Λόγω του κορονοϊού

Η τροπολογία ψηφίστηκε στα πεταχτά, σε άσχετο φυσικά νομοσχέδιο, δημοσιεύτηκε αυθημερόν στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, και αμέσως ξεκίνησε η εφαρμογή της. Οι κυβερνητικοί υπάλληλοι χτύπησαν την πόρτα του πρώτου, κι αυτός τους άνοιξε:

– Ποιοι είστε παρακαλώ και τι θέλετε;

– Είμαστε κυβερνητικοί υπάλληλοι και ήρθαμε να σε «γαμήσουμε». 

– Τι λέτε; Από πού κι ως πού;

– Από πάνω ως κάτω!

– Εννοώ πώς σας ήρθε στα καλά καθούμενα, δε μου φτάνουν όλα, θέλετε τώρα και να με «γαμήσετε», και με ποια δικαιολογία παρακαλώ;

– Κοίταξε να δεις, πρώτον, ο λαός μάς ανέδειξε στην κυβέρνηση, ψηφίστηκε νόμος και άρα αυτό είναι η δημοκρατική νομιμότητα. Και δεύτερον, λόγω του κορονοϊού. 

***

Το κέντρο της Αθήνας θα κλείσει για τα ΙΧ λόγω, λέει, του κορονοϊού.

Πλάκα έχει το ρεπορτάζ των «Νέων» που στη μια παράγραφο «πληροφορεί» ότι ναι μεν «στην αρχή αναφέρθηκε (sic) πως τα μέτρα θα τίθονταν σε ισχύ λόγω κοροναϊού» αλλά «τελικά αυτό δεν ισχύει, καθώς η απαγόρευση εντάσσεται στο πλαίσιο των έργων για την ανάπλαση της Αθήνας», και σε επόμενη παράγραφο του ίδιου ρεπορτάζ παραθέτει την Υπουργική Απόφαση, σύμφωνα με την οποία οι περιορισμοί γίνονται «για επιτακτικούς λόγους αντιμετώπισης σοβαρού κινδύνου δημόσιας υγείας που συνίστανται στη μείωση του κινδύνου διασποράς του κοροναϊού COVID-19».

κεντρο-δεν-ισχυει

κεντρο-ισχυει

Ο Δήμος Αθηναίων, πάλι, τα βάζει όλα μέσα: και ανάπλαση και κορονοϊόκάνοντας επίσης λόγο για «ομόφωνη απόφαση», πράγμα που δεν ανταποκρίνεται ακριβώς στην πραγματικότητα: «Η έκδοση της Κοινής Υπουργικής Απόφασης για την επιβολή κυκλοφοριακών μέτρων και ρυθμίσεων στη περιοχή του κέντρου της πρωτεύουσας, αποτελεί ένα σημαντικό βήμα για την υλοποίηση της πρόσφατης, ομόφωνης απόφασης του Δημοτικού Συμβουλίου της Αθήνας. Πρόκειται για την πιλοτική εφαρμογή της παρέμβασης του Μεγάλου Περιπάτου, που επισπεύδεται και υλοποιείται άμεσα λόγω της πανδημίας και τίθεται σε διαβούλευση στην πράξη, ώστε αν χρειαστεί να υπάρξουν προσαρμογές».

*

Αλλά τι σχέση έχει ο κορονοϊός με την «επίσπευση και υλοποίηση» του «Μεγάλου Περιπάτου»; Η ίδια η κυβέρνηση δεν είναι αυτή που επανειλημμένα απεύθυνε «ισχυρή σύσταση» και προτροπή για χρήση ΙΧ και όχι Μέσων Μαζικής Μεταφοράς;

Έλα όμως που «λόγω του τουρισμού» η κυβέρνηση σχίζει κάθε υγειονομικό πρωτόκολλο φροντίζοντας με επιμέλεια να υλοποιήσει τις προϋποθέσεις του διαφημιζόμενου «δεύτερου κύματος» της πανδημίας στη χώρα…

Έλα που «λόγω του τουρισμού» τα σύνορα πρέπει ν’ ανοίξουν και τα αεροπλάνα να φουλάρουν επιβάτες τη στιγμή που διεθνώς η πανδημία κάθε άλλο παρά σε ύφεση βρίσκεται…

Έλα που μια διαφορετική διαχείριση, βασισμένη στο γενικό δικαίωμα της κοινωνίας πάνω στην παραγωγή της, θα υπαγόρευε τον εσωτερικό έλεγχο και την εξάλειψη της επιδημίας με την οργάνωση διαγνωστικών ελέγχων στον πληθυσμό και το σταδιακό άνοιγμα των συνόρων της χώρας (και κάθε χώρας) στο βαθμό που θα ήταν δυνατός ο υγειονομικός έλεγχος των ταξιδιωτών και στο βαθμό που με τον ίδιο τρόπο η πανδημία θα ελεγχόταν και θα εξαλειφόταν σε κάθε γωνιά της γης.

Έλα που σε μια τέτοια διαχείριση θα στηρίζονταν οι ανάγκες της ζωής των εργαζομένων, και οι ίδιοι οι εργαζόμενοι δεν θα είχαν τον προορισμό των ειλώτων της τουριστικής βιομηχανίας, αλλά θα είχαν δικαίωμα στην απόλαυση των τουριστικών υποδομών που υπάρχουν και λειτουργούν αποκλειστικά χάρη σε αυτούς.

Έλα που, αντίθετα, η καπιταλιστική ιδιοποίηση της κοινωνικής παραγωγής υπαγορεύει την «τουριστική» διασπορά του ιού, την συνακόλουθη «βεβαιότητα για δεύτερο κύμα επιδημίας το φθινόπωρο» – όπως λένε και ξαναλένε, την αξιοποίηση αυτού του δεύτερου κύματος για υποθέσεις όπως οι κάμερες στις σχολικές τάξεις και στα σπίτια των τηλεργαζόμενων, η ένταση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων, η περαιτέρω καταστροφή των αυτοαπασχολούμενων, η γενίκευση της ψηφιακής παρακολούθησης των ατόμων, ο πολλαπλασιασμός των κρουσμάτων κρατικής καταστολής, και όσα άλλα μπορεί να γεννήσει η νοσηρή φαντασία της εξουσίας των εκμεταλλευτών. 

Έλα που οι μήνες της καραντίνας πρέπει τελικά να χρησιμεύσουν για την υποδοχή των τουριστών απο ιθαγενείς «υγιείς» και ο τουρισμός, με τη σειρά του, να χρησιμεύσει για την επανάληψη του κοινωνικού σκηνικού που ζήσαμε το προηγούμενο διάστημα (και εξακολουθούμε να ζούμε) με τον εγκλεισμό, την «κοινωνική αποστασιοποίηση» και την «ατομική ευθύνη». 

*

Σ’ αυτό το γενικό πλαίσιο, ο κόσμος ας στοιβάζεται στα μέσα μεταφοράς, κι ας μετατραπεί το κέντρο σε «Μεγάλο Περίπατο» για τους πελάτες των τουριστικών μονοπωλίων, με τα διαθέσιμα τετραγωνικά μέτρα ανά τουρίστα να αποτελούν – «λόγω του κορονοϊού» – ένα ακόμα «συγκριτικό πλεονέκτημα» της βαριάς βιομηχανίας «μας», τη στιγμή που η πραγματική βαριά βιομηχανία της χώρας (η ΛΑΡΚΟ, οι λιγνιτικές μονάδες ηλεκτροπαραγωγής κ.ά.) οδηγούνται στο ξεπούλημα και στη διάλυση.

Ουδείς λόγος ανησυχίας: Σε τρεις και ίσως ακόμα άλλους τρεις μήνες, δηλ. στους συνολικά 6 μήνες που προβλέπει η Υπουργική Απόφαση, η τουριστική περίοδος παρέρχεται και μετά από αυτήν έρχεται το «βέβαιο δεύτερο κύμα», οπότε και ο «Μεγάλος Περίπατος» μπορεί να κλείσει για τους μόνιμους κατοίκους της Αθήνας. Και για τους παραβάτες, ξύλο και πρόστιμο. «Λόγω του κορονοϊού».

 


η «κοινή γνώμη» καταρτίζεται

Μεγάλο σασπένς παρουσιάζει το σήριαλ του επιδόματος για τους επιστήμονες.

Από το πρώτο επεισόδιο, της 20/3, η παραγωγή είδε ότι πιάνει καλούς δείκτες τηλεθέασης, κι εκεί που το σενάριο προοριζόταν για τηλεταινία, προέκυψε καθημερινό σε συνέχειες, γεμάτο εκπλήξεις και σεναριακές ανατροπές. Θα τραβήξει, μάλιστα, μέχρι το «πρώτο δεκαήμερο του Μαΐου», σύμφωνα με τα κουτσομπολιά, και ίσως να ακολουθήσει και συνέχεια! Ωστόσο το ενδιαφέρον και η ένταση παραμένουν αμείωτα στους θεατές, με πλήθος προγνωστικών για την εξέλιξη του δράματος και το φινάλε. Ορισμένοι μάλιστα υποστηρίζουν, ότι το μήλον της έριδος (τα λεφτά!) ανήκει στη σφαίρα των καθαρών ιδεών, και ότι πρόκειται μόνο για σεναριακό εφεύρημα προκειμένου να υπάρχει πλοκή. Άλλοι πάλι πιστεύουν ότι, στο τέλος, το μυστικό θα αποκαλυφθεί μόνο σε όσους θεατές – πιστοποιημένα – δεν κατάφεραν να επιζήσουν κατά τον χρόνο του δράματος, μεταξύ 15/3 – 30/4.

*

Στο μεταξύ, σε ένα δεύτερο δραματουργικό επίπεδο, το «απρόοπτο» και η «ανατροπή» δεν βρίσκεται στους κύριους ρόλους, τον Σκόιλ Ελικικού και τον Μέτζη του Μεούκτη: Ο πραγματικός πρωταγωνιστής είναι οι μάζες, η «κοινή γνώμη» που πλημμύρισε το διαδίκτυο με φωτογραφίες «σπάζοντας» το επιχειρηματικό και κρατικό απόρρητο των ευρωπαϊκών προγραμμάτων κατάρτισης. Για πρώτη φορά τα προγράμματα αυτά έγιναν κτήμα της αποκαλούμενης «κοινής γνώμης», για πρώτη φορά αποσπάστηκαν από το «μονοπώλιο» του συνηθισμένου πλήθους των ανθρώπων που η γνώμη τους δεν έχει φωνή, που η φωνή τους δεν μετράει, δεν υπολογίζεται στο κατασκεύασμα που ονομάζεται «κοινή γνώμη».

