Ηλεκτρονική επιτήρηση και επιτόπιο ηλεκτροσόκ

Η τροπολογία κατατέθηκε και ψηφίστηκε, ο Ν. Ρωμανός σταμάτησε την απεργία πείνας (και πώς ν’ αφήσει κανείς ασχολίαστη τη συνήθη «αμετροέπεια» του ΣΥΡΙΖΑ, που από ό,τι διαβάζουμε δεν παρέλειψε να «καλέσει τον Ρωμανό» να την σταματήσει!), και στο εφεξής, σύμφωνα με την τροπολογία που ψηφίστηκε, προβλέπεται -από ό,τι επίσης διαβάζω- για τους φοιτητές που είναι κρατούμενοι, άσχετα απ’ τα αδικήματα που κατηγορούνται να μπορούν να παίρνουν άδεια με ηλεκτρονική επιτήρηση («βραχιολάκι») εφόσον έχουν με επιτυχία παρακολουθήσει το ένα τρίτο των μαθημάτων και εργαστηρίων επί ένα ακαδημαϊκό εξάμηνο.

Όπως ήδη εύστοχα γράφτηκε, ίσως είμαστε η μοναδική χώρα στον κόσμο που κατάφερε να θεσπίσει την επέκταση της ηλεκτρονικής παρακολούθησης μέσα από πρωτοβουλία «αντιεξουσιαστικού κινήματος». Κι εκτός από την θέσπιση της επέκτασής της, επίσης και τον καθαγιασμό της  μέσω των αντιεξουσιαστικών ή άλλων «αντισυστημικών» ζητωκραυγών για την «νίκη» (άλλο θέμα βέβαια, από πολιτική άποψη, η χαρά για τη ζωή ενός παιδιού που θα παραμείνει ζωντανό, άλλο θέμα και η εκδήλωση σεβασμού προς το ατομικό του θάρρος), αλλά και μέσω της «εθνικής ομοφωνίας» όπως εκφράστηκε με την ψήφιση της «σωτήριας» τροπολογίας. Ακόμα ένας αναπόφευκτος συμβιβασμός με τον θετικισμό…

Αλλά τι πειράζει, θα πει κανείς λογικά, που χάρη σε αυτό το νέο μαραφέτι, χάρη σε αυτή τη νέα τεχνική καταστολής που διαθέτει στα χέρια της η εξουσία (η σημερινή «παλιά» εξουσία, που θα την κληροδοτήσει και στην επόμενη όπως κληροδοτεί κάθε παλιά στην επόμενη τις κατασταλτικές τεχνικές της μέχρι κι αυτές οι τεχνικές με τον ένα ή άλλο τρόπο να «παλιώσουν»),  οι εκπαιδευτικές άδειες θα δίνονται χωρίς διάκριση είδους ποινής, δεν θα αποτελούν λοιπόν «διακριτική ευχέρεια» του κράτους αλλά δικαίωμα των κρατουμένων; Τι είναι σε αυτή την περίπτωση η θέσπιση της επέκτασης της ηλεκτρονικής επιτήρησης μπροστά στη θέσπιση της επέκτασης των εκπαιδευτικών αδειών…

Δεν θα σταθώ «σε αυτή την περίπτωση», γιατί αυτή η περίπτωση δεν αντικατοπτρίζει το γενικό σύνολο, και γιατί (και γι’ αυτόν τον λόγο) σε αυτή την περίπτωση ήταν πράγματι αναπόφευκτος (και δυνατός) ο «συμβιβασμός με τον θετικισμό». Το γενικό σύνολο δεν αντικατοπτρίζεται ούτε και με την ήδη νομικά θεσμοθετημένη χρησιμότητα του «βραχιολακιού». Βάσει αυτής, «όντως», κάποιοι κρατούμενοι θα μπορέσουν (πληρώνοντας και κάτι – ε όσο να ‘ναι ηλεκτρονικό βραχιολάκι είναι αυτό, πατέντα που κοστίζει) να βρεθούν σπίτι τους, περιορισμένοι (κρατούμενοι) μέσα σε αυτό αντί στο κελί της φυλακής. Κι επίσης το αστικό κράτος όχι μόνο θα απαλλαγεί από ένα μέρος του πληθυσμού των υπερσυμφορημένων φυλακών του, όχι μόνο από τα έξοδα συντήρησης ενός αριθμού κρατουμένων, αλλά με τα λεφτά από τα βραχιολάκια όλο και κάτι θα μπαίνει στα ταμεία που ταΐζουν δανειστές, μεγαλοεργολάβους και λοιπούς μεγαλόσχημους πλουτοκράτες…

Όλα καλά και άγια λοιπόν, αν αυτή η «ευκολία» δεν εξυπηρετούσε, κι αν όχι σήμερα αύριο,  τα κρυφά (μόνο ο έρωτας και ο βήχας δεν κρύβονται) όνειρα της εξουσίας των εκμεταλλευτών για έναν λαό περιορισμένο κατ’ οίκον και μάλιστα με μια μέθοδο που θα διακρίνεται για τον «ανθρωπισμό» της: Ούτε φυλακή, ούτε εξορία, ούτε στρατόπεδο συγκέντρωσης (αυτά για σχετικά «λίγους»). Κατ’ οίκον περιορισμός με «βραχιολάκι» για τους «κοινωνικούς κινδύνους», για τους «ιδιώνυμους» της κάθε εποχής, σε τελική ανάλυση για τον οποιονδήποτε η τηλεόραση, το φέισμπουκ, η καλλιέργεια του φόβου για το «έξω» δεν αποδεικνύονται αρκετά για να του επιβάλλουν από μόνα τους τον «κατ’ οίκον του περιορισμό».

Έτσι, το «βραχιολάκι» που για την ώρα «χαρίζει» σε κάποιους κρατούμενους τον κατ’ οίκον περιορισμό, είναι το ίδιο «βραχιολάκι» που, σχετικά εύκολα κατά την παρούσα πορεία των συνειδήσεων και των πραγμάτων, μπορεί να βάλει σε κατ’ οίκον περιορισμό (και σε περιορισμό στις διαδρομές σπίτι – δουλειά, σπίτι – σχολή, σχολή – φυλακή, δουλειά – φυλακή) ολόκληρη την  κοινωνική πλειοψηφία. Και, μάλιστα, χάρην «ανθρωπισμού».

 Χάρην «ανθρωπισμού», άλλωστε ήρθε στις ΗΠΑ και αλλού το άλλο μαραφέτι, το «τέιζερ», για να «σώσει» τις ζωές τόσων και τόσων που θα πήγαιναν πυροβολημένοι από αστυνομικούς, οι οποίοι όμως τώρα αρκούνται σε ένα απλό επιτόπιο ηλεκτροσόκ. Και ταυτόχρονα, όταν υπάρχει στα χέρια της εξουσίας ένα τόσο δα εύχρηστο σπεσιαλάκι, γιατί να μην υποστεί το επιτόπιο ηλεκτροσόκ και μια μάζα ανθρώπων που χωρίς αυτό θα δίσταζες να τους πυροβολήσεις; Π.χ. γιατί απλώς στραβοκοιτάνε, γιατί κινούνται, γιατί δεν είναι ντυμένοι ευπρεπώς, γιατί δυσανασχετούν στην αυθαιρεσία σου, για να έχεις το κεφάλι σου ήσυχο ή και απλώς για διασκέδαση… Τον ίδιο τον Γρηγορόπουλο, αν είχε ο Κορκονέας πάνω του «τέιζερ» (όπως είχαν κι ο ένας στους δυο, που λέει ο λόγος, από τους συλληφθέντες της «ΧΑ»), τότε αντί να τον σκοτώσει μάλλον θα του έριχνε ένα ηλεκτροσόκ ρουτίνας και θα γύρναγε κι ο ίδιος σπίτι μετά την υπερεσία και ούτε γάτα ούτε ζημιά… Κι αν είχαν προλάβει και στο Γρηγορόπουλο να του έχουν φορέσει ηλεκτρονικό βραχιολάκι τίποτα παιδοψυχολόγοι, δε θα γυρνούσε κι αυτός στα Εξάρχεια και τίποτα από όλα αυτά δε θα είχε γίνει, ούτε καν η απεργία πείνας του Ρωμανού.

Με λίγα λόγια, καλύτερα αντιμέτωποι με ένα κράτος που δολοφονεί και φυλακίζει, παρά χειροκροτητές ή απαθείς στο κράτος τού κατ’ οίκον μας περιορισμού και του επιτόπιου ηλεκτροσόκ μας, που σήμερα εν μέσω χειροκροτημάτων μάς πλησίασε κατά ένα ακόμα βήμα από το «βάθος χρόνου» ( = από τον μεσαίωνα του μέλλοντός μας) όπου καραδοκεί.

Τι να πει κανείς; Επαγρύπνηση! Πάλη ταξική, συμμαχία λαϊκή. Στα σοβαρά. Όχι στα λόγια.

*

Για το τέλος, κάτι που νιώθω πως οφείλω από τις προάλλες:  «ο Ν. Ρωμανός ανήκει στην κατηγορία των νέων παιδιών που η απόλυτα δικαιολογημένη τους συνειδησιακή στάση ενάντια στο καθεστώς της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης έχει εγκλωβιστεί στον κλοιό της χειραγώγησης των πολυποίκιλων μηχανισμών του αστικού κράτους, των μηχανισμών αυτών που λειτουργούν σαν εκτροφεία των ίδιων τους των θηραμάτων εκμεταλλευόμενοι κανιβαλλικά την νεανική αγνότητα που εξεγείρεται ατομικά όταν αποκτά συναίσθηση της κοινωνικής αδικίας.»

Τι σήμαινε αυτό;

Σήμαινε το μεταφυσικό, για τη συνείδηση και τους κοινωνικοϊστορικούς μηχανισμούς των εξαρτημένων αντανακλαστικών της, που είναι ικανοί να επιβάλλουν τα όρια και τις κατευθύνσεις τους στην αλληλουχία των ατομικών νοητικών  και συναισθηματικών αντιδράσεων.

Και επίσης το καθόλου μεταφυσικό, δίδυμο αδερφάκι του προηγούμενου, για τους μηχανισμούς, χάρη στους οποίους, από τη στιγμή που μια παρέα εικοσάχρονα είχαν προμηθευτεί μερικά καλάσνικοφ, κατά πάσα πιθανότητα οι διώκτες τους και βασανιστές τους είχαν ξεκινήσει πριν από αυτούς για το Βελβεντό.

(Και μπάι δε γουέι, ποιος θα το μάθαινε, αν δεν είχαν πιάσει τον άλλο για τις ριπές στο μικρολίμανο, πως είχε λέει ένα φίλο που είχε με «συμβόλαιο» δολοφονήσει έναν άλλο πριν έξι μήνες, ο οποίος, λέει, ήταν ύποπτος για τη δολοφονία των δυο νεαρών έξω από τα γραφεία των χρυσαλητών στο Νέο Ηράκλειο». Καλό κύκλωμα αν ψάχνεις για καλάσνικοφ για την ατομική σου επανάσταση, δε λέω).

*

Νίκο Ρωμανέ, δυνατός και γερός στην «καινούργια» σου ζωή, εύχομαι. Της νιότης το φως, της γνώσης το φως… Τι να πει κανείς; Επαγρύπνηση.

