Η πρώτη πρώτου με τ’ όνομα

Από πρώτη πρώτου, λέει, είναι διάφορα στο πρόγραμμα, κι αυτά που ξέρουμε να τα ξεχάσουμε. Όπου κι αν κοιτάξεις παραμονεύει η πρώτη πρώτου. Η πρώτη πρώτου καραδοκεί.

Θυμάμαι σαν σε παιδικό όνειρο, το ’73 ή το ’74, τότε που στην Τιβι είχε Καραγκιόζη του Σπαθάρη, σε μια εκπομπή λοιπόν ο Ευγένιος έβγαλε στη σκηνή δύο μπαρμπαγιώργους που πιαστήκαν μεταξύ τους στα χέρια…

Εμείς αυτήν την πρώτη πρώτου του νέου έτους μάλλον χρειαζόμαστε δύο αϊβασίληδες…

Ο ένας αϊβασίλης ξέρουμε τι μας φέρνει… Εκτός από τα διεθνή του δώρα, τις συμμαχικές και ταυτόχρονα εχθρικές σχέσεις όλων με όλους και όλων ενάντια σ’ όλους στο γεωγραφικό τόξο από Συρία-Ιράκ μέχρι Ουκρανία και όσα αυτές οι σχέσεις κυοφορούν, είναι και τα εσωτερικά του δώρα – πέρα από τους «καρπούς» της «αξιολόγησης» σε εργασιακά κ.ά., πέρα κι από τον εσωτερικό πόλεμο εναντίον των «οφειλετών» πάσης κατηγορίας – που κατά τα λοιπά περιγράφονται με τη δική τους σαφήνεια στον κρατικό προϋπολογισμό:

α) Ο περσινός προϋπολογισμός προέβλεπε άμεσους φόρους ύψους 20,048 δισ. ευρώ. Ο φετινός προβλέπει 20,415 δισ. ευρώ (εισηγητική έκθεση προϋπολογισμού, πίνακας 3.2, σελίδα 57). Μήπως πάει τα μυαλό σας από ποιους θα πάρουν τα επιπλέον;

β) Ο περσινός προϋπολογισμός προέβλεπε έμμεσους φόρους ύψους 24,7 δισ. ευρώ. Ο φετινός προβλέπει 26,4 δισ. ευρώ (ο.π). Μήπως πάει τα μυαλό σας από ποιους θα πάρουν τα επιπλέον;

γ) Ο περσινός προϋπολογισμός προέβλεπε δαπάνες για μισθούς και συντάξεις (συν ΕΚΑΣ) ύψους 29,334 δισ. ευρώ. Ο φετινός προβλέπει 28,326 δισ. ευρώ (ο.π). Μήπως πάει το μυαλό σας από ποιους θα τα πάρουν; Λέτε η μείωση 1 δισ. ευρώ σε μισθούς και συντάξεις να προέλθει από μειώσεις στους μισθούς και τις συντάξεις των τραπεζιτών, των εργολάβων, των εφοπλιστών;

δ) Ο περσινός προϋπολογισμός προέβλεπε φόρους εισοδήματος 12,025 δισ. ευρώ. Ο φετινός προβλέπει 13,7 δισ. ευρώ (εισηγητική έκθεση, πίνακας 3.4, σελίδα 60). Μήπως πάει τα μυαλό σας από ποιους θα τα πάρουν;

ε) Πέρσι – σύμφωνα με τις εκτιμήσεις πραγματοποιήσεων – τα Νομικά Πρόσωπα στην Ελλάδα πλήρωσαν φόρους ύψους 3,478 δισ. ευρώ. Ο φετινός προβλέπει ότι θα πληρώσουν 3,2 δισ. ευρώ (ο.π). Βλέπετε σε συνθήκες «πρωτοδεύτερης φοράς Αριστεράς» συμβαίνει ό,τι συμβαίνει σε συνθήκες παντοτινής Δεξιάς: Όταν οι φόροι για τον λαό αυξάνονται, οι φόροι για το μεγάλο κεφάλαιο, μειώνονται …

στ) Ο περσινός προϋπολογισμός προέβλεπε έσοδα από ΦΠΑ ύψους 14,4 δισ. ευρώ. Ο φετινός προβλέπει 15,5 δισ. ευρώ (ο.π). Μήπως πάει τα μυαλό σας από ποιους θα τα πάρουν; 

***

Αυτά λοιπόν φέρνει ο ένας αϊβασίλης, ο γνωστός μας.

Χρειαζόμαστε τώρα κι έναν δεύτερο αϊβασίλη, που θα μας φέρει οργάνωση και πάλη ενάντια στην πολιτική των αναγκών του κεφαλαίου, οργάνωση και πάλη για την πολιτική των κοινωνικών λαϊκών αναγκών.

Τέτοιος αϊβασίλης μπορεί και πρέπει να γίνει ο καθένας και η καθεμιά.

Advertisements

ένας αφορισμός

Μέσα στις συνθήκες του καπιταλισμού, και ιδιαίτερα της καπιταλιστικής κρίσης,  το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι από τη δίψα για ζωή αφαιρούνται οι υλικές προϋποθέσεις της ικανοποίησής της, ότι χτυπιούνται και καταστρέφονται υλικές προϋποθέσεις ικανοποίησης ανθρώπινων αναγκών.

Αυτό αποτελεί την οικονομική πλευρά του προβλήματος.

Όμως δεν πλήττονται μόνο οι προϋποθέσεις ικανοποίησης της δίψας για τη ζωή.

Πλήττεται και η ίδια η δίψα για ζωή, πλήττεται η ανάγκη της δίψας για ζωή.

***

Αυτοί που διψάνε για ζωή, τη διεκδικούν. Για την εξουσία του συστήματος της εκμετάλλευσης ασφάλεια απέναντι στις διεκδικήσεις των διψασμένων σημαίνει καταστροφή της ανάγκης τους να διψούν.

Κι όπως η εμπράγματη σχέση κεφάλαιου – μισθωτής εργασίας αποτελεί από μόνη της τον αποτελεσματικότερο μηχανισμό πειθάρχησης της δεύτερης στο πρώτο, παρόμοια και η δίψα για ζωή που δε βρίσκει ζωή να ξεδιψάσει, σβήνει από μόνη της τον πόνο του ανεκπλήρωτού της με την αυτοκαταστροφή της, με την καταστροφή του εαυτού της σαν ανάγκη της ζωής του ανθρώπου, που είναι – τέτοια ανάγκη – η δίψα του ανθρώπου για ζωή.

Κι από κοντά έρχονται τα κηρύγματα της κυρίαρχης ιδεολογίας, η τηλεόραση και το διαδίκτυο, η θρησκεία, το σχολικό πρόγραμμα, οι οικογενειακές σχέσεις, το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα, να ενθαρρύνουν και να ολοκληρώσουν το έργο της αυτοκαταστροφής.

***

Για να δικεδικήσουμε τη ζωή, πρέπει πρώτα να διεκδικούμε τη δίψα για ζωή και την ανάγκη γι’ αυτή τη δίψα.

 


ΠΩΣ ΝΑ ΑΥΞΗΣΕΤΕ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΣΑΣ – ΓΙΝΕΤΕ ΠΛΟΥΣΙΟΙ ΑΚΟΛΟΥΘΩΝΤΑΣ ΤΗ ΜΟΝΑΔΙΚΗ «ΜΕΘΟΔΟ ΜΑΡΞ» – ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΥΜΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΓΙΑ ΕΣΑΣ – ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΒΗΜΑ ΠΡΟΣ ΒΗΜΑ ΣΕ ΔΕΚΑ ΑΠΛΑ ΒΗΜΑΤΑ Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΜΕΘΟΔΟΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΣΟΦΟΥ – ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΛΟΓΩ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗΣ – ΠΡΟΛΑΒΕΤΕ!!!

ΠΩΣ ΝΑ ΑΥΞΗΣΕΤΕ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΣΑΣ – ΓΙΝΕΤΕ ΠΛΟΥΣΙΟΙ ΑΚΟΛΟΥΘΩΝΤΑΣ ΤΗ ΜΟΝΑΔΙΚΗ «ΜΕΘΟΔΟ ΜΑΡΞ» – ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΥΜΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΓΙΑ ΕΣΑΣ – ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΒΗΜΑ ΠΡΟΣ ΒΗΜΑ ΣΕ ΔΕΚΑ ΑΠΛΑ ΒΗΜΑΤΑ Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΜΕΘΟΔΟΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΣΟΦΟΥ – ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΛΟΓΩ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗΣ – ΠΡΟΛΑΒΕΤΕ!!!

Δεν υπήρξε στην ιστορία πιο «ΛΥΣΣΑΣΜΕΝΟΣ» εχθρός των πλουσίων από τον μεγάλο ΣΟΦΟ Κάρολο Μαρξ. Ο ΜΑΡΞ αφιέρωσε τη ζωή του προκειμένου ΝΑ ΔΕΙ ΤΟΥΣ ΠΛΟΥΣΙΟΥΣ ΝΑ ΕΞΑΦΑΝΙΖΟΝΤΑΙ. Και σαν σοφός που ήταν κατανόησε ότι πρέπει οι πλούσιοι να χτυπηθούν ΑΜΕΙΛΙΚΤΑ ΜΕ ΤΑ ΙΔΙΑ ΤΟΥΣ ΤΑ ΜΕΣΑ. Για να μπορέσει να φέρει εις πέρας αυτό το έργο το οποίο αποτελούσε γι’ αυτόν «ΣΚΟΠΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ», αφιέρωσε μεγάλο μέρος της μελετώντας ΣΠΑΝΙΑ ΕΡΓΑ έτσι ώστε να ανακαλύψει το ΜΥΣΤΙΚΟ των πλουσίων, «ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΡΥΒΟΥΝ» για να απολαμβάνουν ανεμπόδιστοί τις ΗΔΟΝΕΣ που τους προσφέρει το ΧΡΗΜΑ. Και καθώς ήταν «ΤΕΡΑΣ ΕΠΙΜΟΝΗΣ», ο Μαρξ κατόρθωσε να αποσπάσει από την «ΣΦΙΓΓΑ» του πλούτου τα πιο ΑΠΟΚΡΥΦΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΗΣ.