Διότι τι είναι ένα «μέτζη του μεούκτη» και ένα «σκόιλ ελικικού» μπροστά σε μια ολόκληρη «ευελφάλεια», τι είναι δυο ή και περισσότερες τέτοιες κορακίστικες ανορθογραφίες μπροστά στην μια και μοναδική, διαρκή, επίσημη κορακίστικη ανορθογραφία της πραγματικής ζωής, της προορισμένης για τη γενιά των 700 ευρώ, κατόπιν των 600 ευρώ, ύστερα των 500, των 400, των 300, κατόπιν του ΚΕΑ και, τέλος, ούτε κι αυτού διότι όλοι αυτοί είναι απλώς φιλοξενούμενοι;

Ε να, αυτά είναι τα ευρωπαϊκά προγράμματα κατάρτισης που ακούγατε τόσα χρόνια αλλά σας το κρύβανε. Τόσα χρόνια αδιατάρακτης μακαριότητας της «κοινής γνώμης», ακλόνητης βεβαιότητας για την πρόνοια που εξασφαλίζει η Ευρωπαϊκή Ένωση! το ΕΣΠΑ! οι κυβερνήσεις! προς τους απολυμένους, τους άνεργους, όσες και όσους τελείωσαν το σχολείο, τελείωσαν μια σχολή, υπηρέτησαν μια θητεία: Την πρόνοια  της «δια βίου μάθησης» για την «κατάρτισή» τους με «σύγχρονες δεξιότητες» απαραίτητες για  την «απορρόφησή» τους από την «αγορά εργασίας».

02-ασφ-συστ-πληρ-κης04

Εσείς το ξέρατε, ότι ένας φίλος στο φέισμπουκ είναι κάποιος που στο φέισμπουκ είστε φίλοι και βλέπετε φωτογραφίες, κείμενα, βίντεο, τα γενέθλιά σας, αλλά αν θέλετε δεν του τα δείχνετε αυτά, γιατί μπορείτε να επιλέξετε;

*

«Κατάρτιση για φθηνό και ευέλικτο, εργατικό δυναμικό», «προσαρμοσμένη στις απαιτήσεις του κεφαλαίου», στις απαιτησεις της «ανταγωνιστικότητας» και της «κινητικότητας», έτσι το έλεγε αυτό η ιδεοληπτική ξύλινη γλώσσα, αλλά για εμάς, μακρυά από ξύλινες γλώσσες και ιδεοληψίες, δεν είναι παρά ένα ευτράπελο της καραντίνας.

Όσο για τις γενιές της κανονικότητας, αυτές χρόνια τώρα, με επιμέλεια, με βουβό άγχος μην πέσει το ίντερνετ και τους πετάξει έξω η σαδιστική μηχανή, μην τυχόν και πάνε χαμένες οι ώρες των σκόιλ ελικικού, μην τυχόν και η μηχανή ζητήσει κι άλλον προσωπικό χρόνο για απομύζηση, σιωπηλά, μην γίνει θέμα και χαθούν κι αυτά τα 600 ευρώ, και πού να τα ξαναβρεις, και μείνεις μοναχά με τα μόρια. Έμαθες αν άνοιξε καμιά πλατφόρμα; Ανακοίνωσε τίποτα ο Υπουργός; Θα δώσεις «εξετάσεις» για «πιστοποίηση»; Ξέρεις τι είναι μισό μόριο παραπάνω για μια τρίμηνη σύμβαση στο ΑΣΕΠ; Ξέρεις τι είναι μια «πιστοποίηση» παραπάνω στο «βιογραφικό» σου; Χρόνια τώρα, οι γενιές της κανονικότητας, σιωπηρά αντιμέτωπες με τη φτήνια που τις έχουν κοστολογήσει.

*

‘Ωσπου, ξαφνικά, χάρην επιχειρηματικής απληστίας και κυβερνητικής «στήριξης στην επιχειρηματικότητα», περίπου 180.000 μέλη της «κοινής γνώμης» απόκτησαν πρόσβαση σε μια φευγαλέα εικόνα του παρόντος, μια φευγαλέα εικόνα του μέλλοντος της δικής τους φθήνιας και ευελιξίας, και τότε η «τηλεκατάρτιση» προκάλεσε έναν εξίσου φευγαλέο πάταγο. Ίσως, πέρα από το κυβερνητικό ευτράπελο, δεν έγινε αντιληπτό ότι πρόκειται για την κινούμενη άμμο με την οποία είναι στρωμένο απ’ άκρη σ’ άκρη το κοινωνικό έδαφος.

Δεν ήταν «λάθος» της κυβέρνησης, νέας ή παλιάς, η «τηλεκατάρτιση». Το μόνο λάθος της κυβέρνησης είναι που την έφερε στην «κοινή» θέα,  στην θέα μιας «γνώμης» που – εντός, βέβαια, των καθορισμένων ορίων της κοινωνικής εμπειρίας της και των κοινωνικών της αυταπατών, και με εφόδιο το κοινωνικό «κύρος» που της δίνει η «μόρφωση» – διαθέτει «φωνή». 

Το λάθος ήταν, που δεν άφησε την «τηλεκατάρτιση» να παραμείνει αθέατη στον αθέατο κοινωνικό κόσμο που απεγνωσμένα επιζητά μια θέση, μισή έστω θέση μισθωτής εργασίας, στην διαρκή του περιθωριοποίηση μεταξύ  της «κανονικότητας» του σπιτιού, – όπου «μένει» όπως και «έμενε» -, και της «πολυτέλειας» μιας καφετέριας (έχει λεφτά ο κόσμος!), κλειστής τώρα, λόγω του κορονοϊού.

Το μόνο λάθος της κυβέρνησης είναι που έφερε σε κοινή θέα κάτι το άσεμνο, μια απλή προσβολή της δημοσίας αιδούς.

===========================================================================

06-διαδικτ-παραγ-κ-συνεργασια-01

Δημοφιλής είναι και η γκουγκλ…

06-διαδικτ-παραγ-κ-συνεργασια-03

…στο 6ο βήμα κάνετε κλικ στο «Συμφωνώ»

01-προστ-προσ-δεδ.α

…ωστόσο, έχετε δικαίωμα να προσφύγετε, και αυτό ονομάζεται «προσφυγή». Ούτε ένα ορθογραφικό λάθος.

 


τεχνολογικά θαύματα

Κάποτε, στα δύσκολα και σκληρά χρόνια του «ψυχρού πολέμου», οι επιστήμονες της ΝΑΣΑ προβληματίστηκαν με το δυσεπίλυτο πρόβλημα των συνεπειών που είχε η έλλειψη βαρύτητας στα γνωστά μας στυλό μιας χρήσης, με τα οποία εξοπλίζονταν οι αστροναύτες για τις χειρόγραφες σημειώσεις τους στις επανδρωμένες διαστημικές αποστολές. Η έλλειψη βαρύτητας επιδρούσε στον σωλήνα μελανώσεως των στυλό, ούτως ώστε το μελάνι να «αιωρείται» τρόπον τινά στο εσωτερικό του και να διακόπτεται έτσι η ομαλή ροή του προς την περιστρεφόμενη μπίλια της αιχμής, με αποτέλεσμα την αχρήστευση του συστήματος γραφής. Οι κατευθύνσεις των επιτελών της ΝΑΣΑ κινήθηκαν προς δυο κατευθύνσεις: Αφενός, προς την κατεύθυνση της κατασκευής μιας περίπλοκης υδραυλικής συσκευής, που θα ασκούσε την κατάλληλη πίεση στην μελάνη και θα αποκαθιστούσε την ομαλότητα της ροής της. Αφετέρου, προς την κατεύθυνση της βιομηχανικής κατασκοπίας: Οι μυστικοί πράκτορες των Ηνωμένων Πολιτειών επιφορτίστηκαν με το δύσκολο και επικίνδυνο καθήκον, να εξακριβώσουν  τις σοβιετικές μεθόδους γραφής υπό συνθήκες έλλειψης βαρύτητας στον διαστημικό σταθμό «ΜΙΡ». Οι δυο επιχειρήσεις εκτυλίχθηκαν παράλληλα. Έτσι, την στιγμή που στους θαλάμους τεχνητής έλλειψης βαρύτητας της ΝΑΣΑ διεξάγονταν οι τελικές δοκιμές της νέας υδραυλικής γραφοσυσκευής της ΝΑΣΑ, αξίας εκατομμυρίων δοαλαρίων, κατέφθαναν και οι πληροφορίες των πρακτόρων της αμερικανικής αντικατασκοπίας. Η αποκωδικοποίηση των μηνυμάτων τους επιβεβαίωσε αυτό που πάντοτε υποψιάζονταν τα επιστημονικά στελέχη των ΗΠΑ για το υποδεέστερο τεχνολογικό επίπεδο της «ερυθράς άρκτου»: Τα συμπεράσματα του πολιτειακού δικτύου  πληροφοριακών κόμβων στην Μόσχα, συνέκλιναν χωρίς εξαίρεση στην αναμφίβολη διαπίστωση ότι οι σοβιετικοί κοσμοναύτες κατά την παραμονή τους στον διαστημικό σταθμό ΜΙΡ δεν χρησιμοποιούν στυλό αλλά μολύβι.  [*]

***

Οι νεώτεροι ούτε που θα τη θυμούνται την εποχή της μανιβέλας.

Εκείνη την μακρινή εποχή, όπου ο άνθρωπος ήταν υποταγμένος στον μόχθο της άχαρης και μονότονης χειρονακτικής προσπάθειας και για ν’ ανοίξει το παράθυρο του αυτοκινήτου  υποχρεωνόταν να γυρίζει τη μανιβέλα και ξανά το ίδιο για να κλείσει το παράθυρο, έτσι που μετά από μια διαδρομή με τους ±100 «ίππους» του τετρατρόχου του έφτανε στον προορισμό του σωστό σωματικό ράκος…

Ώσπου μια τεχνολογική επανάσταση μετέτρεψε το ανοιγοκλείσιμο των παραθύρων στην ξεκούραστη, ευχάριστη και δημιουργική ασχολία που όλοι γνωρίζουμε. Πια αρκεί το απαλό πάτημα ή ακόμα και το απλό άγγιγμα ενός κουμπιού και το παράθυρο ανοίγει. Ακόμα ένα άγγιγμα και το παράθυρο κλείνει!