Advertisements

προαιρετική βράβευση – αναγκαστική σίτιση

Όταν πριν δυο μήνες ο Νίκος Ρωμανός, όντας φυλακισμένος για τη ληστεία στην Αγροτική Τράπεζα στο Βελβεντό το Φεβρουάριο του 2013, έδωσε εξετάσεις και πέρασε σε πανεπιστημιακή σχολή, το αστικό κράτος θέλησε να τον βραβεύσει (όπως και τους υπόλοιπους κρατούμενους των Φυλακών Αυλώνα που πέτυχαν σε κάποια σχολή) με 500 ευρώ από το Υπουργείο Δικαιοσύνης και με μια πρόσκληση από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ο Ν. Ρωμανός, για ιδεολογικούς λόγους, αρνήθηκε το βραβείο και την πρόσκληση.

Στη συνέχεια ο Ν. Ρωμανός ζήτησε να του χορηγούνται οι προβλεπόμενες εκπαιδευτικές άδειες για να παρακολουθήσει τη σχολή του.  Το αίτημά του απορρίφθηκε και ο Ν. Ρωμανός εδώ και 19 μέρες πραγματοποιεί απεργία πείνας διεκδικώντας τις εκπαιδευτικές άδειες που του αρνούνται. Η απάντηση του αστικού κράτους, που παραβιάζει «κάθε έννοια νομιμότητας και στοιχειοθετεί το αδίκημα του βασανισμού κρατουμένου», σύμφωνα με δήλωση του δικηγόρου του, ήταν η εισαγγελική εντολή  για αναγκαστική σίτιση, μια πρακτική απαγορευμένη από το 1975 από την Παγκόσμια Ιατρική Ένωση.

Από το βραβείο του Υπουργού και την πρόσκληση του Προέδρου της Δημοκρατίας ως την  εισαγγελική εντολή για αναγκαστική σίτιση δεν έχουν μεσολαβήσει παρά μόνο δυο μήνες. Οι έπαινοι κι οι τιμές είχαν σκοπό να επιβραβεύσουν υποτίθεται την επιτυχία στις σπουδές, το βασανιστήριο της αναγκαστικής σίτισης αποσκοπεί να τις ματαιώσει και, τέλος, και τα μεν και το δε είναι εκφράσεις της βούλησης του ίδιου υποκειμένου δηλαδή του αστικού κράτους: Αφού δε γίνεται αναγκαστική βράβευση ας γίνει αναγκαστική σίτιση…

Το αστικό κράτος, με τους πολυποίκιλους μηχανισμούς του, έχει βαλθεί να συνθλίψει τη ζωή του 21χρονου Ν. Ρωμανού. Όχι μόνο απειλώντας τον με το βασανιστήριο της αναγκαστικής σίτισης. Όχι μόνο στερώντας του το δικαίωμα να παρακολουθήσει τις σπουδές του (την ίδια στιγμή που απειλεί με διαγραφή τους «αιώνιους φοιτητές» – κι ο Ν. Ρωμανός έχει καταδικαστεί πρωτόδικα σε 15 χρόνια και 11 μήνες). Όχι μόνο επειδή εμφανίζεται να τον εκδικείται με σκαιότητα για την ιδεολογική του περιφρόνηση απέναντι στις «τιμές» που του προσφέρθηκαν. Αλλά και γιατί ο Ν. Ρωμανός ανήκει στην κατηγορία των νέων παιδιών που η απόλυτα δικαιολογημένη τους συνειδησιακή στάση ενάντια στο καθεστώς της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης έχει εγκλωβιστεί στον κλοιό της χειραγώγησης των πολυποίκιλων μηχανισμών του αστικού κράτους, των μηχανισμών αυτών που λειτουργούν σαν εκτροφεία των ίδιων τους των θηραμάτων εκμεταλλευόμενοι κανιβαλλικά την νεανική αγνότητα που εξεγείρεται ατομικά όταν αποκτά συναίσθηση της κοινωνικής αδικίας.

Ο ίδιος ο Ν. Ρωμανός προφανώς δεν θα αποδέχεται ως «συμπαράσταση» τα παραπάνω «αναπόδεικτα» λόγια, όπως προφανώς κι από την πλευρά μου δεν έχω σκοπό να εκφράσω στον Ν. Ρωμανό την «συμπαράσταση» που θα θεωρούσε αποδεκτή. Ο σκοπός μου περιορίζεται στην καταδίκη του κρατικού κανιβαλλισμού. Και της συγκεκριμένης του έκφρασης, που έχει οδηγήσει το Ν. Ρωμανό να διεκδικεί με την απεργία πείνας το δικαίωμα που του στερούν αυτοί που θέλησαν να τον «τιμήσουν».

 


Εκπρόθεσμη η μήνυση Δένδια κατά Γκάρντιαν

mhnyshdendia

 

«Εκπρόθεσμη» έχει πλέον καταστεί, σύμφωνα με νομικούς κύκλους, η μήνυση την οποία προτίθεται να κάνει ο υπουργός ΠΡΟΠΟ Ν. Δένδιας στην εφημερίδα «The Guardian» για το δημοσίευμά της με το οποίο καταγγέλονταν βασανιστήρια τα οποία υπέστησαν στη ΓΑΔΑ πριν από περίπου 1,5 χρόνο οι συλληφθέντες αντιφασιστικής μοτοπορείας.

Κλομπ με ηλεκτροσόκ το θανατηφόρο «κοκτέηλ»;

Η παραπάνω  εξέλιξη σημειώνεται ταυτόχρονα με την επιστολή κρατουμένων των φυλακών Νιγρίτας για τον θάνατο του κρατούμενου (κατηγορούμενου για τον πρόσφατο φόνο σοφρωνιστικού υπαλλήλου)  Ιλία Καρέλι, που όπως επίσης καταγγέλεται πριν το θάνατό του «εκακοποιήθη με σπειροειδές θλών όργανο (κλόμπ) ενώ υπάρχει μακροσκοπική διάρρηξη του δέρματος με μια εγκαυματική μακροσκοπική εικόνα η οποία πιθανόν είναι είσοδος ηλεκτρικού ρεύματος (ηλεκτροσόκ)«.

Προβληματισμός σε κύκλους προσκείμενους στην κυβέρνηση

Παρά το ότι οι παραπάνω «σκιές» στο κυβερνητικό έργο αντισταθμίζονται από την, εκ νέου, σε δεύτερο βαθμό απαλλαγή των αστυνομικών που κατηγορούνταν για το θάνατο του 24χρονου Νίκου Σακελλίων τον Μάιο του 2008, κύκλοι προσκείμενοι στην κυβέρνηση προβληματίζονται έντονα για τους τρόπους με τους οποίους μπορούν να αντιπαρέλθουν τον νομικό σκόπελο που ανέκυψε με την παρέλευση της προθεσμίας για την μήνυση που είχε έτοιμη ο υπουργός ΠΡΟΠΟ εναντίον του «The Guardian».

Για αυτόν τον λόγο οι ίδιοι «κύκλοι» μελετάνε με προσοχή το παρακάτω βίντεο που απεικονίζει τις μεθόδους που χρησιμοποίησαν βουλευτές του ουκρανικού «αδελφού» κόμματος «Σβόμποντα» προκειμένου να παρακάμψουν τις χρονοβόρες νομικές διαδικασίες κατά του διευθυντή της Ουκρανικής Κρατικής Τηλεόρασης, τον οποίο θεώρησαν ως «αντεθνικώς δρώντα».

«Δεν υποτιμούμε την εμπειρία που αποκομίσαμε από το κλείσμο της ΕΡΤ, ωστόσο κάθε λιθαράκι που προστίθεται στο ευρωπαϊκό κεκτημένο,  είναι ευπρόσδεκτο«, δήλωσε εκπρόσωπος των ίδιων κύκλων που θέλησε να διατηρήσει την ανωνυμία του.

Θέμα «πίστης»

Ως προϊόν αντανάκλασης των παραπάνω διεργασιών, στον αντιδιαμετρικά (συμμετρικά) αντίθετο πόλο του σκηνικού αυτοεπιβεβαιώνονται εντός των ορίων του υποκειμενισμού τους αντιλήψεις που παρακάμπτοντας τους όρους ανάπτυξης της σχέσης ανάμεσα σε συλλογική εμπειρία, γνώση, λογική επεξεργασία, οργάνωση, πράξη, ανάγουν τη στάση της αντίθεσης απέναντι  στις – παρόμοιες με τις παραπάνω – κρατικές (δικαστικές και εξωδικαστικές) μεθοδεύσεις σε θέμα «πίστης», και την «πιστή» σε πηγή βεβαιότητας.

στολεωεγω

Την ίδια όμως στιγμή καμιά ανάγκη δεν είναι -συνολικά- πιο επείγουσα από την ανάγκη της γνώσης του υποκειμένου για τον εαυτό του, με όριο ακριβώς το σημείο έπειτα από το οποίο αυτή δίνει τη θέση της στην πίστη, πόσο μάλλον σε πίστη ανεπίδεκτη δοκιμασίας στους όρους της εμπειρίας, της γνώσης και της λογικής. Όσο κι αν μπορεί τα όρια της γνώσης να είναι -φαινομενικά- αποθαρρυντικά, σε αντίθεση με το αντικείμενο της πίστης που έτσι κι αλλιώς, από τη φύση του ως τέτοιο, γοητεύει.


«προβοκατορολογία»

Γράφαμε εδώ για τον Αλεξάντρ Μιζίτσκο, το ηγετικό στέλεχος του ουκρανικού φασιστικού «Δεξιού Τομέα» που μετά την επιτυχία του πραξικοπήματος στο οποίο είχε, αυτός και ο «Τομέας» του, «πρωτοπόρα» συμβολή, γύρναγε σε εισαγγελικά γραφεία και συνεδριάσεις δημοτικών συμβουλίων για να δείξει ποιος κάνει πλέον κουμάντο σε αυτόν τον τόπο.

Στο «νέο συνασπισμό εξουσίας», όμως, που χάρη και στις υπηρεσίες του Μιζίτσκο κατέλαβε την ουκρανική κυβέρνηση, είναι απ’ ό,τι φάνηκε αρκετοί αυτοί οι οποίοι δεν ήταν διατεθειμμένοι να μοιραστούν με τον Μιζίτσκο τις αξιώσεις τους στο «κουμάντο». Βάλε κοντά σ’ αυτό και το πόσα πρέπει να ήξερε αυτός ο «ανεξέλεγκτος» άνθρωπος για τις μεθόδους που χρησιμοποίησε ο «νέος συνασπισμός» προκειμένου να γίνει «συνασπισμός εξουσίας», και το αποτέλεσμα είναι ότι ο Αλεξάντρ Μιζίτσκο βρέθηκε πριν τέσσερις μέρες στις 24 Μαρτίου νεκρός, δολοφονημένος.

«Δηλαδή θες να πεις ότι τον έφαγαν οι ίδιοι, οι δικοί του«, θα μπορούσε να διαμαρτυρηθεί κανείς: «αυτό είναι προβοκατορολογία, τέτοια πράγματα δε γίνονται«.

Ευτυχώς όμως ο ίδιος ο Μιζίτσκο, λίγες μέρες πριν δολοφονηθεί, στις 16-3-2014, είχε προλάβει να προσφέρει τη μοναδική ίσως θετική υπηρεσία του προς την ανθρωπότητα αναρτώντας στο διαδίκτυο ένα βίντεο στο οποίο κατήγγειλε ότι οι κρατικές υπηρεσίες του «νέου συνασπισμού εξουσίας» σχεδιάζουν να τον ξεφορτωθούν δολοφονώντας τον και μάλιστα με τρόπο ικανό να ενοχοποιεί για τη δολοφονία του τις μυστικές υπηρεσίες της Ρωσίας, εναντίον της οποίας ο ίδιος είχε πάει να πολεμήσει ως και στην Τσετσενία.