Αυτά τα ΜΥΣΤΙΚΑ σας παρουσιάζουμε σήμερα, ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ, και σας δίνουμε μια ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΗΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ (ΛΟΓΩ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗΣ) μοναδική ΕΥΚΑΙΡΙΑ να τα κάνετε ΔΙΚΑ ΣΑΣ. Και όχι μόνο να αυξήσετε τον «θησαυρό» των ΓΝΩΣΕΩΝ σας, αλλά και να αποκτήσετε έναν ΑΛΗΘΙΝΟ ΘΗΣΑΥΡΟ αν ακολουθήσετε  τις συμβουλές του μεγάλου ΣΟΦΟΥ, όπως εμείς τις παρουσιάζουμε για ΕΣΑΣ, τους αγαπημένους μας αναγνώστες, ΒΗΜΑ ΠΡΟΣ ΒΗΜΑ!!!

Ένα ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΚΑ κατόρθωμα ΚΑΡΠΟΣ μιας ζωής ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗΣ στο έργο του μεγάλου σοφού ΑΠΟΣΤΑΓΜΑ συμπυκνωμένης σοφίας των 28 ΜΥΣΤΙΚΩΝ ΣΕΛΙΔΩΝ του ΣΠΟΥΔΑΙΟΥ βιβλίου του  «ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ».

Από τους ΜΕΓΑΛΟΥΣ ΤΡΕΙΣ ΤΟΜΟΥΣ και τις ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ΤΟΥΣ, διαλέξαμε και ΣΥΜΠΥΚΝΩΣΑΜΕ για εσάς τις ΑΠΟΚΡΥΦΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ των σελίδων 179-207 του ΠΡΩΤΟΥ ΤΟΜΟΥ. ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΕΛΕΓΞΕΤΕ ΚΑΙ ΜΟΝΟΙ ΣΑΣ.

Εκμεταλλευτείτε ΤΩΡΑ τις συμβουλές του πιο ΑΣΠΟΝΔΟΥ εχθρού των ΠΛΟΥΣΙΩΝ στην ιστορία του σύμπαντος, ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΤΕ ΕΣΕΙΣ ΠΛΟΥΣΙΟΙ!!! Με ΔΕΚΑ ΜΟΝΟ ΑΠΛΑ ΒΗΜΑΤΑ!!!

ΒΗΜΑ ΠΡΩΤΟ – ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Είστε «κάτοχος χρήματος».

Δηλαδή ακόμη είστε μόνο «καπιταλιστής – κάμπια» και θέλετε να μεταμορφωθείτε σε «καπιταλιστή – πεταλούδα».

Ακολουθήστε προσεκτικά τις οδηγίες που σας παρουσιάζουμε στη συνέχεια και το όνειρο της κάμπιας θα γίνει πραγματικότητα πεταλούδας.

HIC RHODUS HIC SALTA! (ΙΔΟΥ Η ΡΟΔΟΣ ΙΔΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΠΗΔΗΜΑ!)

ΒΗΜΑ ΔΕΥΤΕΡΟ – ΠΡΟΜΗΘΕΥΤΕΙΤΕ ΤΑ ΚΑΤΑΛΛΗΛΑ ΥΛΙΚΑ

FAQ

1) Πού θα βρω τα υλικά που χρειάζομαι για να γίνω πλούσιος;

Τα υλικά που χρειάζεστε για να γίνετε πλούσιος θα βρείτε μαζί με ό,τι άλλο επιθυμείτε στην «σφαίρα κυκλοφορίας των εμπορευμάτων» ή «αγορά».

Είστε «κάτοχος χρήματος» και θέλετε να γίνετε κάτοχος περισσότερου χρήματος. Αξίζει τον κόπο να ξοδέψετε τα χρήματά σας αν πρόκειται έτσι να αποκτήσετε περισσότερα!

2) Ποια υλικά πρέπει να προμηθευτώ;

Αυτό που σας χρειάζεται για τον σκοπό σας είναι ένα εμπόρευμα που η  «αξία χρήσης» του (η χρησιμότητά του) να ’χει την ιδιόμορφη ιδιότητα να’ ναι πηγή «αξίας». Ένα εμπόρευμα που, αφού το αποκτήσετε αγοράζοντάς το, θα το καταναλώσετε και που με το να το καταναλώσετε, με το να το ξοδέψετε, δεν θα «δώσετε» αλλά θα «πάρετε». Ένα εμπόρευμα που η κατανάλωση του  έχει ως αποτέλεσμά της όχι μόνο την εξαφάνισή του αλλά την εμφάνιση ενός νέου εμπορεύματος!

ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ!!! ΠΡΙΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΤΕ ΝΑ ΓΙΝΕΤΕ ΠΛΟΥΣΙΟΣ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΣΤΕΙΤΕ ΜΕ ΜΙΑ ΛΕΜΟΝΟΚΟΥΠΑ!!! ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΙΣ ΟΔΗΓΙΕΣ:

Α. Πιέστε την λεμονόκουπά σας  γερά μέσα στη χούφτα σας πάνω από ένα δοχείο.

Β. Πετάξτε την λεμονόκουπά σας στον κάδο απορριμμάτων.

Γ. Ελέγξατε το δοχείο σας: πρέπει να είναι γεμάτο καθαρό χυμό λεμονιού. Αν όχι επαναλάβετε τα προηγούμενα βήματα.

3) Έκανα το πείραμα και πέτυχε. Γιατί δεν έγινα πλούσιος;

Δεν γίνατε πλούσιος διότι:

α) Ο χυμός λεμονιού υπήρχε ήδη στην λεμονόκουπα που στύψατε  Αν την αγοράσατε και την πληρώσατε, τότε αγοράσατε και πληρώσατε μαζί της και τον χυμό της, δεν πλουτίσατε επομένως.

β) Στύψατε την λεμονόκουπα μόνος σας.

ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ!!! ΕΙΝΑΙ ΑΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΠΛΟΥΤΙΣΕΤΕ ΑΝ ΣΤΥΒΕΤΕ Ο ΙΔΙΟΣ ΤΗΝ ΛΕΜΟΝΟΚΟΥΠΑ ΠΟΥ ΑΓΟΡΑΣΑΤΕ!

γ) Αυτό που πρέπει να αποκτήσετε για να πλουτίσετε  είναι μια λεμονόκουπα την οποία θα αγοράσετε άδεια αλλά με την βοήθεια στυψίματος θα σας δώσει χυμό.

ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΣΤΕΙΤΕ ΜΕ ΜΟΥΣΤΟ ΣΤΑΦΥΛΙΟΥ! ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΤΕ ΤΟΝ  ΜΟΥΣΤΟ ΜΕΤΑΤΡΕΠΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΣΕ ΚΡΑΣΙ!! ΒΕΒΑΙΩΘΕΙΤΕ ΟΤΙ Ο ΔΙΚΟΣ ΣΑΣ ΜΟΥΣΤΟΣ ΜΕΤΑΤΡΕΠΕΤΑΙ ΣΕ ΔΙΚΟ ΣΑΣ ΚΡΑΣΙ!!!

4) Είμαι καπιταλιστής – κάμπια και το πείραμα με τη λεμονόκουπα πέτυχε αλλά δεν έγινα πλούσιος και το κρασί του μούστου μου έγινε δικό μου κρασί. Που θα βρω όμως την άδεια «λεμονόκουπα» που θα μου δώσει χυμό για να γίνω πλούσιος;

Η «άδεια λεμονόκουπα που σας δίνει χυμό» ήταν απλώς παράδειγμα για να καταλάβετε τι πρέπει να αποκτήσετε.

Στην πραγματικότητα αυτό που πρέπει να βρείτε στην αγορά είναι ένα ειδικό εμπόρευμα «ικανότητας για εργασία», το οποίο ονομάζεται «εργατική δύναμη».

ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ!!!

ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΣΤΕ ΜΟΝΟ «ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ» ΠΟΥ ΠΡΟΜΗΘΕΥΕΙ Η ΑΓΟΡΑ!!!

ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΜΗΝ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕΤΕ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΣΑΣ «ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ». ΑΝΤΙ ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΚΑΝΤΕ ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΤΗΝ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ΕΝΟΣ ΑΛΛΟΥ!!!

ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΤΕ ΟΤΙ ΠΡΟΜΗΘΕΥΟΜΕΝΟΣ ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ «ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ» ΤΗΝ ΑΠΟΚΤΑΤΕ ΣΑΝ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΣΑΣ ΜΟΥΣΤΟ ΠΟΥ ΣΑΣ ΔΙΝΕΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΑΣ ΚΡΑΣΙ. (ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ 2)!!!

5) Πώς θα βρω αυτό το εμπόρευμα; «Εργατική δύναμη»;;; Τι είναι αυτό;;;!!!

Εσείς που αναζητείτε «εργατική δύναμη» θα την βρείτε στην αγορά όπου συνήθως βρίσκεται προς πώληση και περιμένει τον αγοραστή της.

Γιατί να μην είστε εσείς αυτός!!!

Όταν λέμε εργατική δύναμη ή ικανότητα για εργασία εννοούμε το σύνολο των φυσικών και πνευματικών ικανοτήτων που υπάρχουν στο σώμα, στη ζωτική προσωπικότητα ενός ανθρώπου και που τις βάζει σε κίνηση κάθε φορά που παράγει οποιουδήποτε είδους αξίες χρήσης.

Μην σας απασχολεί πώς βρέθηκε η «εργατική δύναμη» στην αγορά! Σίγουρα η φύση δεν παράγει από τη μια μεριά κατόχους χρήματος ή εμπορευμάτων και από την άλλη ανθρώπους που κατέχουν μόνο τις εργατικές τους δυνάμεις. Η σχέση αυτή είναι το αποτέλεσμα μιας ιστορικής εξέλιξης που προηγήθηκε, αλλά εσείς θέλετε μόνο το χρήμα σας να γίνει «κεφάλαιο» και από «καπιταλιστής – κάμπια» να γίνετε «καπιταλιστής – πεταλούδα». Για εσάς αρκεί ότι το κεφάλαιο γεννιέται μόνο εκεί όπου ο κάτοχος μέσων παραγωγής και μέσων συντήρησης βρίσκει στην αγορά τον ελεύθερο εργάτη σαν πωλητή της εργατικής του δύναμης και αυτός ο ένας ιστορικός όρος περικλείνει μέσα στου μιαν ολόκληρη παγκόσμια ιστορία. Εκμεταλλευτείτε την ευκαιρία: το σύμπαν έχει συνωμοτήσει για να πραγματοποιηθούν οι επιθυμίες σας!!!

ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ!!!

ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΤΕ ΟΤΙ ΕΙΣΤΕ ΝΟΜΙΚΩΣ ΙΣΟΤΙΜΟΙ ΜΕ ΤΗΝ «ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ» ΠΟΥ ΑΓΟΡΑΖΕΤΕ. ΕΙΣΤΕ ΑΓΟΡΑΣΤΗΣ ΚΑΙ ΣΥΝΑΛΛΑΣΕΣΘΕ ΜΕ ΤΟΝ ΠΩΛΗΤΗ ΤΗΣ. ΜΗΝ ΕΠΙΤΡΕΨΕΤΕ ΣΤΟΝ ΠΩΛΗΤΗ «ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ» ΝΑ ΣΑΣ ΕΞΑΠΑΤΗΣΕΙ!!!

ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ!!!

ΠΡΟΜΗΘΕΥΤΕΙΤΕ «ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ» ΜΟΝΟ ΣΕ ΠΟΣΟΤΗΤΕΣ ΛΙΑΝΙΚΗΣ ΑΓΟΡΑΣ! ΑΓΟΡΕΣ ΧΟΝΔΡΙΚΗΣ ΣΑΣ ΕΠΙΒΑΡΥΝΟΥΝ ΜΕ ΕΞΟΔΑ ΚΥΡΙΑΚΩΝ ΚΑΙ ΑΡΓΙΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑΤΡΕΠΟΥΝ ΤΟΝ ΠΩΛΗΤΗ ΣΕ «ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ» ΣΑΣ ΠΟΥ ΣΑΣ ΕΠΙΒΑΡΥΝΕΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΣΑΝ ΝΑ ΗΤΑΝ ΣΩΓΑΜΠΡΟΣ. ΑΠΟΦΥΓΕΤΕ «ΥΠΟΔΟΥΛΩΣΗ» ΤΗΣ «ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ» ΩΣΤΕ ΝΑ ΤΗΝ ΒΡΙΣΚΕΤΕ ΠΑΝΤΟΤΕ ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΤΗΝ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΠΛΟΥΤΙΣΕΤΕ!!!

6) Πόσα χρήματα θα πληρώσω για να αποκτήσω «εργατική δύναμη»;

Όπως η αξία κάθε άλλου εμπορεύματος, και η αξία της «εργατικής δύναμης» καθορίζεται από το χρόνο εργασίας που είναι αναγκαίος για την παραγωγή της.

Ο χρόνος εργασίας που είναι αναγκαίος για την παραγωγή της «εργατικής δύναμης» αναλύεται στο χρόνο εργασίας που είναι αναγκαίος για την παραγωγή των μέσων συντήρησης του κατόχου της, που συνήθως είναι ζωντανό άτομο και παραδίδεται σε εσάς μαζί με την «εργατική δύναμη» αποτελώντας την συσκευασία του προϊόντος.

Με άλλα λόγια η αξία της «εργατικής δύναμης» είναι η αξία των μέσων συντήρησης που είναι αναγκαία για τη συντήρηση του κατόχου της (συσκευασίας).

Αν υποθέσουμε ότι η εργάσιμη μέρα διαρκεί 12 ώρες και ότι σ’ αυτή τη μάζα των εμπορευμάτων που είναι κατά μέσο όρο καθημερινά αναγκαία για τη συντήρηση του κατόχου της «εργατικής δύναμης» περιέχονται 6 ώρες κοινωνικής εργασίας, τότε για την καθημερινή παραγωγή της «εργατικής δύναμης» απαιτείται μισή μέρα εργασίας.

Αυτό το ποσό εργασίας που απαιτείται για την καθημερινή της παραγωγή αποτελεί την ημερήσια αξία της «εργατικής δύναμης».

Αν η μισή μέρα κοινωνικής εργασίας παριστάνεται επίσης με ένα χρυσό τάλιρο, τότε το τάλιρο είναι η τιμή που ανταποκρίνεται στην ημερήσια αξία της «εργατικής δύναμης».

Αν ο κάτοχός της «εργατικής δύναμης» την προσφέρει για πώληση προς ένα τάλιρο τη μέρα, τότε η τιμή πώλησής της είναι ίση με την αξία της και, εσείς, που σύμφωνα με την προϋπόθεσή μας είστε ο «κάτοχος του χρήματος» που σας έχει κυριέψει το πάθος να μετατρέψετε τα τάλιρά σε κεφάλαιο, πληρώστε αυτή την αξία!

ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ!!!

α΄. Αν οι παραπάνω οδηγίες σας φαίνονται δυσνόητες απευθυνθείτε σε δικηγόρο.

β΄. Σε κάθε περίπτωση μια ημερήσια «εργατική δύναμη» θα σας κοστίσει τα χρήματα που χρειάζονται ώστε ο κάτοχός της που σας την μεταβίβασε με πώληση να τραφεί μια ημέρα. Προτιμήστε άτεκνο κάτοχο (συσκευασία) προκειμένου να μην επιβαρυνθείτε με την ημερήσια τροφή των τέκνων αυτού.  Προτιμήστε κάτοχο «εργατικής δύναμης» με ιδιόκτητη κατοικία προκειμένου να μην επιβαρυνθείτε ημερησίως με το 1/30 του μηνιαίου ενοικίου αυτού. Σε περίπτωση που εντοπίσετε συνδικαλιστικό καρτέλ καταγγείλετε αμελητί παράβαση νόμων ελεύθερης αγοράς.

Για διευκρινίσεις και πληροφορίες, Εδμόνδος Χλαπατσόπουλος, δικηγόρος, τηλ. 548624458775 (ώρες γραφείου).

ΒΗΜΑ ΤΡΙΤΟ – ΜΑΘΑΙΝΟΝΤΑΣ ΠΩΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ – ΚΑΝΟΝΕΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ

ΠΡΟΣΟΧΗ!!!

@ Μη ανοίγετε τη συσκευασία για να δείτε τον μηχανισμό λειτουργίας. Κίνδυνος αχρήστευσης του προϊόντος.

@ Ακατάλληλο για  παιδία κάτω των 5 ετών. Περιέχει μικρά τμήματα  που μπορούν να τα καταπιούν.

@ Το προϊόν χρησιμοποιείται από παιδιά μόνο με την επίβλεψη ενηλίκων.

@ Σε περίπτωση κατάποσης τηλεφωνήστε στο κέντρο δηλητηριάσεων ή συμβουλευτείτε τον γιατρό σας.

@ Αποσυνδέστε το προϊόν όταν μένει εκτός χρήσης.

@ Υπερθέρμανση του προϊόντος μπορεί να οδηγήσει σε έκρηξη.

@ Σε περίπτωση εκρήξεως προϊόντος καλέσατε Μονάδες Αποκαταστάσεως Τάξεως.

@ Κατά το παρελθόν αναφερθείσες παρενέργειες (ωράριο, κοινωνική ασφάλιση, συλλογική σύμβαση κ.ά.) αντιμετωπίστηκαν με επέμβαση του στρατού και του στόλου.

@ Μην δώσετε σημασία σε αυτές τις παρενέργειες, συνεχίστε να παίρνετε την «εργατική δύναμή» σας κανονικά, συμβουλευτείτε τον αστυνομικό και τον εισαγγελέα σας.

@ Τηλέφωνο επειγόντων περιστατικών: 100

ΒΗΜΑ ΤΕΤΑΡΤΟ – ΣΥΝΔΕΟΝΤΑΣ ΤΗΝ «ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ» ΜΟΥ

Η αξία χρήσης που παίρνετε σε αντάλλαγμα σαν «κάτοχος του χρήματος» φαίνεται μόνο στην πραγματική της κατανάλωση: στο προτσές κατανάλωσης της «εργατικής δύναμης».

Όλα τα πράγματα που χρειάζονται γι’ αυτό το προτσές, πρώτη ύλη κλπ, τα αγοράζετε στην αγορά εμπορευμάτων και πληρώνετε ολόκληρη την τιμή τους.

Το προτσές κατανάλωσης της εργατικής δύναμης είναι ταυτόχρονα το προτσές παραγωγής εμπορευμάτων και υπεραξίας.

ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ!!!

ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΕΤΕ ΤΗΝ «ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ» ΣΑΣ ΜΟΝΟ ΕΦΟΣΟΝ ΑΥΤΗ ΚΑΤΑΝΑΛΩΝΕΙ ΜΕΣΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ.

ΕΠΙΣΥΝΑΨΤΕ ΣΤΗΝ «ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ» ΣΑΣ ΚΑΤΑΛΛΗΛΑ ΜΕΣΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ.

Προτεινόμενα μέσα παραγωγής: Βαμβάκι για νήμα, δέρμα για υποδήματα, γρανάζια για εργαλειομηχανές, εκρηκτική ύλη για χειροβομβίδες, τομάτες και τενεκέδες για κονσερβοποίηση, λεμονόκουπες  ή ολόκληρα λεμόνια για χυμό λεμονιού (ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ 1), καφές για «ελληνικό» ή «καπουτσίνο», υλικά πίτσας, πίτσες και παπάκια για κατ’ οίκον παράδοση, οχήματα – πλοία – αεροπλάνα για μεταφορές αγαθών ή επιβατών, ξυλεία για ξενοδοχειακές κλίνες, ξενοδοχειακές κλίνες για στρώσιμο σεντονιών, μικροσκόπια για αναλύσεις ούρων, ηλεκτρονικοί υπολογιστές για συγγραφή μηνύσεων.

ΜΠΟΡΕΙΤΕ να επινοήσετε και δικά σας κατάλληλα μέσα παραγωγής και να τα προμηθευτείτε στην αγορά καταβάλλοντας την τιμή τους.

