικής υπανάπτυξης) διεξάγεται όχι για την αντικατάστασή του από έναν άλλο καπιταλιστικό δρόμο ανύπαρκτο σήμερα, όχι σαν μάχη ανάμεσα σε πιθανές ή υπαρκτές αντιτιθέμενες επιλογές «καπιταλιστικών δρόμων» μεταξύ  τμημάτων του κεφαλαίου, αλλά για την κατάργηση του καπιταλιστικού δρόμου γενικά. Και είναι για τον καθένα προφανές ότι η κατάργηση του καπιταλιστικού δρόμου γενικά δεν μπορεί να διεξάγεται παρά μόνο σαν πάλη για την κατάργηση του υπαρκτού καπιταλιστικού δρόμου:

Σαν πάλη της ικανοποίησης των αναγκών της εργαζόμενης κοινωνίας ενάντια  στην ελευθερία του μονοπωλιακού ανταγωνισμού και της αγοράς, σαν πάλη της «πεζούλας» ενάντια στο κεφάλαιο και την ελευθερία της κίνησής του, σαν πάλη ενάντια στην ιδιωτικοποίηση των 14 αεροδρομίων και την καταναγκαστική αργία των ναυπηγείων του Σκαραμαγκά λογουχάρη, σαν πάλη για την περιέλευση του κοινωνικού πλούτου στην κατοχή της κοινωνίας και την υπαγωγή της λειτουργίας του στην ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών, σαν πάλη ενάντια στη φορολογική ασυλία των μονοπωλίων και την αντιλαϊκή φοροληστεία, σαν πάλη για κοινωνική ασφάλιση και δικαιώματα, μισθό, ωράριο και δουλειά, σαν πάλη για εξωτερική πολιτική και διεθνείς σχέσεις ανταποκρινόμενες στις λαϊκές ανάγκες και την πάλη των λαών, δηλαδή σαν πάλη ενάντια στην κυριαρχία των μονοπωλίων στην οποία δεσμεύει τη χώρα των πλέγμα των ευρωενωσιακών συνθηκών, κανόνων, μνημονίων, μηχανισμών κλπ, σαν πάλη για  την αποδέσμευση από την υπαρκτή ΕΕ των μονοπωλίων και από την κυριαρχία των μονοπωλίων γενικά.

Σαν πάλη της «φτώχειας που έρχεται» εξαιτίας της θέσης της χώρας εντός της ΕΕ των μονοπωλίων,  ενάντια στον «λαϊκό» δημοσιογραφικό λόγο για την «φτώχεια που έρχεται» αν η «χώρα φύγει από την ΕΕ». Σαν πάλη των πραγμάτων που καθημερινά χειροτερεύουν, ενάντια στα πράγματα «που βεβαίως θα είναι χειρότερα αν αποσπαστείς χωρίς να πάρεις μέτρα» κλπ.


«είπαμε να είσαι αριστερός, όχι όμως να είσαι και ΚάπαΚάπα, να είσαι και ΚάπαΚάπα, ΚάπαΚάπα, ΚάπαΚάπα, Κα

Πάνε καμιά δεκαριά χρόνια από τότε που ένας φίλος μού αφηγήθηκε το εξής περιστατικό, που έμεινε στη μνήμη μου (από τη δική του μνήμη έσβησε) :

Σε οικογενειακή εκδρομή κάθισε για φαΐ σε ταβέρνα στο Γραμματικό Αττικής, που η περιοχή του προοριζόταν ήδη για ΧΥΤΑ. Εκεί, στην ταβέρνα, καθόταν κι ένας τύπος που είχε πάει για δουλειά του. Συγκεκριμένα, είχε πάει να βολιδοσκοπήσει την κατάσταση ως προς την προοπτική να κερδοσκοπήσει με τις τιμή της γης στην περιοχή: Ν’ αγοράσει τώρα φτηνά ενόψει χωματερής, να ποντάρει ότι η χωματερή θα ματαιωθεί και, τέλος, να πουλήσει κατόπιν ακριβά. Χαρακτηριστικός τύπος «μαύρου» καπιταλιστή, από εκείνους που φέρουν το ταξικό τους συμφέρον ωμό κι απογυμνωμένο από κάθε πολιτικό κι ιδεολογικό περικάλυμμα (με το όποιο τέτοιο περικάλυμμα να προορίζεται αποκλειστικά για την εξυπηρέτηση των ατομικών τους και ευρύτερα ταξικών τους υποθέσεων), ο τύπος λοιπόν δεν αρκούνταν  στις εμπορικές του βολιδοσκοπήσεις, αλλά στην ταβέρνα που καθόταν έβγαζε και «λόγο» εκθειάζοντας τον εαυτό του και τις σχέσεις του με σημαίνοντα πολιτικά πρόσωπα, προεκτεινόταν στην πολιτική γενικά και κατέληγε  στην εξής στομφώδη «εθνική», ως εκ της ιδιότητας του σαν προσωποποιημένη επιτομή του καπιταλιστή, τοποθέτηση γύρω από την υποδεικνυόμενη κατεύθυνση και τα όρια ανοχής τα προοριζόμενα για όσους δεν είχαν και δεν έχουν τόσο ξεκάθαρες αντιλήψεις όσο οι δικές του:

«Είπαμε να είσαι αριστερός. Όχι όμως να είσαι και ΚάπαΚάπα».

Από τότε, και ιδίως από την επέλευση της καπιταλιστικής κρίσης,  έως και σήμερα, αυτό το ρεζουμέ του λογυδρίου που εκφώνησε μιά «καπιτάλα» πριν περίπου δέκα χρόνια σε μια ταβέρνα στο Γραμματικό,  αποτελεί την «πεμπτουσία» τής μιας από της δυο (αλληλένδετες βέβαια) επιτελικές τακτικές της άρχουσας τάξης, για την υλοποίηση του στόχου της να αποφύγει κλυδωνισμούς της κυριαρχίας της διοχετεύοντας μέσα από δικλείδες εγγυημένης ασφάλειας τη λαϊκή δυσαρέσκεια. Και σήμερα, εν μέσω κρίσης, όχι μόνο να διατηρήσει τον πολιτικό και κοινωνικό έλεγχο επί του λαού, αλλά ταυτόχρονα να πετύχει μια αντιδραστική στροφή προς την ιστορική οπισθοδρόμηση εδραιώνοντας βαθύτερα την εξουσία της. Η μιά από αυτές τις δυο τακτικές είναι η ενίσχυση του φασισμού και η ανάδειξή του σε εφεδρεία της αστικής διαχείρισης. Η άλλη είναι η  τακτική «πριμοδότησης» μιας «αριστεράς» υπό τον όρο ότι από αυτήν θα έχει επιμελώς αφαιρεθεί  η κάθε κοινωνική – ταξική – επαναστατική αιχμή την οποία οργανωτικά, ιδεολογικά και πολιτικά εκφράζει το ΚΚΕ.