*

Να λοιπόν που αυτά τα πράγματα γίνονται

*

Πρόσφατα, με αφορμή την ενοχοποίησή της για χρήση χημικών οπλων, η συριακή κυβέρνηση έκανε λόγο για προβοκάτσια στημένη από τους αντιπάλους της, προκειμένου να ενοχοποιηθεί η Συρία στην «διεθνή κοινότητα» και στη διεθνή «κοινή γνώμη». Ποιος θα την πίστευε;

Μόλις χθες, όμως, ένα βίντεο που αναρτήθηκε στο «γιουτιούμπ» προκάλεσε το θύμο του Τούρκου πρωθυπουργό, σε βάθμό μάλιστα να το απαγορεύσει στην Τουρκία (όχι απλώς το βίντεο, αλλά το γιουτιούμπ γενικά).

Το συγκεκριμένο βίντεο παρουσιάζει ηχογραφημένες δυο συνομιλίες μεταξύ  του υπαρχηγού του Γενικού Επιτελείου των Ενόπλων Δυνάμεων στρατηγού Γιασάρ Γκιουλέρ, του υπουργού Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου, του υφυπουργού Εξωτερικών Φεριντούν Σινιρλίογλου και του αρχηγού της μυστικής υπηρεσίας ΜΙΤ Χακάν Φιντάν.

Και τι κάνουν αυτοί οι άνθρωποι συνομιλώντας σαν να μην τρέχει τίποτα, όπως θα μίλαγε μια μαμά με τη γειτόνισσα για τους βαθμούς του παιδιού της στο σχολείο; Πολύ απλά, «προβοκατορολογούν».

Για την ακρίβεια συζητάνε για τον καλύτερο τρόπο με τον οποίο θα στήσουν μια προβοκάτσια κατά της Συρίας,  προκειμένου στη συνέχεια  μια τουρκική επέμβαση εναντίον της  να φαίνεται δικαιολογημένη   στα μάτια της «διεθνούς κοινότητας» και της διεθνούς «κοινής γνώμης» (κάτι σαν το ιστορικό «είμαστε όλοι αμερικάνοι» δηλαδή).

Τα δυο σενάρια που συζητήθηκαν ανάμεσα σε αυτά τα τέσσερα ευπόληπτα και υπεράνω πάσης συνωμοσιολογικής και προβοκατορολογικής υποψίας  πρόσωπα, ήταν: είτε να βάλουν Τούρκους πράκτορες στη Συρία να ρίξουν πυραύλους κατά της Τουρκίας που μετά θα έβαζε τις φωνές ότι της επιτέθηκαν, είτε να στήσουν με Τούρκους πράκτορες μια επίθεση κατά του τουρκικού θύλακα εντός της Συρίας, όπου βρίσκεται ο τάφος του πατριάρχη της Οθωμανικής Δυναστείας, Σουλεϊμάν Σάχ, και σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο θεωρείται τουρκικό έδαφος.

*

Να λοιπόν που αυτά τα πράγματα γίνονται, ξαναλέμε. Ίσως δεν το χωράει ο «κοινός νους», αλλά γίνονται, και γίνονται ακριβώς επειδή ίσως δεν το χωράει ο «κοινός νους». Κι όσο περισσότεερο δεν το χωράει ο «κοινός νους» τόσο περισσότερο εύκολο είναι για τους μηχανισμούς που οργανώνουν και  πραγματοποιούν τέτοιου είδους σχέδια να στρατολογούν ακόμα και άτομα που δεν ξέρουν πού τους πάνε τα 4 σαν εκτελεστές και σαν άλλοθι για τη δική τους δραστηριότητα:

Πόσο δύσκολο θα ήταν για τις τουρκικές κρατικές υπηρεσίες να χρησιμοποίησουν «κυκλώματα» των ελληνικών εθνικιστικών και φασιστικών μηχανισμών για την πραγματοποίηση μιας ανάλογης προβοκάτσιας κατά της Ελλάδας; Καθόλου δύσκολο, αυτοί τα κάνουν κι από μόνοι τους αν κρίνει κανείς λ.χ. από τις προβοκατόρικες και επικίνδυνες δραστηριότητες που αναπτύσσει κατά καιρούς η «ΧΑ» σε περιοχές της χώρας με μειονοτικό πληθυσμό.

Και πόσο δύσκολο θα ήταν να αναλάβει μια οποιαδήποτε «επαναστατική» οργάνωση «ένοπλης προπαγάνδας» την «ευθύνη», αλλά στην πραγματικότητα για λογαριασμό των όποιων κρατικών υπηρεσιών,  για τη δολοφονία του οποιοδήποτε έλληνα «μιζίτσκο»; Καθόλου δύσκολο. Τέτοιες «οργανώσεις» θα μπορούσαν να αναλάβουν την «ευθύνη» ακόμα και για τη δολοφονία του Κένεντι αν τους γινόταν έντεχνα τέτοια «προσφορά» από τους πραγματικούς της οργανωτές (που, για την ιστορία, είχαν «αρκεστεί» στην ενοχοποίηση -και κατόπιν την άμεση δολοφονία μέσα στα χέρια των φρουρών του- ενός ατόμου που είχε προηγουμένως ταξιδέψει στην ΕΣΣΔ ενώ είχε χωρίς αποτέλεσμα προσπαθήσει να πάρει βίζα και για την Κούβα)…

*

Δεν θα ασχολιόμασταν τόσο πολύ με το θέμα, αν οι καιροί που ζούμε δεν ήταν τόσο γκαστρωμένοι, κι αν σε τέτοιους καιρούς ανάμεσα σε διάφορα φρούτα που εμφανίζονται δεν είχε εμφανιστεί ακόμα ένα φρούτο με αναβαθμισμένα προβοκατόρικα χαρακτηριστικά.

Αυτές τις μέρες λοιπόν «σέρνεται» στη δημοσιότητα, στον Τύπο και στο διαδίκτυο, η είδηση για ένα «μυστηριώδες» όπως χαρακτηρίζεται επεισόδιο που φέρεται να συνέβη πρόσφατα στα Εξάρχεια:

Σύμφωνα με τα αναφερόμενα, περίπου τριάντα άνδρες ντυμένοι στα μαύρα και με καλυμμένο οι περισσότεροι το πρόσωπό τους, κρατώντας ορισμένοι στα χέρια τους μεγάλα όπλα, («βαρύ οπλισμό» όπως «παινεύονται» οι «ίδιοι» στην «ανακοίνωσή» τους), έφτασαν στην πλατεία Εξαρχείων από δυο διαφορετικές πλευρές και απήγαγαν δυο άτομα τα οποία πήραν μαζί τους αφού πρώτα τούς φόρεσαν κουκούλες.

Δεν θα επεκταθώ περισσότερο. Το μόνο σίγουρο είναι ότι στην υπόθεση αυτή δεν υπάρχει κανένα «μυστήριο». Πρόκειται για παρακρατική επιχείρηση, στρατιωτικού – καταδρομικού τύπου που εισάγει στις ως τώρα μορφές προβοκάτσιας τις μεθόδους των «ταγμάτων θανάτου» που δρουν από χρόνια σε άλλες χώρες, λόγου χάρη στην Κολομβία όπου ο κρατικός μηχανισμός είναι οργανικά και ιεραρχικά συνδεμένος με τις αντίστοιχες κρατικές υπηρεσίες των ΗΠΑ.

Φυσικά τα περί οργανικών συνδέσεων και ιεραρχιών δεν απαλλάσσουν από τις ευθύνες της την κυβέρνηση – αντίθετα είναι δική της αποκλειστική ευθύνη η λειτουργία όλων των υπηρεσιών και παραϋπηρεσιών του κρατικού μηχανισμού σε όλη του την έκταση, από το οποιοδήποτε αστυνομικό τμήμα και στρατόπεδο, τον οποιοδήποτε μηχανισμό «ασφαλείας» κάθε κρατικού τμήματος, μέχρι  και τις απώτερες προεκτάσεις των κρατικών μηχανισμών στην ΝΑΤΟϊκή και ΕυρωΕνωσιακή ιεραρχία και σε κάθε άλλη ανάλογη «ιεραρχία» οφείλόμενη στις πολύπλοκες διεθνείς κυβερνητικές «δεσμεύσεις» και κρατικές «συνεργασίες», όπως είναι δική της ευθύνη και οι επιπτώσεις, τα αποτελέσματα και οι συνέπειες της δραστηριότητας των τέτοιων μηχανισμών.

Ας μην υπολογίζουν για την επιτυχία τους οι εμπνευστές τέτοιων δραστηριοτήτων στην «αφέλεια» στην οποία απευθύνονται και την οποία επιδιώκουν να χειραγωγήσουν και να ενοχοποιήσουν ταυτόχρονα, για να «καθιερώσουν» τέτοιου είδους αναβαθμισμένες μεθόδους της αντιλαϊκής τους αποστολής. Ας είναι βέβαιοι ότι και αυτές οι μέθοδοι θα στραφούν εναντίον τους. Όποιο κόστος κι αν χρειαστεί.

ΥΓ. Η σιωπή δεν είναι χρυσός. Είναι καρκίνωμα.


Αντεργατικός κρατικός και εργοδοτικός αυταρχισμός

Προκλητική παρέμβαση του κράτους στο συνδικαλιστικό κίνημα

Ερώτηση προς τους Υπ. Δικαιοσύνης και Δημόσιας τάξης κατέθεσαν οι βουλευτές του ΚΚΕ Θανάσης Παφίλης, Γιάννης Γκιόκας και Σπύρος Χαλβατζής σχετικά με την προκλητική παρέμβαση του κράτους στο συνδικαλιστικό κίνημα.

Αναλυτικά το κείμενο της ερώτησης:

«ΕΡΩΤΗΣΗ

Προς τους Υπουργούς Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη

Θέμα : Προκλητική παρέμβαση του κράτους στο συνδικαλιστικό κίνημα.

Το 2ο Τμήμα Προστασίας του Κράτους και του Δημοκρατικού Πολιτεύματος της Διεύθυνσης Ασφάλειας Αττικής που εδρεύει στη ΓΑΔΑ, με έγγραφο της 6ης Δεκεμβρίου 2013, ζητάει από το Προεδρείο του Συλλόγου Διοικητικού Προσωπικού του Πανεπιστήμιου Αθήνας τα πρακτικά της Γενικής Συνέλευσης του Συλλόγου που έγινε στις 2/12/2013, καθώς και τα πλήρη στοιχεία ταυτότητας των μελών της απεργιακής επιτροπής της ίδιας ημερομηνίας.

Όπως αναφέρεται στο έγγραφο, το παραπάνω αίτημα γίνεται στο πλαίσιο της με αριθμό Γ13/3352/04-12-2013 παραγγελίας της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθήνας.

Πρόκειται για πρωτοφανή και επικίνδυνη κλιμάκωση του κυβερνητικού αυταρχισμού, για προκλητική παρέμβαση στις συλλογικές διαδικασίες των συνδικάτων και ποινικοποίησης των αγώνων.

ΕΡΩΤΩΝΤΑΙ οι αρμόδιοι Υπουργοί:

Ποιο είναι το περιεχόμενο της παραπάνω εισαγγελικής παραγγελίας και για ποιο λόγο επιλήφθηκε το συγκεκριμένο Τμήμα της Ασφάλειας της ΕΛΑΣ.

Τι μέτρα θα λάβουν για να ανακληθεί το παραπάνω έγγραφο και η εισαγγελική παραγγελία, να σταματήσει η παρέμβαση στη συνδικαλιστική δράση και η ποινικοποίηση του αγώνα των εργαζομένων».

