ξεχάσατε να πανηγυρίσετε χθες

Τι έγινε παληκάρια; Πώς και σας ξέφυγε μια επαίτιος σαν την χθεσινή;

Αντιγράφω από τη στήλη «ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ» του χθεσινού Ριζοσπάστη:

1991 Στο Συμβούλιο Κορυφής στο Μάαστριχτ της Ολλανδίας υιοθετείται η περιβόητη Συνθήκη του Μάαστριχτ που δημιούργησε την ΕΕ στη θέση της ΕΟΚ. Υιοθετείται, επίσης, το κείμενο για την Οικονομική και Νομισματική Ενωση (ΟΝΕ). Την ίδια μέρα, η Ελλάδα γίνεται μέλος της Δυτικοευρωπαϊκής Ενωσης (ΔΕΕ). Το ΚΚΕ ήταν το μόνο κόμμα που τάχθηκε κατά της Συνθήκης του Μάαστριχτ. Στην απόφαση της ευρείας Συνόδου της ΚΕ του ΚΚΕ (16 – 17 Μάη 1992) αναφέρεται: «Το όραμα της «Ενωμένης Ευρώπης», της Ευρώπης των μονοπωλίων, που συνενώνει και εμπνέει βιομηχάνους, εφοπλιστές, μεγαλέμπορους, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, «ΣΥΝ» και ο συγκεκριμένος στόχος «να μπούμε στο σκληρό πυρήνα της ΕΟΚ» δεν έχει καμιά σχέση με τα οράματα και τις ανάγκες της εργατικής τάξης, των εργαζομένων».

*

24 χρόνια μετά, λοιπόν, προσθέτω εγώ, αποδεικνύεται ότι η Ευρώπη των μονοπωλίων, ο «σκληρός πυρήνας» της ΕΕ και του ευρώ, ο υπαρκτός ευρωενωσιακός καπιταλισμός, το «όραμα που συνενώνει και εμπνέει βιομηχάνους, εφοπλιστές, μεγαλέμπορους, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΝ», όχι απλώς «δεν έχει καμία σχέση με τα οράματα και τις ανάγκες της εργατικής τάξης, των εργαζομένων», αλλά αποτελεί εφιάλτη των εργαζομένων και δήμιο των αναγκών τους. ΄Οτι όχι απλώς  «δεν έχει καμία σχέση», αλλά ότι αντιστρατεύεται άμεσα τα οράματα και τις ανάγκες τους, ότι τα τσακίζει κάτω απ’ τη φτέρνα της ταξικής δικτατορίας του μονοπωλιακού κεφαλαίου, που μηχανισμός της είναι και η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Οπότε, χθες, βιομήχανοι, εφοπλιστές, μεγαλέμποροι, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ και λοιποί παρατρεχάμενοι προτιμήσανε να κάνουν την επαίτιό τους γαργάρα. Τουμπεκί.

 

 


Σκουρλέτης: «Λάθος ούτως ή άλλως». Στιγμιαίο ή διαρκές;

3903752

Αντιγράφω από την  συνέντευξη (30-1-14) του εκπροσώπου τύπου του ΣΥΡΙΖΑ Π. Σκουρλέτη στον ραδιοφωνικό ΣΚΑΪ:

«(…)  Το Σύμφωνο Σταθερότητας έχει επιβληθεί με τους δεδομένους συσχετισμούς που έχουν διαμορφωθεί. Δεν νομίζω ότι υπάρχει άλλος τρόπος πέρα από την πάλη να αλλάξουν αυτοί οι συσχετισμοί. Θα σας πω δε ότι πολλές φορές έχουν υπάρξει συμφωνίες εντός της Ευρώπης και συνθήκες οι οποίες δεν εφαρμόστηκαν. Πρώτη κιόλας η Συνθήκη του Μάαστριχτ. Ποτέ, για παράδειγμα, η ίδια η Γερμανία, η οποία υπερασπίζεται αυτή τη λογική, δεν εφάρμοσε για τον εαυτό της τα κριτήρια της Συνθήκης του Μάαστριχτ, η οποία ήταν λάθος ούτως ή άλλως

«Ήταν», λοιπόν, «λάθος» η Συνθήκη του Μάαστριχτ σύμφωνα με τον κ. Σκουρλέτη.