Δυο τακτικές αλληλένδετες: Δύο, έτσι ώστε καθεμιά από αυτές να απευθύνεται και να προορίζεται στο κατάλληλο «target group». Δύο, επίσης, έτσι ώστε η μια από αυτές να εκφράζει αυτό ακριβώς που είναι ο ίδιος ο «καπιτάλας», να αποτελεί την εικόνα του και την ομοίωσή του. Κι ώστε η άλλη να αποτελεί όχι την αντίθεσή της αλλά την αντίστροφη όψη του ίδιου νομίσματος, την «πολιτική κοινωνία» που βρίσκεται έξω από την κοιλιά του «καπιτάλα» και που σκοπεύει αφού την μαγειρέψει να την καταβροχθίσει κι αυτή, όπως ένα «ΝΑΙ» που καταβροχθίζει ένα ολόκληρο κοπάδι «ΟΧΙ». Δυο αλληλένδετες τακτικές, έτσι ώστε η μια να μετατρέπει την «αμφισβήτηση» σε ενσωμάτωση μη παύοντας να την εμφανίζει σαν αμφισβήτηση, και η άλλη την στράτευση υπέρ της απόλυτης εξουσίας της τάξης των εκμεταλλευτών να τη μετατρέπει και να την εμφανίζει σαν «ριζοσπαστισμό» εναντίον της ενσωματωμένης «αμφισβήτησης».

Δυο τακτικές αλληλένδετες, δυο, σαν μέρη μιας ενιαίας τακτικής που στην μια της όψη βρίσκεται η «απομόνωση» του ΚΚΕ απέναντι σ’ ένα «εθνικό» μέτωπο  που χωράει, εκτός αυτού, τους πάντες υπό τη μορφή αλλεπάλληλων ομόκεντρων κύκλων:

Στο κέντρο του κύκλου είναι το κενό. Το κενό «οφείλει» να καταλαμβάνει τη θέση του ΚΚΕ… Το κενό «οφείλει» να καταλαμβάνει τη πολιτική θέση του έθνους των καταπιεζόμενων κοινωνικών τάξεων και στρωμάτων, των οποίων η θέση στο κέντρο του κύκλου «οφείλει» να παραμείνει ακριβώς κενή: Αυτή είναι η μοναδική εγγύηση ότι το έθνος τον καταπιεζόμενων δεν θα καταλάβει ολόκληρο τον κύκλο επεκτεινόμενο ως τα άκρα της περιφέρειάς του.

Γύρω από αυτό το «κενό», -και είπαμε τίνος τη θέση αποτελεί αυτό το «κενό»-. και απέναντί του, κλείνει ο πρώτος ομόκεντρος κύκλος. Είναι ο κύκλος τον οποίο εκπροσωπεί η «αριστερά – όχι – όμως – και – Κάπα – Κάπα».  Όση εκλογική μαζικότητα κι αν διαθέτει αυτή, θα είναι πάντοτε στριμωγμένη στον πρώτο, τον μικρότερο «εθνικό» ομόκεντρο κύκλο, γιατί η εξωτερική περιφέρεια του γενικού κύκλου καταλαμβάνεται και ορίζεται -και μαζί της ορίζεται κι όλο το εσωτερικό του κύκλου- από τις αφτιασίδωτες δυνάμεις του εκμεταλλευτικού συστήματος, από αυτές τις δυνάμεις που δε λένε «διαφωνούμε με αυτή την κατάσταση, είμαστε όμως οι καλύτεροι διαχειριστές της», αλλά λένε: «αυτή η κατάσταση είναι η κατάσταση της κυριαρχίας μας, είναι κατάσταση υπό την εκμεταλλευτική εξουσία μας, κι η εξουσία μας είναι το α και το ω αυτής της κατάστασης, το α και το ω κάθε μας κριτηρίου».

Στο εσωτερικό του αυτός ο απώτατος κύκλος κλείνει έναν μικρότερο ομόκεντρο κύκλο, τον φασισμό: Τελευταία του εσωτερική άμυνα εναντίον του «κενού» κέντρου στην πιθανότητα της επέκτασής του και, ταυτόχρονα, πολεμική εμπροσθοφυλακή του για επελάσεις εναντίον του μισητού «κενού» στο κέντρο του «εθνικού» κύκλου, για επελάσεις εναντίον του έθνους των καταπιεζόμενων κοινωνικών τάξεων και στρωμάτων  που αποκτώντας συνείδηση του εαυτού τους και δρώντας για τον εαυτό τους  γεμίζουν – ως μη «οφείλουν» –  αυτό το «κενό» του κέντρου. Επελάσεις προορισμένες να παρασύρουν κάθε «μεσαίο χώρο» στο πέρασμά τους.

Η τακτική αυτή πήρε σάρκα και οστά στις πλατείες τις ενωμένες από την «αγανάκτηση».  Την αγανάκτηση «όλων». Σε αυτές το «κενό» αντιπροσωπευόταν από την απουσία του ΚΚΕ. Η απουσία του βρισκόταν πάντα στο επίκεντρο. Στο επίκεντρο βρισκόταν και η παρουσία του: Αντιπροσώπευε, τότε, την οργανωτική μορφή του έθνους των καταπιεζόμενων κοινωνικών τάξεων και στρωμάτων, ή, αλλιώς, αντιπροσώπευε την παρουσία τους με μια πρόταση δικής τους οργανωτικής μορφής, αντιπροσώπευε την πρόταση της παρουσίας τους με δική τους οργανωτική μορφή, αντιπροσώπευε αυτό που «όφειλε» να μην αντιπροσωπεύει. Η παρουσία του αποτελούσε παραβίαση του «κενού» στο κέντρο του κύκλου, παραβίαση ολόκληρου του «κενού» κύκλου, Από μόνη της η παρουσία του καταλάμβανε το χώρο του κύκλου ο οποίος της ανήκει, το κέντρο του, όμως το κέντρο «όφειλε» να παραμένει κενό, και γι’ αυτό κι η παρουσία του βρισκόταν στο επίκεντρο με τη μορφή αιτήματος αποκατάστασης του διαταραγμένου κενού…

Η τακτική αυτή πήρε σάρκα και οστά στις πλατείες της αγανάκτησης «όλων» και έφτασε στο στάδιο της ολοκλήρωσής της το βράδυ του δημοψηφίσματος του Ιουλίου, το βράδυ της ψήφισης του 3ου μνημονίου τον δεκαπενταύγουστο (τι πιο εθνικό;), το βράδυ των εκλογικών αποτελεσμάτων του Σεπτέμβρη. Ο κόσμος της αγανάκτησης, «όλοι», συνενώθηκαν σε έναν κόσμο «ρεαλισμού». «Όλοι». Και στο κέντρο του κύκλου που «οφείλει» να μένει κενό, η θέση του ΚΚΕ, η θέση του έθνους  των καταπιεζόμενων κοινωνικών τάξεων και στρωμάτων με συνείδηση του εαυτού του, συνείδηση του εαυτού τους, με τις οργανωτικές μορφές που αρμόζουν σε αυτή τη συνείδηση. Στη θέση που «οφείλει» να παραμένει κενή μόνο του το ΚΚΕ και απέναντί του το ενιαίο μέτωπο του «έθνους». «Όλοι»: Επιτέλους αριστεροί, όχι όμως και ΚάπαΚάπα. Το ΚΚΕ «απομονώθηκε», η προφητεία εκπληρώθηκε, η μια τακτική, -η μια όψη της ενιαίας τακτικής,- ολοκληρώθηκε.

