Ο ύποπτος για φόνο, που δολοφονήθηκε

Τις προάλλες, τα ρεπορτάζ για τη δολοφονία του δικηγόρου Ζαφειρόπουλου επανέφεραν συνειρμικά μια όψη, μια πτυχή κάποιας άλλης υπόθεσης, η οποία πτυχή είχε βγει «δειλά» στο φως της δημοσιότητας πριν από τρία χρόνια, επίσης με «συνειρμικό» τρόπο.

Σύμφωνα λοιπόν με τα ρεπορτάζ για τη δολοφονία του δικηγόρου, ένας από τους τρεις φερόμενους ως ηθικούς αυτουργούς της, οι οποίοι είναι κρατούμενοι στον Κορυδαλλό, «ήταν ο δράστης του μακελειού σε μπαρ στο Μικρολίμανο τον Νοέμβριο του 2014, όπου είχαν τραυματιστεί 15 άτομα». Ανατρέχοντας στα ρεπορτάζ εκείνης της υπόθεσης,  βρίσκουμε μια περιγραφή των συγκεκριμένων κυκλωμάτων του οργανωμένου εγκλήματος, σύμφωνα με την οποία ο δράστης του «μακελειού» συνεργάζεται στις διάφορες δραστηριότητές του με έναν συμπατριώτη του, ο οποίος συμπατριώτης, με τη σειρά του, φέρεται με ακόμα έναν να αποτελούν «το πιο πρόσφατο δίδυμο εκτελεστών της μαφίας του οργανωμένου εγκλήματος»Αυτός ο τελευταίος, πάλι, μαζί με δύο άλλα άτομα, φέρονται  ως να «αποτελούσαν τους πληρωμένους εκτελεστές του ελληνικού συνδικάτου του εγκλήματος». Τέλος, το ένα από αυτά τα «δύο άλλα άτομα», ο «31χρονος Ι.Τ. γνωστός ως «Πιτσίλας» που δολοφονήθηκε στις 21 Μαΐου 2014 στον Κορυδαλλό, (…) ήταν ανάμεσα στους υπόπτους  της διπλής δολοφονίας των μελών της Χρυσής Αυγής στο Ν. Ηράκλειο την 1η Νοεμβρίου 2013, ενέργεια που ανέλαβαν οι «Μαχόμενες Λαϊκές Επαναστατικές Δυνάμεις». Οι αξιωματικοί της ΕΛ.ΑΣ. δεν είχαν αποκλείσει η δολοφονία του «Πιτσίλα» να αποτελούσε «απόσυρση» προκειμένου να αποκλειστεί το ενδεχόμενο παροχής πληροφοριών που θα οδηγούσε στους «εντολείς».» 

δολοφονια-υποπτου-για-φονο1

Κι έτσι φτάνουμε στο τελικό σημείο αυτής της σειράς των «συνειρμών», στο οποίο σημείο, και στο «περιθώριο» ενός κύκλου συσχετισμών με καθαρά ποινικό χαρακτήρα, η ποινική υπόθεση αποκτά διάσταση πολιτική.

***

«Θολά νερά», θα πει κάποιος. Και τι άλλο θα μπορούσε να είναι, εκτός από «θολά  νερά», άλλωστε… Θολά, έτσι κι αλλιώς, ακόμα δηλαδή κι αν δεν υπήρχε η συμπτωματική ουσιαστικά αποκάλυψη αυτής της «πτυχής», ή της «φερόμενης ως πτυχής», των γεγονότων. Των οποίων γεγονότων η «εξήγηση» θα όφειλε να περιορίζεται, χωρίς τέτοιες «πτυχές», στην «ανάληψη ευθύνης» της διπλής δολοφονίας από την υποτιθέμενη «λαϊκή» και «επαναστατική οργάνωση». Στην «ανάληψη ευθύνης» που αποσκοπεί να εμφανίσει τα θολά νερά σαν κρυστάλλινα, στις 8.813 λέξεις της που αποτελούν 8.813 δολώματα στα χέρια των μηχανισμών που έχουν την αποστολή να θολώνουν τα νερά και να ψαρεύουν στα θολά νερά για την υλοποίηση των αντιλαϊκών τους επιδιώξεων.

Αλλά να που οι ανάγκες του καταμερισμού αρμοδιοτήτων μεταξύ των διάφορων μηχανισμών, η έλλειψη απόλυτου «συντονισμού» μεταξύ τους, – για τον οποίο θα απαιτούνταν μια πραγματική «δικτατορία» του ενός μηχανισμού επί του άλλου -, επιτρέπουν πού και πού την εμφάνιση μερικών ψηγμάτων της πραγματικότητας της προορισμένης να μένει στο απόλυτο σκοτάδι. Όσοι επομένως δείχνουν με το δάχτυλο το απόλυτο σκοτάδι και το παρουσιάζουν σαν φεγγάρι, καλό θα ήταν να μην χλευάζουν όσους «αντί για το φεγγάρι κοιτάνε το δάχτυλο»,  αλλά να αναλάβουν την ιδεολογική ευθύνη τους απέναντι στον «νεανικό και αγνό ενθουσιασμό» που μέσα σε αυτά τα θολά νερά γίνεται βορά των σαρκοβόρων και που αυτά τα θολά νερά αποτελούν την παγίδα την προορισμένη γι’ αυτόν.

***

Με άλλα λόγια, ο στερεότυπα επαναλαμβανόμενος εξωραϊσμός και η κολακεία του κρατικού μονοπώλιου χειραγώγησης του ιδεολογικού-πολιτικού «αυθορμητισμού», δια της αναγόρευσης των δραστηριοτήτων του σε «αμφισβήτηση του κρατικού μονοπώλιου της βίας», δεν θα ήταν πρόβλημα αν αποτελούσε απλώς μια έμπρακτη επιβεβαίωση του μονοπώλιου της ιδεολογικής και πολιτικής α-νοησίας, το οποίο μονοπώλιο σίγουρα δεν είναι κρατικό. Αποτελεί πρόβλημα στο βαθμό που λειτουργεί σαν το αναγκαίο ιδεολογικό συμπλήρωμα των μηχανισμών της χειραγώγησης, το ιδεολογικό συμπλήρωμα το απαιτούμενο για την ολοκλήρωση της δραστηριότητας και των στόχων τους. Που πολύπλευρα στρέφονται ενάντια στη γνήσια ανάπτυξη του λαϊκού κινήματος και που για τις ανάγκες τους απαιτούν τον οργανωτικό εγκλωβισμό αναλώσιμων ατόμων στην υπηρεσία τους.

Ιδιαίτερα στις σημερινές συνθήκες, που η επέλαση της καπιταλιστικής βαρβαρότητας θέτει στην ίδια «ανάγκες» επέκτασης και εμβάθυνσης  του κατασταλτικού της οπλοστασίου, «ανάγκες» που με τη σειρά τους απαιτούν αρκετή εικονική «επανάσταση» ως όρο θωράκισης της καπιταλιστικής εξουσίας απέναντι στο φάντασμα της πραγματικής, και απέναντι – πριν ακόμα κι από αυτήν – στην ανάπτυξη της αμφισβήτησης αυτής της εξουσίας από το κίνημα των εργαζομένων, του λαού και της νεολαίας.