Κομψό αυτό το «ήταν»… Αφού παραπέμπει σε κάποιο «λάθος» που έγινε πριν από 22 χρόνια: Ε, κάθε 22 χρόνια και ένα «λάθος» δεν είναι και τόσο τραγικό το ποσοστό…

Τώρα, το ότι αυτό το «λάθος», που έγινε πριν από 22 χρόνια, δεν είναι απλά μία από τις «συμφωνίες και συνθήκες» που «πολλές φορές έχουν υπάρξει εντός της Ευρώπης«, αλλά είναι η ιδρυτική πράξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η πράξη που καθορίζει για τι ακριβώς «ένωση» πρόκειται, το ότι επίσης αυτό το «λάθος» από τότε, εδώ και 22 χρόνια, καθορίζει κάθε χρόνο, κάθε μήνα, κάθε μέρα και κάθε στιγμή κάθε πτυχή της οικονομικής και πολιτικής πραγματικότητας στην Ελλάδα και την Ευρώπη, το ότι δηλαδή αυτό το «λάθος» δεν έγινε απλά πριν 22 χρόνια αλλά εδώ και 22 χρόνια «γίνεται» καθημερινά, αυτά μάλλον είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο…

Ας μην φανταστεί, όμως, κανείς ότι και αυτή η αποστροφή περί «λάθους ούτως ή άλλως» συνιστά κάποιο είδος αυτοκριτικής του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ εξ ονόματος του χθεσινού «προγόνου» του και σημερινού αφανούς (καθότι αυτοδιαλυμένου) «κορμού» του, του ΣΥΝ. Αν υπάρχει κάτι σε αυτή την «ομολογία», αυτό δεν είναι αυτοκριτική, αλλά απλός και τυπικός καιροσκοπικός κυνισμός: Επένδυση με διαφορετικό λεκτικό περίβλημα (προσαρμοσμένο στην αυξανόμενη αμφισβήτηση του ευρωενωσιακού μονόδρομου από το λαό, που σήμερα έχει γευτεί για τα καλά του καρπούς του) της ίδιας πολιτικής που πριν 22 χρόνια είχε οδηγήσει τον «ΣΥΝ» στη φανατική υπερψήφιση της «λάθος» συνθήκης.

DSC04484

Ας ανατρέξουμε στην τότε (1992) απόφαση της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του ΣΥΝ, με την οποία εξηγούσε τους λόγους για τους οποίους «ο ΣΥΝ θα ψηφίσει την κύρωση της συμφωνίας του Μάαστριχτ«. Πρόκειται για σχετικά μακροσκελές κείμενο, όμως το ουσιαστικό του περιεχόμενο μπορεί να συνοψιστεί στο εξής: Ψηφίζουμε αυτήν την συγκεκριμένη, αυτήν την πραγματική «ευρωπαϊκή ενοποίηση» στο όνομα μιας «ευρωπαϊκής ενοποίησης» ανύπαρκτης και ιδεατής. Ψηφίζουμε αυτήν την πραγματική ευρωπαϊκή πραγματικότητα στο όνομα μιας ιδεατής ευρωπαϊκής ιδέας.