Μένει μόνο η εκκρεμότητα της κατασκευής μιας «νέας» αριστεράς, μιας αριστεράς τέτοιας που να  μπορείς να «είσαι» αριστερός χωρίς όμως να είσαι και ΚάπαΚάπα, προκειμένου να καταστεί δυνατή η επαναλαμβανόμενη, περιοδική ανακύκλωση της ίδιας τακτικής εωσότου χάσει αυτή πια κάθε χρησιμότητα τείνοντας, δηλαδή, στο μηδέν.

*

Η άλλη όψη της ενιαίας τακτικής βρίσκεται σε εξέλιξη. Πρόκειται, είπαμε, για την τακτική κατά την οποία η εξουσία των εκμεταλλευτών εμφανίζει την προσωπική σωματοφυλακή της σαν «ριζοσπαστισμό» ενάντια στην ενσωματωμένη «αμφισβήτηση», για να την σαρώσει μαζί με κάθε τι προκειμένου -όπως θα ήθελε- να εγκατασταθεί η ίδια η εξουσία των εκμεταλλευτών στο κέντρο του κύκλου, να ξεμπερδέψει επιτέλους με αυτό το «κενό», να ξεμπερδέψει επιτέλους -όπως θα ήθελε- με τον κίνδυνο αυτής της οργανωτικής μορφής που ενδέχεται, που είναι ικανή, να προσδώσει υλική, πολιτική, προσωπική υπόσταση στο έθνος των καταπιεζόμενων κοινωνικών τάξεων και στρωμάτων.

Δεν αποκλείεται και αυτή η όψη της τακτικής των εκμεταλλευτών να μπορεί να παρασταθεί με ομόκεντρους κύκλους και ούτω καθεξής, μόνο που κανείς εδώ δεν έχει άλλο όρεξη για ομόκεντρους κύκλους.

Το ζήτημα βρίσκεται στο αντίθετο: Στην έξοδο από τους κύκλους τακτικής της τάξης των εκμεταλλευτών. Στο ακόνισμα της ταξικής, ιδεολογικής, πολιτικής, οργανωτικής αιχμής του έθνους των καταπιεζόμενων κοινωνικών τάξεων και στρωμάτων. Στην απαλλοτρίωση των συνειδήσεων από τους απαλλοτριωτές τους, στη μετατροπή της κερδισμένης συνείδησης σε υλική δύναμη της ιστορίας.

kok-sfina_cebbceb9cf83ceafcf84cf83cebaceb9


«καθηγητάδες» του κομμουνισμού

το βίντεο μέσω fadomduck2


Εκπομπή της «Φωνής της Αλήθειας» με τραγούδια του αντιδικτατορικού αγώνα

Επετειακά καθυστερημένος εφέτος, δανείζομαι έστω την τελευταία στιγμή από τον 902gr, μέσω του οικοδόμου, το αφιέρωμα που ακολουθεί.

Στο ίδιο μπλογκ, εδώ, μπορείτε και αξίζει να δείτε ένα ακόμα αφιέρωμα που φιλοξενεί:  ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΄73: Έξι αφίσες, έξι ποιητές και πολλαπλάσιες μνήμες.

*

*

Τι μπορεί καλύτερα να μεταδώσει το κλίμα μιας εποχής εκτός από τη φωνή της; Πώς μπορεί να γεφυρωθεί το παρόν με το παρελθόν; Να συνδεθούν και να γίνουν αυτό που είναι; Μια αδιάσπαστη πορεία που δεν τελειώνει ποτέ; Αυτό το κλίμα, την αγωνιστική ανάταση που επικρατούσε στους κόλπους του λαού, αποτυπώνει το ντοκουμέντο που πρωτοδημοσιεύτηκε πέρσυ, από το πόρταλ «902.gr».

Πρόκειται για τα κείμενα μιας εκπομπής του ραδιοσταθμού του ΚΚΕ «Η Φωνή της Αλήθειας» που βγήκε στον «αέρα» των βραχέων στις 5 Σεπτέμβρη 1973. Αυτά τα κείμενα προλογίζουν έξι τραγούδια που μεταδόθηκαν τότε από το σταθμό. Έξι ξεχωριστά τραγούδια που γράφτηκαν και τραγουδήθηκαν από μέλη της ΚΝΕ μέσα στην πιο σκληρή και αδυσώπητη χρονική περίοδο της δικτατορίας. Όταν έβλεπε το λυκόφως της εξουσίας της.

Ηχογραφήθηκαν και στάλθηκαν όπως λέει ο ένας από τους δύο εκφωνητές «σε μια λιλιπούτεια ταινία μαγνητοφώνου, τυλιγμένη σε ένα χιλιοτσαλακωμένο χαρτί» Και οι κνίτες υπόσχονται να στείλουν και άλλες και με σεμνότητα που διακρίνει τους κομμουνιστές, ακόμα και στις πιο ηρωικές τους στιγμές, ζητούν τη γνώμη των ακροατών, την κρίση τους.

Τα τραγούδια συνόδεψαν και συνοδεύουν την πάλη του λαού. Το «Ήρωες», το «Εβίβα Λιμπερτά» και άλλα που συγκλονίζουν με την απλότητα που συνοδεύεται από την ομορφιά της απόφασης για αγώνα ασυμβίβαστο και ανυπότακτο, που παίρνεται μια για πάντα.

Αυτό το κείμενο με αυτά τα τραγούδια προσπαθήσαμε να διασκευάσουμε ηχογραφώντας το, με όλη την ευθύνη που περικλείει ένα τέτοιο εγχείρημα, γιατί πάντα υπάρχει ο κίνδυνος να το παρουσιάσεις μικρότερο ή και μεγαλύτερο από αυτό που είναι. Το παρουσιάζουμε, ελπίζοντας ότι συμβάλαμε στη σκληρή προσπάθεια να κρατηθεί η μνήμη των αγώνων του χθες ζωντανή και να μιλήσει «σαν ζωντανή προς ζωντανούς» στους αγώνες του σήμερα.

Παρακάτω παρατίθενται τα κείμενα που εκφώνησαν οι παρουσιαστές στο σταθμό του ΚΚΕ και στο τέλος της σελίδας σε φωτογραφίες τα ντοκουμέντα από τα κείμενα της εκπομπής.

«5.9.73

Ταινία: Το μέρος των εγχόρδων που παίζει το μοτίβο «Εβίβα Λιμπερτά».

Εκφωνητής Α’:

ΕΒΙΒΑ ΛΙΜΠΕΡΤΑ

Εκφωνητής Β’:Ο ραδιοφωνικός σταθμός “Η Φωνή της Αλήθειας” σας παρουσιάζει ένα μουσικό πρόγραμμα με επαναστατικά τραγούδια που έγραψαν, που μελοποίησαν και τραγουδούν ανώνυμοι δημιουργοί: Οι νέοι αγωνιστές της Κομμουνιστικής Νεολαίας Ελλάδας (ΚΝΕ) που αντιμάχονται γεμάτοι φλόγα και αυταπάρνηση τη νεοφασιστική τυραννία.