Advertisements

Ηλεκτρονική επιτήρηση και επιτόπιο ηλεκτροσόκ

Η τροπολογία κατατέθηκε και ψηφίστηκε, ο Ν. Ρωμανός σταμάτησε την απεργία πείνας (και πώς ν’ αφήσει κανείς ασχολίαστη τη συνήθη «αμετροέπεια» του ΣΥΡΙΖΑ, που από ό,τι διαβάζουμε δεν παρέλειψε να «καλέσει τον Ρωμανό» να την σταματήσει!), και στο εφεξής, σύμφωνα με την τροπολογία που ψηφίστηκε, προβλέπεται -από ό,τι επίσης διαβάζω- για τους φοιτητές που είναι κρατούμενοι, άσχετα απ’ τα αδικήματα που κατηγορούνται να μπορούν να παίρνουν άδεια με ηλεκτρονική επιτήρηση («βραχιολάκι») εφόσον έχουν με επιτυχία παρακολουθήσει το ένα τρίτο των μαθημάτων και εργαστηρίων επί ένα ακαδημαϊκό εξάμηνο.

Όπως ήδη εύστοχα γράφτηκε, ίσως είμαστε η μοναδική χώρα στον κόσμο που κατάφερε να θεσπίσει την επέκταση της ηλεκτρονικής παρακολούθησης μέσα από πρωτοβουλία «αντιεξουσιαστικού κινήματος». Κι εκτός από την θέσπιση της επέκτασής της, επίσης και τον καθαγιασμό της  μέσω των αντιεξουσιαστικών ή άλλων «αντισυστημικών» ζητωκραυγών για την «νίκη» (άλλο θέμα βέβαια, από πολιτική άποψη, η χαρά για τη ζωή ενός παιδιού που θα παραμείνει ζωντανό, άλλο θέμα και η εκδήλωση σεβασμού προς το ατομικό του θάρρος), αλλά και μέσω της «εθνικής ομοφωνίας» όπως εκφράστηκε με την ψήφιση της «σωτήριας» τροπολογίας. Ακόμα ένας αναπόφευκτος συμβιβασμός με τον θετικισμό…

Αλλά τι πειράζει, θα πει κανείς λογικά, που χάρη σε αυτό το νέο μαραφέτι, χάρη σε αυτή τη νέα τεχνική καταστολής που διαθέτει στα χέρια της η εξουσία (η σημερινή «παλιά» εξουσία, που θα την κληροδοτήσει και στην επόμενη όπως κληροδοτεί κάθε παλιά στην επόμενη τις κατασταλτικές τεχνικές της μέχρι κι αυτές οι τεχνικές με τον ένα ή άλλο τρόπο να «παλιώσουν»),  οι εκπαιδευτικές άδειες θα δίνονται χωρίς διάκριση είδους ποινής, δεν θα αποτελούν λοιπόν «διακριτική ευχέρεια» του κράτους αλλά δικαίωμα των κρατουμένων; Τι είναι σε αυτή την περίπτωση η θέσπιση της επέκτασης της ηλεκτρονικής επιτήρησης μπροστά στη θέσπιση της επέκτασης των εκπαιδευτικών αδειών…

Δεν θα σταθώ «σε αυτή την περίπτωση», γιατί αυτή η περίπτωση δεν αντικατοπτρίζει το γενικό σύνολο, και γιατί (και γι’ αυτόν τον λόγο) σε αυτή την περίπτωση ήταν πράγματι αναπόφευκτος (και δυνατός) ο «συμβιβασμός με τον θετικισμό». Το γενικό σύνολο δεν αντικατοπτρίζεται ούτε και με την ήδη νομικά θεσμοθετημένη χρησιμότητα του «βραχιολακιού». Βάσει αυτής, «όντως», κάποιοι κρατούμενοι θα μπορέσουν (πληρώνοντας και κάτι – ε όσο να ‘ναι ηλεκτρονικό βραχιολάκι είναι αυτό, πατέντα που κοστίζει) να βρεθούν σπίτι τους, περιορισμένοι (κρατούμενοι) μέσα σε αυτό αντί στο κελί της φυλακής. Κι επίσης το αστικό κράτος όχι μόνο θα απαλλαγεί από ένα μέρος του πληθυσμού των υπερσυμφορημένων φυλακών του, όχι μόνο από τα έξοδα συντήρησης ενός αριθμού κρατουμένων, αλλά με τα λεφτά από τα βραχιολάκια όλο και κάτι θα μπαίνει στα ταμεία που ταΐζουν δανειστές, μεγαλοεργολάβους και λοιπούς μεγαλόσχημους πλουτοκράτες…

Όλα καλά και άγια λοιπόν, αν αυτή η «ευκολία» δεν εξυπηρετούσε, κι αν όχι σήμερα αύριο,  τα κρυφά (μόνο ο έρωτας και ο βήχας δεν κρύβονται) όνειρα της εξουσίας των εκμεταλλευτών για έναν λαό περιορισμένο κατ’ οίκον και μάλιστα με μια μέθοδο που θα διακρίνεται για τον «ανθρωπισμό» της: Ούτε φυλακή, ούτε εξορία, ούτε στρατόπεδο συγκέντρωσης (αυτά για σχετικά «λίγους»). Κατ’ οίκον περιορισμός με «βραχιολάκι» για τους «κοινωνικούς κινδύνους», για τους «ιδιώνυμους» της κάθε εποχής, σε τελική ανάλυση για τον οποιονδήποτε η τηλεόραση, το φέισμπουκ, η καλλιέργεια του φόβου για το «έξω» δεν αποδεικνύονται αρκετά για να του επιβάλλουν από μόνα τους τον «κατ’ οίκον του περιορισμό».

Έτσι, το «βραχιολάκι» που για την ώρα «χαρίζει» σε κάποιους κρατούμενους τον κατ’ οίκον περιορισμό, είναι το ίδιο «βραχιολάκι» που, σχετικά εύκολα κατά την παρούσα πορεία των συνειδήσεων και των πραγμάτων, μπορεί να βάλει σε κατ’ οίκον περιορισμό (και σε περιορισμό στις διαδρομές σπίτι – δουλειά, σπίτι – σχολή, σχολή – φυλακή, δουλειά – φυλακή) ολόκληρη την  κοινωνική πλειοψηφία. Και, μάλιστα, χάρην «ανθρωπισμού».