*

Πόσο πολύ, στ’ αλήθεια, αυτή η τεχνολογική επανάσταση εξαφάνισε τον χειρονακτικό μόχθο από το άνοιγμα και το κλείσιμο των παραθύρων του αυτοκινήτου, πόσο πολύ μετέτρεψε το ανοιγοκλείσιμό τους σε ευχάριστη και δημιουργική ασχολία…

Και πόσο πολύ γέμισε τον τόπο με αυτοκίνητα που τα παράθυρά τους δεν ανοίγουν πια, γιατί όταν ο ηλεκτρικός μηχανισμός χαλάει μένεις με μονίμως κλειστό παράθυρο, μέχρι από το σύνολο των ιεραρχημένων αναγκών σου να σου περισσέψουν 150 ευρώ για να τον αντικαταστήσεις, τη στιγμή που θα μπορούσες με 5 ευρώ να επιδιορθώσεις τη χαλασμένη χειροκίνητη μανιβέλα…

Και σε τι ανώτατα ύψη απόλαυσης και δημιουργικότητας μπορεί να φτάσει η ασχολία του ανοιγοκλεισίματος των παραθύρων στο μέλλον, όταν κι αυτός ο «χειροκίνητος» μηχανισμός του πλήκτρου ή της  αφής θα δώσει τη θέση του στο αυτόματο ανοιγοκλείσιμο των παραθύρων με νοητικές εντολές

σηματα-λογου-εγκεφαλου

Εν προκειμένω, οι προθέσεις των επιστημόνων, που διεξάγουν έρευνες σχετικές με την αναγνώριση νοητικών σημάτων και τη μετατροπή τους σε «κείμενο», επικεντρώνονται στη διευκόλυνση της επικοινωνίας ασθενών με σοβαρές αναπηρίες. Είναι όμως γνωστή και πολλαπλά αποδεδειγμένη η ριζική διάσταση  μεταξύ των τεχνολογικών εφαρμογών που οραματίζονται οι αφοσιωμένοι επιστήμονες και των εφαρμογών που επιφυλάσσει στα επιτεύγματά τους η εξουσία του καπιταλιστικού κέρδους.  Το καπιταλιστικό κέρδος θα προτιμούσε π.χ. να μεταχειριστεί (για ακόμη μια φορά) σαν «ασθενείς με σοβαρές αναπηρίες» τους οδηγούς των αυτοκινήτων και να τους ξανα-απαλλάξει από τον «μόχθο» και την «μονοτονία» αντικαθιστώντας το πάτημα ενός κουμπιού με την «ευχάριστη και δημιουργική» ασχολία των νοητικών εντολών: «παράθυρο άνοιξε!», «παράθυρο κλείσε!». Και η καπιταλιστική εξουσία,  από κοντά, θα «πουλούσε» αυτή την «απίθανη διευκόλυνση της καθημερινής ζωής», για να εισπράξει σε αντάλλαγμα  νέες δυνατότητες ασφυκτικής επιτήρησης του ανθρώπου ως τις νοητικές λειτουργίες του. Πάντοτε «για το καλό του»!

*

Προς το παρόν και για την ώρα, το ζήτημα με τα παράθυρα θα ήταν απλώς χαριτωμένο αν σου περισσεύανε τα 150 ευρώ (και αν, στην πραγματικότητα, περίσσευε και από την κοινωνία ένα τέτοιο αξιακό μέγεθος δαπανώμενο για ν’ ανοιγοκλείνουν τα παράθυρα των αυτοκινήτων)… Και αν, επίσης, ο βαθμός της κοινωνικής απονάρκωσης δεν είχε φτάσει στο σημείο, ώστε π.χ. να υπάρχουν εργαζόμενοι πρόθυμοι να εμφυτεύσουν εθελοντικά  στο  δάχτυλό τους ένα μικροτσίπ, προκειμένου να «απελευθερωθεί» από τον «μόχθο» και την «βαριά χειρωνακτική δραστηριότητα» και να μετατραπεί σε «εύκολη, ευχάριστη και δημιουργική» η ασχολία του ανοίγματος της πόρτας του γραφείου τους  ή της αγοράς καφέ από το αυτόματο μηχάνημα της εταιρείας.

τσιπο-εργαζομενοι

Απλές και ευχάριστες «καινοτομίες» («καθαγιασμένες» μάλιστα σε άλλες περιπτώσεις, όπως στο «επίκαιρο» όνομα της «υγείας»), που σέρνουν πίσω τους την εγκαθίδρυση όλων των μηχανισμών της εξατομικευμένης κρατικής-κοινωνικής επιτήρησης, στους στόχους των οποίων και συγκλίνει επιτελικά ένα πλήθος εφαρμογών της τεχνολογίας (βιοτεχνολογία, γενετική μηχανική, ψηφιακά μέσα, τεχνητή νοημοσύνη, ρομποτική κ.ά.), σε συνδυασμό με εφαρμογές των «επιστημών του ανθρώπου» που σχετίζονται με την συμπεριφορά, την επικοινωνία κ.ά.

Όπως, πολύμορφα, στον ίδιο στόχο συγκλίνουν και «εφαρμογές» της κυρίαρχης  ιδεολογίας, που αποσκοπούν στην εξάλειψη κάθε φυσικού μέτρου και δεσμού σε σχέση με την κοινωνικότητα, στην εξομοίωσή τους μέσα σ’ ένα φαινομενικό λογικό «μηδέν», και συμβάλλουν στις ιδεολογικές προϋποθέσεις αποδοχής του «κάθε τι» από την κοινωνική συνείδηση, δηλαδή στις ιδεολογικές προϋποθέσεις αποδοχής της γενικής ατομικής χειραγωγησιμότητας.

***

Πόσο ξεκούραστα, δημιουργικά, απολαυστικά, θα λειτουργούν στο «φανταστικό» μέλλον οι  συσκευές αναγνώρισης σκέψης διασυνδεμένες με έναν κεντρικό server, ικανό να αναγνωρίζει τις εσωτερικές μας ανησυχίες, επιθυμίες κλπ, ικανό «διαδραστικά» να τους δίνει αυτόματες «νοητικές» απαντήσεις, ικανό να μας προσφέρει «νοητικές» διαφημίσεις, άλλες «προτάσεις» και μια ολόκληρη σειρά «επιλογών», πάντοτε προσαρμοσμένες στο «νοητικό προφίλ» μας και πάντοτε «συνιστώμενες για εμάς ατομικά».

Και πάντα σε συμμόρφωση προς τη νόμιμη κρατική και εταιρική «πολιτική προστασίας των προσωπικών δεδομένων», την οποία για να την «αποδεχτούμε πριν συνεχίσουμε» πρέπει απλώς να σκεφτούμε «ΟΚ»… Πόσο απαλλαγμένη από σωματικό μόχθο, πόσο δημιουργική και πόσο απαλλαγμένη από εκτελεστικότητα, πόσο πνευματική, δημιουργική, ευχάριστη ως ασχολία, το να «σκέφτεσαι ΟΚ» (ή οτιδήποτε άλλο σου ζητάνε ή σου υπαγορεύουν έως το επίπεδο των νοητικών αντανακλαστικών) «προτού συνεχίσεις» και «για να συνεχίσεις»

Error! Πριν συνεχίσετε πρέπει να κάνετε reboot. Για να συνεχίσετε σκεφτείτε ΟΚ.

=========================================================================

[*] Επείγουσα προσθήκη, περ. μια ώρα μετά τη δημοσίευση: Για την αφήγηση σχετικά με το διαστημικό στυλό κλπ, δεν αναφέρεται «πηγή» γιατί όπως μάλλον είναι προφανές, πρόκειται απλώς για ανέκδοτο…


Οι «120 δόσεις» και η χθεσινη ανακοίνωση του ΚΚΕ

Στην προηγούμενη ανάρτηση του μπλογκ παρουσιάσαμε το ζήτημα των χρεών προς το δημόσιο τοποθετημένο στο όχι ιδεατό αλλά εντελώς πραγματικό και εντελώς προσωπικό πεδίο των οφειλών που συσσωρεύτηκαν στις πλάτες ενός αυτοαπασχολούμενου, κατά κύριο λόγο από τη ληστρική φορολόγηση του εισοδήματος μετά την κατάργηση του αφορολόγητου ορίου των 12.000 ευρώ και τη θέσπιση του «τέλους επιτηδεύματος», κατά το χρονικό διάστημα 2012-2017.

Συνοψίζοντας τα στοιχεία αυτών των 6 χρόνων:

Πραγματικό μέσο ετήσιο εισόδημα = 3238,7 ευρώ. 

Μέσο ετήσιο «τεκμαρτό εισδόδημα» = 7880 ευρώ.

Μέσος ετήσιος φόρος εισοδήματος (μαζί και με το «τέλος επιτηδέυματος») = 3075,61 ευρώ. 

Μέσος ετήσιος φόρος που παρακρατήθηκε «αυτόματα» = 1010,84 ευρώ.

Μέσο ετήσιο χρέος από φορολόγηση του εισοδήματος (χωρίς τις μετέπειτα προσαυξήσεις) = 1445,4 ευρώ. 

Σημερινές οφειλές, όπως εμφανίζονται στο «TAXIS»:

Από φόρο εισοδήματος (και «τέλος επιτηδεύματος»), σύνολο 15486,23 ευρώ, εκ των οποίων το αρχικό χρέος χωρίς τις προσαυξήσεις = 11770,62 ευρώ.

Σύνολο οφειλών (εισόδημα/»τέλος επιτηδεύματος», ΕΕΤΗΔΕ/ΕΝΦΙΑ, «τέλη κυκλοφορίας») 19494,34, εκ των οποίων το αρχικό χρέος (με τον διπλασιασμό του απλήρωτου τέλους κυκλοφορίας και χωρίς τις άλλες προσαυξήσεις) = 14744,20. 