Εκφωνητής Α’:Τούτες τις μέρες έφτασε στα χέρια μας μια λιλιπούτεια ταινία μαγνητοφώνου, τυλιγμένη σ’ ένα χιλιοτσαλακωμένο χαρτί. Το περιτύλιγμα της ταινίας ήταν μαζί και γράμμα. Σας το διαβάζουμε.

Εκφωνητής Β’:“Αγαπητή Φωνή της Αλήθειας. Στη μικρή αυτή ταινία που σου στέλνουμε, μαζί με τους θερμούς αδερφικούς, επαναστατικούς μας χαιρετισμούς, είναι ηχογραφημένα και 6 τραγούδια. Στίχοι, μουσική και εκτέλεση είναι όλα έργο δικό μας: Των νέων αγωνιστών – μελών της Κομμουνιστικής Νεολαίας Ελλάδας.

Σε παρακαλούμε να τα μεταδώσεις, να τ’ ακούσουν οι ακροατές σου. Κι’ ελπίζουμε να τους αρέσουν. Πολύτιμη βοήθεια θα ‘ταν για μας η κρίση τους, η γνώμη τους.

Όσο για μας, σου υποσχόμαστε να σου στείλουμε σύντομα κι άλλα τραγούδια.

Και πάνω απ’ όλα σ’ ευχαριστούμε

Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς

Μέλη της ΚΝΕ».

Εκφωνητής Α’:Βάλαμε την ταινία στο μαγνητόφωνο να παίζει. Κι αναρριγήσαμε από χαρά και συγκίνηση. Οι νέοι της ΚΝΕ μας πρόσφεραν αυτή τη μεγάλη συγκίνηση. Η ταινία τους ήταν ένα πολύτιμο, ένα ανεκτίμητο δώρο.

Γιατί, πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι η πιο ζωοδότρα, η πιο παρήγορη κι ελπιδοφόρα φωνή που έχει κρατήσει στη μνήμη της η ιστορία στο μακραίωνο, πολύβουο και πολυτάραχο κλωθογύρισμά της είναι αυτή η ίδια κραυγή που μας στέλνουν και σήμερα οι νέοι της ΚΝΕ: “Εβίβα Λιμπερτά”.

Ταινία: Το τραγούδι “Εβίβα Λιμπερτά”

Εκφωνητής Α’: (απαγγέλλει):

“Χωριάτισσα μάνα, εργάτη Λαέ,
αγρότη πατέρα, νεκρέ αδερφέ,
το αίμα ως το γόνα, στα χέρια φωτιά
εμπρός στον αγώνα, εμπρός στη Λευτεριά…».

Εκφωνητής Β’:Απ’ τα πανάρχαια χρόνια ο Παιάνας συντρόφευε την κάθε έφοδο των λαών για τη Λευτεριά. Δε γίνεται μάχη χωρίς τραγούδι.

Κι είναι δεκάδες λαοί που τα παλιά θούρια των επαναστατικών παραδόσεών τους τα ‘χουνε κάνει σήμερα επίσημους εθνικούς ύμνους. Τι είναι η “Μαρσεγιές” των Γάλλων; Τι είναι το “Εμπρός της Γης οι κολασμένοι” για τα εκατοντάδες εκατομμύρια των κομμουνιστών όλου του κόσμου;

“Εμπρός στον αγώνα, εμπρός στη Λευτεριά”, – τραγουδούν, λοιπόν, σήμερα και οι νέοι της ΚΝΕ.

Ταινία: “Χωριάτισσα μάνα, εργάτη Λαέ”.

Εκφωνητής Α’:Ατόφιο τον επαναστατικό δυναμισμό των συνειδητών νέων του καιρού μας κι ακόμα τη φλόγα της ανυποχώρητης αυταπάρνησης για την ελευθερία του λαού που πυρπολεί τα στήθια τους εκφράζει και το επόμενο από τα 6 τραγούδια που μας έστειλαν οι νέοι της ΚΝΕ. Ακούστε το, αγαπητοί ακροατές!

Ταινία: “Στην κορφή του κόσμου θ’ ανέβω ψηλά”

Εκφωνητής Β’:Με τον πικρό συμβολισμό της “Εβδομάδας των Παθών” παρουσιάζουν το δράμα του λαού κάτω από την μπότα της δικτατορίας οι νέοι της ΚΝΕ στο επόμενο τραγούδι τους. Απ’ τη Μεγάλη Δευτέρα, που ο λαός βρέθηκε κάτω απ’ τη ρομφαία της τυραννίας, ως τη Μεγάλη Παρασκευή όπου τον καρφώσαν και με το καρφί της προδοσίας, -να ο Γολγοθάς μας σαν λαού και σαν έθνους.

Μα στην ψυχή των νέων κομμουνιστών δεν υπάρχει θέση για απαισιοδοξίες και μοιρολόγια. Απ’ τη Μεγάλη Τρίτη κιόλας η Λευτεριά αρχίζει “στη γειτονιά να σκάει μύτη”, ώσπου να φτάσει το Σαββάτο του λαού το αναστάσιμο.

Αυτό είναι το πρωτότυπο τραγουδάκι που σκαρώσανε με τη θαυμαστή έμπνευσή τους οι νέοι της ΚΝΕ.

Ας το ακούσουμε, λοιπόν.

Ταινία: “Μεγάλη Δευτέρα” κλπ.

Εκφωνητής Α’:Οι νέοι αγωνιστές της ΚΝΕ είναι από τους πιο φυσικούς και γνήσιους κληρονόμους των ηρωικότερων και των ιερότερων μαζί αγωνιστικών παραδόσεων αυτού του λαού.

Είναι η φύτρα που έλκει απ’ ευθείας, «εξ αίματος” την καταγωγή από την αθάνατη, την ηρωική δρακογενιά που ‘γραψε με το αίμα της και τη θυσία της την ένδοξη εποποιία της Εθνικής Αντίστασης.

Είναι η γενιά που έχει όχι μόνο στο αίμα της, μα και στην ψυχή της εκείνους τους μυριάδες επώνυμους και ανώνυμους ήρωες και μάρτυρες, που νίκησαν ακόμη και τον ίδιο το χάρο, καθώς ανυψώθηκαν άπαρτα, πελώρια κάστρα, γίγαντες “στην κορφή της αρετής φτασμένοι”, όπως τους είπανε κι οι ποιητές.

Αυτές τις μορφές των ζωντανών και των νεκρών ηρώων όλων των εθνικοαπελευθετικών και των κοινωνικών αγώνων του λαού μας ανακαλούν απ’ τον καιρό με το ακόλουθο τραγούδι τους οι νέοι της ΚΝΕ.