 Χάρην «ανθρωπισμού», άλλωστε ήρθε στις ΗΠΑ και αλλού το άλλο μαραφέτι, το «τέιζερ», για να «σώσει» τις ζωές τόσων και τόσων που θα πήγαιναν πυροβολημένοι από αστυνομικούς, οι οποίοι όμως τώρα αρκούνται σε ένα απλό επιτόπιο ηλεκτροσόκ. Και ταυτόχρονα, όταν υπάρχει στα χέρια της εξουσίας ένα τόσο δα εύχρηστο σπεσιαλάκι, γιατί να μην υποστεί το επιτόπιο ηλεκτροσόκ και μια μάζα ανθρώπων που χωρίς αυτό θα δίσταζες να τους πυροβολήσεις; Π.χ. γιατί απλώς στραβοκοιτάνε, γιατί κινούνται, γιατί δεν είναι ντυμένοι ευπρεπώς, γιατί δυσανασχετούν στην αυθαιρεσία σου, για να έχεις το κεφάλι σου ήσυχο ή και απλώς για διασκέδαση… Τον ίδιο τον Γρηγορόπουλο, αν είχε ο Κορκονέας πάνω του «τέιζερ» (όπως είχαν κι ο ένας στους δυο, που λέει ο λόγος, από τους συλληφθέντες της «ΧΑ»), τότε αντί να τον σκοτώσει μάλλον θα του έριχνε ένα ηλεκτροσόκ ρουτίνας και θα γύρναγε κι ο ίδιος σπίτι μετά την υπερεσία και ούτε γάτα ούτε ζημιά… Κι αν είχαν προλάβει και στο Γρηγορόπουλο να του έχουν φορέσει ηλεκτρονικό βραχιολάκι τίποτα παιδοψυχολόγοι, δε θα γυρνούσε κι αυτός στα Εξάρχεια και τίποτα από όλα αυτά δε θα είχε γίνει, ούτε καν η απεργία πείνας του Ρωμανού.

Με λίγα λόγια, καλύτερα αντιμέτωποι με ένα κράτος που δολοφονεί και φυλακίζει, παρά χειροκροτητές ή απαθείς στο κράτος τού κατ’ οίκον μας περιορισμού και του επιτόπιου ηλεκτροσόκ μας, που σήμερα εν μέσω χειροκροτημάτων μάς πλησίασε κατά ένα ακόμα βήμα από το «βάθος χρόνου» ( = από τον μεσαίωνα του μέλλοντός μας) όπου καραδοκεί.

Τι να πει κανείς; Επαγρύπνηση! Πάλη ταξική, συμμαχία λαϊκή. Στα σοβαρά. Όχι στα λόγια.

*

Για το τέλος, κάτι που νιώθω πως οφείλω από τις προάλλες:  «ο Ν. Ρωμανός ανήκει στην κατηγορία των νέων παιδιών που η απόλυτα δικαιολογημένη τους συνειδησιακή στάση ενάντια στο καθεστώς της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης έχει εγκλωβιστεί στον κλοιό της χειραγώγησης των πολυποίκιλων μηχανισμών του αστικού κράτους, των μηχανισμών αυτών που λειτουργούν σαν εκτροφεία των ίδιων τους των θηραμάτων εκμεταλλευόμενοι κανιβαλλικά την νεανική αγνότητα που εξεγείρεται ατομικά όταν αποκτά συναίσθηση της κοινωνικής αδικίας.»

Τι σήμαινε αυτό;

Σήμαινε το μεταφυσικό, για τη συνείδηση και τους κοινωνικοϊστορικούς μηχανισμούς των εξαρτημένων αντανακλαστικών της, που είναι ικανοί να επιβάλλουν τα όρια και τις κατευθύνσεις τους στην αλληλουχία των ατομικών νοητικών  και συναισθηματικών αντιδράσεων.

Και επίσης το καθόλου μεταφυσικό, δίδυμο αδερφάκι του προηγούμενου, για τους μηχανισμούς, χάρη στους οποίους, από τη στιγμή που μια παρέα εικοσάχρονα είχαν προμηθευτεί μερικά καλάσνικοφ, κατά πάσα πιθανότητα οι διώκτες τους και βασανιστές τους είχαν ξεκινήσει πριν από αυτούς για το Βελβεντό.

(Και μπάι δε γουέι, ποιος θα το μάθαινε, αν δεν είχαν πιάσει τον άλλο για τις ριπές στο μικρολίμανο, πως είχε λέει ένα φίλο που είχε με «συμβόλαιο» δολοφονήσει έναν άλλο πριν έξι μήνες, ο οποίος, λέει, ήταν ύποπτος για τη δολοφονία των δυο νεαρών έξω από τα γραφεία των χρυσαλητών στο Νέο Ηράκλειο». Καλό κύκλωμα αν ψάχνεις για καλάσνικοφ για την ατομική σου επανάσταση, δε λέω).

*

Νίκο Ρωμανέ, δυνατός και γερός στην «καινούργια» σου ζωή, εύχομαι. Της νιότης το φως, της γνώσης το φως… Τι να πει κανείς; Επαγρύπνηση.


προαιρετική βράβευση – αναγκαστική σίτιση

Όταν πριν δυο μήνες ο Νίκος Ρωμανός, όντας φυλακισμένος για τη ληστεία στην Αγροτική Τράπεζα στο Βελβεντό το Φεβρουάριο του 2013, έδωσε εξετάσεις και πέρασε σε πανεπιστημιακή σχολή, το αστικό κράτος θέλησε να τον βραβεύσει (όπως και τους υπόλοιπους κρατούμενους των Φυλακών Αυλώνα που πέτυχαν σε κάποια σχολή) με 500 ευρώ από το Υπουργείο Δικαιοσύνης και με μια πρόσκληση από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ο Ν. Ρωμανός, για ιδεολογικούς λόγους, αρνήθηκε το βραβείο και την πρόσκληση.

Στη συνέχεια ο Ν. Ρωμανός ζήτησε να του χορηγούνται οι προβλεπόμενες εκπαιδευτικές άδειες για να παρακολουθήσει τη σχολή του.  Το αίτημά του απορρίφθηκε και ο Ν. Ρωμανός εδώ και 19 μέρες πραγματοποιεί απεργία πείνας διεκδικώντας τις εκπαιδευτικές άδειες που του αρνούνται. Η απάντηση του αστικού κράτους, που παραβιάζει «κάθε έννοια νομιμότητας και στοιχειοθετεί το αδίκημα του βασανισμού κρατουμένου», σύμφωνα με δήλωση του δικηγόρου του, ήταν η εισαγγελική εντολή  για αναγκαστική σίτιση, μια πρακτική απαγορευμένη από το 1975 από την Παγκόσμια Ιατρική Ένωση.

