και πάλι για τον νόμο περί «ταυτότητας φύλου»

Ένας άντρας άλλαξε «ταυτότητα φύλου» και έγινε «γυναίκα». Μια γυναίκα άλλαξε κι αυτή «ταυτότητα φύλου» κι έγινε «άντρας». Κατόπιν παντρευτήκανε και κάνανε παιδί, που μπαμπάς του είναι η «γυναίκα» και μαμά του ο «άντρας».  Μήπως, όμως, πρέπει να «οριστεί» ως μπαμπάς του ο «άντρας» που όμως φέρει τα θηλυκά βιολογικά χαρακτηριστικά και ως μητέρα του η «γυναίκα» με τα ανδρικά βιολογικά χαρακτηριστικά; Και καλά, αυτοί οι δυο παντρευτήκανε, το παιδί τους γεννήθηκε «εντός γάμου» και, ας πούμε, το ποιος από τους δυο είναι ο μπαμπάς και ποιος η μαμά ας  το βρούνε μεταξύ τους (ενήλικοι είναι) ή ας το βρει το παιδί, μόνο του ή με τη «βοήθεια» τους: «ο μπαμπάς νιώθει γυναίκα κι η μαμά νιώθει αντρας, αγαπούλα μου, γι’ αυτό είναι μπαμπάς σου η μαμά και ο μπαμπάς είναι μαμά σου, κατάλαβες αγαπούλα μου;»

…Αν όμως πάλι υποθέσουμε ότι το παιδί τους γεννιέται «εκτός γάμου», ποια συμβολαιογραφική πράξη και ποιο ληξιαρχείο θα  «ορίσει» την μητέρα και τον πατέρα και ποιο σοφό δικαστήριο θα αναλάβει να βγάλει απόφαση σχετική με αναγνώριση της πατρότητας του παιδιού, εφόσον π.χ. η «μητέρα» θέλει να διεκδικήσει από τον «πατέρα» διατροφή για το ανήλικο παιδί τους;

Πρόκειται βέβαια απλώς για σενάριο, αλλά για σενάριο που οι προϋποθέσεις υλοποίησής του υφίστανται ήδη στον νόμο που ψηφίστηκε μόλις πρόσφατα.

Και ο μεν νόμος μπορεί να θεσμοθέτησε τον προσδιορισμό της «ταυτότητας φύλου» σύμφωνα με το «ατομικό βίωμα», την «ατομική αίσθηση του σώματος», μπορεί να θεσμοθέτησε τον «ορισμό» του φύλου ως ιδιωτική επιλογή του ατόμου που το φέρει. Όμως, σε πείσμα του «νόμου του κράτους», οι νόμοι της φύσης δεν παύουν να υπαγορεύουν την διάκριση των φύλων βασισμένη στο ποιο από τα δυο κυοφορεί και γεννά και στο ποιο από τα δυο συμβάλλει απλώς στη γονιμοποίηση, και στη βάση αυτής της φυσικής διάκρισης (που υποθέτω δεν πρόκειται απλώς για «δική μας», ανθρώπινη, «αναλυτική κατηγορία») ονομάζουμε το φύλο που κυοφορεί και γεννά «θηλυκό», το άτομο του θηλυκού γένους «γυναίκα» και την γυναίκα που γεννά «μητέρα». Και ως προς το άλλο φύλο, όπως υπαγορεύει την μεταξύ τους διάκριση η φυσική πραγματικότητα, δίνουμε αντίστοιχα τις ονομασίες: «αρσενικό», «άνδρας», «πατέρας».

Ο νόμος λοιπόν και οι «ορισμοί» του, η φιλοσοφία που τον διέπει, έρχεται σε αντίφαση ή τουλάχιστον αγνοεί τις υπαγορεύσεις της φυσικής πραγματικότητας ως προς το ζήτημα της διάκρισης των φύλων. Και καθώς, παραπέρα, αυτές οι υπαγορεύσεις υφίστανται σαν  τέτοιες επειδή έχουν μια εκάστοτε ιστορικά καθορισμένη κοινωνική σημασία, χωρίς την οποία σημασία δεν θα υπήρχε καν η ανάγκη οποιασδήποτε «υπαγόρευσης», ο νόμος τουλάχιστον αγνοεί ή και έρχεται σε σύγκρουση με την κοινωνική σημασία της φυσικής διάκρισης και των «ορισμών» που υπαγορεύονται και από τη μια και από την άλλη και, κυρίως, από την μεταξύ τους σχέση.

Αν είμασταν απλώς ζώα, μπορούμε να θεωρήσουμε (ως άνθρωποι βέβαια) , ότι δεν θα είχαμε ανάγκη καμιάς σχετικής «υπαγόρευσης» και κανενός σχετικού «ορισμού»: η φυσική διάκριση των φύλων θα υφίστατο – υποθέτω – ανεξάρτητα από την συνείδησή μας: ως λέοντες θα την βγάζαμε αραχτοί ενόσω η λιονταρίνα θα πήγαινε για κυνήγι προκειμένου να τραφούν τα λιονταράκια της, ως βασίλισσες των μελισσών θα δεχόμασταν τον κατάλληλο για τη γονιμοποίησή μας κηφήνα και ως κηφήνες άχρηστοι πια θα δεχόμασταν στωικά τον θάνατό μας, ως κοκόρια θα φουσκώναμε περήφανα χωρίς κανέναν ιδιαίτερο λόγο, απλώς γιατί έτσι είναι το σουλούπι μας. Θα φέραμε το φύλο μας χωρίς καμιά ανάγκη να το «ορίσουμε».

Μακάρι να φτάσει (και λέω: θα φτάσει) κάποτε ο άνθρωπος σ’ εκείνη την ανώτερη ιστορική-κοινωνική βαθμίδα, που θα μπορεί να φέρει όχι μόνο το φύλο του αλλά όλη την ύπαρξή του χωρίς ανάγκη «ορισμού» της.  Όμως, στο προκείμενο θέμα, δεν πρόκειται καθόλου για κάτι τέτοιο. Ίσα-ίσα, με μια έννοια, πρόκειται ακριβώς για το αντίθετο…

Όμως, καλώς ή κακώς, ευτυχώς ή δυστυχώς, δεν είμαστε  απλώς ζώα, αλλά ζώα του ανθρώπινου είδους, και γι’ αυτό η φυσική διάκριση των φύλων αποκτά κοινωνική-ιστορική σημασία, και γι’ αυτό υπαγορεύει «ορισμούς» οι οποίοι αποτελούν τον δεσμό ανάμεσα  στην υλική πραγματικότητα και τη συνείδησή μας και ανάμεσα στα φυσικά και τα κοινωνικά χαρακτηριστικά του είδους μας, και για αυτό επίσης οι εκάστοτε-ιστορικά-καθορισμένες κοινωνικές ανάγκες υπαγορεύουν, αντίστροφα, τους «ορισμούς» που είναι κατάλληλοι ώστε να αποτελούν τον δεσμό ανάμεσα  στις κοινωνικές σχέσεις και την φυσική πραγματικότητα και, εν προκειμένω, τον δεσμό ανάμεσα στις κοινωνικές σχέσεις των δυο φύλων και την φυσική τους διάκριση. Και επίσης κατάλληλοι να αποτελούν, οι «ορισμοί» αυτοί, τον δεσμό στο εσωτερικό των κοινωνικών σχέσεων δηλαδή, εν προκειμένω, δεσμό των σχέσεων ανάμεσα στα δυο φύλα και της σχέσης αυτών των σχέσεων με τις συνολικές κοινωνικές σχέσεις. «Των σχέσεων της σχέσης με τις σχέσεις», αλλά με λίγο νηφάλια ανάγνωση βγαίνει συγκεκριμένο νόημα…

Στη θέση αυτής της υπαγόρευσης, που εκφράζει έναν δεσμό ανάμεσα στη φυσική πραγματικότητα και τις κοινωνικές σχέσεις και ταυτόχρονα ανάμεσα στις κοινωνικές σχέσεις τις ίδιες, ο νόμος που μόλις ψηφίστηκε αναγνωρίζει το φύλο ή, με δικά του λόγια, την «ταυτότητα φύλου» ως ατομική επιλογή (στηριγμένη κατά τους βουλευτές της πλειοψηφίας στο «βίωμα» και την «αίσθηση του σώματος»), θέτοντας ως μοναδικές προϋποθέσεις για αυτή την επιλογή την «δικαιοπρακτική ικανότητα» (δηλαδή την ηλικία των 18) και την ανυπαρξία – έως τότε – γάμου. Και αποτελεί, αυτό το τελευταίο, ένα σαφές δείγμα της αντίληψης που διέπει συνολικά το νομοθέτημα… Ένα σαφές δείγμα μιας αντίληψης προσανατολισμένης όχι προς την εξάλειψη του καταναγκασμού των κοινωνικών «ορισμών», αλλά αντίθετα προσανατολισμένης προς την αναγόρευση αυτών των «ορισμών» σε κοινωνική οντολογία: Και το ερώτημα δεν είναι γιατί ο νόμος βάζει αυτήν την προϋπόθεση (να μην είναι έγγαμο το άτομο που αλλάζει «ταυτότητα φύλου» ) ενώ τάχα θα έπρεπε να μην έχει ούτε αυτήν…

…Το ερώτημα είναι γιατί ο νόμος, με τις πρϋποθέσεις που θέτει, θεωρεί ως «ορίζουσα» κοινωνική πραγματικότητα τον νομικό θεσμό (δηλαδή τον γάμο), ενώ αγνοεί ως «ορίζουσα» την υλική πραγματικότητα της μητρότητας και, συνακόλουθα, της πατρότητας, που βέβαια σε καμιά περίπτωση δεν προϋποθέτουν τον «γάμο» (το αντίστροφο ισχύει δυνητικά και νομοπαραγωγικά) και σε καμιά περίπτωση δεν αποτελεί ο γάμος τη μοναδική μορφή νομικής αναγνώρισής τους.

Το ερώτημα, το ίδιο το «νομικό γεγονός», προδίδει απλώς την ολοκληρωτική αποστροφή του πρόσφατου νόμου προς την υλική φυσική και κοινωνική πραγματικότητα: Στη θέση τού μεταξύ τους δεσμού, στη θέση τού «ορισμού» τής μεταξύ τους σχέσης, ο νόμος εγκαθιστά, με τους δικούς του «ορισμούς», ένα πλέγμα «ατομικού βιώματος» (ως «θετικής» υποκειμενικής προϋποθεσης) και νομικών τύπων (ο «γάμος», ως αρνητική προϋποθεση: να μην είναι το άτομο έγγαμο), φαινομενικά αγνοώντας (αλλά στην πραγματικότητα συγκρουόμενος) με την την φυσική πραγματικότητα και την διάστασή της ως πραγματικότητας κοινωνικής, σαν οι ρυθμίσεις του να αφορούν μεν τον νομικό τύπο του «γάμου» αλλά να είναι άσχετες με το πραγματικό, φυσικό και κοινωνικό γεγονός της μητρότητας (και συνακόλουθα της πατρότητας).