Δεν θα κάνω περισσότερα σχόλια, τα σχόλια έχουν κατά βάση γίνει στην προηγούμενη ανάρτηση. Όποιος έχει μάτια βλέπει κι όποιος ξέρει ανάγνωση μπορεί να συγκρίνει τα ποσά του εισοδήματος, της φορολόγησης και του χρέους. Κι όποιος ξέρει απλή αριθμητική μπορεί να τοποθετήσει αυτά τα δεδομένα  πάνω από τον παρονομαστή των φοροληστρικών μέτρων (κατάργηση αφορολόγητου ορίου και επιβολή «τέλους επιτηδεύματος»)  και να καταλήξει σε ένα συμπέρασμα για την κατάσταση αυτή στο σύνολό της, και όχι στο 90 80 ή 70% της, όπως αυτή αντικατοπτρίζεται στο συγκεκριμένο προσωπικό δείγμα που εκτίθεται στην προηγούμενη και σε αυτή την ανάρτηση προς τέρψη του αναγνωστικού κοινού. [1]

***

Σχετικά με το ζήτημα των «120 δόσεων» για χρέη στο δημόσιο (και στα ασφαλιστικά ταμεία) εκδόθηκε χθες ανακοίνωση του Τμήματος ΕΒΕ της ΚΕ του ΚΚΕ.

Μέσα σε όλα τα σωστά που περιλαμβάνει (άμεση επαναφορά του αφορολόγητου ορίου για τους αυτοαπασχολούμενους στα 12.000 ευρώ, προσαυξανόμενο κατά 3.000 ανά προστατευόμενο μέλος, κατάργηση χαρατσιών όπως ο ΕΝΦΙΑ και το τέλος επιτηδεύματος και τα υπόλοιπα), η ανακοίνωση αυτή βάζει σαν «αίτημα» και την «κατάργηση του 30% του χρέους για αυτοαπασχολούμενους με εισόδημα έως 12.000 ευρώ».

Πρώτο και γενικό ερώτημα: Τι σχέση έχει αυτό το «αίτημα» με την πάλη για την ανάκτηση όλων των απωλειών που είχαν οι εργαζόμενοι στα χρόνια της «κρίσης» και των «μνημονίων»;

Οι απώλειες των αυτοαπασχολούμενων κατά την προηγούμενη δεκαετία, περιλαμβάνουν όλους τους φόρους που επιβλήθηκαν και όλες τις οφειλές που συσσωρεύτηκαν λόγω της κατάργησης του αφορολόγητου όριου και της θέσπισης «τελών» όπως το τέλος επιτηδεύματος και το ΕΕΤΗΔΕ/ΕΝΦΙΑ.

Ένα «αίτημα», λοιπόν, όπως η «κατάργηση του 30% του χρέους» – ακόμα και με τη διαγραφή των προσαυξήσεων, όπως διατυπώνεται στην ανακοίνωση – δεν ισοδυναμεί παρά με «αίτημα» ανάκτησης των απωλειών κατά… 30%.

Ισοδυναμεί επίσης με την κατά 70% αναγνώριση και «νομιμοποίηση» αυτών των απωλειών και της φοροληστρικής πολιτικής που ακολουθήθηκε τα προηγούμενα χρόνια από όλες τις κυβερνήσεις  που τσαλαπάτησαν και τσαλαπατούν τη ζωή των εργαζομένων για να αυξηθεί η κερδοφορία του κεφαλαίου και να στερεωθεί η εξουσία του.

Και αλήθεια, όταν η αφετηρία αυτών των απωλειών βρίσκεται στις συγκεκριμένες «ρυθμίσεις» (κατάργηση αφορολόγητου ορίου, «τέλος επιτηδεύματος», ΕΕΤΗΔΕ/ΕΝΦΙΑ κλπ) και όταν αυτές οι απώλειες αποτελούν συνέπεια των συγκεκριμένων «ρυθμίσεων», ποια πολιτική ή άλλη λογική υπαγορεύει την παράκαμψη της αφετηρίας του προβλήματος και την αντιμετώπισή του με τη μορφή «παζαριού», 30% κλπ, για τις απώλεις που θα «ανακτηθούν» και τις απώλειες που επί της ουσίας «νομιμοποιούνται»;

Και ποια λογική υπαγορεύει ακόμα και τον συγκεκριμένο καθορισμό του «αιτήματος», δηλαδή το συγκεκριμένο ποσοστό «ανάκτησης των απωλειών»; Γιατί 30%; Γιατί όχι 20% ή 40%; Απάντηση σε αυτό δεν μπορεί να δοθεί… Και δεν μπορεί να δοθεί γιατί το ίδιο το «αίτημα» δεν υπακούει σε καμία συνέπεια, η οποία και θα υπαγόρευε ένα καθορισμένο διεκδικητικό περιεχόμενο. Κι αφού δεν υπακούει σε καμία διεκδικητική συνέπεια δεν απομένει παρά ένα «αίτημα» πρόσφορο στην διαπραγμάτευση της κολοκυθιάς: 30 τοις εκατό! Και γιατί 30 τοις εκατό; Αμ πόσο τοις εκατό;

***

100-30=70 και, επιστρέφοντας εντός παρενθέσεως στο πραγματικό προσωπικό μας δείγμα, 70% των σημερινών συνολικών οφειλών εισοδήματος (χωρίς τις προσαυξήσεις) ύψους 11770,62 ευρώ, μας κάνει 8249,43 ευρώ. Αποτελεί λοιπόν «αίτημα» η αναγνώριση ενός συνόλου οφειλών εισοδήματος, κατασκευασμένου μέσα σε μια εξαετία, το οποίο σύνολο υπερβαίνει το μέσο ετήσιο «τεκμαρτό» εισόδημα αυτής της εξαετίας και είναι υπερδιπλάσιο από το μέσο ετήσιο πραγματικό εισόδημα αυτής της εξαετίας!

Και σε σχέση με τις συνολικές οφειλές αυτής της εξαετίας,  ύψους (χωρίς τις προσαυξήσεις) 14744,20 ευρώ, αποτελεί «αίτημα»  η αναγνώριση – στα καλά καθούμενα – του 70% αυτής της συνολικής «οφειλής», δηλαδή ενός χρέους 10320,94 ευρώ,  που  ξεπερνά το 130% του μέσου ετήσιου «τεκμαρτού» εισοδήματος και είναι υπερτριπλάσιο από το μέσο ετήσιο πραγματικό εισόδημα αυτής της εξαετίας.

***

«Ο γάιδαρος δεν πετάει όσοι νόμοι κι αν προβλέπουν το αντίθετο», γράφαμε στην προηγούμενη ανάρτηση, και εδώ επιμένουμε σε αυτή τη θέση που έχει ισχύ καθολικού νόμου.

Δεν υπάρχει άλλο πραγματικά (και όχι ευκαιριακά και τυχαία) καθορισμένο διεκδικητικό περιεχόμενο από την ανάκτηση όλων των απωλειών της προηγούμενης δεκαετίας, και αυτό το πραγματικά καθορισμένο διεκδικητικό περιεχόμενο εν προκειμένω εξειδικεύεται αποκλειστικά και μόνο στην ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ για όλους του αφορολόγητου όριου των 12000 ευρώ (προσαυξημένου για κάθε προστατευόμενο μέλος) και μάλιστα ΑΝΑΔΡΟΜΙΚΑ από τη στιγμή της κατάργησής του, στην επίσης αναδρομική κατάργηση των τελών και χαρατσιών, στο ΣΒΗΣΙΜΟ των «οφειλών» που προέρχονται από την κατάργηση του αφορολόγητου και τα χαράτσια, και στην ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ τους (σε 120 δόσεις!) σε όσους τις έχουν πληρώσει όλες ή μέρος τους.

***

Αγωνιστικά με τα ψηφοδέλτια του ΚΚΕ στις κάλπες, μαχητικά και χωρίς εκπτώσεις στους καθημερινούς διεκδικητικούς αγώνες!

=========================================

[1] Μένει ίσως να γίνει λόγος για τη «νομοτέλεια». Αν θεωρηθεί ότι στα δεδομένα που παραθέτουμε αντικατοπτρίζεται η νομοτέλεια χωρίς διαθλάσεις και άλλες παραμορφώσεις, πρέπει ωστόσο να υπογραμμιστεί το εξής: Αν κάπου αντικατοπτρίζεται η νομοτέλεια, είναι στο ύψος των εισοδημάτων. Τα ποσά των φόρων και των οφειλών δεν αντικατοπτρίζουν τη «νομοτέλεια» αλλά τη σκόπιμη πολιτική υλοποίηση των στόχων της εξουσίας των μονοπωλίων, η οποία ως φαίνεται δεν έχει εμπιστοσύνη στη… νομοτέλεια ή έστω στην ταχύτητα πραγμάτωσής της και επιβάλλει το περιεχόμενό «της» με τη γνωστή μέθοδο του προκρούστη.

 


Σε 120 δόσεις να τα ΣΒΗΣΟΥΝΕ

Ειρωνεία και εμπαιγμό συνιστά η προετοιμαζόμενη ρύθμιση για πληρωμή σε 120 δόσεις των χρεών προς το δημόσιο, όπως ειρωνεία και εμπαιγμό συνιστά και ο χαρακτηρισμός της ως «ιδιαίτερα γενναιόδωρης».

Για την κατανόηση αυτής της πραγματικότητας δεν αρκούν οι κατά τα άλλα χρήσιμες  απεικονίσεις της ποσοτικής κατανομής οφειλετών και ληξιπρόθεσμων χρεών. Τα αφηρημένα ποσοτικά μεγέθη δεν απεικονίζουν την συγκεκριμένη πραγματικότητα όπως αυτή προσωποποιείται – σε ένα μάλλον τυπικό δείγμα – ως εξής:

Επάγγελμα δικηγόρος, αυτοαπασχολούμενος, με έναρξη το 2005.

Εισοδήματα των ετών 2006, 2007, 2008, 2009: 5294.20, 5314.60, 6209.46 και 9933.83 ευρώ αντίστοιχα. [1]

Μέχρι τότε ισχύει το αφορολόγητο όριο των 12000 ευρώ και επομένως ο φόρος εισοδήματος είναι μηδενικός. Φυσικά, όπως είναι αυταπόδεικτο από το ύψος των παραπάνω εισοδημάτων, αυτά ξοδεύονται εξ ολοκλήρου για πραγματικές και «ανελαστικές» καταναλωτικές ανάγκες, και επομένως – αν και «αφορολόγητα» – φορολογούνται εξ ολοκλήρου μέσω του ΦΠΑ και των λοιπών φόρων και τελών κατανάλωσης (καυσίμων, καπνού, καρτοκινητής κ.ο.κ.)