Στο όνομα της ιδέας του γάμου μπορεί κανείς/καμιά να παντρευτεί μία/έναν στρίγγλα/ο κι ασχημομούρα/η. Προέχει η ιδέα του γάμου. Όσο για τον χαρακτήρα και την ομορφιά, ε αυτά πού ξέρεις, με τον καιρό… Κι αν μετά 22 χρόνια όχι «γάμου γενικά» αλλά αυτού του συγκεκριμένου γάμου εκδηλωθούν όλες πια οι συνέπειες της δυστροπίας και της ασχήμιας, τότε ο κανείς ή η καμιά μπορεί να συμπεράνει: «Ήταν λάθος ούτως ή άλλως. Όχι που παντρεύτηκα, ο γάμος είναι καλό πράμα. Αλλά να, μόνο ότι πήρα αυτήν/όν την/τον στρίγκλα/ο, την/τον ασχημομούρα/η».  Και τώρα; Διαζύγιο; «Μα τι λες; Να χαλάσω το γάμο μου;»

Capture

Ήδη από το 1992 ο «ΣΥΝ» ψήφιζε τη συνθήκη του Μάαστριχτ ως «συμβιβασμό»: «Συμβιβασμό» ανάμεσα στην  ιδεατή, την ανύπαρκτη Ευρωπαϊκή Ένωση και την  υπαρκτή. «Συμβιβασμό» ανάμεσα στην ιδέα του γάμου και την πραγματική «νύφη» (ή «γαμπρό», αν προτιμάτε). Αν όμως πριν 22 χρόνια η «ιδέα» μπορούσε να «λάμπει» (σαν χάντρα) κι η πραγματικότητα δεν είχε ακομα φανερωθεί, σήμερα που τις πραγματικές συνέπειες της «διαρκούς» εκείνης επιλογής τις νιώθει ο λαος στο πετσί του, δεν κοστίζει και τίποτα αν η εξίσωση του «συμβιβασμού» μέσα στον οποίο βρίσκονται και η «ιδέα» και η πραγματικότητα, και το «σωστό» και το «λάθος», δώσει τη θέση της στη συνεπαγόμενη εξίσωση της πραγματικότητας ή του «λάθους» έξω από το οποίο βρίσκεται και η ιδέα (το «σωστό») και ο συμβιβασμός.

Με άλλα λόγια: Αν ο ΣΥΝ πριν 22 χρόνια το 1992 υπερψήφισε την Συνθήκη του Μάαστριχτ και δηλαδή υποστήριξε την ένταξη στην υπαρκτή ΕΕ στο όνομα μιας κάποιας ανύπαρκτης δικών του προδιαγραφών,  22 χρόνια μετά ο ΣΥΡΙΖΑ με απόλυτη «συνέπεια» ως προς το παρελθόν του υποστηρίζει τη δέσμευση στη Συνθήκη του Μάαστριχτ και την υπαρκτή Ευρωπαϊκή Ένωση στο όνομα και πάλι μιας Ευρωπαϊκής Ένωσης ανύπαρκτης που θα προέλθει σαν αποτέλεσμα μιας «αναδιαπραγμάτευσης του χρέους», σαν αποτέλεσμα  μιας «έντιμης συμφωνίας με τους λαούς και θεσμούς της Ευρώπης» ή σαν αποτέλεσμα οποιουδήποτε άλλου κενού λεκτικού σχήματος «δώσουν» οι επικαιροποιήσεις και επανεπικαιροποιήσεις του «προγράμματός» του. Σε κάθε περίπτωση («ούτως ή άλλως»): Η νύφη (ή ο γαμπρός) «λάθος». Ο γάμος όμως σωστός… Πιο πρακτικά: Η εγχείρισις επέτυχε, ο ασθενής απέθανε… Δεν χωράει αμφιβολία ότι το δεύτερο είναι «λάθος ούτως ή άλλως».

*

extra_119937_KARAGKIOZHS

***

Έχει, μετά από όλα αυτά, ελάχιστη σημασία το να ασχοληθεί κανείς με τα παράπονα του εκπροσώπου του ΣΥΡΙΖΑ, ότι «η ίδια η Γερμανία, η οποία υπερασπίζεται αυτή τη λογική, δεν εφάρμοσε για τον εαυτό της τα κριτήρια της Συνθήκης του Μάαστριχτ«:

«Δεν τα εφάρμοσε», και μάλιστα ποιός; «Η ίδια η Γερμανία»!