902

Κι αφού τα παραπάνω συμβαίνουν στο «κέντρο» της σκηνής, στη «μικροκλίμακα» της οικονομικής ζωής, είναι επόμενο να εμφανίζονται  κάθε τόσο και διάφορα κρούσματα αποθρασυμένης εργοδοτικής βίας, τρομοκρατίας και αυταρχισμού. Στο παρακάτω περιστατικό μάλιστα ο συγκεκριμένος εργοδότης δεν αρκέστηκε στον τραμπουκισμό, αλλά απείλησε ότι «θα καλέσει και τη χρυσή αυγή» ξέροντας ο ίδιος καλά για την υπηρεσία ποιών συμφερόντων είναι κατασκευασμένη η ναζιστική εγκληματική οργάνωση

Τον χτύπησε με ξύλο γιατί ζήτησε τα δεδουλευμένα του!

Με ξύλο απάντησε η εργοδοσία της «Gusto» βιοτεχνία ξύλου, στο Μενίδι όταν εργαζόμενος ζήτησε τα δεδουλευμένα του.

Συγκεκριμένα, οι εργαζόμενοι είναι απλήρωτοι για μήνες και όταν εργαζόμενος μετανάστης ζήτησε τα δεδουλευμένα του -4.500 ευρώ- ο εργοδότης τον χτύπησε με ένα ξύλο.

Την επίθεση και την εργοδοτική τρομοκρατία που συνεχίστηκε και με απειλές τύπου «θα φωνάξω τη Χρυσή αυγή» καταγγέλλει το Συνδικάτο Εργατοτεχνιτών Κατεργασίας Ξύλου.

«Να είναι σίγουροι: Η σύγχρονη σκλαβιά και η τρομοκρατία στους χώρους δουλειάς δε θα περάσει, των εργατών η πάλη θα τη σπάσει! Και απ’ αυτό το περιστατικό αποδεικνύεται, στην κυριολεξία, πως τα κέρδη που βγαίνουν απ’ την παραγωγή είναι ποτισμένα με το αίμα και τον ιδρώτα των εργατών.

Καλούμε κάθε εργαζόμενο, Έλληνα και μετανάστη, να καταδικάσει αυτό το απαράδεκτο γεγονός, να μην τρομοκρατηθεί. Να απαντήσει με τον αγώνα του ότι δε θα συμβιβαστεί με τη βαρβαρότητα που επιβάλλουν τα αφεντικά και οι κυβερνήσεις τους.

Καλούμε όλους τους εργαζόμενους στην κατεργασία του ξύλου να δώσουν δύναμη στη δική τους δύναμη και να πάρουν μαζικά μέρος στις εκλογές του Συνδικάτου 19-20-21/12/2013.

Τους απαντάμε δυναμώνοντας την ταξική πάλη και την οργάνωσή μας στο συνδικάτο».

902


ένας προβοκατόρικος σμπάρος για πολλά πολιτικά τρυγόνια

Ποιός είναι λοιπόν ο «αόρατος εχθρός» και ποιός είναι αυτός που σκηνοθετεί τη δραστηριότητα αυτού του «αόρατου εχθρού» με σκοπό η κοινωνία κι η κοινωνικοπολιτική-ταξική αντιπαράθεση να πάψει να κινείται με τους όρους των πραγματικών σχέσεων που τη διέπουν, και να τη βάλει να χορεύει σαν αρκούδα στο δικό του νταούλι;

Όταν πριν 1,5 χρόνο ο ίδιος «αόρατος εχθρός» οργάνωνε και εκτελούσε την επιχείρηση εμπρησμού περισσότερων από 30 κτιρίων στο κέντρο της Αθήνας, στη διάρκεια της μεγάλης λαϊκής κινητοποίησης ενάντια στην ψήφιση του «2ου μνημόνιου», φανέρωνε και στην πράξη το -στη θεωρία γνωστό- αδίστακτο πρόσωπό του, επιδείκνυε την πρόθεσή του  να επιβληθεί «δια πυρός και σιδήρου» η στρατηγική της οικονομικής – κοινωνικής – πολιτικής σύνθλιψης των λαϊκών, εργαζόμενων στρωμάτων και της «ολοκληρωτικής» στερέωσης της εκμεταλλευτικής εξουσίας (της οικονομικής εξουσίας των μονοπωλίων και της πολιτικής εξουσίας των μηχανισμών του καπιταλιστικού ιμπεριαλισμού), παρεμπόδιζε στην πράξη το ξεδίπλωμα των δυνατοτήτων της λαϊκής κινητοποίησης και, ταυτόχρονα, τη συκοφαντούσε (την ίδια και κάθε λαϊκή κινητοποίηση) εμφανίζοντας σαν «διαδηλωτές» το «πλήθος» των (συνειδητών ή παραπλανημένων) οργάνων του τα οποία εκτέλεσαν την επιχείρηση που τους είχε ανατεθεί.

1,5 χρόνο μετά, με όσα έχουν μεσολαβήσει στη διαμόρφωση της κοινωνικο-οικονομικής κατάστασης του λαού, στη διαμόρφωση του πολιτικού σκηνικού, με άλλα λόγια στη διαμορφωμένη «συνύπαρξη» των λαϊκών κοινωνικο-οικονομικών αδιεξόδων από τη μια και των πολιτικών αδιεξόδων που αντιμετωπίζουν οι διαχειριστές του συστήματος από την άλλη, έρχεται η επαγγελματική εγκληματική εν ψυχρώ δολοφονία των (συνειδητών ή παραπλανημένων) μελών του ναζιστικού κόμματος-συμμορίας της «χρυσής αυγής» αποσκοπώντας  να «βάλει στη θέση τους τα πράγματα» που έχουν παρεκκλίνει από την τροχιά την επιθυμητή για τα στρατηγικά επιτελεία του συστήματος της εκμετάλλευσης.

Όλο αυτό τον καιρό το λαϊκό κίνημα αντιμετώπισε με όρους οργανωμένους και μαζικούς την επιχείρηση της «χ.α.» να καθυποτάξει τη λαϊκή συνείδηση και καθημερινή δραστηριότητα, μέσω της άσκησης από αυτήν απροσχημάτιστης δολοφονικής βίας και τρομοκρατίας, να επιβάλλει με τον τρόπο αυτό όρους θέσμισής της ως «φυσικής» κρατικής εξουσίας συμπληρωματικής ή εναλλακτικής προς την εξουσία του «επίσημου» αστικού κράτους.

Η τέτοια αντιμετώπισή της από το λαϊκό κίνημα ενώ από τη μια έκανε ορατές τις προϋποθέσεις της ίδιας της δικής του ανάπτυξης πέρα από τα (ποιοτικά και ποσοτικά) όρια εντός των οποίων θα ήταν δυνατή η διαχείρισή του από τα πολιτικά επιτελεία της «υπαρκτής» εξουσίας, ταυτόχρονα έθεσε φραγμό στην ανάπτυξη οποιουδήποτε «αυθόρμητου» κοινωνικο-πολιτικού «αυτοματισμού» στη βάση άσκησης «αντιδιαμετρικά αντίθετων» πρακτικών ανάμεσα σε αντίπαλες πλευρές που δεν είναι «συμμετρικά όμοιες» και γι’ αυτό δεν μπορούν να είναι και «αντιδιαμετρικά αντίθετες»…

Η αποτυχία, λοιπόν, των μέχρι χθες αντιλαϊκών σχεδιασμών υπήρξε, ως προς αυτή την πλευρά τους, τριπλή: 1] Απέτυχαν να επιβάλουν την «χ.α.» ως τη ληστρική εξουσία που θα όφειλε να προσκυνήσει ο λαός. 2] Στην προσπάθειά τους αυτή εισέπραξαν την απάντηση ενός λαϊκού κινήματος ικανού να αναπτυχθεί πέρα από τα όρια πολιτικής «ασφάλειας» του αντιλαϊκού κοινωνικο-πολιτικού συνασπισμού. Και 3] έπεσε στο κενό το εγχείρημά τους να επιβάλλουν επιθυμητούς γι’ αυτόν τον συνασπισμό όρους «αντιπαράθεσης» ικανούς να χειραγωγηθούν και να αξιοποιηθούν «τέλεια» προς όφελος των αντιλαϊκών στρατηγικών σχεδιασμών που εδώ και πολύ καιρό έχουν τεθεί σε εφαρμογή.

Τώρα;

Με το υπ’ αριθμ. 1, σε ό,τι αφορά τον «μικροϊστορικό» κύκλο από τις περσινές εκλογές έως και χθες, το «παιχνίδι» χάθηκε, τουλάχιστον προσωρινά όπως φυσικά θέλουν να ελπίζουν,

Με το υπ’ αριθμ. 2 δεν μπορούν να «παίξουν», εδώ τους όρους δεν τους διαμορφώνουν αυτοί, αλλά οι μορφές και το περιεχόμενο της κοινωνικής και πολιτικής οργάνωσης των εργαζόμενων, του λαού και της νεολαίας. Κι είναι η συνέχιση και ανάπτυξη, το βάθεμα, η ένταση, η μαζικοποίηση της λαϊκής πάλης σε αυτή ακριβώς τη βάση η μόνη που είναι ικανή να  χαράξει τη διέξοδο μέσα από τον κλοιό των μέτρων της αντιλαϊκής, αντεργατικής βαρβαρότητας, του συμβιβασμού, της φασιστικής ποδηγέτησης, των προβοκατόρικων επιχειρήσεων που απεργάζονται τα κέντρα της αντιλαϊκής εκμεταλλευτικής εξουσίας.

Το μόνο λοιπόν που τους απομένει είναι ό,τι σχετίζεται με το υπ’ αριθμ. 3: Σε αυτό το πεδίο, άλλωστε, η ανάπτυξη των τεχνικών της εξουσίας είναι τέτοια, ώστε ισχύει κυριολεκτικά η «αρχή» ότι «αν η πραγματικότητα δεν είναι αυτή που θα θέλανε, τότε τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα». Η «σκηνοθεσία» μιας «πραγματικότητας» βολικής για την υλοποίηση προ-εκπονημένων σχεδιασμών είναι τεχνικά απλή, «φτηνή», όσο «φτηνή» είναι λόγου χάρη από άποψη κόστους παραγωγής η χθεσινή επαγγελματική δολοφονία δυο νέων ανθρώπων: 5 δράστες Χ 100 ευρώ = 500 ευρώ + 2 ζωές αναλώσιμες στο βωμό των κέντρων εξουσίας για λογαριασμό της οποίας οι ίδιες αυτές ζωές είχαν στρατολογηθεί… Και με αυτό το ελάχιστο κόστος μπορεί να γίνουν δυο και τρεις δουλειές ταυτόχρονα: Να μεταβιβαστούν σημαντικά μηνύματα μεταξύ μηχανισμών που υπηρετούν και που κατευθύνονται από τα ίδια επιτελικά κέντρα… Μηνύματα σιωπής και κάλυψης του μηχανισμού που «συνορεύει» με τον μηχανισμό που ανακρίνεται, μηνύματα για το είδος της δραστηριότητας που έχει ενδεχομένως σειρά να τεθεί σε κίνηση, μηνύματα για τα κέντρα διεύθυνσης αυτού του «νέου» είδους δραστηριότητας… Κι εκτός από μηνύματα, με το ίδιο αυτό ελάχιστο κόστος, η ίδια αυτή ενέργεια θα μπορούσε κάτω από ορισμένες εκτιμητέες περιστάσεις να αποτελέσει και το εναρκτήριο λάκτισμα μιας τέτοιας δραστηριότητας, «σαν» επίθεση που πρέπει να απαντηθεί «με το ίδιο νόμισμα»… Κι αν δεν υπάρχει «πραγματικό» υποκείμενο διατεθειμένο να αναλάβει το έργο μιας τέτοιας «απάντησης», τότε -στην ανάγκη- μπορεί με άλλα τόσα έξοδα αυτή η απάντηση να «σκηνοθετηθεί». Τέλος, πέρα από όλα αυτά τα σχετικά περισσότερο φιλόδοξα, το βέβαιο είναι ότι στο ίδιο ελάχιστο κόστος που καταβλήθηκε, περιλαμβάνονται και αποτελέσματα «ρουτίνας»:  μια ελάχιστη διέξοδος στην κυβέρνηση απέναντι στα εσωκομματικά της προβλήματα, η παραπέρα «τριβή» της «θεωρίας των άκρων» στα μμε συνοδευόμενη από εμφυλιοπολεμικά σκιάχτρα ικανά να εκφοβίσουν όσους σχηματίζουν από τα «πρωινάδικα» αντίληψη για τον εμφύλιο πόλεμο και τους όρους του ξεσπάσματός του (κατ’ αναλογία προς όσους έχουν για την κατοχή μια εικόνα δημιουργημένη από τις θεωρίες περί τροϊκανής «κατοχής), αντίστροφα κηρύγματα «ενότητας του έθνους και της κοινωνίας» απέναντι στην απειλή του αόρατου εχθρού, δημιουργία ενός «κλίματος» μπροστά στην γενική απεργία, απόσπαση από τους μέχρι χθες «δύστροπους» δηλώσεων του είδους «είμαστε όλοι αμερικάνοι».