ΒΕΒΑΙΩΘΕΙΤΕ ότι τα συνημμένα στην «εργατική δύναμή» σας μέσα παραγωγής δεν εξυπηρετούν προσωπικές σας ανάγκες, προκειμένου να μπορείτε να πουλήσετε το προϊόν της μεταποίησής τους.

ΠΡΟΣΟΧΗ! Χρησιμοποίηση «εργατικής δύναμης» για παροχή προσωπικών υπηρεσιών αποκλείει πλουτισμό σας.

Όπως η κατανάλωση κάθε άλλου εμπορεύματος, έτσι και η κατανάλωση της «εργατικής δύναμης» συντελείται έξω από την αγορά ή έξω από τη «σφαίρα κυκλοφορίας».

Εγκαταλείψετε αυτή τη θορυβώδη σφαίρα που βρίσκεται στην επιφάνεια και είναι προσιτή σε όλα τα μάτια,

Οδηγείστε τον κάτοχο της εργατικής δύναμης στον απόκρυφο τόπο της παραγωγής που στο κατώφλι του είναι γραμμένο «απαγορεύεται η είσοδος εις τους μη έχοντας εργασίαν».

Βεβαιωθείτε για την ανάρτηση της επιγραφής.

ΒΗΜΑ ΠΕΜΠΤΟ – ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΝΟΝΤΑΣ ΤΗ ΦΥΣΙΟΓΝΩΜΙΑ ΜΑΣ

Η σφαίρα της κυκλοφορίας ή της ανταλλαγής εμπορευμάτων, που μέσα στα πλαίσιά της κινείται η αγορά και η πώληση της «εργατικής δύναμης» που αποκτήσατε, ήταν αληθινή Εδέμ των φυσικών δικαιωμάτων του ανθρώπου.

Εδώ κυριαρχούσε μόνο η ελευθερία, η ισότητα, η ιδιοκτησία!

Ελευθερία! επειδή ο αγοραστής και ο πωλητής ενός εμπορεύματος λχ της «εργατικής δύναμης», υποτάσσονται μόνο στην ελεύθερη βούλησή τους. Συμβάλλονται σαν ελεύθερα, νομικώς ισότιμα πρόσωπα.

Ισότητα! επειδή σχετίζονται μεταξύ τους μόνο σαν κάτοχοι εμπορευμάτων και ανταλλάσσουν ισοδύναμοι με ισοδύναμο.

Ιδιοκτησία! Επειδή ο καθένας εξουσιάζει μόνο αυτό που είναι δικό του.

Αποχωρείστε από την ως άνω σφαίρα «απλής κυκλοφορίας» ή «ανταλλαγής εμπορευμάτων».

Καθώς αποχωρείτε, θα διαπιστώσετε ότι μεταβάλλεται κιόλας κάπως η φυσιογνωμία σας. Μην ανησυχήσετε. Συνεχίστε την αποχώρησή σας.

Εσείς σαν πρώην «κάτοχος χρήματος» προπορεύεστε πλέον σαν κεφαλαιοκράτης και ο κάτοχος της «εργατικής δύναμης» σας ακολουθεί σαν εργάτης σας.

Εσείς με ένα πολυσήμαντο μειδίαμα και πολυάσχολος, ο δεύτερος συνεσταλμένος, διστακτικός, σαν τον άνθρωπο που φέρνει στην αγορά για να πουλήσει το ίδιο του το τομάρι, ξέροντας ότι το μόνο που τον περιμένει είναι το γδάρσιμο.

ΒΗΜΑ ΕΚΤΟ – ΚΑΤΑΝΑΛΩΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ «ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ» ΠΟΥ ΑΓΟΡΑΣΑ

Καταπιαστείτε με την κατανάλωση του εμπορεύματος που αγοράσατε, της «εργατικής δύναμης» σας.

Βάλετε το φορέα της «εργατικής δύναμης» (εργάτη) να καταναλώσει με την εργασία του τα μέσα παραγωγής σας που επιλέξατε γι’ αυτόν.

Μεριμνήσατε για την σκόπιμη χρησιμοποίησή τους.

Βεβαιωθείτε για την κατανάλωση της «εργατικής δύναμής» σας κατά τη διάρκεια της «εργάσιμης ημέρας».

Θυμηθείτε το ΠΕΙΡΑΜΑ 2: Όπως ο μούστος ήταν δικός σας επειδή τον αγοράσατε, για τον ίδιο λόγο είναι δική σας και η «εργατική δύναμη» που αποκτήσατε αγοράζοντάς την. Και όπως από τον δικό σας μούστο έγινε δικό σας το κρασί, παρομοίως από την «εργατική δύναμη» που καταναλώνετε, απομένει δικό σας και το προϊόν της.

ΒΗΜΑ ΕΒΔΟΜΟ – ΠΑΡΑΓΟΝΤΑΣ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟ ΠΡΟΪΟΝ, ΜΑ ΕΝΑ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑ, ΜΙΑ ΑΞΙΑ. ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΑΞΙΑ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΥΠΕΡΑΞΙΑ (ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ!!!). 

θέλετε τώρα να παραγάγετε ένα εμπόρευμα που η αξία του να είναι μεγαλύτερη από το άθροισμα των αξιών των εμπορευμάτων που απαιτήθηκαν για την παραγωγή του.

Δηλαδή η αξία του να είναι μεγαλύτερη από την αξία των μέσων παραγωγής και της «εργατικής δύναμης», για τα οποία προκαταβάλατε στην αγορά εμπορευμάτων το αγαπημένο σας χρήμα.

Ας παρακολουθήσουμε μαζί, σαν να βλέπουμε τηλεόραση, έναν εμπειρογνώμονα που ειδικά για εσάς δέχτηκε, μετά από παράκλησή μας, να ακολουθήσει την ΒΗΜΑ ΠΡΟΣ ΒΗΜΑ ΜΕΘΟΔΟ ΠΛΟΥΤΙΣΜΟΥ που σας παρουσιάζουμε!!!

ΒΗΜΑ ΟΓΔΟΟ – ΕΞΕΤΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΤΙΜΟΛΟΓΙΟ ΑΞΙΩΝ

Ο κεφαλαιοκράτης – εμπειρογνώμονας που ειδικά για εσάς προσφέρθηκε να επιδείξει την μοναδική «μέθοδο Μαρξ» ξυπνάει «με τις κότες», νίβεται, και παίρνοντας πρωινό εξετάζει το τιμολόγιο αξιών.

Τα κατάλληλα για την «εργατική δύναμή» του μέσα παραγωγής που επέλεξε αποσκοπούν στην  παραγωγή βαμβακερού νήματος.

# Η «πρώτη ύλη», 10 λίβρες βαμβάκι, αγοράστηκε στην αξία της: 10 σελίνια.

# Για την μετατροπή 10 λιβρών βαμβακιού σε 10 λίβρες νήμα,  χρειάζεται να καταναλωθούν 2 αδράχτια. Και αυτά αγοράστηκαν στην αξία τους = 2 σελίνια.

# 10+2=12 σελίνια, που αντιπροσωπεύουν προϊόν 24 ωρών εργασίας: Στα μέσα παραγωγής που θα μεταποιηθούν σε νήμα είναι «αντικειμενοποιημένες» δυο 12ωρες μέρες εργασίας.

# Τα 12 σελίνια που αντιπροσωπεύουν ως αξία τις δυο αυτές μέρες εργασίας αποτελούν συστατικό μέρος της αξίας του νήματος που θα παραχθεί.

# Ο κεφαλαιοκράτης αγόρασε την «εργατική δύναμη» στην ημερήσια αξία της = 3 σελίνια (ένα «τάλιρο»).

# Σε αυτά τα τρία σελίνια είναι ενσωματωμένες 6 ώρες εργασίας, και επομένως απαιτείται αυτή η ποσότητα εργασίας για να παραχθεί μια μέση ποσότητα των καθημερινών μέσων συντήρησης του εργάτη.

# Η «εργατική δύναμη»,  ο «κλώστης», στο διάστημα μιας ώρας εργασίας μετατρέπει 1 2/3 λίβρες μπαμπάκι σε 1 2/3 λίβρες νήμα, οπότε σε 6 ώρες μετατρέπει 10 λίβρες μπαμπάκι σε 10 λίβρες νήμα.

# Όσο λοιπόν το βαμβάκι των 10 λιβρών κλώθεται, απορροφάει 6 ώρες εργασίας.

# Ο ίδιος εργάσιμος χρόνος παρασταίνεται μ’ ένα χρηματικό ποσό 3 σελινιών.

# Επομένως με το κλώσιμο προστίθεται στο μπαμπάκι μια αξία 3 σελινιών.

Αλλά το breakfast τελείωσε κιόλας. ας μην καθόμαστε άλλο. Αμ έπος αμ έργον!

ΒΗΜΑ ΕΝΑΤΟ – ΕΞΙ ΩΡΕΣ ΑΡΓΟΤΕΡΑ

Ας κοιτάξουμε τώρα τη συνολική αξία του προϊόντος των 10 λιβρών νήματος:

Σ’ αυτές έχουν αντικειμενοποιηθεί 2 ½ μέρες εργασίας.

Δυο μέρες περιέχονται στο μπαμπάκι και στη μάζα του αδραχτιού και μισή μέρα απορροφήθηκε στη διάρκεια του κλώσιμου.

Ο ίδιος χρόνος εργασίας παρασταίνεται με ένα χρηματικό ποσό 15 σελινιών.

Έτσι η τιμή που αντιστοιχεί στην αξία των 10 λιβρών νήματος είναι 15 σελίνια και η τιμή μιας λίβρας νήματος 1 σελίνι και 6 πένες.