*

Και έτσι, στη βάση της αντίληψης που τον διέπει και των τυπικών προϋποθέσεων που λόγω αυτής θεσπίζει, ο πρόσφατος νόμος εκπληρώνει τις προϋποθέσεις, οι οποίες επιτρέπουν την πραγμάτωση σεναρίων όπως το περιγραφόμενο στην αρχή του κειμένου. Δεν έχει, εν προκειμένω, σημασία η στατιστική «απιθανότητά» ενός τέτοιου σεναρίου. Σημασία έχει, «στενά» βλέποντας το ζήτημα, η θέσπιση των νομικών προϋποθέσεων της πραγμάτωσής του. Ευρύτερα, σημασία έχει ο λειτουργικός ρόλος του συγκεκριμένου νόμου στην κατεύθυνση της αποδόμησης, της αποσυγκρότησης των πραγματικών (και όχι νομικών-τυπικών) κοινωνικών σχέσων, οι οποίες είναι σχέσεις ατόμων που τις βιώνουν πραγματικά και όχι «υποκειμενικά». Σημασία έχει ο λειτουργικός του ρόλος  στην κατεύθυνση της αποδόμησης των κοινωνικών σχέσεων, όχι προς τον αντικειμενικό σκοπό της αντικατάστασής τους από κοινωνικές σχέσεις μιας ανώτερης ιστορικής βαθμίδας, αλλά με μόνο αντικειμενικό σκοπό την αποσυγκρότησή τους  καθεαυτές, δηλαδή την αποσυγκρότηση – αποδόμηση των ατόμων που τις βιώνουν: που δρουν πραγματικά εντός αυτών και που υφίστανται το αποτύπωμα της πραγματικότητάς τους. Διότι «βίωμα» σημαίνει, είναι, μια τέτοια διαδικασία και όχι η παθητική πρόσληψη του ενός ή του άλλου εύπλαστου «αισθήματος»…

Άλλωστε, μιλώντας για την αποδόμηση-αποσυγκρότηση των κοινωνικών σχέσεων γενικά, πρέπει να θυμόμαστε, ότι η αντικατάστασή τους από σχέσεις μιας ανώτερης ιστορικής βαθμίδας δεν επέρχεται σαν αποτέλεσμα αυτής της αποδόμησης. Επέρχεται σαν αποτέλεσμα της συγκρότησης, εντός των παλιών, των νέων σχέσεων που θα τις αντικαταστήσουν, σαν αποτέλεσμα της συγκρότησης των νέων σχέσεων ενάντια στην αποσυγκρότηση των παλιών και παρά τις ατομικές-κοινωνικές «συμπεριφορές» που αυτή η αποσυγκρότηση «αυθόρμητα» επιβάλλει, ενάντια και στις ίδιες τις παλιές σχέσεις που η εσωτερική δυναμική του σχηματισμού τους οδήγησε στην δική τους αποσυγκρότηση. Η ίδια η αποσυγκρότησή τους δεν οδηγεί στην ιστορικά προοδευτική αντικατάστασή τους, αλλά στην αναπαραγόμενη σε όλο και μεγαλύτερο βάθος αποσύνθεση του σχηματισμού τους. Αποσύνθεση που «βιώνεται» και ατομικά, σε αντίστοιχο βάθος. Και δεν υπάρχει μεγαλύτερο «βάθος» από το σημείο σύζευξης της σχέσης ανθρώπου – φύσης και της σχέσης του ανθρώπου με τον εαυτό του. Καθεαυτή η «αποσυγκρότηση» των κοινωνικών σχέσεων δεν οδηγεί στην αντικατάστασή τους από ιστορικά νέες, αλλά στη διαιώνιση  των όρων που επιβάλλουν ως κυρίαρχες σχέσεις τις παλιές και ως κυρίαρχη την ίδια τους την αποσυγκρότηση…

Γνωστό από την εποχή του θατσερισμού: «δεν υπάρχει κοινωνία, μόνο άτομα και οικογένειες». Η αποσυγκρότηση των κοινωνικών σχέσεων, μέχρι το σημείο της οριστικής ιδεολογικής άρνησής τους, ως στρατηγική αρχή διαιώνισης των εκμεταλλευτικών σχέσεων και εμβάθυνσης των σχέσεων εξουσίας του υπάρχοντος κοινωνικο-ιστορικού σχηματισμού…

*

Ας επιστρέψουμε, λίγο πριν το τέλος, στο σενάριο της αρχής: Ο «άντρας» η μαμά, η «γυναίκα» ο μπαμπάς, ή όπως αλλιώς μπορούν να συνδυαστούν οι φυσικές ιδιότητες και οι «έννοιες». Μπορεί κάποιος να ρωτήσει: «Γιατί όχι»; Κι επίσης: «Γιατί να υπάρχουν »μπαμπάς» και »μαμά»; Να υπάρχουν απλώς »γονείς»; Αλλά ίσως ούτε και »γονείς». Γιατί όχι;»

«Καλή ερώτηση», αλλά αυτός που ρωτάει θα όφειλε ο ίδιος να απαντήσει στην ερώτηση «γιατί ναι;».

Απάντηση που, όμως, δεν μπορεί να δοθεί, για τον λόγο ότι η κοινωνική – ιδεολογική «αφασία» που αποτελεί το περιεχόμενο τής  πρώτης ερώτησης, «γιατί όχι;», είναι ανίκανη να διαθέτει απάντηση και στη δεύτερη, «γιατί ναι;», που θα ήταν και η ουσιώδης ερώτηση. Ανίκανη να διαθέτει απάντηση, όσος βερμπαλισμός και όποιου είδους βερμπαλισμός κι αν  εμφανίζεται σαν τέτοια. Παρ’ όλα αυτά, έχει και ο κάθε τέτοιος βερμπαλισμός την δυνατότητα να επιχειρήσει μια τέτοια απάντηση ακόμα και σε αυτήν εδώ την ανάρτηση.

Όσο για το πρώτο ερώτημα, «γιατί όχι;», η απάντηση είναι: Όχι, γιατί στην περίπτωση της μητρότητας, της πατρότητας, δηλαδή της γονεϊκότητας, τα άτομα αναλαμβάνουν τους αντίστοιχους κοινωνικούς «ρόλους» όπως αυτοί προσδιορίζονται, καταρχήν, από τη φύσική πραγματικότητα, και όπως παραπέρα η φυσική αυτή πραγματικότητα εντάσσεται στους όρους του κάθε κοινωνικο-ιστορικού σχηματισμού. Όπως αυτοί οι όροι εντάσσουν αυτήν τη φυσική πραγματικότητα, και όχι όπως την αγνοούν ή συγκρούνται με αυτήν.  Και αναλαμβάνουν τα άτομα αυτούς τους κοινωνικούς «ρόλους», με αυτές τις φυσικές ιδιότητες που διαθέτουν, και με τις πραγματικές συνέπειες αυτών των φυσικών ιδιοτήτων, όχι λόγω των «ορισμών» του νόμου ή ευρύτερα των ανθρώπινων «αναλυτικών κατηγοριών», αλλά αντίθετα οι «ορισμοί» είναι τέτοιοι όπως οφείλουν να είναι για να ανταποκρίνονται σε αυτήν την φυσική πραγματικότητα και την μεταβαλλόμενη κοινωνική της διάσταση. Το αν αυτή η κοινωνική διάσταση αναδείξει, μεταβαλλόμενη καθώς είναι, νέες μορφές – και ποιες – των σχέσεων που πηγάζουν από τη φυσική πραγματικότητα (με μια λέξη: μητρότητα, με όλα όσα συνεπάγεται και με όλα όσα την συνεπάγουν), αυτό είναι ζήτημα που δεν επιδέχεται όλες τις πιθανές «λύσεις» που μπορεί να γεννήσει η ανθρώπινη φαντασία. Είναι ζήτημα που την λύση του αναδεικνύουν οι ανάγκες, οι αναγκαίες δυνατότητες (νομίζω πως μπορεί να εκφραστεί κανείς έτσι), των κοινωνικών σχέσεων εντός  των οποίων έρχονται μεταξύ τους τα άτομα και εν προκειμένω τα άτομα του «αντίθετου» φύλου σε φυσική (εκτός των άλλων) επαφή. Χωρίς «προφύλαξη»…

*

Θέλω να πιστεύω πως είναι φανερό (και αν δεν είναι φανερό, τότε ρητά δηλώνω), ότι όλα τα παραπάνω δεν αφορούν το υποτιθέμενο (ή οφειλόμενο) αντικείμενο του πρόσφατου νόμου, δηλαδή την αποκατάσταση της όποιας καθοριστικής αντίφασης, σύγκρουσης, ανάμεσα σε ατομικά βιολογικά και ψυχικά χαρακτηριστικά ή ανάμεσα στα ίδια και μόνο τα ατομικά βιολογικά χαρακτηριστικά. Αποκατάσταση για την οποία, άλλλωστε, δεν θα ήταν καθόλου το μοναδικό, το αποκλειστικά αναγκαίο μέσο η  τυπική αναγνώριση μιας ορισμένης «ταυτότητας φύλου».

Όλα τα παραπάνω αφορούν τις προϋποθέσεις που θέτει ο πρόσφατος νόμος, οι οποίες δεν συγκλίνουν σε αυτό το αντικείμενο, αλλά αντίθετα, με το περιεχόμενό τους, και επίσης με την «επικοινωνιακή» τυμπανοκρουσία που τον συνόδευσε, όχι δεν αποκαθιστούν τέτοιες καθοριστικές αντιφάσεις, αλλά εκπληρώνουν οι ίδιες αυτές προϋποθέσεις τούς όρους καθορισμού και αναπαραγωγής ομοειδών αντιφάσεων σε έκταση ευρύτερη από την υπάρχουσα. Εκπληρώνουν όχι τους όρους αναγνώρισης και αποκατάστασης τέτοιων αντιφάσεων,  αλλά όρους χειραγωγημένης εμφάνισής τους «παίζοντας» τόσο με τον ατομικό ψυχισμό ιδιαίτερα στη φάση της συγκρότησής του όσο και με τις κοινωνικές συνθήκες εντός των οποίων συγκροτείται ο ατομικός ψυχισμός, όπως επιχείρησα κάπως «συμπυκνωμένα» να περιγράψω στην προηγούμενη ανάρτηση.

Δεν συγκλίνουν σε αυτό, το παραπάνω αντικείμενο οι προϋποθέσεις που θέτει ο πρόσφατος νόμος, αλλά αντίθετα, «αποκεντρώνονται» στο κοινωνικό πεδίο σαν προϋποθέσεις γενεσιουργές των προβλημάτων που υποτίθεται ότι έρχονται να επιλύσουν, ακόμη και σαν προϋποθέσεις νομιμοποιητικές των αιτιών αυτών των προβλημάτων, στον βαθμό που οι αιτίες αυτές συνιστούν όχι απλώς ατομικές εκδηλώσεις αλλά κοινωνικές πληγές.