***

Ποιός είναι όμως εν τέλει ο «αόρατος εχθρός» που επιχειρεί να κάνει το λαό αρκούδα που χορεύει στο νταούλι του; Ως προς τη στενά «εκτελεστική» πλευρά του ζητήματος είναι τόσα πολλά τα κέντρα και οι μηχανισμοί που επιτελούν σχετικές «αρμοδιότητες» ώστε, φυσικά, η απάντηση δεν μπορεί να δωθεί. Αρκεί να θυμηθεί κανείς την κατά λάθος σύλληψη ως «τρομοκράτη» από μια κρατική υπηρεσία, τη δεκαετία του 80, ενός προσώπου που την επομένη αποδείχτηκε ότι «εργαζόταν» ως πράκτορας και προβοκάτορας όχι σε μια αλλά σε πέντε διαφορετικές κρατικές υπηρεσίες… Αρκεί επίσης να αναλογιστεί κανείς τον αριθμό, τη διάρθρωση, την διακλάδωση και την ιεραρχία όλων των ομοειδών υπηρεσιών, το βαθμό ένταξής τους, ημιαυτονόμησης και αυτονόμησής τους εντός – εκτός – επί τα αυτά και εναλλάξ του κρατικού μηχανισμού, την απροσδιοριστία που χαρακτηρίζει την ύπαρξη τους και τη μεταξύ τους σχέση και υπαγωγή στη μια ή άλλη «πτέρυγα» του κρατικού μηχανισμού, την υπαγωγή ολόκληρου του κρατικού μηχανισμού και ιδίως των συγκεκριμένων δομών του στη ΝΑΤΟϊκή και ευρωενωσιακή ιεραρχία, την λειτουργική ιεραρχία που επίσης αποκαθιστούν διμερείς διακρατικές «αντεγκληματικές» και «αντιτρομοκρατικές» συμφωνίες και συμβάσεις, την προέκτασή τους έξω από τα καθαυτό όρια του κράτους και των μηχανισμών του, την εξ όλων αυτών σχετική διοικητική απροσδιοριστία που συνεπάγεται, ώστε η απάντηση στο ερώτημα να καθίσταται από ειδική άποψη εντελώς αδύνατη και από γενική άποψη άλλο τόσο σαφής.

«Θεωρίες συνωμοσίας!» θα πουν οι απολογητές των οργανωτικών – επιτελικών κέντρων που πραγματικά συνωμοτούν σε βάρος του λαού, της ζωής του και του μέλλοντός του… Ας εκδόσουν λ.χ. τα πρακτικά των συζητήσεών τους στις διάφορες λέσχες της πλουτοκρατίας, σε αυτά τα πραγματικά ταξικά κόμματά της όπου επεξεργάζονται την υλοποίηση της στρατηγικής τους πέρα από κάθε πολιτική – κομματική βιτρίνα του τύπου ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΧΑ, κλπ κλπ. Ας δώσουν στη δημοσιότητα τις συζητήσεις που είχαν στη «Λέση Μπίλντερμπεργκ» στην Αθήνα ελάχιστους μήνες πριν από την «ξαφνική» ανακοίνωση στο λαό των «θυσιών» στις οποίες πρέπει να υποβληθεί γι’ αυτούς στις επόμενες δεκαετίες, ελάχιστους μήνες προτού αρχίσει η υλοποίηση της οικονομικής, πολιτικής, κοινωνικής ψυχολογικής στρατηγικής που επεξεργάστηκαν κλεισμένοι στους τέσσερις τοίχους του πολυτελούς ξενοδοχείου όπου συνεδρίαζαν. Ας πουν στο λαό τι συζητήσανε τότε, και τις επόμενες χρονιές μέχρι σήμερα, για να μην κατηγορούνται σαν συνωμότες ενάντια στην ύπαρξή του.

Συνωμοσιολογική προσθήκη: Η εικόνα αυτή είχε εμφανιστεί πριν μερικά χρόνια στο "ιντιμίντια". Χαρακτηριστική ως προς το περιεχόμενο μεν, χρήζει διασταύρωσης και επιβεβαίωσης δε. Αν υπάρχει ενδιαφερόμενος κάτοχος των παραπάνω τευχών θα ήταν χρήσιμη η συμβολή του, όσο κι αν διαδικτυακά είναι εύκολη η επιβεβαίωση του γεγονότος, δύσκολη όμως η χειροπιαστή του διάψευση.

Συνωμοσιολογική προσθήκη: Η εικόνα αυτή είχε εμφανιστεί πριν μερικά χρόνια στο «ιντιμίντια». Χαρακτηριστική ως προς το περιεχόμενο μεν, χρήζει διασταύρωσης και επιβεβαίωσης δε. Αν υπάρχει ενδιαφερόμενος κάτοχος των παραπάνω τευχών θα ήταν χρήσιμη η συμβολή του, όσο κι αν διαδικτυακά είναι εύκολη η επιβεβαίωση του γεγονότος, δύσκολη όμως η χειροπιαστή του διάψευση.


1993-2013, Είκοσι χρόνια από την επέλαση των τανκ στο ρωσικό Κοινοβούλιο

1727_523d116ce2a77e1481ff5dd0b3df368f

Φέτος τον Οκτώβριο έκλεισαν 20 χρόνια από τα γεγονότα του 1993 στη Μόσχα, που ξεκίνησαν από τη στιγμή όπου ο τότε πρόεδρος της Ρωσίας Γιέλτσιν εξέδοσε στις 21 Σεπτέμβρη διάταγμα με το οποίο καταργούσε το ρωσικό κοινοβούλιο και «ολοκληρώθηκαν» δυο βδομάδες μετά με το κτίριο του κοινοβούλιου να καίγεται από τα πυροβόλα της τότε «νέας» ρωσικής «δημοκρατίας» που επισφράγιζε με τον τρόπο αυτό τον χαρακτήρα της σαν πολιτικό σύστημα της δικτατορίας του μονοπωλιακού κεφαλαίου.

Προκειμένου να μην υπάρχει παρανόηση θα πρέπει να υπογραμμιστεί, ότι το κοινοβούλιο που βομβαρδίστηκε από τα τανκς του Γιέλτσιν, δεν ήταν το «κομμουνιστικό» κοινοβούλιο της σοβιετικής εποχής, αλλά το πρώτο πολυκομματικό ρωσικό κοινοβούλιο που είχε αναδειχθεί στη Ρωσία μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ… Ενώ η πολιτική ανατροπή του σοβιετικού συστήματος (με χαρακτηριστικά πολιτικής – κρατικής κατάρρευσης που δεν μπορούν να παραγνωριστούνε)  είχε συντελεστεί ήδη κατά τη διετία 1989-1991, για την ολοκλήρωση της αντεπανάστασης απέμενε το -από μια άποψη- σημαντικότερο:  η ανατροπή  (και εδώ πρόκειται πράγματι για ανατροπή με όρους και χαρακτηριστικά ανατροπής) των σοσιαλιστικών σχέσεων ιδιοκτησίας… Η κοινωνική –  κρατική ιδιοκτησία της τεράστιας μάζας των παραγωγικών δυνάμεων της Ρωσίας «έπρεπε» να δώσει τη θέση της στην καπιταλιστική ιδιοκτησία τους, κι αυτό «έπρεπε» να γίνει με τους μοναδικούς όρους που ήταν δυνατό να γίνει, δηλαδή με όρους καταλήστευσης: Αν ο καπιταλισμός γενικά οφείλει την ύπαρξή του στην καταλήστευση της μικρής ιδιοκτησίας που έλαβε χώρα πριν από αιώνες κι έμεινε στην οικονομική του ιστορία γνωστή σαν πρωταρχική συσσώρευση κεφαλαίου, στη Ρωσία του 1990 η «πρωταρχική καπιταλιστική συσσώρευση» δεν μπορούσε παρά να συνίσταται στην καταλήστευση της κοινωνικής παραγωγικής ιδιοκτησίας.

Αυτή όμως η επιδίωξη, είτε ως προς το γενικό της περιεχόμενο είτε ως προς τα μέσα της και τους ρυθμούς της, συναντούσε την αντίθεση του ρωσικού κοινοβούλιου το οποίο με τον τρόπο αυτό απηχούσε τις διαθέσεις της λαϊκής πλειοψηφίας. Κι έτσι η εξέλιξη της αντεπανάστασης στη Ρωσία σημαδεύτηκε από το «παράδοξο» γεγονός, ότι ενώ η σοβιετική εξουσία ανατράπηκε χωρίς όπως λένε «να ανοίξει μύτη», για την οριστική δρομολόγηση της καπιταλιστικής παλινόρθωσης στο πεδίο της οικονομίας η «δημοκρατία» αναγκάστηκε να βομβαρδίσει και να κάψει το πολυκομματικό της κοινοβούλιο έχοντας απέναντί της έστω και για λίγες μέρες την ένοπλη αντίσταση των υποστηρικτών του…

…Σε κάθε περίπτωση, το ποια από τις δυο πλευρές αντιπροσώπευε  στην πραγματικότητα  τη δημοκρατία, σαν ερώτημα είναι μάλλον τόσο ρητορικό όσο αυτονόητη είναι και η απάντησή του. Αυτό όμως που ίσως έχει σημασία να μελετηθεί βαθύτερα, είναι το σύνολο των ζητημάτων που αφορούν τη σχέση της πολιτικής με την οικονομία, ειδικότερα τη σχέση μεταξύ πολιτικού δημοκρατισμού και κοινωνικής ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής,  την ανάπτυξη αυτής της σχέσης στη διάρκεια της ιστορικά πραγματωμένης σοσιαλιστικής οικοδόμησης στην ΕΣΣΔ και τα όρια αυτής της (ιστορικά πραγματωμένης) ανάπτυξης, επίσης την ανάπτυξη της συνείδησης -μαζί και των αυταπατών- των εργαζομένων γύρω από αυτή τη σχέση. Μια τέτοια μελέτη δεν μπορεί κατά τη γνώμη μου να πραγματοποιηθεί παρά μόνο στη βάση της γνωστής φράσης του Ένγκελς για τη λύση της αντίθεσης μέσω της άμεσης και χωρίς περιστροφές κατοχής της κοινωνίας πάνω στις παραγωγικές δυνάμεις τις ωριμασμένες τόσο ώστε να μην επιδέχονται πια άλλη διεύθυνση εκτός από την κοινωνική: τοποθέτηση που οι συνέπειές της εκτείνονται σε οικονομία, πολιτική, σχέση μεταξύ τους, ανάπτυξη αυτής της σχέσης σαν μέρος της ανάπτυξης του κοινωνικο-οικονομικού σχηματισμού που συγκροτείται με αφετηρία αυτή την πρωταρχική ανατροπή.