                     *******

Ο κεφαλαιοκράτης μας παραξενεύεται. Η αξία του προϊόντος είναι ίση με την αξία του κεφαλαίου που προκαταβλήθηκε. Η αξία που προκαταβλήθηκε, δεν αξιοποιήθηκε, δεν παρήγαγε υπεραξία επομένως το χρήμα δεν μετατράπηκε σε κεφάλαιο. Η τιμή των 10 λιβρών νήματος είναι 15 σελίνια και ξοδεύτηκαν 15 σελίνια στην αγορά εμπορευμάτων για τους παράγοντες του προτσές εργασίας: 10 σελίνια για μπαμπάκι, 2 σελίνια για τη μάζα των αδραχτιών που καταναλώθηκε και 3 σελίνια για την εργατική δύναμη

Αυτό καθ’ αυτό το αποτέλεσμα τούτο δεν είναι παράξενο. Η αξία μιας λίβρας νήματος είναι 1 σελίνι και 6 πένες κι έτσι για 10 λίβρες νήματος ο κεφαλαιοκράτης μας θα ‘πρεπε να πληρώσει στην αγορά εμπορευμάτων 15 σελίνια.

Ο κεφαλαιοκράτης μας που κάτι ξέρει από χυδαία οικονομία θα πει ίσως ότι προκατέβαλε τα χρήματά του με σκοπό να τα αυγατίσει. Ο δρόμος προς την κόλαση είναι ωστόσο στρωμένος με καλές προθέσεις και μπορούσε εξίσου να επιδιώξει να κερδίζει χρήματα χωρίς να παράγει.

Έτσι λχ το 1844-1847 απόσυρε από την παραγωγική επιχείρηση μέρος του κεφαλαίου του για να το παίξει στις μετοχές των σιδηροδρόμων. Έτσι και τον καιρό του αμερικανικού εμφυλίου πολέμου έκλεισε το εργοστάσιό του και πέταξε τον εργοστασιακό εργάτη στο δρόμο για να παίξει στο χρηματιστήριο μπαμπακιού του Λίβερπουλ.

Απειλεί. Δεν θα την ξαναπάθει. Στο εξής λέει, θα αγοράζει το εμπόρευμα έτοιμο από την αγορά αντί να το παράγει ο ίδιος. Αν όμως όλα του τ’ αδέλφια οι καπιταλιστές κάνουν το ίδιο, από πού θα βρει εμπόρευμα στην αγορά; Και το χρήμα δεν μπορεί να το φάει.  Κανοναρχεί. Πρέπει να πάρουν υπόψη την εγκράτειά του. Μπορούσε να σπαταλήσει τα 15 σελίνια του. Αντί γι’ αυτό τα κατανάλωσε παραγωγικά κι έφτιαξε νήμα με αυτά. Σε αντιστάθμισμα όμως έχει νήμα από τύψεις συνείδησης. Σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να ξαναπέσει στο ρόλο του θησαυριστή, που μας έδειξε που οδηγεί ο ασκητισμός. Άλλωστε, «ουκ αν λάβης παρά του μη έχοντος». Οποιοδήποτε κι αν ήταν το όφελος της αυταπάρνησής του, δεν υπάρχει τίποτα για να την αμείψει ιδιαίτερα, γιατί η αξία του προϊόντος είναι ίση μόνο με το άθροισμα των εμπορευματικών αξιών που ρίχτηκαν σε αυτό το προτσές.  Μπορεί λοιπόν να παρηγορεί τον εαυτό του λέγοντας ότι η αρετή αμείβεται με την αρετή. Αντί γι’ αυτό όμως, γίνεται απαιτητικός. Το νήμα τού είναι άχρηστο. Το ‘χει παραγάγει για να το πουλήσει.  Ας το πουλήσει λοιπόν ή, απλούστερα, ας παράγει στο μέλλον μόνο πράγματα για τις δικές του ανάγκες, μια συνταγή που του την έδωσε κιόλας ο οικογενειακός του γιατρός Μακ Κούλοκ σαν δοκιμασμένο μέσο ενάντια στην επιδημία της υπερπαραγωγής. Πεισματώνει. Μήπως ο εργάτης μπορεί έτσι χωρίς τίποτα, μονάχα με τα μέλη του σώματός του να φτιάχνει προϊόντα εργασίας, να παράγει εμπορεύματα;   Μήπως δεν του ‘δωσε την ύλη με την οποία και στην οποία μόνο μπορεί να ενσωματώσει την εργασία του; Επειδή όμως το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας αποτελείται από τέτοιους ξυπόλητους, δεν πρόσφερε μήπως με τα μέσα παραγωγής του, με το μπαμπάκι του και με τ’ αδράχτια του, μια ανεχτίμητη υπηρεσία στην κοινωνία και στον εργάτη, που επιπλέον τον έχει εφοδιάσει με τα μέσα συντήρησης; Και δεν πρέπει να βάλει στο λογαριασμό την υπηρεσία αυτή;  Μήπως ο εργάτης δεν του ανταπόδωσε την υπηρεσία που μετατρέπει το μπαμπάκι και τ’ αδράχτια σε νήμα; Εξάλλου εδώ δεν πρόκειται για υπηρεσίες. Μια υπηρεσία δεν είναι τίποτε άλλο παρά το ωφέλιμο αποτέλεσμα μιας αξίας χρήσης, είτε του εμπορεύματος είτε της εργασίας. Εδώ όμως πρόκειται για την ανταλλαχτική αξία. Ο κεφαλαιοκράτης πλήρωσε στον εργάτη την αξία 3 σελινιών. Ο εργάτης του επέστρεψε ένα ακριβές ισοδύναμο με τη μορφή της αξίας των 3 σελινιών που πρόσθεσε στο μπαμπάκι, αξία αντί αξίας. Και ο φίλος μας που μόλις τώρα δα κόμπαζε για το κεφάλαιό του, παίρνει ξαφνικά τη μετριόφρονη στάση του εργάτη του. Μήπως δε δούλεψε κι ο ίδιος; μήπως δεν έκανε τη δουλειά της επίβλεψης, της επιστασίας πάνω στον κλώστη; Μήπως κι αυτή του η εργασία δεν δημιουργεί αξία; Ο επιστάτης του κι ο διευθυντής του σηκώνουν τους ώμους.  Στο μεταξύ όμως ξαναϋποδήθηκε με χαρούμενο χαμόγελο την παλιά του φυσιογνωμία. Μας κορόιδευε με όλη αυτή την κατήχηση. Δε δίνει πεντάρα για όλα αυτά. Όλες αυτές τις σάπιες δικαιολογίες και κούφιες φλυαρίες τις αναθέτει στους ειδικά γι’ αυτό το σκοπό πληρωνόμενους καθηγητές της πολιτικής οικονομίας. Ο ίδιος είναι πραχτικός άνθρωπος, που αν και δεν αναλογίζεται πάντα τι λέει έξω από την επιχείρησή του, ξέρει όμως πάντα τι κάνει στην επιχείρησή του.

Ας εξετάσουμε το ζήτημα από κοντά.

Το γεγονός ότι χρειάζεται μισής μέρας εργασία για να κρατήσει τον εργάτη 24 ώρες στη ζωή, δεν εμποδίζει καθόλου τον εργάτη να δουλέψει μια ολόκληρη μέρα. Ώστε λοιπόν η αξία της εργατικής δύναμης και η αξιοποίησή της, η αξία που μπορεί να παράγει στο προτσές της εργασίας, είναι δυο διαφορετικά μεγέθη. Αυτή τη διαφορά στην αξία είχε υπόψη του ο κεφαλαιοκράτης όταν αγόραζε την εργατική δύναμη. Η χρήσιμη ιδιότητά της να φτιάχνει νήμα ή υποδήματα ήταν μόνο ένα condition sine qua non [όρος εκ των ουκ άνευ], γιατί η εργασία πρέπει να ξοδεύεται με ωφέλιμη μορφή για να δημιουργεί αξία. Αυτό όμως που έκρινε την υπόθεση είναι η ειδική αξία χρήσης αυτού του εμπορεύματος, η ιδιότητά του να είναι πηγή αξίας και μάλιστα περισσότερης αξίας απ’ ό,τι έχει το ίδιο.

Αυτή είναι η ειδική υπηρεσία που ο κεφαλαιοκράτης περιμένει από την εργατική δύναμη. Και ενεργεί εδώ σύμφωνα με τους αιώνιους νόμους της ανταλλαγής εμπορευμάτων. Ο κάτοχος του χρήματος πλήρωσε την ημερήσια αξία της εργατικής δύναμης, γι’ αυτό του ανήκει η χρήση της στο διάστημα της μέρας, η εργασία μιας ολόκληρης μέρας. Το περιστατικό ότι η ημερήσια συντήρηση της εργατικής δύναμης κοστίζει μόνο μισής μέρας εργασία παρά το γεγονός ότι η εργατική δύναμη μπορεί να δρα, να εργάζεται μια ολόκληρη μέρα, ότι επομένως η αξία που δημιουργεί η χρήση της στο διάστημα μιας ημέρας είναι διπλάσια από τη δική της ημερήσια αξία, το περιστατικό αυτό είναι μεγάλο βέβαια ευτύχημα για τον κεφαλαιοκράτη, δεν αποτελεί όμως καθόλου αδικία σε βάρος του πωλητή της εργατικής του δύναμης.

ΕΚΠΛΗΞΗ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ο κεφαλαιοκράτης μας πρόβλεψε τούτη την περίπτωση που τον κάνει να γελάει. Γι’ αυτό, ο εργάτης στον τόπο της δουλειάς βρίσκει τα απαραίτητα μέσα παραγωγής όχι μόνο για ένα εξάωρο μα για ένα δωδεκάωρο προτσές εργασίας. Αν οι 10 λίβρες μπαμπάκι απορρόφησαν 6 ώρες εργασία και μετατράπηκαν σε 10 λίβρες νήμα, τώρα 20 λίβρες μπαμπάκι θ’ απορροφήσουν 12 ώρες εργασία και θα μετατραπούν σε 20 λίβρες νήμα.  Ας εξετάσουμε το προϊόν του παρατεταμένου προτσές εργασίας. Στις 20 λίβρες νήμα είναι τώρα αντικειμενοποιημένες 5 εργάσιμες μέρες, 4 στην καταναλωμένη μάζα μπαμπακιού και αδραχτιού και 1 που απορροφήθηκε από το μπαμπάκι στη διάρκεια του κλώσιμου. Η χρηματική έκφραση 5 ημερών εργασίας όμως είναι 30 σελίνια. Αυτή λοιπόν είναι η τιμή των 20 λιβρών νήματος. Το νήμα εξακολουθεί να κοστίζει 1 σελίνι και 6 πένες η λίβρα.  Όμως το άθροισμα των αξιών των εμπορευμάτων που ρίχτηκαν στο προτσές ήταν 27 σελίνια. Η αξία του νήματος είναι 30 σελίνια. Η αξία του προϊόντος αυξήθηκε κατά 1/9 πέρα από την αξία που προκαταβλήθηκε για την παραγωγή του. Έτσι τα 27 σελίνια μετατράπηκαν σε 30 σελίνια. Γέννησαν μια υπεραξία από 3 σελίνια. Το τέχνασμα πέτυχε επιτέλους. Το χρήμα μετατράπηκε σε κεφάλαιο».