 

Advertisements

μια θέση περί επιλογής «ταυτότητας φύλου»

Μέσα στον κόσμο αυτόν και στις δοσμένες κοινωνικές σχέσεις, που είναι κοινωνικές σχέσεις γενικής αβεβαιότητας, το «αυθόρμητο» στοιχείο μεταφράζει, εσωτερικεύει, την κοινωνική αβεβαιότητα σε ατομική.  Το ανθρώπινο άτομο, και ιδιαίτερα το νέο άτομο, μη βρίσκοντας κοινωνικό έδαφος πάνω στο οποίο θα συγκροτήσει την προσωπικότητά του, χάνει και το προσωπικό του έδαφος, η κοινωνική αβεβαιότητα γίνεται δική του, υπαρξιακή αβεβαιότητα.

Κι αφού (αυτή) η εξουσία αδυνατεί απέναντι στο άτομο να  προσφέρει «λύση» στην κοινωνική αβεβαιότητα, αφού οι κοινωνικές επιλογές του ατόμου περιορίζονται όλο και πιο πολύ στην «τύχη» που του επιφυλάσσουν οι νόμοι της αγοράς, έρχεται, η εξουσία, και προσφέρει «λύσεις» στην ατομική αβεβαιότητα, έτσι ώστε να μην παραμείνει αυτή παροδική αλλά να αφήνει στην ατομική προσωπικότητα την σφραγίδα της, τη σφραγίδα της τυχαιότητας, τη σφραγίδα της αποσυγκρότησης, ώστε να γίνει αυτή αβεβαιότητα υλοποιημένη στην περιοχή που αγγίζει τον πυρήνα του ατομικού ψυχισμού.

Εκεί που οι διαχειριστές του συστήματος είναι ανίκανοι να προτείνουν κοινωνικές – παραγωγικές επιλογές στους δεκαπεντάχρονους, με μια «χαλαρή» νομοθετική  παρέμβαση, παρέμβαση σε  ζητήματα υπαρξιακά, θεσμοθετούν την ηλικία των 15 σαν ηλικία επιλογής «ταυτότητας φύλου».

Και το κάνουν αυτό σε ένα «κοινό» που εν μέσω τέτοιων κοινωνικών σχέσεων δυσχεραίνεται να συγκροτήσει όχι «ταυτότητα φύλου» αλλά προσωπική ταυτότητα γενικά: Εκεί που το άτομο είναι οι κοινωνικές του σχέσεις, εκεί που αυτές είναι σχέσεις αβεβαιότητας, εκεί και το άτομο συγκροτείται σαν προσωποποιημένη αβεβαιότητα, σαν ταυτότητα ατομικής αβεβαιότητας, αβεβαιότητας σε όλο το πεδίο της ύπαρξης που αποτελεί την «ταυτότητα». Και την ίδια στιγμή «καλείται» το άτομο να επιλέξει και «ταυτότητα φύλου» με πρωταρχικό γνώμονα την τυχαιότητα και την συγκυρία, την προϊούσα έλλειψη επιλογής με κοινωνική αναφορά.

Δεν θέλω να κάνω χαρακτηρισμούς για το περιεχόμενο της (αντι)μορφωτικής επίδρασης τέτοιων θεσμοθετήσεων: στην οξύτητα των χαρακτηρισμών θα χανόταν η ουσία…

Κι αν τέτοιες νομοθετικές παρεμβάσεις προκαλούν αντιδράσεις κυμαινόμενες μεταξύ ορθολογικού και ανορθόλογου, αυτό δεν οφείλεται σε τελική ανάλυση σε θρησκευτικές αναφορές, αλλά στο γεγονός ότι πρόκειται για παρεμβάσεις, και τέτοιες παρεμβάσεις, σε ζητήματα του ανθρώπινου ψυχισμού, της ανθρώπινης ύπαρξης. Γι’ αυτό και τα λόγια, ίσως, δεν επαρκούν.

 


ανθρώπινη φύση

Διαδόθηκε στην αγορά πως οι κρατούντες

επιδοθήκανε σε φιλοσοφική αντιδικία

γύρω από υψίστης σημασίας αντικείμενο

ως λέγεται ότι είναι αυτό της «φύσης του ανθρώπου».

Ο ένας υποστήριξε πως «αντιτίθεται

η κοινωνική ισότητα στου άνθρωπου τη φύση»,

πως της κοινωνικής ισότητας το εγχείρημα

 «καταστρατήγηση ατομικών δικαιωμάτων

μα και της ίδιας της δημοκρατίας» συνεπάγεται.

(Κι ένας καλός του μαθητής

ή μήπως δάσκαλος;

συνηγορώντας

«άνισα ζούνε τα αρνιά κι οι λύκοι», είπε,

άρα είναι «μάταιη και μεταξύ των λύκων η ισότης».

Μα ποιος του δίνει τώρα εκείνου σημασία!)

Ανταπαντών στον πρώτο ο δεύτερος αμέσως

ανέκραξε «μα που το είδε αυτός αυτό γραμμένο;»

(Γραμμένο ίσως να μην είναι αυτό, ούτε και τ’ άλλο.

Μα ίσως και τα δυο να ’ναι γραμμένα

σε αναρτήσεις του τουίτερ και του φέισμπουκ).

Και ως τρόπαιο της φιλοσοφικής του νίκης

κήρυξε «στήριξη των μικρών έναντι των μεγάλων»

στήριξη των αρνιών απέναντι στους λύκους

(στήριξη των αρνιών από τους λύκους, εννοούσε)

«των ανισχύρων απέναντι στους ισχυρούς»

που αρνιά είναι οι πρώτοι και οι δεύτεροι είναι λύκοι,

ως φαίνεται,

αν κι είναι άνθρωποι και οι μεν και οι δε 

(που μάταιη μεταξύ τους η ισότης

όπως κι η ισότητα ανάμεσα στους λύκους,

μια που οι λύκοι τρων τ’ αρνιά

κι όχι τ’ αρνιά τους λύκους, το κατάλαβες;)

Και θα στηρίξει, είπε, τους ανίσχυρους, ο Τσίπρας,

ο καλός τσοπάνος, τσοπανόσκυλο καλό,

έναντι των ισχυρών,

και τους μικρούς έναντι των μεγάλων.

Και όχι ο Κούλης, που τ’ αρνιά

θ’ αφήσει αφύλαχτα να τρων οι λύκοι.

Μα έμεινε άγραφη για ακόμη μια φορά

η ιστορία της ανθρώπινης της φύσης.

Υπάρχουν, είπανε, μικροί κι ανίσχυροι

και απέναντί τους οι μεγάλοι και ισχυροί.

Κι έτσι συμφώνησαν των δυο σχολών οι φιλοσόφοι:

του νες καφέ φραπέ μα και του φρέντο καπουτσίνο.

Ανίδεοι παραμένοντας και οι δυό, σαν να ξορκίσαν

της φύσης του άνθρωπου την αέναη απειλή,

τέτοια στο δρόμο τους ποτέ τους να μη βρουν, ελπίζοντας,

σαν την ανθρώπινη τη φύση να μην κουβανούν εντός τους.

Φύση από αίμα κόκαλα και νεύρα

και πνεύμα που τη διαλύει στα εξ ων συντέθη

για χρόνια πολιόρκαγε τη Ρώμη

και σταύρωσε χιλιάδες κατά μήκος της Αππίας.

Φύση που βιάζεται για την τροφή της

καθημερνώς και όχι πότε-πότε

και για μια στέγη, κάθε μέρα

για ένα ρούχο

φως νερό τηλέφωνο

θέρμανση στην παγωνιά

ημερομίσθιο μεροδούλι μεροφάι

κοκτέιλ-πάρτυ στη θαλαμηγό

ύψιστες αποδόσεις τίτλων χαρτοφυλακίου

αναλωνόμενη σε πρόσθετη εργασία φύση

(ζήτημα αν αρκετή και η αναγκαία)

για φύση που την ξένη εργασία συσσωρεύει ολοένα

και η μία φύση δεν ανέχεται την άλλη

δεν τη γνωρίζει σαν ανθρώπινη δική της.

Θωρακισμένο όχημα πολυτελείας

(θώρακας απεμπλουτισμένου ουρανίου)

τη φύση του εκμεταλλευτή την περιβάλλει

όμοια σαν κι η φιλοσοφία του

η υψηλή και εκλεκτή συγκίνησή του

που αποστολή της ν’ αποστρέφεται

και Κύκλωπες και Λαιστρυγόνες

και άγριους Ποσειδώνες που φοβάται,

του καταπιεζόμενου, που τον εκμεταλλεύονται, τη φύση.

Διαρκούσης της ανθρώπινης προϊστορίας

δεν είναι μιά η φύση αλλά δύο:

φύση του καταπιεστή

και φύση του καταπιεζόμενου.

Κι αν μένει η ανάμνηση μιας μόνης φύσης

μα πολλαπλής όσες οι ανθρώπινες φυλές

που άνθρωπος σήμαινε τής κάθε μιας το όνομα

και άνθρωπου δίκιο έξω της δεν λογιζόταν,

κι αν ήταν άνθρωπος ο κάθε αδερφός,

τώρα είναι αδερφός ο κάθε άνθρωπος.

Γι’ αυτό του ανθρώπου η φύση θα γκρεμίσει

το κάθε τι που την μποδίζει να υπάρξει.

Να πνιγούνε στο αίμα μας ή να πνιγούνε στο πύον τους;

Ιδού η απορία.

(Το πρόβλημα δεν είναι στα τομάρια σας

αχ ησυχάστε

μα μοναχά στην υλική κοινωνική σας θέση).


Η πρώτη πρώτου με τ’ όνομα

Από πρώτη πρώτου, λέει, είναι διάφορα στο πρόγραμμα, κι αυτά που ξέρουμε να τα ξεχάσουμε. Όπου κι αν κοιτάξεις παραμονεύει η πρώτη πρώτου. Η πρώτη πρώτου καραδοκεί.