Ταινία: “Ήρωες, άπαρτα βουνά…”

Εκφωνητής Β’:Οι νέοι της ΚΝΕ είναι παιδιά της εργατικής τάξης, γόνοι της αδικημένης αγροτιάς, γέννημα και θρέμμα των πιο αγνών, των πιο προοδευτικών, των πιο πατριωτικών δυνάμεων αυτού του τόπου. Είναι η γενιά που εξ απαλών ονύχων μεστώνει με την παραδοσιακή διδαχή ότι το πιο ακριβοαγόραστο αγαθό της ζωής είναι η Ελευθερία.

Ταινία: “Έι οικοδόμοι, έι εργατιά».

Εκφωνητής: Ακούσατε μια σειρά από επαναστατικά τραγούδια που έγραψαν και τραγούδησαν νέοι αγωνιστές – μέλη της ΚΝΕ».

27538122753813275381427538152753816

902


«για τι σε ψηφίζουν»

Τι κυβερνητική πολιτική έχει ανάγκη η χώρα σήμερα;

Κυβερνητική πολιτική στη γραμμή που χαράζει η κυριαρχία των μονοπωλίων, ο καπιταλιστικός ανταγωνισμός, ο ευρωενωσιακός «μονόδρομος» που οδήγησε το λαό καρσί στο σημερινό «πουθενά» και τον οδηγεί σ’ ένα παρόμοιο αύριο ακόμα πιο πυκνά συρματοπλεγμένο; Κυβερνητική πολιτική που σε οποιαδήποτε παραλλαγή της υποτάσσει την κοινωνική ανάπτυξη στην προκρούστεια κλίνη της κερδοφορίας μιας χούφτας επιχειρηματικών ομίλων, που καθιστά τις κοινωνικές σχέσεις απότοκο της «προσφοράς και ζήτησης»; Κυβερνητική πολιτική συγκέντρωσης του πλούτου στη μια μεριά και διαχείρισης της απλήρωτης δουλειάς, της ανεργίας, της φτώχιας, της εξαθλίωσης στην άλλη; Κυβερνητική πολιτική δεμένη στο γόρδιο δεσμό των ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων;

Ή κυβερνητική πολιτική στη γραμμή που υποτάσσει την οικονομική παραγωγή στην ικανοποίηση των κοινωνικών λαϊκών αναγκών, στη γραμμή της ιδιοποίησης του κοινωνικού πλούτου από αυτούς που τον παράγουν,  στη γραμμή που αποκαθηλώνει την καπιταλιστική ιδιοκτησία από το βάθρο της ιερότητάς της,  στη γραμμή της υπαγωγής των παραγωγικών δυνάμεων της κοινωνίας στην κοινωνική κατοχή, διεύθυνση και σχεδιασμό; Κυβερνητική πολιτική που γι’ αυτό καταργεί κάθε αντίθετη δέσμευση σε μονοπωλιακές ενώσεις, αποδεσμεύει τη χώρα από την ΕΕ, το ΝΑΤΟ, από κάθε ιμπεριαλιστικό οργανισμό, από το κουβάρι των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών;

Αυτό είναι το πραγματικό δίλημμα με το οποίο βρίσκεται αντιμέτωπος ο λαός, το πραγματικό δίλημμα που καθορίζει, που οφείλει να καθορίζει, την πάλη του καθημερινά καθώς και την ψήφο του μια φορά στο τόσο: και σε ό,τι αφορά την απάντηση σε αυτό το πραγματικό δίλημμα, δεν έχει σημασία με ποιόν τρόπο θα κατανεμηθούν, βάσει των πιθανοτήτων και των προβλέψεων, οι πολιτικές δυνάμεις στις θέσεις της κυβέρνησης ή της αντιπολίτευσης… Είτε από τη μια θέση είτε από την άλλη η πολιτική που ασκεί κάθε κόμμα καθορίζεται από την απάντησή του σε αυτό το πραγματικό δίλημμα ανάμεσα στις δυο αυτές επιλογές.

Η μια επιλογή είναι η εύκολη, ήταν πάντα η εύκολη, οι γενικές της προϋποθέσεις είναι έτσι κι αλλιώς υπαρκτές και παρούσες, οδήγησε όμως το λαό στα σημερινά αδιέξοδα και με βεβαιότητα θα τον οδηγήσει σε ακόμα βαθύτερα.

Η άλλη επιλογή δεν υπόσχεται καμία ευκολία, υπόσχεται μόνο αγώνα, για την πραγματοποίησή της χρειάζεται να εκπληρωθεί μια σειρά από οικονομικές και πολιτικές προϋποθέσεις, όμως είναι η μόνη που ανοίγει προοπτικές στο λαό και το μέλλον του. Αλλά για την εκπλήρωση αυτών των προϋποθέσεων προαπαιτούμενη είναι η απάντηση σε αυτό το πρωταρχικό δίλημμα, απάντηση που δίνεται με την καθημερινή πάλη σε κάθε μέτωπο της αντιλαϊκής επίθεσης, που δίνεται επίσης με την πολιτική επιλογή απέναντι στο πραγματικό δίλημμα: τι κυβερνητική πολιτική έχει ανάγκη η χώρα σήμερα.

Το ζήτημα λοιπόν καθαυτό δε βρίσκεται στις προϋποθέσεις. Οι ίδιες οι προϋποθέσεις μπαίνουν σε τροχιά εκπλήρωσης, λαογέννητα!, όταν σε αυτό το πραγματικό δίλημμα δίνεται η λαϊκή απάντηση με όρους ειδικά πολιτικούς και με τους γενικούς όρους της ταξικής πάλης ταυτόχρονα.

Η διαλεκτική σχέση δεν είναι σχέση «αρμονίας» αλλά σχέση αντίθεσης.

Γι’ αυτό το λόγο.


«εμφυλιοπολεμικά κατάλοιπα» και «η τελευταία σοβιετική δημοκρατία»

Πρέπει να ήταν στα μέσα της δεκαετίας του ’60. Η κυβέρνηση Παπανδρέου είχε ανακοινώσει τη θεσμοθέτηση της αγροτικής σύνταξης, κι η γειτόνισσα βρήκε ευκαιρία να «την πει» στη γιαγιά, μεμφόμενη τους αριστερούς που κατηγορούν τον Παπανδρέου και που δεν τον ψηφίζουν. Η δωρική απάντηση της γιαγιάς ήταν: «Για να δώσει ο Παπανδρέου σύνταξη στους αγρότες, εμένα ο γιός μου στήθηκε στα 5 μέτρα».

Τη μικρή αυτή αφήγηση τη θυμήθηκα πριν μερικά χρόνια, όταν συζητιόταν η συνταγματική αναθεώρηση για την ανώτατη παιδεία και ο Παπανδρέου ο Γ΄από τη θέση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης έβαζε πλάτη λέγοντας ότι η συνταγματική κατοχύρωση της δημόσιας και δωρεάν παιδείας με το άρθρο 16 του συντάγματος «είναι κατάλοιπο της εμφυλιοπολεμικής Ελλάδας». Δεν εννοούσε βέβαια το ίδιο πράγμα ο Γ.Α.Π., όμως με τη φράση αυτή είχε πει, με ηθελημένη ή αθέλητη προκλητικότητα, μια μεγάλη αλήθεια: ότι από όλα τα λαϊκά δικαιώματα (αυτά που σήμερα ξηλώνονται με εντατικούς ρυθμούς) ούτε ένα δεν χαρίστηκε, είναι όλα κατακτημένα με τον αγώνα, με την ανείπωτη θυσία και με το αίμα που έχυσε ο λαός στην πάλη του για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση.