Μπορούσε κανείς να το περιμένει από «την ίδια τη Γερμανία» αυτό;

Μπορούσε κανείς να περιμένει ότι κάτω από το χρυσοκέντητο πέπλο που σκέπαζε το πρόσωπο της «νύφης», βρισκόταν «η ίδια η Γερμανία»;

Κι ακόμα κι αν μπορούσε κανείς να το περιμένει, μπορούσε να φανταστεί ότι «η ίδια η Γερμανία» δεν θα εφάρμοζε για τον εαυτό της τα κριτήρια «της λογικής που υπερασπίζεται»;

Όταν ο ΣΥΝ ψήφιζε τη συνθήκη του Μάαστριχτ ισχυριζόταν ότι πρόκειται για «συμβιβασμό ανάμεσα σ’αυτούς που θέλουν την Ευρώπη μια απλή ελεύθερη αγορά για την διακίνηση προϊόντων και κεφαλαίων και τις δυνάμεις που προωθούν μια Ευρωπαϊκή Ένωση με ομοσπονδιακή μορφή με ανάπτυξη της δημοκρατίας και ενίσχυση της κοινωνικής και περιβαλλοντικής προστασίας.  Γι’ αυτό«, ισχυριζόταν, «η Συνθήκη θα αντιμετωπίζει διαρκώς τις προσπάθειες των πρώτων που θέλουν να εμποδίσουν την εφαρμογή της, που θέλουν την ακύρωση της και τις επιδιώξεις των δεύτερων που προωθούν την υπέρβασή της«.

Πέρα από την σε βάθος στρεβλή αντίληψη και αντιστροφή της πραγματικότητας που εκφράζει η παραπάνω τοποθέτηση περί «συμβιβασμού» και περί του είδους του, για τι ακριβώς παραπονιέται ο εκπρόσωπος τύπου του ΣΥΡΙΖΑ; Για το γεγονός, σε τελική ανάλυση, ότι στον παραπάνω «συμβιβασμό» επικράτησαν «αυτοί που θέλουν την Ευρώπη μια απλή ελεύθερη αγορά για τη διακίνηση προϊόντων και κεφαλαίων«;

Αυτό ήταν επόμενο! Το μόνο που πραγματικά εξασφάλιζε η Συνθήκη του Μάαστριχτ ήταν «η Ευρώπη μια απλή ελεύθερη αγορά για τη διακίνηση προϊόντων και κεφαλαίων». Και για του λόγου το αληθές, αυτό που ο ίδιος ο ΣΥΝ είχε ψηφίσει το 1992 ήταν το εξής:

«Στα πλαίσια των διατάξεων του παρόντος κεφαλαίου, απαγορεύεται οποιοσδήποτε περιορισμός των κινήσεων κεφαλαίων μεταξύ κρατών – μελών και τρίτων χωρών» (άρθρο 73Β παράγραφος 1 της Συνθήκης του Μάαστριχτ)

Οποιαδήποτε μέτρα και διαδικασίες θεσπίζουν τα κράτη – μέλη «δεν μπορούν να αποτελούν ούτε μέσο αυθαίρετων διακρίσεων ούτε συγκεκαλυμμενο περιορισμό της ελεύθερης κίνησης των κεφαλαίων και των πληρωμών όπως ορίζεται στο άρθρο 73Β» (άρ. 73Δ παρ. 3 της ΣτΜ)

«…Τα κράτη – μέλη και η Κοινότητα δρουν σύμφωνα με την αρχή της οικονομίας της ανοικτής αγοράς με ελεύθερο ανταγωνισμό, που ευνοεί την αποτελεσματική κατανομή των πόρων (sic) [*], και σύμφωνα με τις αρχές του άρθρου 3Α» (άρ. 102Α της ΣτΜ)

Στο άρθρο 3Α επίσης: «…η δράση των κρατών – μελών και της Κοινότητας … ασκείται σύμφωνα με την αρχή της οικονομίας της ανοικτής αγοράς με ελεύθερο ανταγωνισμό».