Θυμάμαι σαν σε παιδικό όνειρο, το ’73 ή το ’74, τότε που στην Τιβι είχε Καραγκιόζη του Σπαθάρη, σε μια εκπομπή λοιπόν ο Ευγένιος έβγαλε στη σκηνή δύο μπαρμπαγιώργους που πιαστήκαν μεταξύ τους στα χέρια…

Εμείς αυτήν την πρώτη πρώτου του νέου έτους μάλλον χρειαζόμαστε δύο αϊβασίληδες…

Ο ένας αϊβασίλης ξέρουμε τι μας φέρνει… Εκτός από τα διεθνή του δώρα, τις συμμαχικές και ταυτόχρονα εχθρικές σχέσεις όλων με όλους και όλων ενάντια σ’ όλους στο γεωγραφικό τόξο από Συρία-Ιράκ μέχρι Ουκρανία και όσα αυτές οι σχέσεις κυοφορούν, είναι και τα εσωτερικά του δώρα – πέρα από τους «καρπούς» της «αξιολόγησης» σε εργασιακά κ.ά., πέρα κι από τον εσωτερικό πόλεμο εναντίον των «οφειλετών» πάσης κατηγορίας – που κατά τα λοιπά περιγράφονται με τη δική τους σαφήνεια στον κρατικό προϋπολογισμό:

α) Ο περσινός προϋπολογισμός προέβλεπε άμεσους φόρους ύψους 20,048 δισ. ευρώ. Ο φετινός προβλέπει 20,415 δισ. ευρώ (εισηγητική έκθεση προϋπολογισμού, πίνακας 3.2, σελίδα 57). Μήπως πάει τα μυαλό σας από ποιους θα πάρουν τα επιπλέον;

β) Ο περσινός προϋπολογισμός προέβλεπε έμμεσους φόρους ύψους 24,7 δισ. ευρώ. Ο φετινός προβλέπει 26,4 δισ. ευρώ (ο.π). Μήπως πάει τα μυαλό σας από ποιους θα πάρουν τα επιπλέον;

γ) Ο περσινός προϋπολογισμός προέβλεπε δαπάνες για μισθούς και συντάξεις (συν ΕΚΑΣ) ύψους 29,334 δισ. ευρώ. Ο φετινός προβλέπει 28,326 δισ. ευρώ (ο.π). Μήπως πάει το μυαλό σας από ποιους θα τα πάρουν; Λέτε η μείωση 1 δισ. ευρώ σε μισθούς και συντάξεις να προέλθει από μειώσεις στους μισθούς και τις συντάξεις των τραπεζιτών, των εργολάβων, των εφοπλιστών;

δ) Ο περσινός προϋπολογισμός προέβλεπε φόρους εισοδήματος 12,025 δισ. ευρώ. Ο φετινός προβλέπει 13,7 δισ. ευρώ (εισηγητική έκθεση, πίνακας 3.4, σελίδα 60). Μήπως πάει τα μυαλό σας από ποιους θα τα πάρουν;

ε) Πέρσι – σύμφωνα με τις εκτιμήσεις πραγματοποιήσεων – τα Νομικά Πρόσωπα στην Ελλάδα πλήρωσαν φόρους ύψους 3,478 δισ. ευρώ. Ο φετινός προβλέπει ότι θα πληρώσουν 3,2 δισ. ευρώ (ο.π). Βλέπετε σε συνθήκες «πρωτοδεύτερης φοράς Αριστεράς» συμβαίνει ό,τι συμβαίνει σε συνθήκες παντοτινής Δεξιάς: Όταν οι φόροι για τον λαό αυξάνονται, οι φόροι για το μεγάλο κεφάλαιο, μειώνονται …

στ) Ο περσινός προϋπολογισμός προέβλεπε έσοδα από ΦΠΑ ύψους 14,4 δισ. ευρώ. Ο φετινός προβλέπει 15,5 δισ. ευρώ (ο.π). Μήπως πάει τα μυαλό σας από ποιους θα τα πάρουν; 

***

Αυτά λοιπόν φέρνει ο ένας αϊβασίλης, ο γνωστός μας.

Χρειαζόμαστε τώρα κι έναν δεύτερο αϊβασίλη, που θα μας φέρει οργάνωση και πάλη ενάντια στην πολιτική των αναγκών του κεφαλαίου, οργάνωση και πάλη για την πολιτική των κοινωνικών λαϊκών αναγκών.

Τέτοιος αϊβασίλης μπορεί και πρέπει να γίνει ο καθένας και η καθεμιά.


ένας αφορισμός

Μέσα στις συνθήκες του καπιταλισμού, και ιδιαίτερα της καπιταλιστικής κρίσης,  το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι από τη δίψα για ζωή αφαιρούνται οι υλικές προϋποθέσεις της ικανοποίησής της, ότι χτυπιούνται και καταστρέφονται υλικές προϋποθέσεις ικανοποίησης ανθρώπινων αναγκών.

Αυτό αποτελεί την οικονομική πλευρά του προβλήματος.

Όμως δεν πλήττονται μόνο οι προϋποθέσεις ικανοποίησης της δίψας για τη ζωή.

Πλήττεται και η ίδια η δίψα για ζωή, πλήττεται η ανάγκη της δίψας για ζωή.

***

Αυτοί που διψάνε για ζωή, τη διεκδικούν. Για την εξουσία του συστήματος της εκμετάλλευσης ασφάλεια απέναντι στις διεκδικήσεις των διψασμένων σημαίνει καταστροφή της ανάγκης τους να διψούν.

Κι όπως η εμπράγματη σχέση κεφάλαιου – μισθωτής εργασίας αποτελεί από μόνη της τον αποτελεσματικότερο μηχανισμό πειθάρχησης της δεύτερης στο πρώτο, παρόμοια και η δίψα για ζωή που δε βρίσκει ζωή να ξεδιψάσει, σβήνει από μόνη της τον πόνο του ανεκπλήρωτού της με την αυτοκαταστροφή της, με την καταστροφή του εαυτού της σαν ανάγκη της ζωής του ανθρώπου, που είναι – τέτοια ανάγκη – η δίψα του ανθρώπου για ζωή.

Κι από κοντά έρχονται τα κηρύγματα της κυρίαρχης ιδεολογίας, η τηλεόραση και το διαδίκτυο, η θρησκεία, το σχολικό πρόγραμμα, οι οικογενειακές σχέσεις, το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα, να ενθαρρύνουν και να ολοκληρώσουν το έργο της αυτοκαταστροφής.

***

Για να δικεδικήσουμε τη ζωή, πρέπει πρώτα να διεκδικούμε τη δίψα για ζωή και την ανάγκη γι’ αυτή τη δίψα.

 


ΠΩΣ ΝΑ ΑΥΞΗΣΕΤΕ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΣΑΣ – ΓΙΝΕΤΕ ΠΛΟΥΣΙΟΙ ΑΚΟΛΟΥΘΩΝΤΑΣ ΤΗ ΜΟΝΑΔΙΚΗ «ΜΕΘΟΔΟ ΜΑΡΞ» – ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΥΜΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΓΙΑ ΕΣΑΣ – ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΒΗΜΑ ΠΡΟΣ ΒΗΜΑ ΣΕ ΔΕΚΑ ΑΠΛΑ ΒΗΜΑΤΑ Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΜΕΘΟΔΟΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΣΟΦΟΥ – ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΛΟΓΩ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗΣ – ΠΡΟΛΑΒΕΤΕ!!!

ΠΩΣ ΝΑ ΑΥΞΗΣΕΤΕ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΣΑΣ – ΓΙΝΕΤΕ ΠΛΟΥΣΙΟΙ ΑΚΟΛΟΥΘΩΝΤΑΣ ΤΗ ΜΟΝΑΔΙΚΗ «ΜΕΘΟΔΟ ΜΑΡΞ» – ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΥΜΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΓΙΑ ΕΣΑΣ – ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΒΗΜΑ ΠΡΟΣ ΒΗΜΑ ΣΕ ΔΕΚΑ ΑΠΛΑ ΒΗΜΑΤΑ Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΜΕΘΟΔΟΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΣΟΦΟΥ – ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΛΟΓΩ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗΣ – ΠΡΟΛΑΒΕΤΕ!!!

Δεν υπήρξε στην ιστορία πιο «ΛΥΣΣΑΣΜΕΝΟΣ» εχθρός των πλουσίων από τον μεγάλο ΣΟΦΟ Κάρολο Μαρξ. Ο ΜΑΡΞ αφιέρωσε τη ζωή του προκειμένου ΝΑ ΔΕΙ ΤΟΥΣ ΠΛΟΥΣΙΟΥΣ ΝΑ ΕΞΑΦΑΝΙΖΟΝΤΑΙ. Και σαν σοφός που ήταν κατανόησε ότι πρέπει οι πλούσιοι να χτυπηθούν ΑΜΕΙΛΙΚΤΑ ΜΕ ΤΑ ΙΔΙΑ ΤΟΥΣ ΤΑ ΜΕΣΑ. Για να μπορέσει να φέρει εις πέρας αυτό το έργο το οποίο αποτελούσε γι’ αυτόν «ΣΚΟΠΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ», αφιέρωσε μεγάλο μέρος της μελετώντας ΣΠΑΝΙΑ ΕΡΓΑ έτσι ώστε να ανακαλύψει το ΜΥΣΤΙΚΟ των πλουσίων, «ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΡΥΒΟΥΝ» για να απολαμβάνουν ανεμπόδιστοί τις ΗΔΟΝΕΣ που τους προσφέρει το ΧΡΗΜΑ. Και καθώς ήταν «ΤΕΡΑΣ ΕΠΙΜΟΝΗΣ», ο Μαρξ κατόρθωσε να αποσπάσει από την «ΣΦΙΓΓΑ» του πλούτου τα πιο ΑΠΟΚΡΥΦΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΗΣ.

Αυτά τα ΜΥΣΤΙΚΑ σας παρουσιάζουμε σήμερα, ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ, και σας δίνουμε μια ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΗΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ (ΛΟΓΩ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗΣ) μοναδική ΕΥΚΑΙΡΙΑ να τα κάνετε ΔΙΚΑ ΣΑΣ. Και όχι μόνο να αυξήσετε τον «θησαυρό» των ΓΝΩΣΕΩΝ σας, αλλά και να αποκτήσετε έναν ΑΛΗΘΙΝΟ ΘΗΣΑΥΡΟ αν ακολουθήσετε  τις συμβουλές του μεγάλου ΣΟΦΟΥ, όπως εμείς τις παρουσιάζουμε για ΕΣΑΣ, τους αγαπημένους μας αναγνώστες, ΒΗΜΑ ΠΡΟΣ ΒΗΜΑ!!!

Ένα ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΚΑ κατόρθωμα ΚΑΡΠΟΣ μιας ζωής ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗΣ στο έργο του μεγάλου σοφού ΑΠΟΣΤΑΓΜΑ συμπυκνωμένης σοφίας των 28 ΜΥΣΤΙΚΩΝ ΣΕΛΙΔΩΝ του ΣΠΟΥΔΑΙΟΥ βιβλίου του  «ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ».

Από τους ΜΕΓΑΛΟΥΣ ΤΡΕΙΣ ΤΟΜΟΥΣ και τις ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ΤΟΥΣ, διαλέξαμε και ΣΥΜΠΥΚΝΩΣΑΜΕ για εσάς τις ΑΠΟΚΡΥΦΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ των σελίδων 179-207 του ΠΡΩΤΟΥ ΤΟΜΟΥ. ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΕΛΕΓΞΕΤΕ ΚΑΙ ΜΟΝΟΙ ΣΑΣ.

Εκμεταλλευτείτε ΤΩΡΑ τις συμβουλές του πιο ΑΣΠΟΝΔΟΥ εχθρού των ΠΛΟΥΣΙΩΝ στην ιστορία του σύμπαντος, ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΤΕ ΕΣΕΙΣ ΠΛΟΥΣΙΟΙ!!! Με ΔΕΚΑ ΜΟΝΟ ΑΠΛΑ ΒΗΜΑΤΑ!!!

ΒΗΜΑ ΠΡΩΤΟ – ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Είστε «κάτοχος χρήματος».

Δηλαδή ακόμη είστε μόνο «καπιταλιστής – κάμπια» και θέλετε να μεταμορφωθείτε σε «καπιταλιστή – πεταλούδα».

Ακολουθήστε προσεκτικά τις οδηγίες που σας παρουσιάζουμε στη συνέχεια και το όνειρο της κάμπιας θα γίνει πραγματικότητα πεταλούδας.