Ο κεφαλαιοκράτης επιστρέφει τώρα στην αγορά, όπου είχε αγοράσει προηγούμενα εμπόρευμα, και πουλάει εμπόρευμα. Πουλάει το νήμα προς 1 σελίνι και 6 πένες τη λίβρα, ούτε μια πεντάρα πάνω ή κάτω από την αξία του. Και όμως τραβάει από την κυκλοφορία 3 σελίνια παραπάνω από όσα είχε ρίξει αρχικά σ’ αυτήν.

Όλα είναι άριστα στον καλύτερο από όλους τους δυνατούς κόσμους.

ΒΗΜΑ ΔΕΚΑΤΟ – ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΚΕΡΔΟΣ

Ξοδέψατε 27 σελίνια και πήρατε 30!

Μη μου πείτε ότι δεν είστε ικανοποιημένοι!!

Και όσο για τον τρόπο που θα απολαύσετε το μικρό αυτό κέρδος σας, μην περιμένετε από εμάς συμβουλές!!!

Οι δικές μας υπηρεσίες σε αυτό το σημείο ολοκληρώθηκαν, παραμένοντας πρόθυμοι πάντοτε να απαντήσουμε σε κάθε σας απορία για να σας βοηθήσουμε να ΑΥΞΗΣΕΤΕ ΤΟ ΧΡΗΜΑ ΣΑΣ και να ΠΛΟΥΤΙΣΕΤΕ ακολουθώντας τα παραπάνω ΔΕΚΑ ΑΠΛΑ ΒΗΜΑΤΑ!!!!


Τουρισμός και υδρογονάνθρακες (ή τι να γίνουμε τέλος πάντων)

Μπροστά στην αθλιότητα αυτού που είμαστε έχουν πέσει πολλές ιδέες για το τι να γίνουμε, να ξεφύγουμε. Στη λίστα των σχετικών ιδεών την τιμητική τους έχουν οι σκανδιναβικές χώρες: Σουηδία,  Φινλανδία, Νορβηγία, Δανία βρίσκονται σίγουρα στις πρώτες θέσεις του top 10 των προτιμήσεων αλλά δε λείπουν κι άλλες ιδέες (αρκετά ευφάνταστες  και σοφιστικέ μερικές από αυτές). Από την άλλη πλευρά ξέρουμε και το τι να μην γίνουμε: Λ.χ. ο Τσίπρας στις ΗΠΑ βεβαίωνε ότι δεν θα γίνουμε «μια νέα Βόρεια Κορέα» αλλά και ο πατήρ Μητσοτάκης πριν τις εκλογές του 2012 διακήρυσσε ότι «μια Βόρεια Κορέα» δεν χωρά στα Βαλκάνια. Επίσης, τελικά ούτε «μια απομονωμένη Κούβα της Μεσογείου» θα γίνουμε: ο ΣΥΡΙΖΑ παρά  τους αρχικούς του προβληματισμούς  (της λεκτικής φτήνιας που ενδημεί στους κόλπους του βέβαια) προτίμησε το τρίτο μνημόνιο. Αναμενόμενο.

Φιλοσοφούμε μετά μαλακίας ή παίζουμε την κολοκυθιά; «Να γίνουμε Σουηδία». «Και γιατί να γίνουμε Σουηδία;» «Αμ τι να γίνουμε;» «Να γίνουμε, ξέρω γω, Δανία».  «Και γιατί να γίνουμε Δανία;» «Αμ τι να γίνουμε;»

Εν πάση περιπτώσει τώρα ξέρουμε:

Θα εμπορευτούμε την φοβερή (όντως) γεωστρατηγική μας θέση, θα γίνουμε διεθνές διαμετακομιστικό κέντρο εμπορευμάτων, θα στηριχτούμε στην «βαριά μας βιομηχανία» τον τουρισμό και θα κολυμπήσουμε στους υδρογονάνθρακες μας.

Κρίνοντας από τα δυο τελευταία, τον τουρισμό και τους υδρογονάνθρακες δεν αποκλείεται να γίνουμε Χαβάη και Νιγηρία ταυτόχρονα: Ως Χαβανέζοι θα μπορούμε αφενός να υποδεχόμαστε τα κρουαζιερόπλοια ντυμένοι με αχυρένιες φουστίτσες στεφανώνοντας τους τουρίστες με άνθινα στεφάνια και, αφετέρου, να αποκτήσουμε (όπως η σημερινή Χαβάη) το δικό μας μεσογειακό ρεκόρ σε αριθμό αστέγων και τεντουπόλεων: το εύκρατό μας κλίμα το επιτρέπει. Αλλά και ως Νιγηριανοί θα μπορούμε πλέον να ορμάμε με τρυπάνια στους αγωγούς των υδρογονανθράκων να γεμίσουμε με πετρέλαιο κανέναν τενεκέ («βενζίνες και πετρέλαια εμείς τα κυνηγάμε») να τον πουλήσουμε στο Σχιστό αν στο μεταξύ δεν μας έχουν γαζώσει με πολυβολα οι φρουροί των εγκαταστάσεων ή δεν έχουμε εκραγεί  λόγω της διαρροής.

Όσο για τα άλλα δυο (διαμετακομιστικό κέντρο και γεωστρατηγική θέση) μπορούμε να γίνουμε και μπάτε σκύλοι αλέστε (ή άνθρωποι που βλέπουνε τα τρένα να περνούν) για το πρώτο, και κόμβος συγκέντρωσης των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών (ποντάροντας πάνω στην κουβέρτα των εναλλαγών τους με τις πρόσκαιρες ενδοϊμπεριαλιστικές συμμαχίες) για το δεύτερο.

Με δυο λόγια θα γίνουμε «Νέα Ελλάδα» τελικά, ένα νέο υβριδικό μοντέλο («να γίνουμε ξέρω γω καμπουρογαμόσαυρος»)  που η μορφή του δεν εξαρτάται από την ικανότητα ή την ανικανότητα των πολιτικών αλλά από τη θέση που μας επιφυλάσσει ο διεθνής καπιταλιστικός καταμερισμός. Εφόσον φυσικά δεν πραγματοποιήσουμε τη δική μας Έξοδο από αυτόν με τη δύναμη της λαϊκής πάλης.

Καλή μας χρονιά.


Ηλεκτρονική επιτήρηση και επιτόπιο ηλεκτροσόκ

Η τροπολογία κατατέθηκε και ψηφίστηκε, ο Ν. Ρωμανός σταμάτησε την απεργία πείνας (και πώς ν’ αφήσει κανείς ασχολίαστη τη συνήθη «αμετροέπεια» του ΣΥΡΙΖΑ, που από ό,τι διαβάζουμε δεν παρέλειψε να «καλέσει τον Ρωμανό» να την σταματήσει!), και στο εφεξής, σύμφωνα με την τροπολογία που ψηφίστηκε, προβλέπεται -από ό,τι επίσης διαβάζω- για τους φοιτητές που είναι κρατούμενοι, άσχετα απ’ τα αδικήματα που κατηγορούνται να μπορούν να παίρνουν άδεια με ηλεκτρονική επιτήρηση («βραχιολάκι») εφόσον έχουν με επιτυχία παρακολουθήσει το ένα τρίτο των μαθημάτων και εργαστηρίων επί ένα ακαδημαϊκό εξάμηνο.

Όπως ήδη εύστοχα γράφτηκε, ίσως είμαστε η μοναδική χώρα στον κόσμο που κατάφερε να θεσπίσει την επέκταση της ηλεκτρονικής παρακολούθησης μέσα από πρωτοβουλία «αντιεξουσιαστικού κινήματος». Κι εκτός από την θέσπιση της επέκτασής της, επίσης και τον καθαγιασμό της  μέσω των αντιεξουσιαστικών ή άλλων «αντισυστημικών» ζητωκραυγών για την «νίκη» (άλλο θέμα βέβαια, από πολιτική άποψη, η χαρά για τη ζωή ενός παιδιού που θα παραμείνει ζωντανό, άλλο θέμα και η εκδήλωση σεβασμού προς το ατομικό του θάρρος), αλλά και μέσω της «εθνικής ομοφωνίας» όπως εκφράστηκε με την ψήφιση της «σωτήριας» τροπολογίας. Ακόμα ένας αναπόφευκτος συμβιβασμός με τον θετικισμό…

Αλλά τι πειράζει, θα πει κανείς λογικά, που χάρη σε αυτό το νέο μαραφέτι, χάρη σε αυτή τη νέα τεχνική καταστολής που διαθέτει στα χέρια της η εξουσία (η σημερινή «παλιά» εξουσία, που θα την κληροδοτήσει και στην επόμενη όπως κληροδοτεί κάθε παλιά στην επόμενη τις κατασταλτικές τεχνικές της μέχρι κι αυτές οι τεχνικές με τον ένα ή άλλο τρόπο να «παλιώσουν»),  οι εκπαιδευτικές άδειες θα δίνονται χωρίς διάκριση είδους ποινής, δεν θα αποτελούν λοιπόν «διακριτική ευχέρεια» του κράτους αλλά δικαίωμα των κρατουμένων; Τι είναι σε αυτή την περίπτωση η θέσπιση της επέκτασης της ηλεκτρονικής επιτήρησης μπροστά στη θέσπιση της επέκτασης των εκπαιδευτικών αδειών…