Για να γίνουμε ακόμα σαφέστεροι, δεν είναι μόνο το ότι ο ΣΥΝ ψήφισε το 1992 φανατικά την νομοθέτηση σε όλη την έκταση της Ευρωπαϊκής Ένωσης της απαγόρευσης  οποιουδήποτε περιορισμού, ακόμα και συγκεκαλυμμένου (!), στις κινήσεις κεφαλαίων μεταξύ κρατών – μελών και τρίτων χωρών, την νομοθέτηση της απαγόρευσης αυθαίρετων διακρίσεων (υπέρ του κρατικού τομέα, αυτό εννοείται), καθώς και τη νομοθέτηση  της αρχής της οικονομίας της ανοικτής αγοράς με ελεύθερο ανταγωνισμό…  Είναι ότι, ακόμα περισσότερο, ψήφισε και τη νομοθέτηση του «δόγματος» ότι η «αποτελεσματική κατανομή των πόρων» (η κατανομή δηλαδή που κατά τον ΣΥΝ τότε και τον ΣΥΡΙΖΑ σήμερα φραστικά αποβλέπει στην «ενίσχυση της κοινωνικής και περιβαλλοντικής προστασίας») «ευνοείται» από την «αρχή της οικονομίας της αγοράς με ελεύθερο ανταγωνισμό».   Και για να το κάνουμε ακόμα πιο σαφές, γιατί φαίνεται ότι δεν το έχει πάρει είδηση ούτε ο ΣΥΝ που το ψήφισε ούτε και ο ΣΥΡΙΖΑ που ρίχνει παραγάδι ότι «ήταν λάθος ούτως ή άλλως» (αν βασιστούμε στην κουβέντα που «πέταξε» ο εκπρόσωπος τύπου του), ο ΣΥΝ το 1992 ψήφισε να αποτελέσει «νόμο του κράτους» ότι η «ενίσχυση της κοινωνικής και περιβαλλοντικής προστασίας» (την οποία ρητορικά ευαγγελίζεται, και ποιος δεν την «ευαγγελίζεται» άλλωστε) μπορει να προέλθει ως αποτέλεσμα και μόνο ως αποτέλεσμα της οικονομίας της ανοικτής αγοράς με ελεύθερο ανταγωνισμό, η οποία και την «ευνοεί»Και όχι φυσικά ως αποτέλεσμα οποιασδήποτε άλλης οικονομίας, η οποία «δεν την ευνοεί».

*

Είναι λοιπόν με νομοθέτη και τον ΣΥΝ, που η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν ειναι παρά η Ευρώπη «αυτών που τη θέλουν μια απλή ελεύθερη αγορά για την διακίνηση προϊόντων και κεφαλαίων» και που αυτή η Ευρώπη την οποία τη θέλουν «αυτοί» τέτοια, είναι «η» μοναδική υπαρκτη και πραγματική Ευρωπαϊκή Ένωση. Και είναι επίσης με νομοθέτη και τον ΣΥΡΙΖΑ, που «μια Ευρωπαϊκή Ένωση με (…) ενίσχυση της κοινωνικής και περιβαλλοντικής προστασίας«, είναι «μια» Ευρωπαϊκή Ένωση και «μια» Ευρώπη ανύπαρκτη. Στην οποία -ακόμη περισσότερο- αν προστεθεί και η «ομοσπονδιακή μορφή με ανάπτυξη της δημοκρατίας«, για την οποία μορφή από το 1992 κόπτεται ο «ΣΥΝ», το μόνο αποτέλεσμα θα είναι η βαθύτερη πολιτική διασφάλιση αυτής της πραγματικής Ευρωπαϊκής Ένωσης σαν «απλής ελεύθερης αγοράς για τη διακίνηση προϊόντων και κεφαλαίων«.