HIC RHODUS HIC SALTA! (ΙΔΟΥ Η ΡΟΔΟΣ ΙΔΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΠΗΔΗΜΑ!)

ΒΗΜΑ ΔΕΥΤΕΡΟ – ΠΡΟΜΗΘΕΥΤΕΙΤΕ ΤΑ ΚΑΤΑΛΛΗΛΑ ΥΛΙΚΑ

FAQ

1) Πού θα βρω τα υλικά που χρειάζομαι για να γίνω πλούσιος;

Τα υλικά που χρειάζεστε για να γίνετε πλούσιος θα βρείτε μαζί με ό,τι άλλο επιθυμείτε στην «σφαίρα κυκλοφορίας των εμπορευμάτων» ή «αγορά».

Είστε «κάτοχος χρήματος» και θέλετε να γίνετε κάτοχος περισσότερου χρήματος. Αξίζει τον κόπο να ξοδέψετε τα χρήματά σας αν πρόκειται έτσι να αποκτήσετε περισσότερα!

2) Ποια υλικά πρέπει να προμηθευτώ;

Αυτό που σας χρειάζεται για τον σκοπό σας είναι ένα εμπόρευμα που η  «αξία χρήσης» του (η χρησιμότητά του) να ’χει την ιδιόμορφη ιδιότητα να’ ναι πηγή «αξίας». Ένα εμπόρευμα που, αφού το αποκτήσετε αγοράζοντάς το, θα το καταναλώσετε και που με το να το καταναλώσετε, με το να το ξοδέψετε, δεν θα «δώσετε» αλλά θα «πάρετε». Ένα εμπόρευμα που η κατανάλωση του  έχει ως αποτέλεσμά της όχι μόνο την εξαφάνισή του αλλά την εμφάνιση ενός νέου εμπορεύματος!

ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ!!! ΠΡΙΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΤΕ ΝΑ ΓΙΝΕΤΕ ΠΛΟΥΣΙΟΣ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΣΤΕΙΤΕ ΜΕ ΜΙΑ ΛΕΜΟΝΟΚΟΥΠΑ!!! ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΙΣ ΟΔΗΓΙΕΣ:

Α. Πιέστε την λεμονόκουπά σας  γερά μέσα στη χούφτα σας πάνω από ένα δοχείο.

Β. Πετάξτε την λεμονόκουπά σας στον κάδο απορριμμάτων.

Γ. Ελέγξατε το δοχείο σας: πρέπει να είναι γεμάτο καθαρό χυμό λεμονιού. Αν όχι επαναλάβετε τα προηγούμενα βήματα.

3) Έκανα το πείραμα και πέτυχε. Γιατί δεν έγινα πλούσιος;

Δεν γίνατε πλούσιος διότι:

α) Ο χυμός λεμονιού υπήρχε ήδη στην λεμονόκουπα που στύψατε  Αν την αγοράσατε και την πληρώσατε, τότε αγοράσατε και πληρώσατε μαζί της και τον χυμό της, δεν πλουτίσατε επομένως.

β) Στύψατε την λεμονόκουπα μόνος σας.

ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ!!! ΕΙΝΑΙ ΑΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΠΛΟΥΤΙΣΕΤΕ ΑΝ ΣΤΥΒΕΤΕ Ο ΙΔΙΟΣ ΤΗΝ ΛΕΜΟΝΟΚΟΥΠΑ ΠΟΥ ΑΓΟΡΑΣΑΤΕ!

γ) Αυτό που πρέπει να αποκτήσετε για να πλουτίσετε  είναι μια λεμονόκουπα την οποία θα αγοράσετε άδεια αλλά με την βοήθεια στυψίματος θα σας δώσει χυμό.

ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΣΤΕΙΤΕ ΜΕ ΜΟΥΣΤΟ ΣΤΑΦΥΛΙΟΥ! ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΤΕ ΤΟΝ  ΜΟΥΣΤΟ ΜΕΤΑΤΡΕΠΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΣΕ ΚΡΑΣΙ!! ΒΕΒΑΙΩΘΕΙΤΕ ΟΤΙ Ο ΔΙΚΟΣ ΣΑΣ ΜΟΥΣΤΟΣ ΜΕΤΑΤΡΕΠΕΤΑΙ ΣΕ ΔΙΚΟ ΣΑΣ ΚΡΑΣΙ!!!

4) Είμαι καπιταλιστής – κάμπια και το πείραμα με τη λεμονόκουπα πέτυχε αλλά δεν έγινα πλούσιος και το κρασί του μούστου μου έγινε δικό μου κρασί. Που θα βρω όμως την άδεια «λεμονόκουπα» που θα μου δώσει χυμό για να γίνω πλούσιος;

Η «άδεια λεμονόκουπα που σας δίνει χυμό» ήταν απλώς παράδειγμα για να καταλάβετε τι πρέπει να αποκτήσετε.

Στην πραγματικότητα αυτό που πρέπει να βρείτε στην αγορά είναι ένα ειδικό εμπόρευμα «ικανότητας για εργασία», το οποίο ονομάζεται «εργατική δύναμη».

ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ!!!

ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΣΤΕ ΜΟΝΟ «ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ» ΠΟΥ ΠΡΟΜΗΘΕΥΕΙ Η ΑΓΟΡΑ!!!

ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΜΗΝ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕΤΕ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΣΑΣ «ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ». ΑΝΤΙ ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΚΑΝΤΕ ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΤΗΝ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ΕΝΟΣ ΑΛΛΟΥ!!!

ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΤΕ ΟΤΙ ΠΡΟΜΗΘΕΥΟΜΕΝΟΣ ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ «ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ» ΤΗΝ ΑΠΟΚΤΑΤΕ ΣΑΝ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΣΑΣ ΜΟΥΣΤΟ ΠΟΥ ΣΑΣ ΔΙΝΕΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΑΣ ΚΡΑΣΙ. (ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ 2)!!!

5) Πώς θα βρω αυτό το εμπόρευμα; «Εργατική δύναμη»;;; Τι είναι αυτό;;;!!!

Εσείς που αναζητείτε «εργατική δύναμη» θα την βρείτε στην αγορά όπου συνήθως βρίσκεται προς πώληση και περιμένει τον αγοραστή της.

Γιατί να μην είστε εσείς αυτός!!!

Όταν λέμε εργατική δύναμη ή ικανότητα για εργασία εννοούμε το σύνολο των φυσικών και πνευματικών ικανοτήτων που υπάρχουν στο σώμα, στη ζωτική προσωπικότητα ενός ανθρώπου και που τις βάζει σε κίνηση κάθε φορά που παράγει οποιουδήποτε είδους αξίες χρήσης.

Μην σας απασχολεί πώς βρέθηκε η «εργατική δύναμη» στην αγορά! Σίγουρα η φύση δεν παράγει από τη μια μεριά κατόχους χρήματος ή εμπορευμάτων και από την άλλη ανθρώπους που κατέχουν μόνο τις εργατικές τους δυνάμεις. Η σχέση αυτή είναι το αποτέλεσμα μιας ιστορικής εξέλιξης που προηγήθηκε, αλλά εσείς θέλετε μόνο το χρήμα σας να γίνει «κεφάλαιο» και από «καπιταλιστής – κάμπια» να γίνετε «καπιταλιστής – πεταλούδα». Για εσάς αρκεί ότι το κεφάλαιο γεννιέται μόνο εκεί όπου ο κάτοχος μέσων παραγωγής και μέσων συντήρησης βρίσκει στην αγορά τον ελεύθερο εργάτη σαν πωλητή της εργατικής του δύναμης και αυτός ο ένας ιστορικός όρος περικλείνει μέσα στου μιαν ολόκληρη παγκόσμια ιστορία. Εκμεταλλευτείτε την ευκαιρία: το σύμπαν έχει συνωμοτήσει για να πραγματοποιηθούν οι επιθυμίες σας!!!

ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ!!!

ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΤΕ ΟΤΙ ΕΙΣΤΕ ΝΟΜΙΚΩΣ ΙΣΟΤΙΜΟΙ ΜΕ ΤΗΝ «ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ» ΠΟΥ ΑΓΟΡΑΖΕΤΕ. ΕΙΣΤΕ ΑΓΟΡΑΣΤΗΣ ΚΑΙ ΣΥΝΑΛΛΑΣΕΣΘΕ ΜΕ ΤΟΝ ΠΩΛΗΤΗ ΤΗΣ. ΜΗΝ ΕΠΙΤΡΕΨΕΤΕ ΣΤΟΝ ΠΩΛΗΤΗ «ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ» ΝΑ ΣΑΣ ΕΞΑΠΑΤΗΣΕΙ!!!

ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ!!!

ΠΡΟΜΗΘΕΥΤΕΙΤΕ «ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ» ΜΟΝΟ ΣΕ ΠΟΣΟΤΗΤΕΣ ΛΙΑΝΙΚΗΣ ΑΓΟΡΑΣ! ΑΓΟΡΕΣ ΧΟΝΔΡΙΚΗΣ ΣΑΣ ΕΠΙΒΑΡΥΝΟΥΝ ΜΕ ΕΞΟΔΑ ΚΥΡΙΑΚΩΝ ΚΑΙ ΑΡΓΙΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑΤΡΕΠΟΥΝ ΤΟΝ ΠΩΛΗΤΗ ΣΕ «ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ» ΣΑΣ ΠΟΥ ΣΑΣ ΕΠΙΒΑΡΥΝΕΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΣΑΝ ΝΑ ΗΤΑΝ ΣΩΓΑΜΠΡΟΣ. ΑΠΟΦΥΓΕΤΕ «ΥΠΟΔΟΥΛΩΣΗ» ΤΗΣ «ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ» ΩΣΤΕ ΝΑ ΤΗΝ ΒΡΙΣΚΕΤΕ ΠΑΝΤΟΤΕ ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΤΗΝ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΠΛΟΥΤΙΣΕΤΕ!!!

6) Πόσα χρήματα θα πληρώσω για να αποκτήσω «εργατική δύναμη»;

Όπως η αξία κάθε άλλου εμπορεύματος, και η αξία της «εργατικής δύναμης» καθορίζεται από το χρόνο εργασίας που είναι αναγκαίος για την παραγωγή της.

Ο χρόνος εργασίας που είναι αναγκαίος για την παραγωγή της «εργατικής δύναμης» αναλύεται στο χρόνο εργασίας που είναι αναγκαίος για την παραγωγή των μέσων συντήρησης του κατόχου της, που συνήθως είναι ζωντανό άτομο και παραδίδεται σε εσάς μαζί με την «εργατική δύναμη» αποτελώντας την συσκευασία του προϊόντος.

Με άλλα λόγια η αξία της «εργατικής δύναμης» είναι η αξία των μέσων συντήρησης που είναι αναγκαία για τη συντήρηση του κατόχου της (συσκευασίας).

Αν υποθέσουμε ότι η εργάσιμη μέρα διαρκεί 12 ώρες και ότι σ’ αυτή τη μάζα των εμπορευμάτων που είναι κατά μέσο όρο καθημερινά αναγκαία για τη συντήρηση του κατόχου της «εργατικής δύναμης» περιέχονται 6 ώρες κοινωνικής εργασίας, τότε για την καθημερινή παραγωγή της «εργατικής δύναμης» απαιτείται μισή μέρα εργασίας.