Μετά από αυτή την κάπως μακροσκελή και ίσως φιλόδοξη εισαγωγή, ακολουθεί ένα χρονικό των γεγονότων του 1993 από τον Ριζοσπάστη της 5-10-2003. Σημειώνω ότι το χρονικό είναι γραμμένο και δημοσιευμένο πριν από μια δεκαετία, επομένως τα όσα αναφέρονται σε αυτό σε ενεστώτα χρόνο αφορούν το τότε, άσχετο αν διατηρούν ή όχι την επικαιρότητά τους και σήμερα:

***

3-4 ΟΚΤΩΒΡΗ 1993
Δέκα χρόνια από την επέλαση των τανκ στο ρωσικό Κοινοβούλιο

76076

«Ναι, έχετε δίκιο!», λένε ορισμένοι, «πράγματι, ο σοσιαλισμός είχε δώσει τα βασικά στον άνθρωπο, Υγεία, Παιδεία, κατοικία, αλλά τι να τα κάνεις; Αφού δεν υπήρχε δημοκρατία!». Και συνεχίζουν το συλλογισμό τους: «Τώρα βέβαια έχουν πολλά προβλήματα, όπως ανεργία, αβεβαιότητα για το αύριο, αλλά έχουν δημοκρατία, ελευθερία, που δεν είχαν πριν!». Σε ένα άρθρο, σίγουρα δεν μπορούμε να εξετάσουμε όλες τις πτυχές αυτών των συλλογισμών, αλλά με αφορμή και τη συμπλήρωση 10 χρόνων από τα πολύνεκρα γεγονότα της Μόσχας, θα προσπαθήσουμε να δείξουμε πως τα πράγματα σαφώς και δεν είναι έτσι! Κι αυτό γιατί τα γεγονότα που διεξήχθησαν στη Μόσχα, στις 3 και 4 Οκτώβρη 1993, όσο κι αυτά που ακολούθησαν τα επόμενα 10 χρόνια, προσφέρονται για πολλές σκέψεις, συμπεράσματα και δίνουν απαντήσεις σε κρίσιμα ερωτήματα. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά, παρουσιάζοντας ένα μικρό χρονικό των βασικών γεγονότων.

Ενα ακόμη πραξικόπημα με τη στήριξη της «διεθνούς κοινότητας»

21 Σεπτέμβρη 1993 – Ο Μπ. Γιέλτσιν υπογράφει το Προεδρικό Διάταγμα 1400, με το οποίο καταργεί το ρωσικό Κοινοβούλιο, το Συνέδριο των Λαϊκών Βουλευτών και το Ανώτατο Σοβιέτ (ΑΣ), ενώ παύει τα δικαιώματα των βουλευτών. Αργά το βράδυ, το Ανώτατο Σοβιέτ απαντά στην πρόκληση Γιέλτσιν και τον καθαιρεί από τα καθήκοντα του Προέδρου, με το σκεπτικό πως παραβίασε το Σύνταγμα. Στη θέση του, διορίζεται ο Α. Ρουτσκόι, έως τότε αντιπρόεδρος της χώρας.

22 Σεπτέμβρη 1993 – Εξω από το Κοινοβούλιο (το κτίριο του Ανωτάτου Σοβιέτ) αρχίζουν να συρρέουν χιλιάδες λαού, που τάσσονται ενάντια στις πραξικοπηματικές ενέργειες Γιέλτσιν. Ξεσπούν διαδηλώσεις σε Μόσχα, Λένινγκραντ και σε άλλες πόλεις της Ρωσίας. Ο Ρ. Χασμπουλάτοφ – πρόεδρος του ΑΣ, δίνει το βάρος στις αποφάσεις που θα πάρουν τα νομοθετικά όργανα των περιοχών της Ρωσίας. Ο Γιέλτσιν δίνει το βάρος στον έλεγχο των Ενόπλων Δυνάμεων.

23 Σεπτέμβρη 1993 – Το απόγευμα ξεκινούν στη Μόσχα οι εργασίες του Συνεδρίου των Λαϊκών Βουλευτών της Ρωσικής Ομοσπονδίας, με τη συμμετοχή 638 βουλευτών (από τους 941 εκλεγμένους). Ο Γιέλτσιν, που φαίνεται να ελέγχει τις βασικές λειτουργίες του κρατικού μηχανισμού, κόβει τις τηλεφωνικές επικοινωνίες του κτιρίου του ΑΣ. Οι πιστές στο ΑΣ αστυνομικές δυνάμεις και οι ομάδες αυτοάμυνας του ΑΣ που συγκροτήθηκαν από πολίτες εξοπλίζονται. Αργά τη νύχτα, γίνεται μια «περίεργη» επίθεση από ένοπλους στο Αρχηγείο των Ενόπλων Δυνάμεων της ΚΑΚ. Υπάρχουν τραυματίες κι ένας νεκρός. Η επίθεση χαρακτηρίζεται από το ΑΣ ως προβοκάτσια.

24 Σεπτέμβρη 1993 – Ο Γιέλτσιν, επωφελούμενος από την προβοκάτσια, προχωρεί στην περικύκλωση του κτιρίου του ΑΣ με αστυνομικές δυνάμεις. Σε πολλές πόλεις της Ρωσίας, γίνονται διαδηλώσεις, ενώ στη Μόσχα οι διαδηλωτές συγκρούονται με την Αστυνομία. Το Συνταγματικό Δικαστήριο της Ρωσίας ζητά «μηδενική λύση», δηλαδή την επαναφορά της κατάστασης που υπήρχε πριν το αντισυνταγματικό Διάταγμα Γιέλτσιν.

25 Σεπτέμβρη 1993 – «Μάχη» για τον έλεγχο των περιοχών της Ρωσίας. Τα νομοθετικά όργανα σε 75 από τις 89 περιοχές της Ρωσίας υποστηρίζουν το ΑΣ. Ο Γιέλτσιν προχωρά σε «ξήλωμα» όσων εκ των περιφερειαρχών διαφωνούν μαζί του. Οι εκπρόσωποι 28 περιοχών απειλούν να αρχίσουν την παρακράτηση της αποστολής των φόρων προς την κεντρική κυβέρνηση, εάν ο Γιέλτσιν δεν αναιρέσει το πραξικόπημα.

26 Σεπτέμβρη 1993 – Στο Λένινγκραντ πραγματοποιείται Σύνοδος εκπροσώπων 46 περιοχών της Ρωσίας. Οι περισσότεροι τάσσονται ενάντια στη διάλυση του Κοινοβουλίου. Πραγματοποιούνται μαζικές αντιπροεδρικές διαδηλώσεις σε πολλές πόλεις της Ρωσίας, ενώ στη Μόσχα οι υποστηρικτές του Γιέλτσιν επίσης πραγματοποιούν συγκέντρωση.

27 Σεπτέμβρη 1993 – Ο Γιέλτσιν απορρίπτει την έκκληση του Συνταγματικού Δικαστηρίου και εκπροσώπων 60 περιοχών της Ρωσίας, που πρότειναν τη «μηδενική λύση». Οι διαδηλωτές στη Μόσχα συγκρούονται με την Αστυνομία και για λίγο καταφέρνουν να «σπάσουν» το στρατιωτικό κλοιό του κτιρίου του ΑΣ.

28 Σεπτέμβρη 1993 – Δυνάμεις Αστυνομίας και Στρατού ενισχύουν την περικύκλωση του ΑΣ και υψώνουν γύρω από αυτό συρματοπλέγματα. Η κυβέρνηση απαγορεύει την έκδοση της εφημερίδας «Ναρόντναγια Πράβντα» του Κομμουνιστικού Εργατικού Κόμματος Ρωσίας (ΚΕΚΡ) και της εφημερίδας «Ντιεν» της λεγόμενης πατριωτικής αντιπολίτευσης. Νέες συγκρούσεις διαδηλωτών και Αστυνομίας στη Μόσχα, όπου τραυματίζονται πάνω από 200 διαδηλωτές, μερικοί άντρες των ρωσικών ΜΑΤ, ενώ σκοτώνεται ένας αξιωματικός του Στρατού, που συντρίφτηκε από όχημα της Αστυνομίας.

29 Σεπτέμβρη 1993 – Η κυβέρνηση στέλνει τελεσίγραφο, ζητώντας την αποχώρηση από το κτίριο του ΑΣ, τόσο των βουλευτών, όσο και των ένοπλων υπερασπιστών του ΑΣ, που τους υπολογίζει έως 2 χιλιάδες άντρες.

30 Σεπτέμβρη 1993 – Το Συνταγματικό Δικαστήριο κι οι εκπρόσωποι 60 περιοχών της Ρωσίας ζητούν να σταματήσει ο αποκλεισμός του Κοινοβουλίου από τις στρατιωτικές δυνάμεις κι επιμένουν να εφαρμοστεί η «μηδενική λύση». Το κέντρο της Μόσχας, για άλλη μια φορά, μετατρέπεται σε χώρο οδομαχιών.

1 Οκτώβρη 1993 – Το ΑΣ και οι υπερασπιστές του αρνούνται να παραδώσουν τα όπλα, με αντάλλαγμα την επαναφορά στο κτίριο του ρεύματος, της θέρμανσης και των τηλεπικοινωνιών. Νέες συγκρούσεις Αστυνομίας και διαδηλωτών στη Μόσχα.

3 Οκτώβρη 1993 – Η διαδήλωση που είχε προγραμματιστεί από την «Εργαζόμενη Ρωσία» πριν ακόμη την υπογραφή του διατάγματος Γιέλτσιν με κοινωνικο-οικονομικά αιτήματα, παίρνει χαρακτήρα αντι-δικτατορικό, υποστήριξης του ΑΣ. Ξεσπούν συγκρούσεις μεταξύ χιλιάδων διαδηλωτών και αστυνομικών και στρατιωτικών δυνάμεων. Οι διαδηλωτές σπάνε τα μπλόκα και το απόγευμα μπαίνουν στον προαύλειο χώρο του κτιρίου του ΑΣ κι ενώνονται με τις ένοπλες ομάδες αυτοάμυνας του ΑΣ. Οι αστυνομικές και στρατιωτικές δυνάμεις υποχωρούν. Από το κτίριο της γειτονικής δημαρχίας της Μόσχας ρίχνονται «τυφλοί» πυροβολισμοί προς τους διαδηλωτές. Ομάδα ένοπλων υπερασπιστών του ΑΣ κάνει έφοδο στο κτίριο της δημαρχίας και μετά από σύντομη μάχη αφοπλίζει και συλλαμβάνει ορισμένους ενόπλους. Στην ηγεσία του ΑΣ κυριαρχεί ευφορία, αφού καταφθάνουν πληροφορίες πως μεγάλες στρατιωτικές μονάδες περνούν ή ήδη κιόλας πέρασαν στο πλευρό του ΑΣ. Ο Α. Ρουτσκόι από το μπαλκόνι του ΑΣ δίνει το σύνθημα της αποστολής ένοπλων διαδηλωτών στο κτίριο της ρωσικής τηλεόρασης, με στόχο να καταληφθεί το κτίριο και να ενημερωθεί για τις εξελίξεις και τις θέσεις του ΑΣ ο ρωσικός λαός. Εκατοντάδες διαδηλωτές, ένοπλοι και άοπλοι, ξεκινούν με κάθε μέσο για το σταθμό της τηλεόρασης, ο οποίος όμως φρουρείται από τις ειδικές στρατιωτικές δυνάμεις της ομάδας «Αλφα». Μετά από αδιέξοδες σύντομες συνομιλίες με τους εκπροσώπους του ΑΣ, η ομάδα «Αλφα» ανοίγει πυρ στο «ψαχνό». Δεκάδες νεκροί και τραυματίες διαδηλωτές γύρω από το κτίριο της ρωσικής τηλεόρασης, που παύει τη μετάδοση του προγράμματός της. Αργά το βράδυ, ο Γιέλτσιν καταφέρνει να κινητοποιήσει περίπου 1.000 ένοπλους με πολιτικά (πρόκειται κυρίως για ιδιωτικούς αστυνομικούς, μπράβους και ανθρώπους του υποκόσμου), που συγκεντρώνονται έξω από το κτίριο του Δημοτικού Συμβουλίου της Μόσχας.