Για το 2010, με πραγματικό εισόδημα 5664.13 ευρώ και «τεκμαρτό» 7400, επιβάλλεται φορολόγηση 61,50 ευρώ. Το ποσό έχει ήδη παρακρατηθεί οπότε, για την ώρα, οφειλή μηδέν…

Για το εισόδημα του 2011 (4153.17 ευρώ πραγματικό και 7400 «τεκμαρτό») τα πράγματα σοβαρεύουν: Στον φόρο εισοδήματος των 240,90 ευρώ προστίθενται και τα 400 ευρώ του κεφαλικού «τέλους επιτηδεύματος», που η επιβολή του συνοδεύει την κατάργηση του αφορολόγητου όριου των 12000 ευρώ… Και πάλι όμως, το συνολικό ποσό των 640,90 ευρώ έχει ήδη παρακρατηθεί, οπότε κι αυτή τη χρονιά: Οφειλές μηδέν…

Εισόδημα 2012: 2110 ευρώ. «Τεκμαρτό»: 7400 ευρώ. Φόρος: 285 ευρώ + «τέλος επιτηδεύματος»: 650 ευρώ = 935 ευρώ. Καθώς 316,50 ευρώ έχουν ήδη παρακρατηθεί, η «παρθενική» οφειλή ανέρχεται στο ποσό 618,02 ευρώ.

Το 2013, εισόδημα 1545 ευρώ και «τεκμαρτό» 7400. Στον φόρο των 1924 ευρώ και το «τέλος επιτηδεύματος» των 650 ευρώ έρχονται να προστεθούν και 826,45 ευρώ ως «προκαταβολή» του φόρου της επόμενης χρονιάς (2014). Σύνολο 3400,45 ευρώ, δηλαδή το υπερδιπλάσιο του πραγματικού και σχεδόν το μισό του «τεκμαρτού» εισοδήματος. Η ετησία εκκαθάριση, με την αφαίρεση του παρακρατημένου φόρου, προσθέτει στην περσινή οφειλή άλλα 3168,70 ευρώ.

2014, εισόδημα 3071,80 και «τεκμαρτό» 7400, φόρος 1924 ευρώ, «τέλος επιτηδεύματος» 650, προκαταβολή για το 2015 718,88, σύνολο 3292.88 και οφειλή κατά την εκκαθάριση άλλα 2127,11 ευρώ.

2015, εισόδημα 6090 ευρώ και «τεκμαρτό» 8360 ευρώ [2], φόρος 1840,23 ευρώ, «τέλος επιτηδεύματος» 650, προκαταβολή για το 2016 484.18, σύνολο 2974.41πρόσθετη οφειλή κατά την εκκαθάριση 1359,54 ευρώ.

2016, εισόδημα 3758 ευρώ και «τεκμαρτό» 8360 ευρώ, φόρος 1839,20 ευρώ, «τέλος επιτηδεύματος» 650, προκαταβολή για το 2017 1445.55, σύνολο 3934.75, πρόσθετη οφειλή κατά την εκκαθάριση 3056,92 ευρώ.

Και το 2017, εισόδημα 2857,40 ευρώ, «τεκμαρτό» 8360 ευρώ, φόρος 1839,20 ευρώ, «τέλος επιτηδεύματος» 650, προκαταβολή για το 2018 1426.95, σύνολο 3916.15 και πρόσθετη οφειλή κατά την εκκαθάριση 2058.35 ευρώ.

***

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, σήμερα στο «taxis μου» εμφανίζεται «ληξιπρόθεσμο υπόλοιπο οφειλών 14744,20 €», «προσαυξήσεις, τόκοι, τέλη 4750,14 €», και «συνολικό ποσό οφειλών εκτός ρύθμισης 19494,34 €».

Από αυτό το συνολικό ποσό, κατασκευασμένο ολόκληρο μες στην παραπάνω χρονική περίοδο, από το 2012 ως σήμερα, τα 15486,23 ευρώ αντιστοιχούν (με τις προσαυξήσεις) σε οφειλόμενο «φόρο εισοδήματος»1088,52 ευρώ είναι ΕΝΦΙΑ, 439,11 ευρώ είναι ΕΕΤΗΔΕ (για όποιον δεν θυμάται: ο «πρόγονος» του ΕΝΦΙΑ, που ερχόταν με το λογαριασμό του ρεύματος) και 2171,48 ευρώ είναι τέλη κυκλοφορίας. [3]

Οφειλές 19494,34 ευρώ, κατασκευασμένες μέσα σε ένα χρονικό διάστημα έξι και παραπάνω χρόνων [4] με την προκρούστεια φοροληστρική μέθοδο που περιγράφτηκε, ώσπου έρχεται η κυβέρνηση με την «ιδιαίτερα γενναιόδωρη» ρύθμισή της να απαιτήσει την καταβολή των ληστρικών μες στην επόμενη δεκαετία, λες κι αν μπορείς να πληρώσεις τις οφειλές κοντά 10 χρόνων μέσα στα 10 χρόνια που θάρθουν δε θα μπορούσες να τις έχεις πληρώσει και στα 10 χρόνια που πέρασαν, κι αν δεν μπορούσες να τις πληρώσεις στα 10 χρόνια που πέρασαν θα μπορείς να τις πληρώσεις στα 10 χρόνια που θάρθουν και μάλιστα με τον «αυτονόητο» όρο της «καταβολής των τρεχουσών» φοροληστρικών βαρών!

19494,34 ευρώ σε 120 δόσεις μας κάνουν 162,45 ευρώ κάθε μήνα ή 1949,40 ευρώ το χρόνο για δέκα χρόνια, όταν στα προηγούμενα έξι χρόνια ο ετήσιος μέσος όρος της σήμερα ληξιπρόθεσμης (χωρίς τις προσαυξήσεις)  οφειλής μόνο του εισοδήματος ανέρχεται στο  ποσό των 1961,77 ευρώ και της συνολικής ληξιπρόθεσμης οφειλής που δημιουργήθηκε μεταξύ των ετών 2012-2017 ανέρχεται στο ποσό των 2457,37 ευρώ. 

Ιδιαίτερα γενναιόδωρο: Αφού δεν μπορούσες τα προηγούμενα έξι χρόνια να πληρώνεις κάθε χρόνο 2457,37 ευρώ, πλήρωνε τότε κάθε χρόνο και για τα επόμενα δέκα χρόνια 1949,40 ευρώ και μην αμελήσεις ταυτόχρονα να είσαι «συνεπής» με τις φοροληστρικές κυβερνητικές απαιτήσεις της επόμενης δεκαετίας που προστιθέμενες από φέτος κιόλας στα ποσά των ετήσιων «δόσεων» πολύ απλά θα τα διπλασιάζουν και θα τα υπερδιπλασιάζουν δείχνοντάς σου χειροπιαστά τι θα πει «έξοδος από τα μνημόνια» και «ανάπτυξη που έρχεται».

***

Το θέμα δεν εξαντλείται εδώ, το θέμα είναι σε τελική ανάλυση ότι ο γάιδαρος δεν πετάει όσοι νόμοι κι αν προβλέπουν το αντίθετο, το θέμα – όπου όπως και όποτε κι αν καταλήξουν τα σχετικά παζάρια κυβέρνησης και «θεσμών» – δεν βρίσκεται ούτε στις «120 δόσεις» ούτε στις «1200 δόσεις», βρίσκεται στην ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ για όλους του αφορολόγητου όριου των 12000 ευρώ τουλάχιστον, και μάλιστα ΑΝΑΔΡΟΜΙΚΑ από τη στιγμή της κατάργησής του, στο ΣΒΗΣΙΜΟ των «οφειλών» που προέρχονται από την κατάργησή του και στην ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ τους σε όσους τις έχουν πληρώσει όλες ή μέρος τους.

Δεκτή και η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ τους (αφού είναι έτσι) με μια ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΓΕΝΝΑΙΟΔΩΡΗ ρύθμιση: Σε 120 δόσεις.

======================================

[1] α) Τα ποσά αυτά, όπως και στη συνέχεια, προκύπτουν από τα υποχρεωτικά διπλότυπα των δικαστικών παραστάσεων, καθρεφτίζουν εν προκειμένω την αληθινή και όχι κάποια εικονική πραγματικότητα και μάλιστα σε ορισμένες περιπτώσεις την ξεπερνούν. β) Για την δήλωση αυτών των εισοδημάτων, και όσων ακολουθούν στη συνέχεια, δεν έχουν υπολογιστεί καθόλου επαγγελματικά έξοδα, πράγμα το οποίο θα ήταν άχρηστο για δυο λόγους: Ο πρώτος, ότι όσο ίσχυε το αφορολόγητο όριο των 12.000 ευρώ τα «έσοδα» ούτως ή άλλως υπολείπονταν του ορίου. Ο δέυτερος ότι, μετά την κατάργηση των αφορολόγητου ορίου, τα «έσοδα» υπολείπονται του «τεκμαρτού εισοδήματος» βάσει του οποίου ούτως ή άλλλως υπολογίζεται η φορολογία. γ) Για το «αλατοπίπερο» της υπόθεσης: Σε αυτά τα χρόνια της «ευμάρειας» (τής τόσο προφανούς στα παραπάνω εισοδήματα…) το πρόσωπο που χρησιμοποιούμε σαν «δείγμα» είχε κλεισει τ’ αυτιά στις αδιάκοπες σειρήνες του τραπεζικού καταναλωτικού δανεισμού, προκειμένω να μην υποθηκεύσει τη ζωή του στα χρέη. Διαφορετική όμως γνώμη είχε ο καπιταλιστικός – μονοπωλιακός προκρούστης (και οι πολιτικοί του υπάλληλοι των διαδοχικών κυβερνητικών κομμάτων): Έτσι μού ‘σαι; Πας να ξεφύγεις από την υποτέλεια; Πάρε με το ζόρι χρέη για την υπόλοιπη ζωή τη δική σου και των παιδιών σου!

[2] Για όσους αγαπούν τη λεπτομέρεια, τη χρονιά εκείνη το «τεκμαρτό» ανέβηκε από τα 7400 στα 8360, διότι πέθανε ο θείος του δείγματός μας και από «ψιλός» έγινε «πλήρης κύριος» στο διαμέρισμα των 48 τμ που του είχε δωρήσει όταν ζούσε παρακρατώντας ο ίδιος την «επικαρπία» του. Το δε «τεκμαρτό» εισόδημα των 8360 ευρώ, προκύπτει από το άθροισμα του «τεκμηρίου διαβίωσης», του τεκμηρίου δαπανών λόγω ενός αυτοκινήτου 1400 cc του 1996, και της ιδιοκτησίας πάνω σ’ ένα διαμέρισμα 48 τμ στο Γαλάτσι και ένα διαμέρισμα 45 τμ στον Πύργο, κατασκευής 1975 και 1976 αντίστοιχα.