Πρόκειται για μια αλήθεια ιδιαίτερα επίκαιρη: είτε πρόκειται για τις νεοφιλελέδικες πρωθυπουργικές μπούρδες για την Ελλάδα που πλέον  (χάρη στην κυβέρνηση, την ΕΕ και το ΔΝΤ) «παύει να είναι η τελευταία Σοβιετική Δημοκρατία της Ευρώπης», είτε πρόκειται για το «κοινωνικό συμβόλαιο» που θέλει να συνάψει ο ΣΥΡΙΖΑ σε συμβολαιογραφείο πολυτελείας με την πλουτοκρατική ολιγαρχία, είτε πρόκειται για «περιορισμένες» ερμηνείες της προκλητικής όσο και κυνικής ασυναρτησίας  αυτού του είδους – όπως περιορισμένη είναι κατά την πεποίθησή μου η ερμηνεία που επιχειρείται στο σχόλιο του Ριζοσπάστη όπου οδηγεί η παραπάνω παραπομπή.

Αν είναι ανεπαρκής η «απλοϊκή» ερμηνεία της γιαγιάς, στην εισαγωγή της ανάρτησης, προκειμένου να γίνει αντιληπτό τι σημαίνει, σε περιπτώσεις σαν κι αυτές, το «εμφυλιοπολεμικό κατάλοιπο» ή η παραλλαγή του ως «τελευταία σοβιετική δημοκρατία»,  προκειμένου επίσης να γίνουν αντιληπτές οι «κινητήριες δυνάμεις» και οι στοχεύσεις αυτών και των παρόμοιων «δογμάτων» σαν του Παπανδρέου Γ΄ή του Σαμαρά, προκειμένου επίσης να γίνει αντιληπτός ο τρόπος με τον οποίο «συνάπτονται» στην πραγματική και όχι τηλεοπτική ιστορία  τα «κοινωνικά συμβόλαια» ανάμεσα στην τάξη των εκμεταλλευτών και την τάξη των καταπιεζόμενων, τότε είναι απαραίτητη  η θεωρητική τεκμηρίωση της κουβέντας εκείνης που είπε η γιαγιά στη γειτόνισσα κάποια τυχαία μέρα μιας χρονιάς στη δεκαετία του ’60.

*

«Στην πραγματικότητα», έγραφε ο Λένιν τον Ιανουάριο του 1917, «το ζήτημα τίθεται έτσι: Είτε επαναστατικός αγώνας που παράγωγο προϊόν του είναι, σε περίπτωση όχι ολοκληρωτικής επιτυχίας του, οι μεταρρυθμίσεις (αυτό το έχει αποδείξει ολόκληρη η ιστορία των επαναστάσεων σ’ όλο τον κόσμο) είτε τίποτε άλλο εκτός από κουβέντες για μεταρρυθμίσεις και υποσχέσεις μεταρρυθμίσεων» (Πασιφισμός αστικός και πασιφισμός σοσιαλιστικός, στη συλλογή Λένιν, Για τον πόλεμο και τη σοσιαλιστική επανάσταση, ΣΕ, σελ. 296).

«Αυτό», λοιπόν, που «το έχει αποδείξει ολόκληρη η ιστορία των επαναστάσεων σ’ όλο τον κόσμο», αυτό ακριβώς είναι που υπονοούν στην πραγματικότητα είτε ο Παπανδρέου πριν λίγα χρόνια είτε ο Σαμαράς πριν λίγες μέρες. Αυτό ακριβώς είναι που δήθεν δεν κατανοεί ο ΣΥΡΙΖΑ όταν καλεί τους διαχειριστές της κυριαρχίας των μονοπωλίων να προσέλθουν στο γραφείο του συμβολαιογράφου. Και αυτό ακριβώς είναι που δε χωρά στην ερμηνεία των, κατά τα άλλα, ασυναρτησιών του πρωθυπουργού, όταν αυτή η ερμηνεία περιορίζεται στην ολόσωστη, κατά τα άλλα, αποποίηση  των ευθυνών του σοσιαλισμού και του εργατικού κινήματος για τη σημερινή κατάσταση του καπιταλισμού και για τα φαινόμενα εκφυλισμού του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού.

Αν δούμε το θέμα στα ελληνικά ιστορικά πλαίσια, τότε ναι, πράγματι, όλα τα λαϊκά δικαιώματα που σήμερα ξηλώνονται, είναι «κατάλοιπο της εμφυλιοπολεμικής Ελλάδας», «παράγωγο προϊόν» της «όχι ολοκληρωτικής επιτυχίας» του επαναστατικού αγώνα. Και οι ρητορικές επιθέσεις των αστών πολιτικών σε κάθε είδους τέτοιο «κατάλοιπο», δεν αποσκοπούν κυρίως ή μόνο στην καλλιέργεια της σύγχυσης, αλλά πρώτα από όλα σηματοδοτούν το ιστορικό βάθος στο οποίο στοχεύει η εξελισσόμενη αντιλαϊκή επίθεση των επιτελείων του συστήματος της εκμετάλλευσης, σηματοδοτούν το μέγεθος του ιστορικού πισωγυρίσματος στο οποίο αποσκοπεί αυτή η επίθεση, σηματοδοτούν ιστορικά τον ταξικό και πολιτικό τους εχθρό ενάντια στον οποίο στρέφεται αυτή η επίθεση.

Κι αν δούμε το ίδιο θέμα στα διεθνή πλαίσια του, τότε είμαστε υποχρεωμένοι να αναγνωρίσουμε ότι η «όχι ολοκληρωτική επιτυχία» του επαναστατικού αγώνα στη διάρκεια του 20ου αιώνα, αποκρυσταλλώθηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο με τη διεθνή μορφή της «συνύπαρξης των δυο συστημάτων», και ότι ακριβώς στη βάση αυτής της μορφής ήρθαν σαν «παράγωγο προϊόν του επαναστατικού αγώνα» όλες οι λαϊκές – εργατικές κατακτήσεις στον καπιταλιστικό κόσμο,  όλα τα «κοινωνικά συμβολαια», που δεν «συνάφθηκαν» χάρη στην «κατανόηση» των εκμεταλλευτών και τον οπορτουνιστικό τους εξωραϊσμό, αλλά χάρη στους ποταμούς αίματος των εργαζομένων όλου του κόσμου στην πάλη τους ενάντια στο φασισμό και την εκμετάλλευση.