4 Οκτώβρη 1993 – Με το που περνάει η 01.00 π.μ., στο κέντρο της Μόσχας, αρχίζουν να εμφανίζονται τεθωρακισμένα οχήματα του ρωσικού στρατού και τανκ, που σιγά – σιγά λαμβάνουν θέσεις γύρω από το κτίριο του ΑΣ. Πρόκειται για ειδικές δυνάμεις του στρατού και των αλεξιπτωτιστών. Πριν ξημερώσει, αρχίζει η στρατιωτική επιχείρηση κατά του ΑΣ. Με ιδιαίτερη βαρβαρότητα και χρησιμοποιώντας κάθε είδους όπλα, οι δυνάμεις του Γιέλτσιν σφυροκοπούν το κτίριο του ΑΣ, που τυλίγεται στις φλόγες. Η αντίσταση των ένοπλων ομάδων των υποστηρικτών του ΑΣ θα διαρκέσει 10 ώρες. Επίσημα οι νεκροί, αρχίζοντας από το απόγευμα της 3ης Οκτώβρη, είναι 147, οι τραυματίες 600, κι άλλοι τόσοι οι συλληφθέντες. Ορισμένες φήμες όμως μιλούν για πάνω από 1.000 νεκρούς, ενώ κάτοικοι γειτονικών σπιτιών κάνουν λόγο για εκτελέσεις των αφοπλισμένων υπερασπιστών του ΑΣ σε μικρό γήπεδο που βρίσκεται σε κοντινή απόσταση από το κτίριο του ΑΣ. Γιατροί των «πρώτων βοηθειών» επιβεβαιώνουν πως πολλοί νεκροί είχαν πιστάγκωνα δεμένα τα χέρια τους.

5 Οκτώβρη 1993 – Ο Γιέλτσιν, με διάταγμά του, απαγορεύει την κυκλοφορία 10 ακόμη εφημερίδων της αντιπολίτευσης. Απαγορεύεται επίσης η δράση δεκάδων κομμάτων κι οργανώσεων, όπως η δράση του ΚΕΚΡ, της «Εργαζόμενης Ρωσίας», του Μετώπου Εθνικής Σωτηρίας, της Κομσομόλ, που σύμφωνα με τις αρχές είχαν ηγετικά στελέχη τους, τα οποία συμμετείχαν στις αιματηρές μάχες. Σ’ αυτές τις δυνάμεις θα απαγορευτεί και η κάθοδος στις επόμενες βουλευτικές εκλογές. Επίσης απαγορεύεται η δράση σε κόμματα, όπως το ΚΚΡΟ, που, σύμφωνα με τις αρχές, μέλη τους συμμετείχαν στα γεγονότα, χωρίς όμως την έγκριση της ηγεσίας τους. Στη δεύτερη κατηγορία θα επιτραπεί αργότερα η συμμετοχή στις εκλογές. Με δήλωσή του στο «Ρ», ο Β. Τιούλκιν, ηγετικό στέλεχος του ΚΕΚΡ, σημειώνει: «Το κόμμα μας δεν είναι από εκείνα τα κόμματα που διαλύονται με διατάγματα».

6 Οκτώβρη 1993 – Η «διεθνής κοινότητα» εκφράζει την «ανακούφισή» της για την κατάληξη των γεγονότων, όπως και την υποστήριξή της προς τον Γιέλτσιν. Ο «Ρ» δημοσιεύει μιαν ακόμη ανακοίνωση του ΚΚΕ, με την οποία καταγγέλλεται το καθεστώς Γιέλτσιν, η κατάπνιξη της δημοκρατίας και του θεσμού του Κοινοβουλίου. Στην ανακοίνωση καυτηριάζεται και η στάση των ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΣΥΝ, που συντάχθηκαν με τον Γιέλτσιν για το «καλό της προώθησης των μεταρρυθμίσεων». Χαρακτηριστικά, ο ΣΥΝ για άλλη μια φορά επίσημα παίρνει «ίσες αποστάσεις» από το «θύμα» και το «θύτη», ενώ χαρακτηρίζει τους υποστηρικτές του Κοινοβουλίου ως «νοσταλγούς του παρελθόντος», ουσιαστικά υποστηρίζοντας τον Γιέλτσιν.

7 Οκτώβρη 1993 – Η «έπαρση» των υποστηρικτών του Γιέλτσιν είναι τέτοια, που ζητούν τη λήψη μέτρων ακόμη κι ενάντια σε εφημερίδες του …εξωτερικού, όπως ο «Ρ». Ο Γιέλτσιν προκηρύσσει εκλογές για το Δεκέμβρη, που θα διεξαχθούν σε κλίμα λογοκρισίας, αντικομμουνισμού και νοθείας. Μαζί εγκρίνεται και το νέο αστικό Σύνταγμα της χώρας. Για την έγκρισή του, απαιτούνταν η συμμετοχή τουλάχιστον του 50% των εγγεγραμμένων στους εκλογικούς καταλόγους. Το ΚΕΚΡ καλεί σε αποχή, ενώ το ΚΚΡΟ συμμετέχει (και συγκεντρώνει ποσοστό 12,4%). Στις εκλογές και στο δημοψήφισμα η συμμετοχή φτάνει στο 54,37%, ενώ το υπόλοιπο 45,6% των ψηφοφόρων απέχει! Το 41,56% από αυτούς που συμμετείχαν ψήφισαν ενάντια στην έγκριση του νέου αστικού Συντάγματος! Δηλαδή, αυτό σημαίνει (ακόμη κι αν δεχτούμε πως δεν έγινε νοθεία στο δημοψήφισμα) πως το νέο αστικό Σύνταγμα της Ρωσίας, που ισχύει έως τα σήμερα, είχε (το 1993) την υποστήριξη του 31% των ψηφοφόρων, τη στιγμή που το υπόλοιπο 69% των Ρώσων πολιτών τάχθηκε, με τον έναν ή άλλο τρόπο, ενάντια σ’ αυτό.

Αξίζει να σημειωθεί πως αυτή η αντιπαράθεση Προέδρου – ρωσικού Κοινοβουλίου υπέβοσκε για αρκετούς μήνες και βέβαια δεν αφορούσε σε προσωπικές αντιπαλότητες, αλλά σε σοβαρές διαφωνίες γύρω από τους ρυθμούς της καπιταλιστικοποίησης της Ρωσίας. Ετσι, οι δυνάμεις, εσωτερικές κι εξωτερικές, που εξέφρασε ο Γιέλτσιν σ’ αυτήν τη σύγκρουση, ήθελαν με γοργούς ρυθμούς και χωρίς ενδοιασμούς να δώσουν τα μέσα παραγωγής στους λιγοστούς «μεγαλοκαρχαρίες» και, ταυτόχρονα, να ξεφορτωθούν καθετί που θύμιζε το σοσιαλισμό, ακόμη και το σύστημα των Σοβιέτ, που πλέον μόνο στο όνομα θύμιζε το προηγούμενο σύστημα. Οι δυνάμεις που συσπειρώθηκαν γύρω από το ΑΣ, μέσα κι έξω από αυτό, είχαν διαφορετικούς προσανατολισμούς. Υπήρχαν οι φιλοσοσιαλιστικές δυνάμεις, που είχαν την πλειοψηφία στους δρόμους, όσων ανθρώπων δηλαδή κινητοποιήθηκαν εκείνες τις ημέρες ενάντια στην αντισυνταγματική αυθαιρεσία του Γιέλτσιν και υπήρχαν και οι δυνάμεις που δε διαφωνούσαν με τη συνέχιση της καπιταλιστικοποίησης, αλλά ήθελαν αυτή να έχει πιο αργούς ρυθμούς και με «δικλείδες» κοινοβουλευτικού ελέγχου, αυτές οι δυνάμεις είχαν το έλεγχο της ηγεσίας του ΑΣ. Συνολικά όμως, οι δυνάμεις που ενώθηκαν γύρω από το ΑΣ, αν και είχαν διαφορετικές αφετηρίες και προσανατολισμούς, σ’ εκείνη τη δεδομένη ιστορική στιγμή υπερασπίστηκαν ορισμένες στοιχειώδεις αστικές ελευθερίες, που κουρελιάζονταν με το διάταγμα 1400 του Γιέλτσιν.

76077
Αναπάντητα ερωτήματα

Από τα παραπάνω προκύπτουν ορισμένα εύλογα ερωτήματα για τη στάση πολιτικών δυνάμεων, που, κατά τα άλλα, «διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους» για τη δημοκρατία:

Τελικά, γιατί η «διεθνής κοινότητα», αλλά και όλοι αυτοί που κόπτονταν για τα «δημοκρατικά δικαιώματα» επί ΕΣΣΔ (το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ, ο ΣΥΝ) δεν έβγαλαν «άχνα» σχετικά με την «εκτέλεση» του ρωσικού Κοινοβουλίου ή και υποστήριξαν την αιματηρή καταστολή του;

Γιατί υποστήριξαν ολόψυχα έναν άνθρωπο, τον Πρόεδρο Γιέλτσιν, που κατακουρέλιασε τους αστικούς θεσμούς και πρώτα απ’ όλα το Σύνταγμα της χώρας του, στο οποίο είχε ορκιστεί πίστη;

Γιατί, νωρίτερα, οι ίδιες δυνάμεις, όχι μόνο δε θεώρησαν καταπάτηση της δημοκρατίας, αλλά χαιρέτισαν κιόλας το γεγονός της διάλυσης της ΕΣΣΔ, το 1991, τη στιγμή που το 76% του σοβιετικού λαού, λίγους μόλις μήνες πριν, είχε ταχθεί υπέρ της διατήρησής της; Πόσο «δημοκρατική» είναι μια τέτοια στάση τους;

Γιατί υποστήριξαν την ανατροπή του σοσιαλισμού, όταν οι ηγέτες, όπως ο Γιέλτσιν, που προχώρησαν σ’ αυτήν κέρδισαν τις εκλογές με το σύνθημα «περισσότερος σοσιαλισμός», κι όχι βέβαια με το σύνθημα της «επιστροφής στον καπιταλισμό»;

Γιατί έκλεισαν τα μάτια και βούλωσαν τα αυτιά τους στο όργιο νοθείας που ακολούθησε σε όλες (!!!) τις εκλογικές μάχες πανεθνικής σημασίας, που ακολούθησαν στη Ρωσία από το 1993 έως τα σήμερα;

Σ’ αυτά τα ερωτήματα δεν έχουν δοθεί, κι ούτε νομίζουμε πως θα μπορέσουν ποτέ οι εκπρόσωποι των παραπάνω πολιτικών δυνάμεων να δώσουν σοβαρές απαντήσεις. Κι αυτό, γιατί η «δημοκρατία» που επαγγέλλονται έχει δύο μέτρα και δύο σταθμά.