Φυσικά μιλώντας για «τεκμήριο διαβίωσης», προκύπτει και το ερώτημα: καλά με εισόδημα πχ 1545 ευρώ και πώς ζεις; Μα βέβαια, από τη σύνταξη του μπαμπά και της μαμάς, την μειωμένη όσο μειώθηκαν όλες οι συντάξεις, και την αναγκασμένη εκτός από τους ίδιους να καλύπτει και ανάγκες των «παιδιών» και των εγγονιών. «Η πείνα είναι ντροπή», όπως λέει η ελληνική τουλάχιστον μετάφραση των στίχων του Μπρεχτ ή όπως λεν οι στίχοι του Άκη Πάνου: «τη φτώχεια που μας έχει γονατίσει τη βρίσκω μεγαλύτερη ντροπή».

[3] Αυτά τα τελευταία, τα τέλη κυκλοφορίας, δεν θα είχα αντίρρηση να τα πληρώσω με μια ρύθμιση 120 δόσεων, μάς λέει το πρόσωπο που χρησιμοποιούμε σαν «δείγμα τυπικό» σε αυτή την ανάρτηση. «Τέλη κυκλοφορίας» είναι αυτά… Κι ας κυκλοφορεί το αυτοκίνητο τις 65 από τις 365 μέρες του χρόνου… Κι ας μετριέται και φορολογείται και πληρώνεται επακριβώς η «κυκλοφορία» του με τα τέλη επί του καυσίμου που ανέρχονται γύρω στο 70% της τιμής του…

[4] «Τι άλλο να θυμηθώ γι’ αυτά τα χρόνια…», λέει ο φίλος μας. «Ότι την ώρα που μου βάζουν φόρο 2 και 3 και 4 χιλιάδες το χρόνο, την ίδια ώρα τρέχω να βρω πώς θα πληρώσω το φως, το νερό, το τηλέφωνο και τα ναύλα μου; Ότι όλα αυτά τα χρόνια όπως και τα επόμενα δεν έχει ανάψει στο σπίτι καλοριφέρ; Ότι το ρεύμα έφτασε να κοπεί από τις οφειλές, κι ότι ενώ το ταξίμετρο της φορολογίας δεν παύει να γράφει 2 και 3 και 4 χιλιάρικα το χρόνο, την ίδια ώρα ανακηρύσσομαι κατάλληλος για κοινωνικό τιμολόγιο και «επίδομα αλληλεγγύης» 10 ευρώ το μήνα;  Ότι πλάι στα 20 χιλιάρικα των φορολογικών «οφειλών» υπάρχουν άλλα τόσα από οφειλές ασφαλιστικές; Αλλά μήπως τα χρόνια αυτά τέλειωσαν; Μήπως δεν συνεχίζονται και σήμερα κι αύριο;»


ποντικοφάρμακο για τους μεγάλους και μουρουνόλαδο για τα παιδιά [*]

Θυμάμαι (αλλά «δεν έχω βίντεο»), παραμονές της εισβολής αμερικανών και λοιπών «προθύμων» στο Ιράκ, εκείνον εκεί τον «ευπατρίδη» συγγραφέα στην τιβί, να τον ρωτάνε πώς σχολιάζει την αρνητική γνώμη των ελλήνων για την επικείμενη εισβολή, και να απαντάει αυτός υπεροπτικά με τα σπαστά ελληνικά του: «θέλω να ντει αυτούς τους έλληνος μετά, όταν θα βάζουν φθηνή μπεντζίνη στα ρεζερβουάρ τους, αν θα λένε το ίντιο».

Βέβαια μετά την εισβολή η τιμή της βενζίνης εκτινάχτηκε στο θεό, κι έμεινε από τότε εκεί, διαψεύδοντας την πολιτική «οξύνεια» του συγγραφέα, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα, το θέμα είναι ο αμερικανοτραφής «πραγματισμός» που θέλει τον άνθρωπο να εκτιμά τη δολοφονία εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων ανάλογα με την τιμή της βενζίνης που μπαίνει στο ρεζερβουάρ του.  Ο πόλεμος; Είναι απλώς μια επένδυση κεφαλαίου σε αίμα. Κατόπιν το εμπόρευμα-αίμα ανταλλάσσεται με εμπόρευμα-βενζίνη που διατίθεται στον καταναλωτή σε «φιλική» τιμή. Αν πάρουμε την σειρά της ανταλλαγής προς τα πίσω, τα ρεζερβουάρ μας γεμίζουν με φθηνό αίμα: δεν πρέπει να νιώθουμε ευτυχείς;

Αλλά αυτός, τουλάχιστον, δεν ήταν παρά ένας συγγραφέας. Δεν ήταν ούτε γραμματέας της κοινοβουλευτικής ομάδας του κυβερνώντος κόμματος, ούτε και υπουργός εθνικής άμυνας. Ο πρόστυχος «πραγματισμός» του δεν «αντλούσε νομιμοποίηση» ούτε από τον τοίχο της Καισαριανής ούτε από το Κούγκι.

Δεν μίλαγε στο όνομα των 200 εκτελεσμένων κομμουνιστών της Καισαριανής, όπως ο Τσίπρας όταν χαρακτήριζε «επωφελή για το δημόσιο» την πώληση 100-300.000 βλημάτων στη Σαουδική Αραβία… Δεν μίλαγε στο όνομα των ανατιναγμένων στο Κούγκι, όπως ο Π. Καμμένος όταν ισχυριζόταν ότι «δεν θα πουλήσουμε σε όσους εξοντώνουν παιδιά» αλλά στη Σαουδική Αραβία που «είμαστε στον ίδιο άξονα»… Όπως ο συνωνόματός του βουλευτής των ΑΝΕΛ και αντιπρόεδρος της Βουλής Δ. Καμμένος, όταν έλεγε ότι είναι «σαν να πουλάμε κόκα κόλα, αβοκάντο ή φράουλες», αφού μάλιστα «έχουμε και το ΟΚ των αμερικανών»… Όπως ο γραμματέας της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ Κ. Ζαχαριάδης, όταν έλεγε: «Θεωρώ προτιμότερο να πάρουμε ένα όφελος πουλώντας κάποια όπλα παρά να κάνουμε μια ρίψη σε ένα πεδίο βολής και να τα διαλύσουμε», αφού «έτσι κι αλλιώς» δεν «θα υπάρξει ειρήνη στην περιοχή»

Δεν μίλαγε, ο συγγραφέας, στο όνομα εκείνων που δεν υποτάχτηκαν σε «άξονες» ούτε στο όνομα εκείνων που έγιναν ολοκαύτωμα «χωρίς το ΟΚ των αμερικανών», όταν έταζε στον «λαουντζίκο» φθηνή βενζίνη από το αίμα του ιρακινού λαού, όπως τούτοι εδώ που μιλώντας για «ένα όφελος», για συμφωνίες «επωφελείς για το δημόσιο», για «κόκα κόλα, αβοκάντο και φράουλες», τάζουν «κοινωνικό μέρισμα» από τον λιμό και τη χολέρα στην Υεμένη, από το θάνατο ενός παιδιού κάθε 10 λεπτά από ασθένειες που μπορούν να αποφευχθούν σύμφωνα με τον εκπρόσωπο της Γιούνισεφ, που διαψεύδει μ’ αυτόν τον τρόπο τον υπουργό εθνικής άμυνας:

Ανήκουστο!Είναι δυνατόν να εξοντώνονται παιδιά από τον «άξονα» στον οποίο συμμετέχουμε ΕΜΕΙΣ;

***

ΜΕΤΑ από όλα αυτά, «παγωμένη» χαρακτήρισε τη συμφωνία πώλησης όπλων στη Σαουδική Αραβία ο κυβερνητικός εκπρόσωπος και συνάρτησε την τύχη της από τις αποφάσεις της ΕΕ για τυχόν εμπάργκο πώλησης όπλων στην αραβική χώρα. Σε αυτή την περίπτωση, δήλωσε, η κυβέρνηση θα συμμορφωθεί και θα την ακολουθήσει κατά γράμμα.

Αλίμονο αν δεν συμμορφωνόταν! Αφού, «όποιος με πρόθεση παραβιάζει κυρώσεις ή περιοριστικά μέτρα, που έχουν επιβληθεί σε βάρος κρατών ή οντοτήτων ή οργανισμών ή φυσικών ή νομικών προσώπων, με κανονισμούς της Ε.Ε. τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι δύο ετών» (άρθρο 458Α του Ποινικού Κώδικα)! Φυλάκιση μέχρι δυο ετών είπατε; Αυτά είναι για τους 200 της Καισαριανής και για το Κούγκι, όχι για τον Τσίπρα και τον Καμμένο.

Αλλά, για να καταλάβουμε, αν τυχόν η ΕΕ δεν κάνει «τυχόν εμπάργκο» στη Σαουδική Αραβία (το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε;), τότε η κυβέρνηση θα νιώθει υποχρεωμένη να μας μοιράσει «κοινωνικό μέρισμα» από το λιμό και τη χολέρα του «άξονά» μας;

[*] Ο τίτλος από ένα τραγούδι του Ν. Άσιμου.

 


και πάλι για τον νόμο περί «ταυτότητας φύλου»

Ένας άντρας άλλαξε «ταυτότητα φύλου» και έγινε «γυναίκα». Μια γυναίκα άλλαξε κι αυτή «ταυτότητα φύλου» κι έγινε «άντρας». Κατόπιν παντρευτήκανε και κάνανε παιδί, που μπαμπάς του είναι η «γυναίκα» και μαμά του ο «άντρας».  Μήπως, όμως, πρέπει να «οριστεί» ως μπαμπάς του ο «άντρας» που όμως φέρει τα θηλυκά βιολογικά χαρακτηριστικά και ως μητέρα του η «γυναίκα» με τα ανδρικά βιολογικά χαρακτηριστικά; Και καλά, αυτοί οι δυο παντρευτήκανε, το παιδί τους γεννήθηκε «εντός γάμου» και, ας πούμε, το ποιος από τους δυο είναι ο μπαμπάς και ποιος η μαμά ας  το βρούνε μεταξύ τους (ενήλικοι είναι) ή ας το βρει το παιδί, μόνο του ή με τη «βοήθεια» τους: «ο μπαμπάς νιώθει γυναίκα κι η μαμά νιώθει αντρας, αγαπούλα μου, γι’ αυτό είναι μπαμπάς σου η μαμά και ο μπαμπάς είναι μαμά σου, κατάλαβες αγαπούλα μου;»

…Αν όμως πάλι υποθέσουμε ότι το παιδί τους γεννιέται «εκτός γάμου», ποια συμβολαιογραφική πράξη και ποιο ληξιαρχείο θα  «ορίσει» την μητέρα και τον πατέρα και ποιο σοφό δικαστήριο θα αναλάβει να βγάλει απόφαση σχετική με αναγνώριση της πατρότητας του παιδιού, εφόσον π.χ. η «μητέρα» θέλει να διεκδικήσει από τον «πατέρα» διατροφή για το ανήλικο παιδί τους;

Πρόκειται βέβαια απλώς για σενάριο, αλλά για σενάριο που οι προϋποθέσεις υλοποίησής του υφίστανται ήδη στον νόμο που ψηφίστηκε μόλις πρόσφατα.