Από το βραβείο του Υπουργού και την πρόσκληση του Προέδρου της Δημοκρατίας ως την  εισαγγελική εντολή για αναγκαστική σίτιση δεν έχουν μεσολαβήσει παρά μόνο δυο μήνες. Οι έπαινοι κι οι τιμές είχαν σκοπό να επιβραβεύσουν υποτίθεται την επιτυχία στις σπουδές, το βασανιστήριο της αναγκαστικής σίτισης αποσκοπεί να τις ματαιώσει και, τέλος, και τα μεν και το δε είναι εκφράσεις της βούλησης του ίδιου υποκειμένου δηλαδή του αστικού κράτους: Αφού δε γίνεται αναγκαστική βράβευση ας γίνει αναγκαστική σίτιση…

Το αστικό κράτος, με τους πολυποίκιλους μηχανισμούς του, έχει βαλθεί να συνθλίψει τη ζωή του 21χρονου Ν. Ρωμανού. Όχι μόνο απειλώντας τον με το βασανιστήριο της αναγκαστικής σίτισης. Όχι μόνο στερώντας του το δικαίωμα να παρακολουθήσει τις σπουδές του (την ίδια στιγμή που απειλεί με διαγραφή τους «αιώνιους φοιτητές» – κι ο Ν. Ρωμανός έχει καταδικαστεί πρωτόδικα σε 15 χρόνια και 11 μήνες). Όχι μόνο επειδή εμφανίζεται να τον εκδικείται με σκαιότητα για την ιδεολογική του περιφρόνηση απέναντι στις «τιμές» που του προσφέρθηκαν. Αλλά και γιατί ο Ν. Ρωμανός ανήκει στην κατηγορία των νέων παιδιών που η απόλυτα δικαιολογημένη τους συνειδησιακή στάση ενάντια στο καθεστώς της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης έχει εγκλωβιστεί στον κλοιό της χειραγώγησης των πολυποίκιλων μηχανισμών του αστικού κράτους, των μηχανισμών αυτών που λειτουργούν σαν εκτροφεία των ίδιων τους των θηραμάτων εκμεταλλευόμενοι κανιβαλλικά την νεανική αγνότητα που εξεγείρεται ατομικά όταν αποκτά συναίσθηση της κοινωνικής αδικίας.

Ο ίδιος ο Ν. Ρωμανός προφανώς δεν θα αποδέχεται ως «συμπαράσταση» τα παραπάνω «αναπόδεικτα» λόγια, όπως προφανώς κι από την πλευρά μου δεν έχω σκοπό να εκφράσω στον Ν. Ρωμανό την «συμπαράσταση» που θα θεωρούσε αποδεκτή. Ο σκοπός μου περιορίζεται στην καταδίκη του κρατικού κανιβαλλισμού. Και της συγκεκριμένης του έκφρασης, που έχει οδηγήσει το Ν. Ρωμανό να διεκδικεί με την απεργία πείνας το δικαίωμα που του στερούν αυτοί που θέλησαν να τον «τιμήσουν».

 


Εκπρόθεσμη η μήνυση Δένδια κατά Γκάρντιαν

mhnyshdendia

 

«Εκπρόθεσμη» έχει πλέον καταστεί, σύμφωνα με νομικούς κύκλους, η μήνυση την οποία προτίθεται να κάνει ο υπουργός ΠΡΟΠΟ Ν. Δένδιας στην εφημερίδα «The Guardian» για το δημοσίευμά της με το οποίο καταγγέλονταν βασανιστήρια τα οποία υπέστησαν στη ΓΑΔΑ πριν από περίπου 1,5 χρόνο οι συλληφθέντες αντιφασιστικής μοτοπορείας.

Κλομπ με ηλεκτροσόκ το θανατηφόρο «κοκτέηλ»;

Η παραπάνω  εξέλιξη σημειώνεται ταυτόχρονα με την επιστολή κρατουμένων των φυλακών Νιγρίτας για τον θάνατο του κρατούμενου (κατηγορούμενου για τον πρόσφατο φόνο σοφρωνιστικού υπαλλήλου)  Ιλία Καρέλι, που όπως επίσης καταγγέλεται πριν το θάνατό του «εκακοποιήθη με σπειροειδές θλών όργανο (κλόμπ) ενώ υπάρχει μακροσκοπική διάρρηξη του δέρματος με μια εγκαυματική μακροσκοπική εικόνα η οποία πιθανόν είναι είσοδος ηλεκτρικού ρεύματος (ηλεκτροσόκ)«.

Προβληματισμός σε κύκλους προσκείμενους στην κυβέρνηση

Παρά το ότι οι παραπάνω «σκιές» στο κυβερνητικό έργο αντισταθμίζονται από την, εκ νέου, σε δεύτερο βαθμό απαλλαγή των αστυνομικών που κατηγορούνταν για το θάνατο του 24χρονου Νίκου Σακελλίων τον Μάιο του 2008, κύκλοι προσκείμενοι στην κυβέρνηση προβληματίζονται έντονα για τους τρόπους με τους οποίους μπορούν να αντιπαρέλθουν τον νομικό σκόπελο που ανέκυψε με την παρέλευση της προθεσμίας για την μήνυση που είχε έτοιμη ο υπουργός ΠΡΟΠΟ εναντίον του «The Guardian».

Για αυτόν τον λόγο οι ίδιοι «κύκλοι» μελετάνε με προσοχή το παρακάτω βίντεο που απεικονίζει τις μεθόδους που χρησιμοποίησαν βουλευτές του ουκρανικού «αδελφού» κόμματος «Σβόμποντα» προκειμένου να παρακάμψουν τις χρονοβόρες νομικές διαδικασίες κατά του διευθυντή της Ουκρανικής Κρατικής Τηλεόρασης, τον οποίο θεώρησαν ως «αντεθνικώς δρώντα».

«Δεν υποτιμούμε την εμπειρία που αποκομίσαμε από το κλείσμο της ΕΡΤ, ωστόσο κάθε λιθαράκι που προστίθεται στο ευρωπαϊκό κεκτημένο,  είναι ευπρόσδεκτο«, δήλωσε εκπρόσωπος των ίδιων κύκλων που θέλησε να διατηρήσει την ανωνυμία του.

Θέμα «πίστης»

Ως προϊόν αντανάκλασης των παραπάνω διεργασιών, στον αντιδιαμετρικά (συμμετρικά) αντίθετο πόλο του σκηνικού αυτοεπιβεβαιώνονται εντός των ορίων του υποκειμενισμού τους αντιλήψεις που παρακάμπτοντας τους όρους ανάπτυξης της σχέσης ανάμεσα σε συλλογική εμπειρία, γνώση, λογική επεξεργασία, οργάνωση, πράξη, ανάγουν τη στάση της αντίθεσης απέναντι  στις – παρόμοιες με τις παραπάνω – κρατικές (δικαστικές και εξωδικαστικές) μεθοδεύσεις σε θέμα «πίστης», και την «πιστή» σε πηγή βεβαιότητας.

στολεωεγω

Την ίδια όμως στιγμή καμιά ανάγκη δεν είναι -συνολικά- πιο επείγουσα από την ανάγκη της γνώσης του υποκειμένου για τον εαυτό του, με όριο ακριβώς το σημείο έπειτα από το οποίο αυτή δίνει τη θέση της στην πίστη, πόσο μάλλον σε πίστη ανεπίδεκτη δοκιμασίας στους όρους της εμπειρίας, της γνώσης και της λογικής. Όσο κι αν μπορεί τα όρια της γνώσης να είναι -φαινομενικά- αποθαρρυντικά, σε αντίθεση με το αντικείμενο της πίστης που έτσι κι αλλιώς, από τη φύση του ως τέτοιο, γοητεύει.