Δεν θα σταθώ «σε αυτή την περίπτωση», γιατί αυτή η περίπτωση δεν αντικατοπτρίζει το γενικό σύνολο, και γιατί (και γι’ αυτόν τον λόγο) σε αυτή την περίπτωση ήταν πράγματι αναπόφευκτος (και δυνατός) ο «συμβιβασμός με τον θετικισμό». Το γενικό σύνολο δεν αντικατοπτρίζεται ούτε και με την ήδη νομικά θεσμοθετημένη χρησιμότητα του «βραχιολακιού». Βάσει αυτής, «όντως», κάποιοι κρατούμενοι θα μπορέσουν (πληρώνοντας και κάτι – ε όσο να ‘ναι ηλεκτρονικό βραχιολάκι είναι αυτό, πατέντα που κοστίζει) να βρεθούν σπίτι τους, περιορισμένοι (κρατούμενοι) μέσα σε αυτό αντί στο κελί της φυλακής. Κι επίσης το αστικό κράτος όχι μόνο θα απαλλαγεί από ένα μέρος του πληθυσμού των υπερσυμφορημένων φυλακών του, όχι μόνο από τα έξοδα συντήρησης ενός αριθμού κρατουμένων, αλλά με τα λεφτά από τα βραχιολάκια όλο και κάτι θα μπαίνει στα ταμεία που ταΐζουν δανειστές, μεγαλοεργολάβους και λοιπούς μεγαλόσχημους πλουτοκράτες…

Όλα καλά και άγια λοιπόν, αν αυτή η «ευκολία» δεν εξυπηρετούσε, κι αν όχι σήμερα αύριο,  τα κρυφά (μόνο ο έρωτας και ο βήχας δεν κρύβονται) όνειρα της εξουσίας των εκμεταλλευτών για έναν λαό περιορισμένο κατ’ οίκον και μάλιστα με μια μέθοδο που θα διακρίνεται για τον «ανθρωπισμό» της: Ούτε φυλακή, ούτε εξορία, ούτε στρατόπεδο συγκέντρωσης (αυτά για σχετικά «λίγους»). Κατ’ οίκον περιορισμός με «βραχιολάκι» για τους «κοινωνικούς κινδύνους», για τους «ιδιώνυμους» της κάθε εποχής, σε τελική ανάλυση για τον οποιονδήποτε η τηλεόραση, το φέισμπουκ, η καλλιέργεια του φόβου για το «έξω» δεν αποδεικνύονται αρκετά για να του επιβάλλουν από μόνα τους τον «κατ’ οίκον του περιορισμό».

Έτσι, το «βραχιολάκι» που για την ώρα «χαρίζει» σε κάποιους κρατούμενους τον κατ’ οίκον περιορισμό, είναι το ίδιο «βραχιολάκι» που, σχετικά εύκολα κατά την παρούσα πορεία των συνειδήσεων και των πραγμάτων, μπορεί να βάλει σε κατ’ οίκον περιορισμό (και σε περιορισμό στις διαδρομές σπίτι – δουλειά, σπίτι – σχολή, σχολή – φυλακή, δουλειά – φυλακή) ολόκληρη την  κοινωνική πλειοψηφία. Και, μάλιστα, χάρην «ανθρωπισμού».

 Χάρην «ανθρωπισμού», άλλωστε ήρθε στις ΗΠΑ και αλλού το άλλο μαραφέτι, το «τέιζερ», για να «σώσει» τις ζωές τόσων και τόσων που θα πήγαιναν πυροβολημένοι από αστυνομικούς, οι οποίοι όμως τώρα αρκούνται σε ένα απλό επιτόπιο ηλεκτροσόκ. Και ταυτόχρονα, όταν υπάρχει στα χέρια της εξουσίας ένα τόσο δα εύχρηστο σπεσιαλάκι, γιατί να μην υποστεί το επιτόπιο ηλεκτροσόκ και μια μάζα ανθρώπων που χωρίς αυτό θα δίσταζες να τους πυροβολήσεις; Π.χ. γιατί απλώς στραβοκοιτάνε, γιατί κινούνται, γιατί δεν είναι ντυμένοι ευπρεπώς, γιατί δυσανασχετούν στην αυθαιρεσία σου, για να έχεις το κεφάλι σου ήσυχο ή και απλώς για διασκέδαση… Τον ίδιο τον Γρηγορόπουλο, αν είχε ο Κορκονέας πάνω του «τέιζερ» (όπως είχαν κι ο ένας στους δυο, που λέει ο λόγος, από τους συλληφθέντες της «ΧΑ»), τότε αντί να τον σκοτώσει μάλλον θα του έριχνε ένα ηλεκτροσόκ ρουτίνας και θα γύρναγε κι ο ίδιος σπίτι μετά την υπερεσία και ούτε γάτα ούτε ζημιά… Κι αν είχαν προλάβει και στο Γρηγορόπουλο να του έχουν φορέσει ηλεκτρονικό βραχιολάκι τίποτα παιδοψυχολόγοι, δε θα γυρνούσε κι αυτός στα Εξάρχεια και τίποτα από όλα αυτά δε θα είχε γίνει, ούτε καν η απεργία πείνας του Ρωμανού.

Με λίγα λόγια, καλύτερα αντιμέτωποι με ένα κράτος που δολοφονεί και φυλακίζει, παρά χειροκροτητές ή απαθείς στο κράτος τού κατ’ οίκον μας περιορισμού και του επιτόπιου ηλεκτροσόκ μας, που σήμερα εν μέσω χειροκροτημάτων μάς πλησίασε κατά ένα ακόμα βήμα από το «βάθος χρόνου» ( = από τον μεσαίωνα του μέλλοντός μας) όπου καραδοκεί.

Τι να πει κανείς; Επαγρύπνηση! Πάλη ταξική, συμμαχία λαϊκή. Στα σοβαρά. Όχι στα λόγια.

*

Για το τέλος, κάτι που νιώθω πως οφείλω από τις προάλλες:  «ο Ν. Ρωμανός ανήκει στην κατηγορία των νέων παιδιών που η απόλυτα δικαιολογημένη τους συνειδησιακή στάση ενάντια στο καθεστώς της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης έχει εγκλωβιστεί στον κλοιό της χειραγώγησης των πολυποίκιλων μηχανισμών του αστικού κράτους, των μηχανισμών αυτών που λειτουργούν σαν εκτροφεία των ίδιων τους των θηραμάτων εκμεταλλευόμενοι κανιβαλλικά την νεανική αγνότητα που εξεγείρεται ατομικά όταν αποκτά συναίσθηση της κοινωνικής αδικίας.»

Τι σήμαινε αυτό;

Σήμαινε το μεταφυσικό, για τη συνείδηση και τους κοινωνικοϊστορικούς μηχανισμούς των εξαρτημένων αντανακλαστικών της, που είναι ικανοί να επιβάλλουν τα όρια και τις κατευθύνσεις τους στην αλληλουχία των ατομικών νοητικών  και συναισθηματικών αντιδράσεων.

Και επίσης το καθόλου μεταφυσικό, δίδυμο αδερφάκι του προηγούμενου, για τους μηχανισμούς, χάρη στους οποίους, από τη στιγμή που μια παρέα εικοσάχρονα είχαν προμηθευτεί μερικά καλάσνικοφ, κατά πάσα πιθανότητα οι διώκτες τους και βασανιστές τους είχαν ξεκινήσει πριν από αυτούς για το Βελβεντό.

(Και μπάι δε γουέι, ποιος θα το μάθαινε, αν δεν είχαν πιάσει τον άλλο για τις ριπές στο μικρολίμανο, πως είχε λέει ένα φίλο που είχε με «συμβόλαιο» δολοφονήσει έναν άλλο πριν έξι μήνες, ο οποίος, λέει, ήταν ύποπτος για τη δολοφονία των δυο νεαρών έξω από τα γραφεία των χρυσαλητών στο Νέο Ηράκλειο». Καλό κύκλωμα αν ψάχνεις για καλάσνικοφ για την ατομική σου επανάσταση, δε λέω).

*

Νίκο Ρωμανέ, δυνατός και γερός στην «καινούργια» σου ζωή, εύχομαι. Της νιότης το φως, της γνώσης το φως… Τι να πει κανείς; Επαγρύπνηση.


δεν είμαι γιατρός, αλλά…

Δεν είμαι γιατρός, αλλά ούτε ο υπουργός υγείας είναι γιατρός.

Το όλο θέμα φυσικά δεν αφορά ειδικά τον υπουργό υγείας, αλλά την κυβέρνηση και την πολιτική της, που στον τομέα της «υγείας» εκπροσωπεί ο κ. Βορίδης.

Ο κ. Βορίδης είναι νομικός. Ίσως αυτός είναι ο λόγος που, πλέον, για να δικαιολογηθεί από τον «ΕΟΠΥΥ» διαγνωστική εξέταση PSA με δακτυλική εξέταση για τον καρκίνο του προστάτη σε άνδρα 45-50 ετών, ο εξεταζόμενος πρέπει να προσκομίσει πιστοποιητικά με τα οποία θα βεβαιώνεται ότι έχει πατέρα ή αδελφό ο οποίος να έχει προσβληθεί σε ηλικία κάτω των 65 ετών από καρκίνο του προστάτη. Ομοίως, για τον ίδιο σκοπό, οι άνδρες 40-45 ετών θα πρέπει να πιστοποιούν ότι έχουν πολλαπλούς συγγενείς που να έχουν προσβληθεί από καρκίνο του προστάτη σε ηλικία κάτω των 65 ετών.

Πιστοποιητικό εγγυτέρων συγγενών και πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης, ενδεχομένως και ένα πιστοποιητικό ταυτοπροσωπίας ή μια ένορκη βεβαίωση στο ειρηνοδικείο,  όλα αυτά συνοδευόμενα από τις αντίστοιχες ιατρικές βεβαιώσεις, είναι λοιπόν φανερό ότι μπαίνει πια κάποια τάξη και η «υγεία» παύει να αποτελεί ξέφραγο αμπέλι, ωστόσο πρέπει να παραδεχτούμε ότι ο όγκος της «γραφειοκρατίας» για μια εξέταση PSA  με δακτυλική εξέταση για τον καρκίνο του προστάτη σε άνδρες 40-50 ετών παραμένει σημαντικά μικρότερος από τον αντίστοιχο όγκο που απαιτείται προκειμένου κάποιος να πετύχει να βάλει πετρέλαιο θέρμανσης αν τυχόν είναι δικαιούχος του σχετικού επιδόματος.