*

Αυτά τα γεγονότα έχει υπόψη του πρώτα από όλα ο Σαμαράς, σαν «ιππότης του κεφαλαίου» που είναι κι αυτός όπως και ο συμφοιτητής του Παπαπανδρέου ο Γ΄, όταν κάνει λόγο για την «τελευταία σοβιετική δημοκρατία». Το ότι στην κυριολεξία της η φράση ειναι μια μπούρδα, αυτό δεν τον απασχολεί, του αρκεί που ο ίδιος θα πάρει καλό βαθμό εκεί που βαθμολογείται. Το ότι αυτή η μπούρδα είναι κατάλληλη και για την καλλιέργεια πολιτικής σύγχυσης κατά τον τρόπο που συνοπτικά περιγράφει το σχόλιο του «Ριζοσπάστη», είναι για το Σαμαρά και τους κύκλους του ωφέλιμο μεν αλλά δευτερεύον. Αυτό που, όμως, αποτελεί τον πυρήνα του «μηνύματος» είναι η κατανόηση από τον ίδιο, και η προκλητική απέναντι στους λαούς και την ιστορία τους, διακήρυξη του πραγματικού περιεχομένου της στρατηγικής που υπηρετεί. Της στρατηγικής που σαν δεύτερο αντεπαναστατικό κύμα, ύστερα από το πρώτο που γκρέμισε τις κατακτήσεις των εργαζομένων στις χώρες του σοαιαλισμού, σαρώνει τώρα στις καπιταλιστικές χώρες το «παράγωγο προϊόν» της «όχι ολοκληρωτικής επιτυχίας» του επαναστατικού αγώνα των λαών, τις κατακτήσεις τους τις οποίες έγραψαν σε νόμους και σε συντάγματα με το αίμα τους, τις κατακτήσεις τους που σαν «παράγωγο προϊόν» του επαναστατικού τους αγώνα δεν είναι για τον Σαμαρά και τους κύκλους του παρά «σοβιετικές». Και με αυτή τη συγκεκριμένη έννοια πράγματι είναι…

*

““Σοσιαλισμός”! Χαρακτήριζαν σοσιαλιστικό και αυτόν ακόμα τον αστικό φιλελευθερισμό, σοσιαλιστικό τον αστικό διαφωτισμό, σοσιαλιστική και την αστική δημοσιο-οικονομική μεταρρύθμιση. Ήταν σοσιαλιστικό να γινει ένας σιδηρόδρομος όπου υπήρχε κιόλας μια διώρυγα και ήταν σοσιαλιστικό το να υπερασπίζεις τον εαυτό σου με μπαστούνι όταν σου επιτίθενται με σπαθί.

Και αυτό δεν ήταν απλώς τρόπος του λέγειν, μόδα ή κομματική ταχτική. Η αστική τάξη είχε τη σωστή άποψη πως όλα τα όπλα που είχε σφυρηλατήσει ενάντια στη φεουδαρχία στρέψανε την αιχμή τους ενάντια στην ίδια, πως όλα τα εκπαιδευτικά μέσα που είχε δημιουργήσει επαναστατούσαν ενάντια στον ίδιο της τον πολιτισμό, πως όλοι οι θεοί που είχε πλάσει την είχαν εγκαταλείψει…» (Μαρξ, 18η Μπριμέρ, σελ. 79, θεμέλιο 1967)

Με τέτοια λόγια περιγράφει ο Μαρξ την αστική τάξη στην αντεπαναστατική – αντιδραστική  φάση της ύστερα από το 1848: Δεν ήταν και ούτε και τώρα είναι «τρόπος του λέγειν, μόδα ή κομματική τακτική». Η βασική διαφορά ανάμεσα στον τότε «σοσιαλιστικό σιδηρόδρομο όπου υπήρχε κιόλας μια διώρυγα» και στη σημερινή «εμφυλιοπολεμική» δημόσια και δωρεάν παιδεία ή τη «σοβιετική» κρατική ΔΕΗ, τις «σοβιετικές» συντάξεις, τις «σοβιετικές» συλλογικές συμβάσεις εργασίας, μισθούς, ωράρια κλπ  κλπ, βρίσκεται στο διαφορετικό χαρακτήρα της πρώιμης αστικής αντίδρασης και της αντιδραστικής φύσης του ύστερου – ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού. Βρίσκεται επίσης στο γεγονός ότι τότε η αστική τάξη βρισκόταν αντιμέτωπη με το «παράγωγο προϊόν» του δικού της επαναστατικού αγώνα ενάντια στη φεουδαρχία, ενώ τώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με το «παράγωγο προϊόν» του επαναστατικού αγώνα των εργαζομένων εναντίον της.

Το κοινό στοιχείο είναι και στις δυο περιπτώσεις η κυριαρχία της αντεπανάστασης. Η κυριαρχία της αντίδρασης που σήμερα εκτείνεται σε όλη την ιστορική γραμμή και στοχεύει σε όλο το ιστορικό βάθος, γιατί αυτός είναι ο ιμπεριαλισμός, και πόσο μάλλον ο ιμπεριαλισμός που ολοκληρώνει μια αντεπανάσταση σαρώνοντας το «παράγωγο προϊόν» του επαναστατικού αγώνα  με τη μορφή μεταρρυθμίσεων που αναγκάστηκε να «παραχωρήσει» στο παρελθόν.

Απέναντι σ’ αυτή τη στρατηγική, τη στρατηγική της γενικευμένης ιστορικής αντίδρασης, δεν υπάρχει για τους λαούς άλλος δρόμος από την πάλη για την ανατροπή της. Δεν υπάρχει δηλαδή άλλος δρόμος από το δρόμο της ταξικής πάλης των εργαζομένων, της πάλης για την απόκρουση της επίθεσης που δέχονται, της πάλης που εφόσον διεξάγεται με συνέπεια είναι η μόνη ικανή να βαθύνει το πολιτικό της περιεχόμενο και να μετατρέψει την «τελευταία γραμμή άμυνας» σε πρώτη γραμμή αντεπίθεσης, σε αφετηρία της δικής τους επίθεσης και της δικής τους νίκης.


ΚΚΕ – ΠΕΑΕΑ/ΔΣΕ Κοινή δήλωση για τις γερμανικές αποζημιώσεις

Η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ και η ΠΕΑΕΑ – ΔΣΕ [σημ. του μπλογκ: Πανελλήνια Ένωση Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης – Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας] απέστειλαν κοινή δήλωση για τις γερμανικές αποζημιώσεις που οφείλει η ΟΔ της Γερμανίας στην Ελλάδα, στη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ και τις μόνιμες αντιπροσωπείες των κρατών – μελών της, στον Πρόεδρο του Ελληνικού Κοινοβουλίου, στον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και τις πρεσβείες των κρατών – μελών της ΕΕ στην Ελλάδα.

Αναλυτικά, η κοινή δήλωση έχει ως εξής:

«Εβδομήντα χρόνια μετά την Αντιφασιστική Νίκη των Λαών, παραμένουν ανεκπλήρωτες οι δίκαιες και τεκμηριωμένες αξιώσεις του ελληνικού λαού για το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο και τις πολεμικές επανορθώσεις που οφείλει η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, για τις καταστροφές που προξένησαν στην Ελλάδα οι ναζιστικές δυνάμεις κατοχής στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Για τα πρωτοφανή σε θηριωδία εγκλήματά τους σε βάρος αμάχων, γυναικών, γερόντων, παιδιών, ακόμη και βρεφών, για να κάμψουν την ηρωική αντίσταση του λαού μας, που συσπειρωμένος στο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ – αιμοδότης και ψυχή του οποίου ήταν το ΚΚΕ – αντιπάλεψε νικηφόρα με το όπλο στο χέρι τις φασιστικές ορδές.