«προβοκατορολογία»

Γράφαμε εδώ για τον Αλεξάντρ Μιζίτσκο, το ηγετικό στέλεχος του ουκρανικού φασιστικού «Δεξιού Τομέα» που μετά την επιτυχία του πραξικοπήματος στο οποίο είχε, αυτός και ο «Τομέας» του, «πρωτοπόρα» συμβολή, γύρναγε σε εισαγγελικά γραφεία και συνεδριάσεις δημοτικών συμβουλίων για να δείξει ποιος κάνει πλέον κουμάντο σε αυτόν τον τόπο.

Στο «νέο συνασπισμό εξουσίας», όμως, που χάρη και στις υπηρεσίες του Μιζίτσκο κατέλαβε την ουκρανική κυβέρνηση, είναι απ’ ό,τι φάνηκε αρκετοί αυτοί οι οποίοι δεν ήταν διατεθειμμένοι να μοιραστούν με τον Μιζίτσκο τις αξιώσεις τους στο «κουμάντο». Βάλε κοντά σ’ αυτό και το πόσα πρέπει να ήξερε αυτός ο «ανεξέλεγκτος» άνθρωπος για τις μεθόδους που χρησιμοποίησε ο «νέος συνασπισμός» προκειμένου να γίνει «συνασπισμός εξουσίας», και το αποτέλεσμα είναι ότι ο Αλεξάντρ Μιζίτσκο βρέθηκε πριν τέσσερις μέρες στις 24 Μαρτίου νεκρός, δολοφονημένος.

«Δηλαδή θες να πεις ότι τον έφαγαν οι ίδιοι, οι δικοί του«, θα μπορούσε να διαμαρτυρηθεί κανείς: «αυτό είναι προβοκατορολογία, τέτοια πράγματα δε γίνονται«.

Ευτυχώς όμως ο ίδιος ο Μιζίτσκο, λίγες μέρες πριν δολοφονηθεί, στις 16-3-2014, είχε προλάβει να προσφέρει τη μοναδική ίσως θετική υπηρεσία του προς την ανθρωπότητα αναρτώντας στο διαδίκτυο ένα βίντεο στο οποίο κατήγγειλε ότι οι κρατικές υπηρεσίες του «νέου συνασπισμού εξουσίας» σχεδιάζουν να τον ξεφορτωθούν δολοφονώντας τον και μάλιστα με τρόπο ικανό να ενοχοποιεί για τη δολοφονία του τις μυστικές υπηρεσίες της Ρωσίας, εναντίον της οποίας ο ίδιος είχε πάει να πολεμήσει ως και στην Τσετσενία.

*

Να λοιπόν που αυτά τα πράγματα γίνονται

*

Πρόσφατα, με αφορμή την ενοχοποίησή της για χρήση χημικών οπλων, η συριακή κυβέρνηση έκανε λόγο για προβοκάτσια στημένη από τους αντιπάλους της, προκειμένου να ενοχοποιηθεί η Συρία στην «διεθνή κοινότητα» και στη διεθνή «κοινή γνώμη». Ποιος θα την πίστευε;

Μόλις χθες, όμως, ένα βίντεο που αναρτήθηκε στο «γιουτιούμπ» προκάλεσε το θύμο του Τούρκου πρωθυπουργό, σε βάθμό μάλιστα να το απαγορεύσει στην Τουρκία (όχι απλώς το βίντεο, αλλά το γιουτιούμπ γενικά).

Το συγκεκριμένο βίντεο παρουσιάζει ηχογραφημένες δυο συνομιλίες μεταξύ  του υπαρχηγού του Γενικού Επιτελείου των Ενόπλων Δυνάμεων στρατηγού Γιασάρ Γκιουλέρ, του υπουργού Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου, του υφυπουργού Εξωτερικών Φεριντούν Σινιρλίογλου και του αρχηγού της μυστικής υπηρεσίας ΜΙΤ Χακάν Φιντάν.

Και τι κάνουν αυτοί οι άνθρωποι συνομιλώντας σαν να μην τρέχει τίποτα, όπως θα μίλαγε μια μαμά με τη γειτόνισσα για τους βαθμούς του παιδιού της στο σχολείο; Πολύ απλά, «προβοκατορολογούν».

Για την ακρίβεια συζητάνε για τον καλύτερο τρόπο με τον οποίο θα στήσουν μια προβοκάτσια κατά της Συρίας,  προκειμένου στη συνέχεια  μια τουρκική επέμβαση εναντίον της  να φαίνεται δικαιολογημένη   στα μάτια της «διεθνούς κοινότητας» και της διεθνούς «κοινής γνώμης» (κάτι σαν το ιστορικό «είμαστε όλοι αμερικάνοι» δηλαδή).

Τα δυο σενάρια που συζητήθηκαν ανάμεσα σε αυτά τα τέσσερα ευπόληπτα και υπεράνω πάσης συνωμοσιολογικής και προβοκατορολογικής υποψίας  πρόσωπα, ήταν: είτε να βάλουν Τούρκους πράκτορες στη Συρία να ρίξουν πυραύλους κατά της Τουρκίας που μετά θα έβαζε τις φωνές ότι της επιτέθηκαν, είτε να στήσουν με Τούρκους πράκτορες μια επίθεση κατά του τουρκικού θύλακα εντός της Συρίας, όπου βρίσκεται ο τάφος του πατριάρχη της Οθωμανικής Δυναστείας, Σουλεϊμάν Σάχ, και σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο θεωρείται τουρκικό έδαφος.

*

Να λοιπόν που αυτά τα πράγματα γίνονται, ξαναλέμε. Ίσως δεν το χωράει ο «κοινός νους», αλλά γίνονται, και γίνονται ακριβώς επειδή ίσως δεν το χωράει ο «κοινός νους». Κι όσο περισσότεερο δεν το χωράει ο «κοινός νους» τόσο περισσότερο εύκολο είναι για τους μηχανισμούς που οργανώνουν και  πραγματοποιούν τέτοιου είδους σχέδια να στρατολογούν ακόμα και άτομα που δεν ξέρουν πού τους πάνε τα 4 σαν εκτελεστές και σαν άλλοθι για τη δική τους δραστηριότητα:

Πόσο δύσκολο θα ήταν για τις τουρκικές κρατικές υπηρεσίες να χρησιμοποίησουν «κυκλώματα» των ελληνικών εθνικιστικών και φασιστικών μηχανισμών για την πραγματοποίηση μιας ανάλογης προβοκάτσιας κατά της Ελλάδας; Καθόλου δύσκολο, αυτοί τα κάνουν κι από μόνοι τους αν κρίνει κανείς λ.χ. από τις προβοκατόρικες και επικίνδυνες δραστηριότητες που αναπτύσσει κατά καιρούς η «ΧΑ» σε περιοχές της χώρας με μειονοτικό πληθυσμό.