Αυτό το ποσό εργασίας που απαιτείται για την καθημερινή της παραγωγή αποτελεί την ημερήσια αξία της «εργατικής δύναμης».

Αν η μισή μέρα κοινωνικής εργασίας παριστάνεται επίσης με ένα χρυσό τάλιρο, τότε το τάλιρο είναι η τιμή που ανταποκρίνεται στην ημερήσια αξία της «εργατικής δύναμης».

Αν ο κάτοχός της «εργατικής δύναμης» την προσφέρει για πώληση προς ένα τάλιρο τη μέρα, τότε η τιμή πώλησής της είναι ίση με την αξία της και, εσείς, που σύμφωνα με την προϋπόθεσή μας είστε ο «κάτοχος του χρήματος» που σας έχει κυριέψει το πάθος να μετατρέψετε τα τάλιρά σε κεφάλαιο, πληρώστε αυτή την αξία!

ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ!!!

α΄. Αν οι παραπάνω οδηγίες σας φαίνονται δυσνόητες απευθυνθείτε σε δικηγόρο.

β΄. Σε κάθε περίπτωση μια ημερήσια «εργατική δύναμη» θα σας κοστίσει τα χρήματα που χρειάζονται ώστε ο κάτοχός της που σας την μεταβίβασε με πώληση να τραφεί μια ημέρα. Προτιμήστε άτεκνο κάτοχο (συσκευασία) προκειμένου να μην επιβαρυνθείτε με την ημερήσια τροφή των τέκνων αυτού.  Προτιμήστε κάτοχο «εργατικής δύναμης» με ιδιόκτητη κατοικία προκειμένου να μην επιβαρυνθείτε ημερησίως με το 1/30 του μηνιαίου ενοικίου αυτού. Σε περίπτωση που εντοπίσετε συνδικαλιστικό καρτέλ καταγγείλετε αμελητί παράβαση νόμων ελεύθερης αγοράς.

Για διευκρινίσεις και πληροφορίες, Εδμόνδος Χλαπατσόπουλος, δικηγόρος, τηλ. 548624458775 (ώρες γραφείου).

ΒΗΜΑ ΤΡΙΤΟ – ΜΑΘΑΙΝΟΝΤΑΣ ΠΩΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ – ΚΑΝΟΝΕΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ

ΠΡΟΣΟΧΗ!!!

@ Μη ανοίγετε τη συσκευασία για να δείτε τον μηχανισμό λειτουργίας. Κίνδυνος αχρήστευσης του προϊόντος.

@ Ακατάλληλο για  παιδία κάτω των 5 ετών. Περιέχει μικρά τμήματα  που μπορούν να τα καταπιούν.

@ Το προϊόν χρησιμοποιείται από παιδιά μόνο με την επίβλεψη ενηλίκων.

@ Σε περίπτωση κατάποσης τηλεφωνήστε στο κέντρο δηλητηριάσεων ή συμβουλευτείτε τον γιατρό σας.

@ Αποσυνδέστε το προϊόν όταν μένει εκτός χρήσης.

@ Υπερθέρμανση του προϊόντος μπορεί να οδηγήσει σε έκρηξη.

@ Σε περίπτωση εκρήξεως προϊόντος καλέσατε Μονάδες Αποκαταστάσεως Τάξεως.

@ Κατά το παρελθόν αναφερθείσες παρενέργειες (ωράριο, κοινωνική ασφάλιση, συλλογική σύμβαση κ.ά.) αντιμετωπίστηκαν με επέμβαση του στρατού και του στόλου.

@ Μην δώσετε σημασία σε αυτές τις παρενέργειες, συνεχίστε να παίρνετε την «εργατική δύναμή» σας κανονικά, συμβουλευτείτε τον αστυνομικό και τον εισαγγελέα σας.

@ Τηλέφωνο επειγόντων περιστατικών: 100

ΒΗΜΑ ΤΕΤΑΡΤΟ – ΣΥΝΔΕΟΝΤΑΣ ΤΗΝ «ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ» ΜΟΥ

Η αξία χρήσης που παίρνετε σε αντάλλαγμα σαν «κάτοχος του χρήματος» φαίνεται μόνο στην πραγματική της κατανάλωση: στο προτσές κατανάλωσης της «εργατικής δύναμης».

Όλα τα πράγματα που χρειάζονται γι’ αυτό το προτσές, πρώτη ύλη κλπ, τα αγοράζετε στην αγορά εμπορευμάτων και πληρώνετε ολόκληρη την τιμή τους.

Το προτσές κατανάλωσης της εργατικής δύναμης είναι ταυτόχρονα το προτσές παραγωγής εμπορευμάτων και υπεραξίας.

ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ!!!

ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΕΤΕ ΤΗΝ «ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ» ΣΑΣ ΜΟΝΟ ΕΦΟΣΟΝ ΑΥΤΗ ΚΑΤΑΝΑΛΩΝΕΙ ΜΕΣΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ.

ΕΠΙΣΥΝΑΨΤΕ ΣΤΗΝ «ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ» ΣΑΣ ΚΑΤΑΛΛΗΛΑ ΜΕΣΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ.

Προτεινόμενα μέσα παραγωγής: Βαμβάκι για νήμα, δέρμα για υποδήματα, γρανάζια για εργαλειομηχανές, εκρηκτική ύλη για χειροβομβίδες, τομάτες και τενεκέδες για κονσερβοποίηση, λεμονόκουπες  ή ολόκληρα λεμόνια για χυμό λεμονιού (ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ 1), καφές για «ελληνικό» ή «καπουτσίνο», υλικά πίτσας, πίτσες και παπάκια για κατ’ οίκον παράδοση, οχήματα – πλοία – αεροπλάνα για μεταφορές αγαθών ή επιβατών, ξυλεία για ξενοδοχειακές κλίνες, ξενοδοχειακές κλίνες για στρώσιμο σεντονιών, μικροσκόπια για αναλύσεις ούρων, ηλεκτρονικοί υπολογιστές για συγγραφή μηνύσεων.

ΜΠΟΡΕΙΤΕ να επινοήσετε και δικά σας κατάλληλα μέσα παραγωγής και να τα προμηθευτείτε στην αγορά καταβάλλοντας την τιμή τους.

ΒΕΒΑΙΩΘΕΙΤΕ ότι τα συνημμένα στην «εργατική δύναμή» σας μέσα παραγωγής δεν εξυπηρετούν προσωπικές σας ανάγκες, προκειμένου να μπορείτε να πουλήσετε το προϊόν της μεταποίησής τους.

ΠΡΟΣΟΧΗ! Χρησιμοποίηση «εργατικής δύναμης» για παροχή προσωπικών υπηρεσιών αποκλείει πλουτισμό σας.

Όπως η κατανάλωση κάθε άλλου εμπορεύματος, έτσι και η κατανάλωση της «εργατικής δύναμης» συντελείται έξω από την αγορά ή έξω από τη «σφαίρα κυκλοφορίας».

Εγκαταλείψετε αυτή τη θορυβώδη σφαίρα που βρίσκεται στην επιφάνεια και είναι προσιτή σε όλα τα μάτια,

Οδηγείστε τον κάτοχο της εργατικής δύναμης στον απόκρυφο τόπο της παραγωγής που στο κατώφλι του είναι γραμμένο «απαγορεύεται η είσοδος εις τους μη έχοντας εργασίαν».

Βεβαιωθείτε για την ανάρτηση της επιγραφής.

ΒΗΜΑ ΠΕΜΠΤΟ – ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΝΟΝΤΑΣ ΤΗ ΦΥΣΙΟΓΝΩΜΙΑ ΜΑΣ

Η σφαίρα της κυκλοφορίας ή της ανταλλαγής εμπορευμάτων, που μέσα στα πλαίσιά της κινείται η αγορά και η πώληση της «εργατικής δύναμης» που αποκτήσατε, ήταν αληθινή Εδέμ των φυσικών δικαιωμάτων του ανθρώπου.

Εδώ κυριαρχούσε μόνο η ελευθερία, η ισότητα, η ιδιοκτησία!

Ελευθερία! επειδή ο αγοραστής και ο πωλητής ενός εμπορεύματος λχ της «εργατικής δύναμης», υποτάσσονται μόνο στην ελεύθερη βούλησή τους. Συμβάλλονται σαν ελεύθερα, νομικώς ισότιμα πρόσωπα.

Ισότητα! επειδή σχετίζονται μεταξύ τους μόνο σαν κάτοχοι εμπορευμάτων και ανταλλάσσουν ισοδύναμοι με ισοδύναμο.

Ιδιοκτησία! Επειδή ο καθένας εξουσιάζει μόνο αυτό που είναι δικό του.

Αποχωρείστε από την ως άνω σφαίρα «απλής κυκλοφορίας» ή «ανταλλαγής εμπορευμάτων».

Καθώς αποχωρείτε, θα διαπιστώσετε ότι μεταβάλλεται κιόλας κάπως η φυσιογνωμία σας. Μην ανησυχήσετε. Συνεχίστε την αποχώρησή σας.

Εσείς σαν πρώην «κάτοχος χρήματος» προπορεύεστε πλέον σαν κεφαλαιοκράτης και ο κάτοχος της «εργατικής δύναμης» σας ακολουθεί σαν εργάτης σας.

Εσείς με ένα πολυσήμαντο μειδίαμα και πολυάσχολος, ο δεύτερος συνεσταλμένος, διστακτικός, σαν τον άνθρωπο που φέρνει στην αγορά για να πουλήσει το ίδιο του το τομάρι, ξέροντας ότι το μόνο που τον περιμένει είναι το γδάρσιμο.

ΒΗΜΑ ΕΚΤΟ – ΚΑΤΑΝΑΛΩΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ «ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ» ΠΟΥ ΑΓΟΡΑΣΑ

Καταπιαστείτε με την κατανάλωση του εμπορεύματος που αγοράσατε, της «εργατικής δύναμης» σας.

Βάλετε το φορέα της «εργατικής δύναμης» (εργάτη) να καταναλώσει με την εργασία του τα μέσα παραγωγής σας που επιλέξατε γι’ αυτόν.

Μεριμνήσατε για την σκόπιμη χρησιμοποίησή τους.

Βεβαιωθείτε για την κατανάλωση της «εργατικής δύναμής» σας κατά τη διάρκεια της «εργάσιμης ημέρας».

Θυμηθείτε το ΠΕΙΡΑΜΑ 2: Όπως ο μούστος ήταν δικός σας επειδή τον αγοράσατε, για τον ίδιο λόγο είναι δική σας και η «εργατική δύναμη» που αποκτήσατε αγοράζοντάς την. Και όπως από τον δικό σας μούστο έγινε δικό σας το κρασί, παρομοίως από την «εργατική δύναμη» που καταναλώνετε, απομένει δικό σας και το προϊόν της.

ΒΗΜΑ ΕΒΔΟΜΟ – ΠΑΡΑΓΟΝΤΑΣ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟ ΠΡΟΪΟΝ, ΜΑ ΕΝΑ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑ, ΜΙΑ ΑΞΙΑ. ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΑΞΙΑ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΥΠΕΡΑΞΙΑ (ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ!!!). 