Τι ακριβώς σημαίνει «δημοκρατία» στα πλαίσια του καπιταλισμού, το έδειξε στους Ρώσους εργαζόμενους εκείνο το τριήμερο, 3-5 Οκτώβρη 1993, ο Μπορίς Γιέλτσιν, στέλνοντας τα τανκ στο Κοινοβούλιο, κινητοποιώντας όλα τα ένοπλα αποβράσματα της «νέας» καπιταλιστικής κοινωνίας, απαγορεύοντας πολιτικά κόμματα κι εφημερίδες, καταστέλλοντας την ισχύ δεκάδων άρθρων του Συντάγματος. Ποιος μπορεί να αντικρούσει ότι επρόκειτο για την επικράτηση της «δημοκρατίας» της νεοαστικής τάξης της Ρωσίας, που μόλις είχε αρχίσει να βάζει στο χέρι τον τεράστιο πλούτο της χώρας; Ποιος μπορεί να διαφωνήσει ότι επρόκειτο ακριβώς για τη διαφύλαξη αυτής ακριβώς της «ελευθερίας» της νεοαστικής ρωσικής τάξης να συνεχίσει το πλιάτσικο της δημόσιας περιουσίας; Τα αιματηρά γεγονότα του Οκτώβρη 1993, αλλά και η συμπεριφορά της «διεθνούς κοινότητας» κατέρριψαν για πρώτη φορά στη Ρωσία της καπιταλιστικής παλινόρθωσης το μύθο ότι υπάρχει δήθεν «αμόλυντη» και «καθαρή» δημοκρατία. Εδειξαν, για άλλη μια φορά, πως η δημοκρατία και η ελευθερία έχουν ταξικό, ταξικότατο περιεχόμενο! Πως στην κοινωνία, όπου υπάρχουν ανταγωνιστικές κοινωνικές τάξεις και μάλιστα τη στιγμή που μπαίνει το ερώτημα «ποιος – ποιον;» οι «δημοκρατικές» λογοκοπίες σταματούν και εμφανίζεται κατάματα όλη η κοινωνική πραγματικότητα.

Η ρωσική «δημοκρατία» σήμερα

Τα γεγονότα που εξελίχθηκαν στη Ρωσία τα επόμενα δέκα χρόνια, από τον Οκτώβρη του 1993, επιβεβαίωσαν πως αυτή η «δημοκρατία» είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα της διαχείρισης του καπιταλισμού, στην προσπάθεια διαιώνισής του. Ας πάρουμε ορισμένα παραδείγματα, για τα οποία βέβαια όσοι στο παρελθόν φρύαζαν για την καταπάτηση της ελευθερίας από το «απολυταρχικό κομμουνιστικό καθεστώς», τώρα κοιτάζουν αδιάφορα:

1. Στους χώρους εργασίας, σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, απαγορεύτηκαν κι εξακολουθούν να απαγορεύονται οι οργανώσεις βάσεις των πολιτικών κομμάτων. Μέτρο, που ευθέως στράφηκε ενάντια στους κομμουνιστές, τη μόνη πολιτική δύναμη που είχε τη δυνατότητα συγκρότησης ΚΟΒ στους χώρους δουλιάς.

2. Καταργήθηκε το δικαίωμα του συνδικάτου να αποτρέπει απολύσεις και να έχει βαρυσήμαντο λόγο στα σχέδια και τις προτεραιότητες της επιχείρησης.

3. Ολα τα μεγάλα ΜΜΕ, εφημερίδες, περιοδικά, τηλεοράσεις, από δημόσια ιδιοκτησία ή ιδιοκτησία κοινωνικών φορέων που ήταν, πέρασαν στα χέρια ελάχιστων ανθρώπων και φατριών. Από τα μεγάλα ΜΜΕ γίνεται συστηματική αντικομμουνιστική και αντισοσιαλιστική προπαγάνδα, ενώ δε δίνεται καμία ευκαιρία στους εκπροσώπους των ΚΚ να απαντήσουν στις συκοφαντίες και στα ψέματα.

4. Καθιερώθηκε εκλογικό όριο 5% εισόδου στο Κοινοβούλιο, το οποίο από τις επόμενες εκλογές ανεβαίνει στο 7%, ενώ εφαρμόστηκε μονοεδρικό σύστημα για τις μισές έδρες του Κοινοβουλίου. Το τελευταίο, διαπιστωμένα, οδηγεί στην επικράτηση υποψηφίων που έχουν τη δυνατότητα να ξοδέψουν πολύ χρήμα, τραπεζιτών, επιχειρηματιών κλπ.

5. Σε όλες τις εκλογές πανεθνικής σημασίας γίνεται νοθεία μεγάλης κλίμακας. Χαρακτηριστικά, από τις δεκάδες υποθέσεις που εκκρεμούν από τις προηγούμενες εκλογές του 1999, εκδικάστηκε μόνο μία (!), με την οποία «επιστράφηκαν» στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ρωσικής Ομοσπονδίας (ΚΚΡΟ) 250.000 κλεμμένες ψήφοι από μόνο μια (!) περιοχή της Ρωσίας.

6. Μόλις έγινε προσπάθεια από τους κομμουνιστές (το 2002) να τεθεί σε δημοψήφισμα το πού θα πρέπει να ανήκουν ο φυσικός πλούτος και οι βασικοί τομείς της οικονομίας (σε ιδιώτες ή στο Δημόσιο), έγινε αλλαγή του νόμου και το δικαίωμα του δημοψηφίσματος συρρικνώθηκε στο ελάχιστο, κάνοντας τεχνικά ανέφικτη τη διεξαγωγή του. Η αλλαγή του νόμου έγινε κατά παράβαση του Συντάγματος και του Κανονισμού της Βουλής. Παρ’ όλα αυτά, το Συνταγματικό Δικαστήριο (με μια ψήφο κατά) ενέκρινε απόφαση, με την οποία νομιμοποιεί αυτήν την αντιδημοκρατική αυθαιρεσία.

7. Πρόσφατα (Αύγουστος 2003) με κυβερνητική εντολή, αφού «καρατομήθηκε» ο διευθυντής της μόνης εναπομείνασας δημόσιας εταιρίας δημοσκοπήσεων, αποφασίστηκε η «ανασυγκρότηση» και η παράδοση αυτής της εταιρίας στους ιδιώτες. Το «λάθος» της ήταν να παρουσιάσει δημοσκόπηση, στην οποία φαινόταν προβάδισμα των κομμουνιστών έναντι του κόμματος «Ενιαία Ρωσία», που στηρίζει ο Πούτιν.

8. Εγκρίθηκε νέος νόμος για τα πολιτικά κόμματα, ο οποίος επιτρέπει την πλήρη διείσδυση των κρατικών υπηρεσιών στο εσωτερικό των πολιτικών κομμάτων, σε όλες τις δραστηριότητές τους. Επίσης κάθε κόμμα, αν θέλει να θεωρείται τέτοιο και να μπορεί να συμμετέχει στις εκλογές, θα πρέπει να παραδώσει στις αρχές τα στοιχεία 10.000 μελών του (ονοματεπώνυμο, αριθμός ταυτότητα, διεύθυνση κλπ.). Οι αρχές δημιουργούν ειδικές υπηρεσίες ελέγχου της φερεγγυότητας των κομμάτων, που, κοντά στα άλλα, υποχρεώνονται κάθε χρόνο να παρουσιάζουν στις αρχές έκθεση για την αυξομείωση των μελών τους, όπως και των οικονομικών τους. Κάθε ενισχυτής του κόμματος, ακόμη και για ευτελές ποσό, πρέπει να είναι επώνυμος, σε διαφορετική περίπτωση το κόμμα υπόκειται κυρώσεις, έως και απαγορεύεται. Είναι φανερό ότι αυτό, όπως και άλλες διατάξεις του συγκεκριμένου νόμου, μπορούν να χρησιμοποιηθούν για προβοκάτσιες σε βάρος των κομμάτων της αντιπολίτευσης.

9. Εγκρίθηκε νόμος «Για την καταπολέμηση της εξτρεμιστικής δραστηριότητας», που ήδη χρησιμοποιείται ενάντια στα κομμουνιστικά κόμματα και άλλες ριζοσπαστικές οργανώσεις, με στόχο τον περιορισμό και την καταστολή της δράσης τους.

10. Το υπουργείο Δικαιοσύνης της Ρωσίας αρνήθηκε να νομιμοποιήσει το Κομμουνιστικό Εργατικό Κόμμα Ρωσίας – Επαναστατικό Κόμμα των κομμουνιστών, επειδή στον τίτλο του υπήρχε η λέξη (!) «Επαναστατικό». Το κόμμα αυτό μπροστά στον κίνδυνο να μην μπορεί να συμμετέχει στη δημόσια πολιτική ζωή, όπως στις εκλογές, αναγκάστηκε να αφαιρέσει τη συγκεκριμένη λέξη και αναγνωρίστηκε από το παραπάνω υπουργείο ως Κομμουνιστικό Εργατικό Κόμμα Ρωσίας – Κόμμα Κομμουνιστών της Ρωσίας.

11. Με Προεδρικό Διάταγμα (του Πούτιν), ο πρώην Πρόεδρος Μπ. Γιέλτσιν και όλα τα μέλη της οικογένειάς του (!) απαλλάσσονται από κάθε κατηγορία για οποιαδήποτε αξιόποινη πράξη έκαναν στη διάρκεια της προεδρικής θητείας του Γιέλτσιν.

12. Την ώρα που εγκληματίες του τσετσενικού πολέμου αμνηστεύονται κι επιστρέφουν στην Τσετσενία ως ανώτατοι «κρατικοί λειτουργοί», στη φυλακή βρίσκονται, με βαρύτατες πολυετείς καταδίκες, ορισμένα νέα παιδιά της επαναστατικής Κομσομόλ, που κατηγορούνται από τις αρχές για έκρηξη βόμβας που προκάλεσε μικρές υλικές καταστροφές. Η καταδίκη, όπως καταγγέλλει η επιτροπή υπεράσπισης, έγινε παρά τη σαφή άρνηση των κατηγορουμένων ότι τοποθέτησαν τη βόμβα, χωρίς σοβαρά αποδεικτικά στοιχεία και κατά παράβαση της υπάρχουσας νομοθεσίας. Να θυμίσουμε πως όταν στο παρελθόν διάφοροι «αντιφρονούντες», όπως ο Σάχαροφ, έμπαιναν από το σοβιετικό καθεστώς σε κατ’ οίκο περιορισμό, τα αστικά ΜΜΕ όλου του «ελεύθερου κόσμου» αφηνίαζαν. Τώρα σιωπούν…

Αυτή η ντουζίνα τρανταχτών παραδειγμάτων είναι αρκετή για να δούμε το τι είδους «δημοκρατία», ή «δημοκρατία» για ποιον, υπάρχει στη σημερινή καπιταλιστική Ρωσία. Αλλά και η σημερινή σιωπή, όσων στο παρελθόν ήταν «λαλίστατοι» και λάβροι κατά της ΕΣΣΔ και σήμερα κατά της Κούβας, για τα ζητήματα της δημοκρατίας, δε δείχνει τίποτα άλλο πέρα από την υποκρισία τους!