Άλλωστε για τους άνδρες κάτω των 40 και άνω των 75 ετών η διαδικασία δικαιολόγησης διαγνωστικής εξέτασης PSA με δακτυλική εξέταση για τον καρκίνο του προστάτη είναι εξαιρετικά απλουστευμένη: Για άνδρες που εμπίπτουν σε αυτές τις ηλικιακές κατηγορίες δεν απαιτείται καμία ενέργεια, διότι ούτως ή άλλως τέτοια εξέταση δεν δικαιολογείται…    Προφανώς διότι όσον αφορά άνδρες κάτω των 40, θεωρείται ελάχιστα πιθανό να προσβληθούν από καρκίνο του προστάτη οπότε πάνε χαμένα και τα λεφτά με τόσα αρνητικά τεστ, ενώ όσον αφορά άνδρες άνω των 75 θεωρείται ότι κι αν προσβληθούν αυτοί τα έχουν φάει πια τα ψωμιά τους. Οι παλιότεροι ίσως θυμούνται και οι νεώτεροι μπορούν να γκουγκλάρουν την «έκθεση Σπράου» («Σπράου»: δεν είναι Γερμανός, το όνομά του δεν είναι Sprau, αλλά Σπράος, πρόκειται για γενική πτώση ενικού αριθμού) επί κυβέρνησης Σημίτη, η οποία έκθεση ξεκαθάριζε: οφείλουμε να ζούμε λιγότερο διότι διαφορετικά δημιουργούμε προσκόμματα στην μετατροπή του κοινωνικού αποθέματος σε αυτοξιοποιούμενο κεφάλαιο.

Παρόμοια άλλωστε μέριμνα, με αυτή που αφορά τους άνδρες άνω των 75 ετών, έχει προβλεφθεί και για τους άνδρες ανεξαρτήτως ηλικίας οι οποίοι θα ήθελαν να δικαιολογήσουν στον ΕΟΠΥΥ έξοδα  διαγνωστικής εξέτασης PSA με δακτυλική εξέταση για τον καρκίνο του προστάτη, αν και πάσχουν από χρόνιες βαριές νόσους με προσδόκιμο επιβίωσης κάτω των 10 ετών… Η διαδικασία έχει και γι’ αυτούς απλοποιηθεί εξαιρετικά: Τέτοια εξέταση  δεν δικαιολογείται ούτε γι’ αυτούς.

Ρε «φίλε», αφού  (πρώτα ο Θεός) θα ψοφήσεις που θα ψοφήσεις μέσα στην ερχόμενη δεκαετία, τι τη θες την εξέταση, ένας καρκίνος παραπάνω σε μάρανε; Άστα αυτά τώρα και καλή ψήφ… και καλό ψόφο.

Κι εσύ τι έρχεσαι να μας πεις; Περσινά ξινά σταφύλια; Ενάμιση μηνός είδηση μας την πλασάρεις σαν καινούργια; Ή μήπως ξεχνάς ότι ο νόμος ψηφίστηκε; Δε σ’ αρέσει ο νόμος; Κατανοητό ηθικά αλλά εντελώς ακατάληπτο νομικά! Ο νόμος ψηφίστηκε, η συζήτηση τελείωσε, υπάρχει πια δίκαιο!

***

Δίκαιο – δίκιο, δουλεία – δουλειά… Πώς αλλάζει άρδην το νόημα κάποιων λέξεων από μια λεπτομέρεια στην προφορά τους…

…»Υπάρχει πια δίκαιο» λοιπόν, όμως το δίκιο έχει καταργηθεί από καιρό ή, με άλλα λόγια, η «δημοκρατία» είναι νεκρή αν ο ΕΟΠΥΥ δεν δικαιολογεί  διαγνωστική εξέταση PSA με δακτυλική εξέταση για τον καρκίνο του προστάτη σε άνδρες κάτω των 40, άνω των 75 και σε άνδρες ανεξαρτήτως ηλικίας που πάσχουν από χρόνιες βαριές νόσους με προσδόκιμο επιβίωσης κάτω των 10 ετών: Δόγμα που -για να ξαναγυρίσουμε στα νομικά- δεν αποτελεί βέβαια ζήτημα της «κείμενης νομοθεσίας», αλλά ζήτημα της φιλοσοφίας του «δικαίου».

Άνευ μαλακίας, όπως θα έλεγε και ο Περικλής γύρω από τη φιλοσοφία γενικά.


Ψωμί Παιδεία Ελευθερία ή «ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα»;

Στην Ελλάδα των 1,5 εκατομμυρίων ανέργων, με τον αριθμό αυτό να τείνει στη μονιμότητα, με επίδομα ανεργίας να δικαιούται μόνο ο ένας στους δέκα ανέργους, είναι φανερό ότι το λεγόμενο «ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα»  αφορά μια μεγάλη μάζα του λαϊκού-εργατικού πληθυσμού.

Φυσικά το πρόβλημα δεν βρίσκεται στην οικονομική ενίσχυση όσων στερούνται τα στοιχείωδη για την επιβίωση, το πρόβλημα βρίσκεται στο ότι μέσα από το «ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα» θα γίνει καθεστώς η στέρηση, για τους πολλούς η κοινωνία θα μετατραπεί σε φτωχοκομείο,  θα καταδικαστεί η λαϊκή μάζα να φυτοζωεί και να μαραζώνει περιθωριοποιημένη, σε ένα αργό σάπισμα που είναι ταυτόσημο με το σάπισμα του ίδιου του καπιταλισμού.

«Ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα» αντί δουλειά για όλους, αντί μισθό αντίστοιχο των σύγχρονων αναγκών της ζωής, αντί για επίδομα ανεργίας σε όλους μέχρι να βρουν δουλειά, αντί για το δικαίωμα στην παιδεία, στην υγεία, στην κατοικία, στην κοινωνική ασφάλιση, στη σύνταξη, στον πολιτισμό, στον ελεύθερο χρόνο.

Είναι πολλά και διαχρονικά τα συνθήματα του λαϊκού κινήματος, απέναντι στα οποία βρίσκεται αντιμέτωπος ο μηχανισμός του «ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος»:

Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία

Λε-λε-λευτεριά – Μόρφωση – Ψωμί – Δουλειά

Δουλειά για όλους – Μόρφωση – Υγεία – Την κρίση να πληρώσει η πλουτοκρατία

Δεν έχει, βέβαια, τίποτα το κοινό με αυτά η θεσμοθέτηση της εγγυημένης εξαθλίωσης, της «ζωής» με 200 ευρώ για τους μόνους, με 300 ευρώ για τα ζευγάρια, με 400 ευρώ για μια τετραμελή οικογένεια, χωρίς άλλα δικαιώματα και κοινωνικές παροχές, με ματαιωμένη κάθε προοπτική για το μέλλον. «Ζωή» που ισοδυναμεί με έναν μόνιμο αποκλεισμό από κάθε εκδήλωση της ζωής, «ζωή» σαν ευφημισμός του αργού καθημερινού θανάτου, της καθημερινής υλικής και ηθικής φθοράς, του κοινωνικού εκφυλισμού.

Τι τύχη για τους δικαιούχους του «ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος»! Προστατεύονται κουτσά-στραβά από τον θάνατο λόγω ασιτίας για να έχουν τη δυνατότητα να βιώνουν καθημερινά τον κοινωνικό θάνατό τους, να βιώνουν καθημερινά τον ανθρώπινο χρόνο τους σαν αντίστροφη μέτρηση, να διαπιστώνουν καθημερινά πόσο αυξάνεται το μέγεθος της στέρησης και της απώλειας σε σύγκριση με τη χθεσινή μέρα, να μένουν σπίτι γιατί η μετακίνηση κοστίζει αλλά σύντομα να μην έχουν και σπίτι για να μείνουν, αφού όμως πρώτα έχουν μείνει για καιρό χωρίς ρεύμα και στο τέλος και χωρίς νερό. Να βγαίνουν έξω αποκλεισμένοι από οτιδήποτε προϋποθέτει εμπορευματική κατανάλωση δηλαδή αποκλεισμένοι από τα πάντα. Να μετράνε τις ώρες και τις στιγμές που δεν τρώνε – δεν πίνουν – δεν καπνίζουν σαν ώρες κερδισμένες από τον εξαναγκασμό της κατανάλωσης που γι’ αυτούς το μόνο της νόημα είναι ότι τους φέρνει πιο κοντά στο οικονομικό δηλαδή στο κοινωνικό και βιολογικό μηδέν. Να ξέρουν ότι αν πάρουν ψωμί δε θα μπορούν να πάρουν ένα ζευγάρι παπούτσια για τα παιδιά τους, κι αν τους πάρουν ένα ζευγάρι παπούτσια δε θα τους πάρουν ψωμί. Να μην παντρεύονται, για αυτό το λόγο, και να μην κάνουν παιδιά. Ή να κάνουν παιδιά για το πενηντάρικο που θα τους προστεθεί στο μηνιαίο «ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα».

Δεν είναι πως είναι λίγα τα λεφτά του «ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος». Είναι πως δε θέλουμε «ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα». Θέλουμε δουλειά με μισθό και δικαιώματα, θέλουμε επίδομα ανεργίας όσο δεν έχουμε δουλειά, θέλουμε κοινωνική ασφάλιση, υγεία παιδεία μόρφωση κατοικία ψυχαγωγία διασκέδαση, θέλουμε τη ζωή σαν ηδονή κι όχι σαν πένθος, σαν έπαθλο κι όχι σαν καταδίκη, σαν δημιουργία κι όχι σαν ελεημοσύνη.  Θέλουμε λευτεριά, μόρφωση, δουλειά για όλους, υγεία, κατοικία, ψωμί, παιδεία, ελευθερία.

Θέλουμε και θα πάρουμε όλα αυτά που τη στέρησή τους εγγυάται η καπιταλιστική κοινωνία, που σαπίζει, αθήνα – αθήνα σαπίζω μαζί σου σαπίζεις μαζί μου κι εσύ.