θέλετε τώρα να παραγάγετε ένα εμπόρευμα που η αξία του να είναι μεγαλύτερη από το άθροισμα των αξιών των εμπορευμάτων που απαιτήθηκαν για την παραγωγή του.

Δηλαδή η αξία του να είναι μεγαλύτερη από την αξία των μέσων παραγωγής και της «εργατικής δύναμης», για τα οποία προκαταβάλατε στην αγορά εμπορευμάτων το αγαπημένο σας χρήμα.

Ας παρακολουθήσουμε μαζί, σαν να βλέπουμε τηλεόραση, έναν εμπειρογνώμονα που ειδικά για εσάς δέχτηκε, μετά από παράκλησή μας, να ακολουθήσει την ΒΗΜΑ ΠΡΟΣ ΒΗΜΑ ΜΕΘΟΔΟ ΠΛΟΥΤΙΣΜΟΥ που σας παρουσιάζουμε!!!

ΒΗΜΑ ΟΓΔΟΟ – ΕΞΕΤΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΤΙΜΟΛΟΓΙΟ ΑΞΙΩΝ

Ο κεφαλαιοκράτης – εμπειρογνώμονας που ειδικά για εσάς προσφέρθηκε να επιδείξει την μοναδική «μέθοδο Μαρξ» ξυπνάει «με τις κότες», νίβεται, και παίρνοντας πρωινό εξετάζει το τιμολόγιο αξιών.

Τα κατάλληλα για την «εργατική δύναμή» του μέσα παραγωγής που επέλεξε αποσκοπούν στην  παραγωγή βαμβακερού νήματος.

# Η «πρώτη ύλη», 10 λίβρες βαμβάκι, αγοράστηκε στην αξία της: 10 σελίνια.

# Για την μετατροπή 10 λιβρών βαμβακιού σε 10 λίβρες νήμα,  χρειάζεται να καταναλωθούν 2 αδράχτια. Και αυτά αγοράστηκαν στην αξία τους = 2 σελίνια.

# 10+2=12 σελίνια, που αντιπροσωπεύουν προϊόν 24 ωρών εργασίας: Στα μέσα παραγωγής που θα μεταποιηθούν σε νήμα είναι «αντικειμενοποιημένες» δυο 12ωρες μέρες εργασίας.

# Τα 12 σελίνια που αντιπροσωπεύουν ως αξία τις δυο αυτές μέρες εργασίας αποτελούν συστατικό μέρος της αξίας του νήματος που θα παραχθεί.

# Ο κεφαλαιοκράτης αγόρασε την «εργατική δύναμη» στην ημερήσια αξία της = 3 σελίνια (ένα «τάλιρο»).

# Σε αυτά τα τρία σελίνια είναι ενσωματωμένες 6 ώρες εργασίας, και επομένως απαιτείται αυτή η ποσότητα εργασίας για να παραχθεί μια μέση ποσότητα των καθημερινών μέσων συντήρησης του εργάτη.

# Η «εργατική δύναμη»,  ο «κλώστης», στο διάστημα μιας ώρας εργασίας μετατρέπει 1 2/3 λίβρες μπαμπάκι σε 1 2/3 λίβρες νήμα, οπότε σε 6 ώρες μετατρέπει 10 λίβρες μπαμπάκι σε 10 λίβρες νήμα.

# Όσο λοιπόν το βαμβάκι των 10 λιβρών κλώθεται, απορροφάει 6 ώρες εργασίας.

# Ο ίδιος εργάσιμος χρόνος παρασταίνεται μ’ ένα χρηματικό ποσό 3 σελινιών.

# Επομένως με το κλώσιμο προστίθεται στο μπαμπάκι μια αξία 3 σελινιών.

Αλλά το breakfast τελείωσε κιόλας. ας μην καθόμαστε άλλο. Αμ έπος αμ έργον!

ΒΗΜΑ ΕΝΑΤΟ – ΕΞΙ ΩΡΕΣ ΑΡΓΟΤΕΡΑ

Ας κοιτάξουμε τώρα τη συνολική αξία του προϊόντος των 10 λιβρών νήματος:

Σ’ αυτές έχουν αντικειμενοποιηθεί 2 ½ μέρες εργασίας.

Δυο μέρες περιέχονται στο μπαμπάκι και στη μάζα του αδραχτιού και μισή μέρα απορροφήθηκε στη διάρκεια του κλώσιμου.

Ο ίδιος χρόνος εργασίας παρασταίνεται με ένα χρηματικό ποσό 15 σελινιών.

Έτσι η τιμή που αντιστοιχεί στην αξία των 10 λιβρών νήματος είναι 15 σελίνια και η τιμή μιας λίβρας νήματος 1 σελίνι και 6 πένες.

                     *******

Ο κεφαλαιοκράτης μας παραξενεύεται. Η αξία του προϊόντος είναι ίση με την αξία του κεφαλαίου που προκαταβλήθηκε. Η αξία που προκαταβλήθηκε, δεν αξιοποιήθηκε, δεν παρήγαγε υπεραξία επομένως το χρήμα δεν μετατράπηκε σε κεφάλαιο. Η τιμή των 10 λιβρών νήματος είναι 15 σελίνια και ξοδεύτηκαν 15 σελίνια στην αγορά εμπορευμάτων για τους παράγοντες του προτσές εργασίας: 10 σελίνια για μπαμπάκι, 2 σελίνια για τη μάζα των αδραχτιών που καταναλώθηκε και 3 σελίνια για την εργατική δύναμη

Αυτό καθ’ αυτό το αποτέλεσμα τούτο δεν είναι παράξενο. Η αξία μιας λίβρας νήματος είναι 1 σελίνι και 6 πένες κι έτσι για 10 λίβρες νήματος ο κεφαλαιοκράτης μας θα ‘πρεπε να πληρώσει στην αγορά εμπορευμάτων 15 σελίνια.

Ο κεφαλαιοκράτης μας που κάτι ξέρει από χυδαία οικονομία θα πει ίσως ότι προκατέβαλε τα χρήματά του με σκοπό να τα αυγατίσει. Ο δρόμος προς την κόλαση είναι ωστόσο στρωμένος με καλές προθέσεις και μπορούσε εξίσου να επιδιώξει να κερδίζει χρήματα χωρίς να παράγει.

Έτσι λχ το 1844-1847 απόσυρε από την παραγωγική επιχείρηση μέρος του κεφαλαίου του για να το παίξει στις μετοχές των σιδηροδρόμων. Έτσι και τον καιρό του αμερικανικού εμφυλίου πολέμου έκλεισε το εργοστάσιό του και πέταξε τον εργοστασιακό εργάτη στο δρόμο για να παίξει στο χρηματιστήριο μπαμπακιού του Λίβερπουλ.

Απειλεί. Δεν θα την ξαναπάθει. Στο εξής λέει, θα αγοράζει το εμπόρευμα έτοιμο από την αγορά αντί να το παράγει ο ίδιος. Αν όμως όλα του τ’ αδέλφια οι καπιταλιστές κάνουν το ίδιο, από πού θα βρει εμπόρευμα στην αγορά; Και το χρήμα δεν μπορεί να το φάει.  Κανοναρχεί. Πρέπει να πάρουν υπόψη την εγκράτειά του. Μπορούσε να σπαταλήσει τα 15 σελίνια του. Αντί γι’ αυτό τα κατανάλωσε παραγωγικά κι έφτιαξε νήμα με αυτά. Σε αντιστάθμισμα όμως έχει νήμα από τύψεις συνείδησης. Σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να ξαναπέσει στο ρόλο του θησαυριστή, που μας έδειξε που οδηγεί ο ασκητισμός. Άλλωστε, «ουκ αν λάβης παρά του μη έχοντος». Οποιοδήποτε κι αν ήταν το όφελος της αυταπάρνησής του, δεν υπάρχει τίποτα για να την αμείψει ιδιαίτερα, γιατί η αξία του προϊόντος είναι ίση μόνο με το άθροισμα των εμπορευματικών αξιών που ρίχτηκαν σε αυτό το προτσές.  Μπορεί λοιπόν να παρηγορεί τον εαυτό του λέγοντας ότι η αρετή αμείβεται με την αρετή. Αντί γι’ αυτό όμως, γίνεται απαιτητικός. Το νήμα τού είναι άχρηστο. Το ‘χει παραγάγει για να το πουλήσει.  Ας το πουλήσει λοιπόν ή, απλούστερα, ας παράγει στο μέλλον μόνο πράγματα για τις δικές του ανάγκες, μια συνταγή που του την έδωσε κιόλας ο οικογενειακός του γιατρός Μακ Κούλοκ σαν δοκιμασμένο μέσο ενάντια στην επιδημία της υπερπαραγωγής. Πεισματώνει. Μήπως ο εργάτης μπορεί έτσι χωρίς τίποτα, μονάχα με τα μέλη του σώματός του να φτιάχνει προϊόντα εργασίας, να παράγει εμπορεύματα;   Μήπως δεν του ‘δωσε την ύλη με την οποία και στην οποία μόνο μπορεί να ενσωματώσει την εργασία του; Επειδή όμως το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας αποτελείται από τέτοιους ξυπόλητους, δεν πρόσφερε μήπως με τα μέσα παραγωγής του, με το μπαμπάκι του και με τ’ αδράχτια του, μια ανεχτίμητη υπηρεσία στην κοινωνία και στον εργάτη, που επιπλέον τον έχει εφοδιάσει με τα μέσα συντήρησης; Και δεν πρέπει να βάλει στο λογαριασμό την υπηρεσία αυτή;  Μήπως ο εργάτης δεν του ανταπόδωσε την υπηρεσία που μετατρέπει το μπαμπάκι και τ’ αδράχτια σε νήμα; Εξάλλου εδώ δεν πρόκειται για υπηρεσίες. Μια υπηρεσία δεν είναι τίποτε άλλο παρά το ωφέλιμο αποτέλεσμα μιας αξίας χρήσης, είτε του εμπορεύματος είτε της εργασίας. Εδώ όμως πρόκειται για την ανταλλαχτική αξία. Ο κεφαλαιοκράτης πλήρωσε στον εργάτη την αξία 3 σελινιών. Ο εργάτης του επέστρεψε ένα ακριβές ισοδύναμο με τη μορφή της αξίας των 3 σελινιών που πρόσθεσε στο μπαμπάκι, αξία αντί αξίας. Και ο φίλος μας που μόλις τώρα δα κόμπαζε για το κεφάλαιό του, παίρνει ξαφνικά τη μετριόφρονη στάση του εργάτη του. Μήπως δε δούλεψε κι ο ίδιος; μήπως δεν έκανε τη δουλειά της επίβλεψης, της επιστασίας πάνω στον κλώστη; Μήπως κι αυτή του η εργασία δεν δημιουργεί αξία; Ο επιστάτης του κι ο διευθυντής του σηκώνουν τους ώμους.  Στο μεταξύ όμως ξαναϋποδήθηκε με χαρούμενο χαμόγελο την παλιά του φυσιογνωμία. Μας κορόιδευε με όλη αυτή την κατήχηση. Δε δίνει πεντάρα για όλα αυτά. Όλες αυτές τις σάπιες δικαιολογίες και κούφιες φλυαρίες τις αναθέτει στους ειδικά γι’ αυτό το σκοπό πληρωνόμενους καθηγητές της πολιτικής οικονομίας. Ο ίδιος είναι πραχτικός άνθρωπος, που αν και δεν αναλογίζεται πάντα τι λέει έξω από την επιχείρησή του, ξέρει όμως πάντα τι κάνει στην επιχείρησή του.