Και πόσο δύσκολο θα ήταν να αναλάβει μια οποιαδήποτε «επαναστατική» οργάνωση «ένοπλης προπαγάνδας» την «ευθύνη», αλλά στην πραγματικότητα για λογαριασμό των όποιων κρατικών υπηρεσιών,  για τη δολοφονία του οποιοδήποτε έλληνα «μιζίτσκο»; Καθόλου δύσκολο. Τέτοιες «οργανώσεις» θα μπορούσαν να αναλάβουν την «ευθύνη» ακόμα και για τη δολοφονία του Κένεντι αν τους γινόταν έντεχνα τέτοια «προσφορά» από τους πραγματικούς της οργανωτές (που, για την ιστορία, είχαν «αρκεστεί» στην ενοχοποίηση -και κατόπιν την άμεση δολοφονία μέσα στα χέρια των φρουρών του- ενός ατόμου που είχε προηγουμένως ταξιδέψει στην ΕΣΣΔ ενώ είχε χωρίς αποτέλεσμα προσπαθήσει να πάρει βίζα και για την Κούβα)…

*

Δεν θα ασχολιόμασταν τόσο πολύ με το θέμα, αν οι καιροί που ζούμε δεν ήταν τόσο γκαστρωμένοι, κι αν σε τέτοιους καιρούς ανάμεσα σε διάφορα φρούτα που εμφανίζονται δεν είχε εμφανιστεί ακόμα ένα φρούτο με αναβαθμισμένα προβοκατόρικα χαρακτηριστικά.

Αυτές τις μέρες λοιπόν «σέρνεται» στη δημοσιότητα, στον Τύπο και στο διαδίκτυο, η είδηση για ένα «μυστηριώδες» όπως χαρακτηρίζεται επεισόδιο που φέρεται να συνέβη πρόσφατα στα Εξάρχεια:

Σύμφωνα με τα αναφερόμενα, περίπου τριάντα άνδρες ντυμένοι στα μαύρα και με καλυμμένο οι περισσότεροι το πρόσωπό τους, κρατώντας ορισμένοι στα χέρια τους μεγάλα όπλα, («βαρύ οπλισμό» όπως «παινεύονται» οι «ίδιοι» στην «ανακοίνωσή» τους), έφτασαν στην πλατεία Εξαρχείων από δυο διαφορετικές πλευρές και απήγαγαν δυο άτομα τα οποία πήραν μαζί τους αφού πρώτα τούς φόρεσαν κουκούλες.

Δεν θα επεκταθώ περισσότερο. Το μόνο σίγουρο είναι ότι στην υπόθεση αυτή δεν υπάρχει κανένα «μυστήριο». Πρόκειται για παρακρατική επιχείρηση, στρατιωτικού – καταδρομικού τύπου που εισάγει στις ως τώρα μορφές προβοκάτσιας τις μεθόδους των «ταγμάτων θανάτου» που δρουν από χρόνια σε άλλες χώρες, λόγου χάρη στην Κολομβία όπου ο κρατικός μηχανισμός είναι οργανικά και ιεραρχικά συνδεμένος με τις αντίστοιχες κρατικές υπηρεσίες των ΗΠΑ.

Φυσικά τα περί οργανικών συνδέσεων και ιεραρχιών δεν απαλλάσσουν από τις ευθύνες της την κυβέρνηση – αντίθετα είναι δική της αποκλειστική ευθύνη η λειτουργία όλων των υπηρεσιών και παραϋπηρεσιών του κρατικού μηχανισμού σε όλη του την έκταση, από το οποιοδήποτε αστυνομικό τμήμα και στρατόπεδο, τον οποιοδήποτε μηχανισμό «ασφαλείας» κάθε κρατικού τμήματος, μέχρι  και τις απώτερες προεκτάσεις των κρατικών μηχανισμών στην ΝΑΤΟϊκή και ΕυρωΕνωσιακή ιεραρχία και σε κάθε άλλη ανάλογη «ιεραρχία» οφείλόμενη στις πολύπλοκες διεθνείς κυβερνητικές «δεσμεύσεις» και κρατικές «συνεργασίες», όπως είναι δική της ευθύνη και οι επιπτώσεις, τα αποτελέσματα και οι συνέπειες της δραστηριότητας των τέτοιων μηχανισμών.

Ας μην υπολογίζουν για την επιτυχία τους οι εμπνευστές τέτοιων δραστηριοτήτων στην «αφέλεια» στην οποία απευθύνονται και την οποία επιδιώκουν να χειραγωγήσουν και να ενοχοποιήσουν ταυτόχρονα, για να «καθιερώσουν» τέτοιου είδους αναβαθμισμένες μεθόδους της αντιλαϊκής τους αποστολής. Ας είναι βέβαιοι ότι και αυτές οι μέθοδοι θα στραφούν εναντίον τους. Όποιο κόστος κι αν χρειαστεί.

ΥΓ. Η σιωπή δεν είναι χρυσός. Είναι καρκίνωμα.


«Μια βραδιά στο Λονδίνο», μέρος δεύτερο. Αναλύοντας μια υπόθεση εργασίας.

Η υπόθεση εργασίας αφορά το (προαπαιτούμενο για την κατανόηση) περιστατικό που περιγράφεται εδώ.

Ίσως πρέπει -σε σχέση με την υπόθεση εργασίας και την ανάλυση τη βασισμένη σ’ αυτή- να «απολογηθώ» κατά κάποιο τρόπο εκ των προτέρων: Για μένα το ίδιο το περιστατικό με τα βιογραφικά στοιχεία που το συνοδεύουν δεν θα είχε ανάγκη καμιάς «ανάλυσης». Ως προς το θέμα που με απασχολεί θα μιλούσε μόνο του. Ίσως όμως αυτή η άποψη να είναι «υποκειμενική», ίσως να οφείλεται στον δικό μου τρόπο σκέψης, την όποια πολιτική εμπειρία έχω με τον καιρό αποκτήσει, ίσως ακόμα και στον εκ μέρους μου «υπερβολικό» βαθμό εξέτασης όλων των πιθανών πιθανοτήτων (των πιθανών και όχι των απίθανων: δηλαδή όχι των «συνομωσιολογικών» για ζητήματα που, όμως, έτσι κι αλλιώς, αντικειμενικά, αφορούν υποθέσεις «συνομωτικότητας»).

Η υπόθεση εργασίας αφορά την περίπτωση όπου στο εν λόγω περιστατικό ο Περικλής θα δεχόταν την πρόταση του Κρις, τα ονόματα των οποίων δανείζομαι για να προχωρήσω αμέσως στη συνέχεια:

1}  Ο Κρις κάμπτει τους τεχνικούς και τους μαρξιστικούς-λενινιστικούς ενδοιασμούς του Περικλή, ο οποίος έτσι δέχεται την πρόταση του Κρις, πράγμα που σημαίνει ότι πρέπει να οργανώσει γύρω του έναν πυρήνα έμπιστων ανθρώπων αποφασισμένων και ικανών να αφιερωθούν σε αυτή τη δραστηριότητα. Ο Κρις του επισημαίνει το από συνομωτική άποψη αυτονόητο: ότι «δεν είναι καθόλου ανάγκη» τα άτομα αυτά να πληροφορηθούν την ανάμιξή του στο όλο εγχείρημα. Ο Περικλής δεν έχει παρά να συμφωνήσει σ’ αυτό (ποιος θα μπορούσε να διαφωνήσει σε κάτι τόσο αυτονόητο;). Πρακτικά, στη συνέχεια, ενδεχομένως αφήσει να υποψιαστούν κάτι 1-2 από τους πιο κοντινούς του συντρόφους, όμως αναγκαστικά σε επίπεδο ευρύτερης στρατολόγησης θα συνενωθούν άτομα που δεν θα μάθουν απολύτως τίποτα για τη συζήτηση ανάμεσα στον Κρις και τον Περικλή. Το πολύ να «ξέρουν» ότι η δραστηριότητά τους έχει κάποια ισχυρή υποστήριξη από «πάνω», από «μέσα» κ.ο.κ. Με αυτόν τον τρόπο ήδη η θέση του Περικλή έχει γίνει θέση «συνδέσμου» ανάμεσα στον Κρις και τους υπόλοιπους που (οι δεύτεροι) αγνοούν τη σχέση «αμοιβαιότητας» υπό την οποία τελούν. Και όχι μόνο την αγνοούν, αλλά γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο θεωρούν και προσβλητική οποιαδήποτε νύξη με την οποία θα καταγγέλονταν για οποιαδήποτε τέτοια σχέση στη γενικότητά της.

2} Ως προς το καθαυτό οργανωτικό-επιχειρησιακό επίπεδο, ο Κρις λέει στον Περικλή το εξίσου αυτονόητο, ότι, μια που ο ίδιος δεν μπορεί να εγκαταλείψει τις δουλειές του στην Οξφόρδη, ο Περικλής χρειάζεται έναν ακόμα σύνδεσμο ανάμεσα σ’ εκείνον και τον Κρις: Από τις επαφές που έχει διατηρήσει ο Κρις στην Ελλάδα θα διαθέσει στον Περικλή «τον καλύτερό του άνθρωπο» ο οποίος -εκτός των άλλων- έχει και αναπτυγμένο δίκτυο διασυνδέσεων στον κρατικό μηχανισμό, «πράγμα πολύ χρήσιμο για την υπόθεσή μας». «Μιλώντας μαζί του είναι σαν να μιλάς μ’ εμένα», του λέει.  Τον άνθρωπο αυτό ο Περικλής δεν τον γνωρίζει, αλλά εκείνος θα γνωρίσει τον Περικλή και θα έρθει να τον συναντήσει όταν επιστρέψει στην Ελλάδα με τα χαρτιά που θα τον εφοδιάσει ο Κρις («τίποτα ευκολότερο»).

3} Ως προς το ιδεολογικό προφίλ της οργάνωσης ο Κρις απευθύνει την ακόλουθη σύσταση στον Περικλή: «Be yourself!» Ο Κρις δεν θέλει να ποδηγετήσει ιδεολογικά τον Περικλή στο πλαίσιο του «κοινού δημοκρατικού τους αγώνα» και, άλλωστε, είναι και για τον ίδιο προτιμότερο ο δημοκρατικός αυτός αγώνας να εμφανίζεται μέσα από ένα, ας το πούμε έτσι, «μαρξιστικό – λενινιστικό» λεκτικό πρίσμα παρά από το πρίσμα των ευρύτερων επιδιώξεων της βρετανικής αυτοκρατορίας στην υπηρεσία της οποίας ο Κρις εξακολουθεί να διατηρεί μια ορισμένη -χαλαρή έστω- σχέση.

4} Ο Περικλής επιστρέφει στην Ελλάδα και ρίχνεται στη δουλειά κάτω από τους όρους που περιγράψαμε. Η επιλογή των στόχων, η μέθοδος της δράσης, ο εφοδιασμός με τα απαραίτητα λαβαίνουν χώρα με την αμέριστη συμβολή του ανθρώπου που συνάντησε τον Περικλή μετά την επιστροφή του. Στη διάρκεια των 3-4 χρόνων που απομένουν μέχρι την αντικατάσταση της δικτατορίας από τη νέα, μεταπολιτευτική, ΝΑΤΟϊκή φρουρά ο αρχικός πυρήνας της οργάνωσης διευρύνεται από έναν κύκλο νέων ατόμων, που αφενός ακόμα «δοκιμάζονται», αφετέρου είναι σε σχέση με τους παλιότερους ακόμα πιο απομακρυσμένα από το οργανωτικό καθοδηγητικό κέντρο και, τέλος, διακρίνονται για τον μαχητικό επαναστατικών προθέσεων ενθουσιασμό και την πίστη τους στην οργάνωση, της οποίας άλλωστε η δραση «μιλώντας από μόνη της» αποδεικνύει ότι «όλα πάνε καλά».

5} Ώσπου η δικτατορία πέφτει. Τόσο ο Περικλής όσο και ο γύρω από αυτόν αρχικός πυρήνας ανακοινώνει στον Κρις ότι θεωρούν πως η αποστολή τους -με αυτή τη μορφή- έχει λήξει. Ο Κρις υπερθεματίζει: Με τη μορφή αυτή έχει λήξει και η δική του αποστολή. Όπως το 1953 στο Ιράν ο Συνταγματάρχης Γουντχαουζ παρέδωσε τις επαφές του Robin Zaehner στον σταθμάρχη της CIA, ο άνθρωπος του Κρις στην Αθήνα δεν έχει παρά να παραδώσει σε αυτόν που του υποδεικνύεται  (νέος σύνδεσμος!) τις δικές του επαφές, πρώτα απ’ όλα τις «επαφές» του εκείνες που απαρτίζουν τον νεώτερο κύκλο της οργάνωσης. Τα γεμάτα με «επαναστατικό» ενθουσιασμό αυτά άτομα, όσο και απογοητευμένα για τη δήθεν δικαίωση του αγώνα τη στιγμή που τα ίδια -πριν καν δοκιμαστούν σε αληθινά πυρά- ήταν έτοιμα να συμβάλουν με τη δράση τους σε αυτόν, ίσως και στο κατά τη γνώμη τους «ανέβασμά του σε ένα ανώτερο επίπεδο». Υλικό σαν αυτές τις «επαφές» είναι για την βρετανική αυτοκρατορία πολύτιμο -ακόμη κι αν όχι τόσο όσο το πιο πολύτιμο εξωτερικό περιουσιακό της στοιχείο: τα πετρέλαια- και δεν επιτρέπεται να χαθεί. Εξάλλου: Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ! Αυτό το διακηρύσσουν όλοι και πρώτοι απ’ όλους οι μαρξιστές – λενινιστές, ο χειρότερος εχθρός του Κρις από τα παλιά…

Επίλογος

Από τότε ως τώρα είναι πολλά τα χρόνια που έχουν μεσολαβήσει. Το να προβάλει κανείς αυτούσιο το παραπάνω υποθετικό πρότυπο στη σημερινή περίοδο, είναι βέβαιο πως θα τον οδηγούσε σε παραπλανητικά συμπεράσματα. Έτσι κι αλλιώς ο σκοπός δεν ήταν να συντεθεί ένα πρότυπο που θα μπορούσε «αυτούσιο» να προβληθεί σε οποιαδήποτε περίοδο. Έτσι κι αλλιώς, επίσης, οι μέθοδοι ελέγχου των οποιωνδήποτε «ακαλλιέργητων» επαναστατικών διαθέσεων και δραστηριοτήτων δεν εξαντλούνται στο πρότυπο το στηριγμένο στο περιστατικό που διαμείφθηκε ανάμεσα στον Κρις και τον Περικλή. Είναι πολλών ειδών οι δεσμοί (υλικοί και «ηθικοί») που μπορούν -στην κλίμακα του ενός ή του άλλου μεγέθους- να χρησιμοποιηθούν για την άσκηση ελέγχου, τον εγκλωβισμό, την χειραγώγηση, έως και την εξουδετέρωση… Είναι δηλαδή πολλών ειδών οι παραλλαγές του παραπάνω «αρχετυπικού» υποθετικού προτύπου.