Η Ελλάδα συγκαταλέγεται μεταξύ των χωρών με τους περισσότερους νεκρούς στην περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου σε αναλογία με τον πληθυσμό της.

Πάνω από 500.000 ήταν οι νεκροί στη διάρκεια της τετράχρονης ναζιστικής κατοχής, ενώ ανυπολόγιστες είναι οι ζημιές από τις λεηλασίες και τις καταστροφές περιουσιών, του εθνικού πλούτου.

Μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η ηττημένη Γερμανία δεν πλήρωσε αποζημιώσεις και επανορθώσεις στη χώρα μας, με εξαίρεση ένα ασήμαντο ποσό, ύψους 115 εκατ. μάρκων, σύμφωνα με τη Σύμβαση της Βόννης της 18.3.1960, που αφορά αποζημιώσεις μόνο για κάποιες ειδικές κατηγορίες Ελλήνων που διώχτηκαν από τους Ναζί λόγω θρησκείας ή φυλής, αποκλειομένων με ρητή επιφύλαξη στη Σύμβαση των άλλων αξιώσεων.

Οι διεκδικήσεις της Ελλάδας απέναντι στο Γερμανικό κράτος εντάσσονται στις εξής κατηγορίες:

– Το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο – ληστεία που επιβλήθηκε στην κατεχόμενη Ελλάδα με τη συμφωνία της 14.3.1942, για την κάλυψη των εξόδων των κατοχικών δυνάμεων, το οποίο ανερχόταν στο ποσό των 3,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ αγοραστικής αξίας 1938.

– Απαιτήσεις για πολεμικές επανορθώσεις – αποζημιώσεις για τις ζημιές που προκάλεσαν τα Γερμανικά κατοχικά στρατεύματα στις οικονομικές υποδομές και την πλήρη καταστροφή της οικονομίας της χώρας, την αρπαγή και τη λεηλασία του εθνικού πλούτου και τις ζημιές σε ιδιώτες. Η «Διάσκεψη των Συμμάχων» στο Παρίσι (Δεκέμβρης 1945 – Γενάρης 1946) αναγνώρισε στην Ελλάδα το ποσό των 7.181 εκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ, αγοραστικής αξίας 1946.

– Απαιτήσεις για αποζημίωση των θυμάτων των εγκλημάτων των ναζιστικών κατοχικών δυνάμεων, των ομήρων και της αναγκαστικής εργασίας τους στα ναζιστικά στρατόπεδα και στα εργοστάσια των γερμανικών μονοπωλίων.

– Η επιστροφή αρχαιολογικών θησαυρών ανεκτίμητης αξίας και θησαυρών της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, που λεηλατήθηκαν από τις γερμανικές κατοχικές δυνάμεις.

Διαχρονικά οι ελληνικές κυβερνήσεις, όπως και η σημερινή συγκυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ, όχι μόνο αρνήθηκαν και εξακολουθούν να αρνούνται να διεκδικήσουν από το γερμανικό κράτος τις δίκαιες αυτές απαιτήσεις, αλλά με τους χειρισμούς τους υπονομεύουν την ικανοποίησή τους.

Ενισχύουν την προκλητική στάση των αστικών κυβερνήσεων της Γερμανίας που αρνούνται την υποχρέωσή τους για την υλική αποκατάσταση των θυμάτων των ναζιστικών εγκλημάτων.

Η στάση αυτή των κυβερνήσεων και των κομμάτων του κεφαλαίου συνδέθηκε και συνδέεται με την ένταξη της χώρας στις διακρατικές ιμπεριαλιστικές συμμαχίες (ΝΑΤΟ, ΕΟΚ/ΕΕ), συνδέεται σήμερα με τη λογική ότι η συμμετοχή στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ είναι αδιαμφισβήτητα, όπως ισχυρίζονται ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΣΥΡΙΖΑ.

Οπωσδήποτε, το σοβαρό αυτό ζήτημα, δεν πρέπει να γίνεται στοιχείο αποπροσανατολισμού, εκλογικής εκμετάλλευσης, πολύ περισσότερο να θεωρείται πανάκεια για την επίλυση των πολλών και οξυμένων προβλημάτων του λαού μας, ρίχνοντας στάχτη στα μάτια για τους πραγματικούς υπευθύνους της υπόθεσης αυτής.

Το ΚΚΕ ανέδειξε το ζήτημα της διεκδίκησης των πολεμικών επανορθώσεων και του κατοχικού δανείου από τη Γερμανία από τη δεκαετία του 1950 ακόμη, μέσα στις πιο σκληρές συνθήκες της παρανομίας, των άγριων διώξεων και των εκτελέσεων των κομμουνιστών.

Αξιοποίησε τις δυνατότητες για να κρατάει στην επικαιρότητα το ζήτημα στη δεκαετία του ’60, καθώς και μετά την μεταπολίτευση στις δεκαετίες του ’70 και του ’80, σε κοινή δράση με τις Αντιστασιακές Οργανώσεις.

Η απαράδεκτη θέση – απάντηση του Συμβουλίου των Υπουργών Εξωτερικών της ΕΟΚ/ΕΕ από τις 21.11.1990 σε σχετική Ερώτηση της Ευρωκοινοβουλευτικής Ομάδας του ΚΚΕ, ότι το «το θέμα … δεν εμπίπτει στις αρμοδιότητες της Κοινότητας» έχει στόχο να συγκαλύψει τα ναζιστικά εγκλήματα, τις ευθύνες της αστικής τάξης της Γερμανίας.

Το ΚΚΕ και η ΠΕΑΕΑ – ΔΣΕ από το 1990 και μέχρι σήμερα, ανέδειξαν πολύμορφα το πρόβλημα, με δεκάδες παρεμβάσεις στη Βουλή και την Ευρωβουλή, με ημερίδες, αρθρογραφία στο «Ριζοσπάστη», με επιστολές στους πρωθυπουργούς και τους Προέδρους της Γερμανίας.

Αξιοποιώντας αυτήν την πλούσια πείρα το ΚΚΕ και η ΠΕΑΕΑ – ΔΣΕ, θα αναλάβουν νέες πρωτοβουλίες το επόμενο διάστημα, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, και θέλουμε να ενημερώσουμε πως άμεσα θα κατατεθεί Ψήφισμα – Γραπτή Δήλωση των ευρωβουλευτών του ΚΚΕ στο Ευρωκοινοβούλιο, ζητώντας να ικανοποιηθούν οι απαιτήσεις για το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο και τις πολεμικές επανορθώσεις που οφείλει η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας στη χώρα μας.

Αθήνα, 27/6/2014

Η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ, Κώστας Παπαδάκης, Σωτήρης Ζαριανόπουλος

ΠΕΑΕΑ – ΔΣΕ, Χρήστος Τσιντζιλώνης, πρόεδρος».

ριζοσπάστης