Και ο μεν νόμος μπορεί να θεσμοθέτησε τον προσδιορισμό της «ταυτότητας φύλου» σύμφωνα με το «ατομικό βίωμα», την «ατομική αίσθηση του σώματος», μπορεί να θεσμοθέτησε τον «ορισμό» του φύλου ως ιδιωτική επιλογή του ατόμου που το φέρει. Όμως, σε πείσμα του «νόμου του κράτους», οι νόμοι της φύσης δεν παύουν να υπαγορεύουν την διάκριση των φύλων βασισμένη στο ποιο από τα δυο κυοφορεί και γεννά και στο ποιο από τα δυο συμβάλλει απλώς στη γονιμοποίηση, και στη βάση αυτής της φυσικής διάκρισης (που υποθέτω δεν πρόκειται απλώς για «δική μας», ανθρώπινη, «αναλυτική κατηγορία») ονομάζουμε το φύλο που κυοφορεί και γεννά «θηλυκό», το άτομο του θηλυκού γένους «γυναίκα» και την γυναίκα που γεννά «μητέρα». Και ως προς το άλλο φύλο, όπως υπαγορεύει την μεταξύ τους διάκριση η φυσική πραγματικότητα, δίνουμε αντίστοιχα τις ονομασίες: «αρσενικό», «άνδρας», «πατέρας».

Ο νόμος λοιπόν και οι «ορισμοί» του, η φιλοσοφία που τον διέπει, έρχεται σε αντίφαση ή τουλάχιστον αγνοεί τις υπαγορεύσεις της φυσικής πραγματικότητας ως προς το ζήτημα της διάκρισης των φύλων. Και καθώς, παραπέρα, αυτές οι υπαγορεύσεις υφίστανται σαν  τέτοιες επειδή έχουν μια εκάστοτε ιστορικά καθορισμένη κοινωνική σημασία, χωρίς την οποία σημασία δεν θα υπήρχε καν η ανάγκη οποιασδήποτε «υπαγόρευσης», ο νόμος τουλάχιστον αγνοεί ή και έρχεται σε σύγκρουση με την κοινωνική σημασία της φυσικής διάκρισης και των «ορισμών» που υπαγορεύονται και από τη μια και από την άλλη και, κυρίως, από την μεταξύ τους σχέση.

Αν είμασταν απλώς ζώα, μπορούμε να θεωρήσουμε (ως άνθρωποι βέβαια) , ότι δεν θα είχαμε ανάγκη καμιάς σχετικής «υπαγόρευσης» και κανενός σχετικού «ορισμού»: η φυσική διάκριση των φύλων θα υφίστατο – υποθέτω – ανεξάρτητα από την συνείδησή μας: ως λέοντες θα την βγάζαμε αραχτοί ενόσω η λιονταρίνα θα πήγαινε για κυνήγι προκειμένου να τραφούν τα λιονταράκια της, ως βασίλισσες των μελισσών θα δεχόμασταν τον κατάλληλο για τη γονιμοποίησή μας κηφήνα και ως κηφήνες άχρηστοι πια θα δεχόμασταν στωικά τον θάνατό μας, ως κοκόρια θα φουσκώναμε περήφανα χωρίς κανέναν ιδιαίτερο λόγο, απλώς γιατί έτσι είναι το σουλούπι μας. Θα φέραμε το φύλο μας χωρίς καμιά ανάγκη να το «ορίσουμε».

Μακάρι να φτάσει (και λέω: θα φτάσει) κάποτε ο άνθρωπος σ’ εκείνη την ανώτερη ιστορική-κοινωνική βαθμίδα, που θα μπορεί να φέρει όχι μόνο το φύλο του αλλά όλη την ύπαρξή του χωρίς ανάγκη «ορισμού» της.  Όμως, στο προκείμενο θέμα, δεν πρόκειται καθόλου για κάτι τέτοιο. Ίσα-ίσα, με μια έννοια, πρόκειται ακριβώς για το αντίθετο…

Όμως, καλώς ή κακώς, ευτυχώς ή δυστυχώς, δεν είμαστε  απλώς ζώα, αλλά ζώα του ανθρώπινου είδους, και γι’ αυτό η φυσική διάκριση των φύλων αποκτά κοινωνική-ιστορική σημασία, και γι’ αυτό υπαγορεύει «ορισμούς» οι οποίοι αποτελούν τον δεσμό ανάμεσα  στην υλική πραγματικότητα και τη συνείδησή μας και ανάμεσα στα φυσικά και τα κοινωνικά χαρακτηριστικά του είδους μας, και για αυτό επίσης οι εκάστοτε-ιστορικά-καθορισμένες κοινωνικές ανάγκες υπαγορεύουν, αντίστροφα, τους «ορισμούς» που είναι κατάλληλοι ώστε να αποτελούν τον δεσμό ανάμεσα  στις κοινωνικές σχέσεις και την φυσική πραγματικότητα και, εν προκειμένω, τον δεσμό ανάμεσα στις κοινωνικές σχέσεις των δυο φύλων και την φυσική τους διάκριση. Και επίσης κατάλληλοι να αποτελούν, οι «ορισμοί» αυτοί, τον δεσμό στο εσωτερικό των κοινωνικών σχέσεων δηλαδή, εν προκειμένω, δεσμό των σχέσεων ανάμεσα στα δυο φύλα και της σχέσης αυτών των σχέσεων με τις συνολικές κοινωνικές σχέσεις. «Των σχέσεων της σχέσης με τις σχέσεις», αλλά με λίγο νηφάλια ανάγνωση βγαίνει συγκεκριμένο νόημα…

Στη θέση αυτής της υπαγόρευσης, που εκφράζει έναν δεσμό ανάμεσα στη φυσική πραγματικότητα και τις κοινωνικές σχέσεις και ταυτόχρονα ανάμεσα στις κοινωνικές σχέσεις τις ίδιες, ο νόμος που μόλις ψηφίστηκε αναγνωρίζει το φύλο ή, με δικά του λόγια, την «ταυτότητα φύλου» ως ατομική επιλογή (στηριγμένη κατά τους βουλευτές της πλειοψηφίας στο «βίωμα» και την «αίσθηση του σώματος»), θέτοντας ως μοναδικές προϋποθέσεις για αυτή την επιλογή την «δικαιοπρακτική ικανότητα» (δηλαδή την ηλικία των 18) και την ανυπαρξία – έως τότε – γάμου. Και αποτελεί, αυτό το τελευταίο, ένα σαφές δείγμα της αντίληψης που διέπει συνολικά το νομοθέτημα… Ένα σαφές δείγμα μιας αντίληψης προσανατολισμένης όχι προς την εξάλειψη του καταναγκασμού των κοινωνικών «ορισμών», αλλά αντίθετα προσανατολισμένης προς την αναγόρευση αυτών των «ορισμών» σε κοινωνική οντολογία: Και το ερώτημα δεν είναι γιατί ο νόμος βάζει αυτήν την προϋπόθεση (να μην είναι έγγαμο το άτομο που αλλάζει «ταυτότητα φύλου» ) ενώ τάχα θα έπρεπε να μην έχει ούτε αυτήν…

…Το ερώτημα είναι γιατί ο νόμος, με τις πρϋποθέσεις που θέτει, θεωρεί ως «ορίζουσα» κοινωνική πραγματικότητα τον νομικό θεσμό (δηλαδή τον γάμο), ενώ αγνοεί ως «ορίζουσα» την υλική πραγματικότητα της μητρότητας και, συνακόλουθα, της πατρότητας, που βέβαια σε καμιά περίπτωση δεν προϋποθέτουν τον «γάμο» (το αντίστροφο ισχύει δυνητικά και νομοπαραγωγικά) και σε καμιά περίπτωση δεν αποτελεί ο γάμος τη μοναδική μορφή νομικής αναγνώρισής τους.

Το ερώτημα, το ίδιο το «νομικό γεγονός», προδίδει απλώς την ολοκληρωτική αποστροφή του πρόσφατου νόμου προς την υλική φυσική και κοινωνική πραγματικότητα: Στη θέση τού μεταξύ τους δεσμού, στη θέση τού «ορισμού» τής μεταξύ τους σχέσης, ο νόμος εγκαθιστά, με τους δικούς του «ορισμούς», ένα πλέγμα «ατομικού βιώματος» (ως «θετικής» υποκειμενικής προϋποθεσης) και νομικών τύπων (ο «γάμος», ως αρνητική προϋποθεση: να μην είναι το άτομο έγγαμο), φαινομενικά αγνοώντας (αλλά στην πραγματικότητα συγκρουόμενος) με την την φυσική πραγματικότητα και την διάστασή της ως πραγματικότητας κοινωνικής, σαν οι ρυθμίσεις του να αφορούν μεν τον νομικό τύπο του «γάμου» αλλά να είναι άσχετες με το πραγματικό, φυσικό και κοινωνικό γεγονός της μητρότητας (και συνακόλουθα της πατρότητας).