Δεν πρόκειται λοιπόν στην πραγματικότητα παρά για μια (τουλάχιστον ως προς τη φιλοδοξία της) ανάλυση η οποία έχει σαν στόχο να «υποψιάσει» για τις μεθόδους ελέγχου «μορφών πάλης» υπαγορευόμενων κάποτε από συναισθηματικές βεβαιότητες και για τις μορφές πάλης με τις οποίες πραγματικά γράφονται οι αγώνες για την κοινωνική απελευθέρωση.

Πρόκειται επίσης για ανάλυση (εφοσον δεχόμαστε ότι αποτελεί τέτοια), του είδους που μάλλον δεν διαθέτουν οι ποικιλώνυμες αρμόδιες «αντιτρομοκρατικές» υπηρεσίες, τα λογικά συμπεράσματα της οποίας (και όχι μόνο αυτής!) τους υποδεικνύουν τον χώρο όπου θα έπρεπε πρώτιστα να επικεντρώσουν τις έρευνές τους: στο εσωτερικό τους.


Αντεργατικός κρατικός και εργοδοτικός αυταρχισμός

Προκλητική παρέμβαση του κράτους στο συνδικαλιστικό κίνημα

Ερώτηση προς τους Υπ. Δικαιοσύνης και Δημόσιας τάξης κατέθεσαν οι βουλευτές του ΚΚΕ Θανάσης Παφίλης, Γιάννης Γκιόκας και Σπύρος Χαλβατζής σχετικά με την προκλητική παρέμβαση του κράτους στο συνδικαλιστικό κίνημα.

Αναλυτικά το κείμενο της ερώτησης:

«ΕΡΩΤΗΣΗ

Προς τους Υπουργούς Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη

Θέμα : Προκλητική παρέμβαση του κράτους στο συνδικαλιστικό κίνημα.

Το 2ο Τμήμα Προστασίας του Κράτους και του Δημοκρατικού Πολιτεύματος της Διεύθυνσης Ασφάλειας Αττικής που εδρεύει στη ΓΑΔΑ, με έγγραφο της 6ης Δεκεμβρίου 2013, ζητάει από το Προεδρείο του Συλλόγου Διοικητικού Προσωπικού του Πανεπιστήμιου Αθήνας τα πρακτικά της Γενικής Συνέλευσης του Συλλόγου που έγινε στις 2/12/2013, καθώς και τα πλήρη στοιχεία ταυτότητας των μελών της απεργιακής επιτροπής της ίδιας ημερομηνίας.

Όπως αναφέρεται στο έγγραφο, το παραπάνω αίτημα γίνεται στο πλαίσιο της με αριθμό Γ13/3352/04-12-2013 παραγγελίας της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθήνας.

Πρόκειται για πρωτοφανή και επικίνδυνη κλιμάκωση του κυβερνητικού αυταρχισμού, για προκλητική παρέμβαση στις συλλογικές διαδικασίες των συνδικάτων και ποινικοποίησης των αγώνων.

ΕΡΩΤΩΝΤΑΙ οι αρμόδιοι Υπουργοί:

Ποιο είναι το περιεχόμενο της παραπάνω εισαγγελικής παραγγελίας και για ποιο λόγο επιλήφθηκε το συγκεκριμένο Τμήμα της Ασφάλειας της ΕΛΑΣ.

Τι μέτρα θα λάβουν για να ανακληθεί το παραπάνω έγγραφο και η εισαγγελική παραγγελία, να σταματήσει η παρέμβαση στη συνδικαλιστική δράση και η ποινικοποίηση του αγώνα των εργαζομένων».

902

Κι αφού τα παραπάνω συμβαίνουν στο «κέντρο» της σκηνής, στη «μικροκλίμακα» της οικονομικής ζωής, είναι επόμενο να εμφανίζονται  κάθε τόσο και διάφορα κρούσματα αποθρασυμένης εργοδοτικής βίας, τρομοκρατίας και αυταρχισμού. Στο παρακάτω περιστατικό μάλιστα ο συγκεκριμένος εργοδότης δεν αρκέστηκε στον τραμπουκισμό, αλλά απείλησε ότι «θα καλέσει και τη χρυσή αυγή» ξέροντας ο ίδιος καλά για την υπηρεσία ποιών συμφερόντων είναι κατασκευασμένη η ναζιστική εγκληματική οργάνωση

Τον χτύπησε με ξύλο γιατί ζήτησε τα δεδουλευμένα του!

Με ξύλο απάντησε η εργοδοσία της «Gusto» βιοτεχνία ξύλου, στο Μενίδι όταν εργαζόμενος ζήτησε τα δεδουλευμένα του.

Συγκεκριμένα, οι εργαζόμενοι είναι απλήρωτοι για μήνες και όταν εργαζόμενος μετανάστης ζήτησε τα δεδουλευμένα του -4.500 ευρώ- ο εργοδότης τον χτύπησε με ένα ξύλο.

Την επίθεση και την εργοδοτική τρομοκρατία που συνεχίστηκε και με απειλές τύπου «θα φωνάξω τη Χρυσή αυγή» καταγγέλλει το Συνδικάτο Εργατοτεχνιτών Κατεργασίας Ξύλου.

«Να είναι σίγουροι: Η σύγχρονη σκλαβιά και η τρομοκρατία στους χώρους δουλειάς δε θα περάσει, των εργατών η πάλη θα τη σπάσει! Και απ’ αυτό το περιστατικό αποδεικνύεται, στην κυριολεξία, πως τα κέρδη που βγαίνουν απ’ την παραγωγή είναι ποτισμένα με το αίμα και τον ιδρώτα των εργατών.

Καλούμε κάθε εργαζόμενο, Έλληνα και μετανάστη, να καταδικάσει αυτό το απαράδεκτο γεγονός, να μην τρομοκρατηθεί. Να απαντήσει με τον αγώνα του ότι δε θα συμβιβαστεί με τη βαρβαρότητα που επιβάλλουν τα αφεντικά και οι κυβερνήσεις τους.

Καλούμε όλους τους εργαζόμενους στην κατεργασία του ξύλου να δώσουν δύναμη στη δική τους δύναμη και να πάρουν μαζικά μέρος στις εκλογές του Συνδικάτου 19-20-21/12/2013.

Τους απαντάμε δυναμώνοντας την ταξική πάλη και την οργάνωσή μας στο συνδικάτο».

902