Ας εξετάσουμε το ζήτημα από κοντά.

Το γεγονός ότι χρειάζεται μισής μέρας εργασία για να κρατήσει τον εργάτη 24 ώρες στη ζωή, δεν εμποδίζει καθόλου τον εργάτη να δουλέψει μια ολόκληρη μέρα. Ώστε λοιπόν η αξία της εργατικής δύναμης και η αξιοποίησή της, η αξία που μπορεί να παράγει στο προτσές της εργασίας, είναι δυο διαφορετικά μεγέθη. Αυτή τη διαφορά στην αξία είχε υπόψη του ο κεφαλαιοκράτης όταν αγόραζε την εργατική δύναμη. Η χρήσιμη ιδιότητά της να φτιάχνει νήμα ή υποδήματα ήταν μόνο ένα condition sine qua non [όρος εκ των ουκ άνευ], γιατί η εργασία πρέπει να ξοδεύεται με ωφέλιμη μορφή για να δημιουργεί αξία. Αυτό όμως που έκρινε την υπόθεση είναι η ειδική αξία χρήσης αυτού του εμπορεύματος, η ιδιότητά του να είναι πηγή αξίας και μάλιστα περισσότερης αξίας απ’ ό,τι έχει το ίδιο.

Αυτή είναι η ειδική υπηρεσία που ο κεφαλαιοκράτης περιμένει από την εργατική δύναμη. Και ενεργεί εδώ σύμφωνα με τους αιώνιους νόμους της ανταλλαγής εμπορευμάτων. Ο κάτοχος του χρήματος πλήρωσε την ημερήσια αξία της εργατικής δύναμης, γι’ αυτό του ανήκει η χρήση της στο διάστημα της μέρας, η εργασία μιας ολόκληρης μέρας. Το περιστατικό ότι η ημερήσια συντήρηση της εργατικής δύναμης κοστίζει μόνο μισής μέρας εργασία παρά το γεγονός ότι η εργατική δύναμη μπορεί να δρα, να εργάζεται μια ολόκληρη μέρα, ότι επομένως η αξία που δημιουργεί η χρήση της στο διάστημα μιας ημέρας είναι διπλάσια από τη δική της ημερήσια αξία, το περιστατικό αυτό είναι μεγάλο βέβαια ευτύχημα για τον κεφαλαιοκράτη, δεν αποτελεί όμως καθόλου αδικία σε βάρος του πωλητή της εργατικής του δύναμης.

ΕΚΠΛΗΞΗ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ο κεφαλαιοκράτης μας πρόβλεψε τούτη την περίπτωση που τον κάνει να γελάει. Γι’ αυτό, ο εργάτης στον τόπο της δουλειάς βρίσκει τα απαραίτητα μέσα παραγωγής όχι μόνο για ένα εξάωρο μα για ένα δωδεκάωρο προτσές εργασίας. Αν οι 10 λίβρες μπαμπάκι απορρόφησαν 6 ώρες εργασία και μετατράπηκαν σε 10 λίβρες νήμα, τώρα 20 λίβρες μπαμπάκι θ’ απορροφήσουν 12 ώρες εργασία και θα μετατραπούν σε 20 λίβρες νήμα.  Ας εξετάσουμε το προϊόν του παρατεταμένου προτσές εργασίας. Στις 20 λίβρες νήμα είναι τώρα αντικειμενοποιημένες 5 εργάσιμες μέρες, 4 στην καταναλωμένη μάζα μπαμπακιού και αδραχτιού και 1 που απορροφήθηκε από το μπαμπάκι στη διάρκεια του κλώσιμου. Η χρηματική έκφραση 5 ημερών εργασίας όμως είναι 30 σελίνια. Αυτή λοιπόν είναι η τιμή των 20 λιβρών νήματος. Το νήμα εξακολουθεί να κοστίζει 1 σελίνι και 6 πένες η λίβρα.  Όμως το άθροισμα των αξιών των εμπορευμάτων που ρίχτηκαν στο προτσές ήταν 27 σελίνια. Η αξία του νήματος είναι 30 σελίνια. Η αξία του προϊόντος αυξήθηκε κατά 1/9 πέρα από την αξία που προκαταβλήθηκε για την παραγωγή του. Έτσι τα 27 σελίνια μετατράπηκαν σε 30 σελίνια. Γέννησαν μια υπεραξία από 3 σελίνια. Το τέχνασμα πέτυχε επιτέλους. Το χρήμα μετατράπηκε σε κεφάλαιο».

Ο κεφαλαιοκράτης επιστρέφει τώρα στην αγορά, όπου είχε αγοράσει προηγούμενα εμπόρευμα, και πουλάει εμπόρευμα. Πουλάει το νήμα προς 1 σελίνι και 6 πένες τη λίβρα, ούτε μια πεντάρα πάνω ή κάτω από την αξία του. Και όμως τραβάει από την κυκλοφορία 3 σελίνια παραπάνω από όσα είχε ρίξει αρχικά σ’ αυτήν.

Όλα είναι άριστα στον καλύτερο από όλους τους δυνατούς κόσμους.

ΒΗΜΑ ΔΕΚΑΤΟ – ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΚΕΡΔΟΣ

Ξοδέψατε 27 σελίνια και πήρατε 30!

Μη μου πείτε ότι δεν είστε ικανοποιημένοι!!

Και όσο για τον τρόπο που θα απολαύσετε το μικρό αυτό κέρδος σας, μην περιμένετε από εμάς συμβουλές!!!

Οι δικές μας υπηρεσίες σε αυτό το σημείο ολοκληρώθηκαν, παραμένοντας πρόθυμοι πάντοτε να απαντήσουμε σε κάθε σας απορία για να σας βοηθήσουμε να ΑΥΞΗΣΕΤΕ ΤΟ ΧΡΗΜΑ ΣΑΣ και να ΠΛΟΥΤΙΣΕΤΕ ακολουθώντας τα παραπάνω ΔΕΚΑ ΑΠΛΑ ΒΗΜΑΤΑ!!!!


Τουρισμός και υδρογονάνθρακες (ή τι να γίνουμε τέλος πάντων)

Μπροστά στην αθλιότητα αυτού που είμαστε έχουν πέσει πολλές ιδέες για το τι να γίνουμε, να ξεφύγουμε. Στη λίστα των σχετικών ιδεών την τιμητική τους έχουν οι σκανδιναβικές χώρες: Σουηδία,  Φινλανδία, Νορβηγία, Δανία βρίσκονται σίγουρα στις πρώτες θέσεις του top 10 των προτιμήσεων αλλά δε λείπουν κι άλλες ιδέες (αρκετά ευφάνταστες  και σοφιστικέ μερικές από αυτές). Από την άλλη πλευρά ξέρουμε και το τι να μην γίνουμε: Λ.χ. ο Τσίπρας στις ΗΠΑ βεβαίωνε ότι δεν θα γίνουμε «μια νέα Βόρεια Κορέα» αλλά και ο πατήρ Μητσοτάκης πριν τις εκλογές του 2012 διακήρυσσε ότι «μια Βόρεια Κορέα» δεν χωρά στα Βαλκάνια. Επίσης, τελικά ούτε «μια απομονωμένη Κούβα της Μεσογείου» θα γίνουμε: ο ΣΥΡΙΖΑ παρά  τους αρχικούς του προβληματισμούς  (της λεκτικής φτήνιας που ενδημεί στους κόλπους του βέβαια) προτίμησε το τρίτο μνημόνιο. Αναμενόμενο.

Φιλοσοφούμε μετά μαλακίας ή παίζουμε την κολοκυθιά; «Να γίνουμε Σουηδία». «Και γιατί να γίνουμε Σουηδία;» «Αμ τι να γίνουμε;» «Να γίνουμε, ξέρω γω, Δανία».  «Και γιατί να γίνουμε Δανία;» «Αμ τι να γίνουμε;»

Εν πάση περιπτώσει τώρα ξέρουμε:

Θα εμπορευτούμε την φοβερή (όντως) γεωστρατηγική μας θέση, θα γίνουμε διεθνές διαμετακομιστικό κέντρο εμπορευμάτων, θα στηριχτούμε στην «βαριά μας βιομηχανία» τον τουρισμό και θα κολυμπήσουμε στους υδρογονάνθρακες μας.

Κρίνοντας από τα δυο τελευταία, τον τουρισμό και τους υδρογονάνθρακες δεν αποκλείεται να γίνουμε Χαβάη και Νιγηρία ταυτόχρονα: Ως Χαβανέζοι θα μπορούμε αφενός να υποδεχόμαστε τα κρουαζιερόπλοια ντυμένοι με αχυρένιες φουστίτσες στεφανώνοντας τους τουρίστες με άνθινα στεφάνια και, αφετέρου, να αποκτήσουμε (όπως η σημερινή Χαβάη) το δικό μας μεσογειακό ρεκόρ σε αριθμό αστέγων και τεντουπόλεων: το εύκρατό μας κλίμα το επιτρέπει. Αλλά και ως Νιγηριανοί θα μπορούμε πλέον να ορμάμε με τρυπάνια στους αγωγούς των υδρογονανθράκων να γεμίσουμε με πετρέλαιο κανέναν τενεκέ («βενζίνες και πετρέλαια εμείς τα κυνηγάμε») να τον πουλήσουμε στο Σχιστό αν στο μεταξύ δεν μας έχουν γαζώσει με πολυβολα οι φρουροί των εγκαταστάσεων ή δεν έχουμε εκραγεί  λόγω της διαρροής.

Όσο για τα άλλα δυο (διαμετακομιστικό κέντρο και γεωστρατηγική θέση) μπορούμε να γίνουμε και μπάτε σκύλοι αλέστε (ή άνθρωποι που βλέπουνε τα τρένα να περνούν) για το πρώτο, και κόμβος συγκέντρωσης των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών (ποντάροντας πάνω στην κουβέρτα των εναλλαγών τους με τις πρόσκαιρες ενδοϊμπεριαλιστικές συμμαχίες) για το δεύτερο.

Με δυο λόγια θα γίνουμε «Νέα Ελλάδα» τελικά, ένα νέο υβριδικό μοντέλο («να γίνουμε ξέρω γω καμπουρογαμόσαυρος»)  που η μορφή του δεν εξαρτάται από την ικανότητα ή την ανικανότητα των πολιτικών αλλά από τη θέση που μας επιφυλάσσει ο διεθνής καπιταλιστικός καταμερισμός. Εφόσον φυσικά δεν πραγματοποιήσουμε τη δική μας Έξοδο από αυτόν με τη δύναμη της λαϊκής πάλης.

Καλή μας χρονιά.