*

Και έτσι, στη βάση της αντίληψης που τον διέπει και των τυπικών προϋποθέσεων που λόγω αυτής θεσπίζει, ο πρόσφατος νόμος εκπληρώνει τις προϋποθέσεις, οι οποίες επιτρέπουν την πραγμάτωση σεναρίων όπως το περιγραφόμενο στην αρχή του κειμένου. Δεν έχει, εν προκειμένω, σημασία η στατιστική «απιθανότητά» ενός τέτοιου σεναρίου. Σημασία έχει, «στενά» βλέποντας το ζήτημα, η θέσπιση των νομικών προϋποθέσεων της πραγμάτωσής του. Ευρύτερα, σημασία έχει ο λειτουργικός ρόλος του συγκεκριμένου νόμου στην κατεύθυνση της αποδόμησης, της αποσυγκρότησης των πραγματικών (και όχι νομικών-τυπικών) κοινωνικών σχέσων, οι οποίες είναι σχέσεις ατόμων που τις βιώνουν πραγματικά και όχι «υποκειμενικά». Σημασία έχει ο λειτουργικός του ρόλος  στην κατεύθυνση της αποδόμησης των κοινωνικών σχέσεων, όχι προς τον αντικειμενικό σκοπό της αντικατάστασής τους από κοινωνικές σχέσεις μιας ανώτερης ιστορικής βαθμίδας, αλλά με μόνο αντικειμενικό σκοπό την αποσυγκρότησή τους  καθεαυτές, δηλαδή την αποσυγκρότηση – αποδόμηση των ατόμων που τις βιώνουν: που δρουν πραγματικά εντός αυτών και που υφίστανται το αποτύπωμα της πραγματικότητάς τους. Διότι «βίωμα» σημαίνει, είναι, μια τέτοια διαδικασία και όχι η παθητική πρόσληψη του ενός ή του άλλου εύπλαστου «αισθήματος»…

Άλλωστε, μιλώντας για την αποδόμηση-αποσυγκρότηση των κοινωνικών σχέσεων γενικά, πρέπει να θυμόμαστε, ότι η αντικατάστασή τους από σχέσεις μιας ανώτερης ιστορικής βαθμίδας δεν επέρχεται σαν αποτέλεσμα αυτής της αποδόμησης. Επέρχεται σαν αποτέλεσμα της συγκρότησης, εντός των παλιών, των νέων σχέσεων που θα τις αντικαταστήσουν, σαν αποτέλεσμα της συγκρότησης των νέων σχέσεων ενάντια στην αποσυγκρότηση των παλιών και παρά τις ατομικές-κοινωνικές «συμπεριφορές» που αυτή η αποσυγκρότηση «αυθόρμητα» επιβάλλει, ενάντια και στις ίδιες τις παλιές σχέσεις που η εσωτερική δυναμική του σχηματισμού τους οδήγησε στην δική τους αποσυγκρότηση. Η ίδια η αποσυγκρότησή τους δεν οδηγεί στην ιστορικά προοδευτική αντικατάστασή τους, αλλά στην αναπαραγόμενη σε όλο και μεγαλύτερο βάθος αποσύνθεση του σχηματισμού τους. Αποσύνθεση που «βιώνεται» και ατομικά, σε αντίστοιχο βάθος. Και δεν υπάρχει μεγαλύτερο «βάθος» από το σημείο σύζευξης της σχέσης ανθρώπου – φύσης και της σχέσης του ανθρώπου με τον εαυτό του. Καθεαυτή η «αποσυγκρότηση» των κοινωνικών σχέσεων δεν οδηγεί στην αντικατάστασή τους από ιστορικά νέες, αλλά στη διαιώνιση  των όρων που επιβάλλουν ως κυρίαρχες σχέσεις τις παλιές και ως κυρίαρχη την ίδια τους την αποσυγκρότηση…

Γνωστό από την εποχή του θατσερισμού: «δεν υπάρχει κοινωνία, μόνο άτομα και οικογένειες». Η αποσυγκρότηση των κοινωνικών σχέσεων, μέχρι το σημείο της οριστικής ιδεολογικής άρνησής τους, ως στρατηγική αρχή διαιώνισης των εκμεταλλευτικών σχέσεων και εμβάθυνσης των σχέσεων εξουσίας του υπάρχοντος κοινωνικο-ιστορικού σχηματισμού…

*

Ας επιστρέψουμε, λίγο πριν το τέλος, στο σενάριο της αρχής: Ο «άντρας» η μαμά, η «γυναίκα» ο μπαμπάς, ή όπως αλλιώς μπορούν να συνδυαστούν οι φυσικές ιδιότητες και οι «έννοιες». Μπορεί κάποιος να ρωτήσει: «Γιατί όχι»; Κι επίσης: «Γιατί να υπάρχουν »μπαμπάς» και »μαμά»; Να υπάρχουν απλώς »γονείς»; Αλλά ίσως ούτε και »γονείς». Γιατί όχι;»

«Καλή ερώτηση», αλλά αυτός που ρωτάει θα όφειλε ο ίδιος να απαντήσει στην ερώτηση «γιατί ναι;».

Απάντηση που, όμως, δεν μπορεί να δοθεί, για τον λόγο ότι η κοινωνική – ιδεολογική «αφασία» που αποτελεί το περιεχόμενο τής  πρώτης ερώτησης, «γιατί όχι;», είναι ανίκανη να διαθέτει απάντηση και στη δεύτερη, «γιατί ναι;», που θα ήταν και η ουσιώδης ερώτηση. Ανίκανη να διαθέτει απάντηση, όσος βερμπαλισμός και όποιου είδους βερμπαλισμός κι αν  εμφανίζεται σαν τέτοια. Παρ’ όλα αυτά, έχει και ο κάθε τέτοιος βερμπαλισμός την δυνατότητα να επιχειρήσει μια τέτοια απάντηση ακόμα και σε αυτήν εδώ την ανάρτηση.

Όσο για το πρώτο ερώτημα, «γιατί όχι;», η απάντηση είναι: Όχι, γιατί στην περίπτωση της μητρότητας, της πατρότητας, δηλαδή της γονεϊκότητας, τα άτομα αναλαμβάνουν τους αντίστοιχους κοινωνικούς «ρόλους» όπως αυτοί προσδιορίζονται, καταρχήν, από τη φύσική πραγματικότητα, και όπως παραπέρα η φυσική αυτή πραγματικότητα εντάσσεται στους όρους του κάθε κοινωνικο-ιστορικού σχηματισμού. Όπως αυτοί οι όροι εντάσσουν αυτήν τη φυσική πραγματικότητα, και όχι όπως την αγνοούν ή συγκρούνται με αυτήν.  Και αναλαμβάνουν τα άτομα αυτούς τους κοινωνικούς «ρόλους», με αυτές τις φυσικές ιδιότητες που διαθέτουν, και με τις πραγματικές συνέπειες αυτών των φυσικών ιδιοτήτων, όχι λόγω των «ορισμών» του νόμου ή ευρύτερα των ανθρώπινων «αναλυτικών κατηγοριών», αλλά αντίθετα οι «ορισμοί» είναι τέτοιοι όπως οφείλουν να είναι για να ανταποκρίνονται σε αυτήν την φυσική πραγματικότητα και την μεταβαλλόμενη κοινωνική της διάσταση. Το αν αυτή η κοινωνική διάσταση αναδείξει, μεταβαλλόμενη καθώς είναι, νέες μορφές – και ποιες – των σχέσεων που πηγάζουν από τη φυσική πραγματικότητα (με μια λέξη: μητρότητα, με όλα όσα συνεπάγεται και με όλα όσα την συνεπάγουν), αυτό είναι ζήτημα που δεν επιδέχεται όλες τις πιθανές «λύσεις» που μπορεί να γεννήσει η ανθρώπινη φαντασία. Είναι ζήτημα που την λύση του αναδεικνύουν οι ανάγκες, οι αναγκαίες δυνατότητες (νομίζω πως μπορεί να εκφραστεί κανείς έτσι), των κοινωνικών σχέσεων εντός  των οποίων έρχονται μεταξύ τους τα άτομα και εν προκειμένω τα άτομα του «αντίθετου» φύλου σε φυσική (εκτός των άλλων) επαφή. Χωρίς «προφύλαξη»…

*

Θέλω να πιστεύω πως είναι φανερό (και αν δεν είναι φανερό, τότε ρητά δηλώνω), ότι όλα τα παραπάνω δεν αφορούν το υποτιθέμενο (ή οφειλόμενο) αντικείμενο του πρόσφατου νόμου, δηλαδή την αποκατάσταση της όποιας καθοριστικής αντίφασης, σύγκρουσης, ανάμεσα σε ατομικά βιολογικά και ψυχικά χαρακτηριστικά ή ανάμεσα στα ίδια και μόνο τα ατομικά βιολογικά χαρακτηριστικά. Αποκατάσταση για την οποία, άλλλωστε, δεν θα ήταν καθόλου το μοναδικό, το αποκλειστικά αναγκαίο μέσο η  τυπική αναγνώριση μιας ορισμένης «ταυτότητας φύλου».

Όλα τα παραπάνω αφορούν τις προϋποθέσεις που θέτει ο πρόσφατος νόμος, οι οποίες δεν συγκλίνουν σε αυτό το αντικείμενο, αλλά αντίθετα, με το περιεχόμενό τους, και επίσης με την «επικοινωνιακή» τυμπανοκρουσία που τον συνόδευσε, όχι δεν αποκαθιστούν τέτοιες καθοριστικές αντιφάσεις, αλλά εκπληρώνουν οι ίδιες αυτές προϋποθέσεις τούς όρους καθορισμού και αναπαραγωγής ομοειδών αντιφάσεων σε έκταση ευρύτερη από την υπάρχουσα. Εκπληρώνουν όχι τους όρους αναγνώρισης και αποκατάστασης τέτοιων αντιφάσεων,  αλλά όρους χειραγωγημένης εμφάνισής τους «παίζοντας» τόσο με τον ατομικό ψυχισμό ιδιαίτερα στη φάση της συγκρότησής του όσο και με τις κοινωνικές συνθήκες εντός των οποίων συγκροτείται ο ατομικός ψυχισμός, όπως επιχείρησα κάπως «συμπυκνωμένα» να περιγράψω στην προηγούμενη ανάρτηση.

Δεν συγκλίνουν σε αυτό, το παραπάνω αντικείμενο οι προϋποθέσεις που θέτει ο πρόσφατος νόμος, αλλά αντίθετα, «αποκεντρώνονται» στο κοινωνικό πεδίο σαν προϋποθέσεις γενεσιουργές των προβλημάτων που υποτίθεται ότι έρχονται να επιλύσουν, ακόμη και σαν προϋποθέσεις νομιμοποιητικές των αιτιών αυτών των προβλημάτων, στον βαθμό που οι αιτίες αυτές συνιστούν όχι απλώς ατομικές εκδηλώσεις αλλά κοινωνικές πληγές.