Από εκεί και πέρα, είναι άνευ αντικρίσματος τα παράπονα του ΣΥΡΙΖΑ ότι η (και νομική) αποθέωση της ελεύθερης κίνησης του κεφαλαίου και της αρχής της ανοικτής αγοράς με ελεύθερο ανταγωνισμό «κατένειμε τους πόρους» όχι προς την «ενίσχυση της κοινωνικής και περιβαλλοντικής προστασίας», αλλά «αποτελεσματικά» σε όφελος του ευρωενωσιακού μονοπωλιακού κεφαλαίου γενικά, ιδιαίτερα του μονοπωλιακού κεφαλαίου των οικονομικά ισχυρότερων κρατών της ΕΕ, και «της ίδιας της Γερμανίας», όπως άλλωστε θα μπορούσε να «ευνοηθεί» ως μόνη «αποτελεσματική» η κατανομή των πόρων στη βάση της ελεύθερης κίνησης του κεφαλαίου και της «οικονομίας της ανοικτής αγοράς με ελεύθερο ανταγωνισμό»…

*

Το αν «η ίδια η Γερμανία» εφάρμοσε ή «δεν εφάρμοσε για τον εαυτό της τα κριτήρια της Συνθήκης του Μάαστριχτ», ο ΣΥΡΙΖΑ έχει καιρό μπροστά του να το ανακαλύψει σαν αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσής του για μια «έντιμη συμφωνία με τους λαούς και θεσμούς της Ευρώπης», όπως άλλωστε εδώ και δυο δεκαετίες το «διαπραγματεύονται» («στην πάλη να αλλάξουν αυτοί οι συσχετισμοί») στο πλαίσιο του «συμβιβασμού» τους, δηλαδή στο πλαίσιο της Συνθήκης του Μάαστριχτ, οι «πρώτοι«, που δήθεν «θέλουν να εμποδίσουν την εφαρμογή της, που θέλουν την ακύρωσή της» (η ίδια η Γερμανία;;;!!!) και οι «δεύτεροι» που τάχα, «προωθούν την υπέρβασή της» (ο ΣΥΝ και ο ΣΥΡΙΖΑ;;;).

«Υπέρβαση»; Ούτε σε ένα σημείο αυτής της «υπέρβασης» του ΣΥΝ ή του ΣΥΡΙΖΑ δεν πρόκειται να ανακαλυφθεί κάποια αιχμή για την αρχή της ελευθερίας κίνησης του κεφαλαίου και την αρχή «της ανοικτής αγοράς με ελεύθερο ανταγωνισμό που ευνοεί την αποτελεσματική κατανομή των πόρων».

Το μόνο περιεχόμενο της «υπέρβασης» συνίσταται στο να ντυθούν αυτές οι αρχές, ουσιαστικά να κατοχυρωθούν και να θωρακιστούν βαθύτερα,  με ένα ομοσπονδιακό ευρωενωσιακό κράτος, με έναν ευρωενωσιακό «καταστατικό χάρτη», ένα «σύνταγμα της Ευρωπαικής Ένωσης».

Πράγματι, μάλλον «εκτιμούν ως άτολμη την ΕΕ στη διεθνή ιμπεριαλιστική δράση και τη θέλουν πιο τολμηρή και ενεργό ως ιμπεριαλιστικό κέντρο«, όπως εύστοχα απαντά ο χθεσινός Ριζοσπάστης στο παράπονο του κ. Σκουρλέτη ότι «η Συνθήκη του Μάαστριχτ δεν εφαρμόστηκε»…

Πραγματικά κρίμα που «δεν εφαρμόστηκε»… Άλλο που «έτσι κι αλλιώς ήταν λάθος»! Αιώνιο «εσ.», αιώνιος «ΣΥΝ», αιώνιος ΣΥΡΙΖΑ!!!

[*] Η λέξη «sic» δεν περιλαμβάνεται στο κείμενο της Συνθήκης.


«Το Μάαστριχτ δεν εφαρμόστηκε…»

Το Μάαστριχτ δεν εφαρμόστηκε ποτέ! Τάδε έφη ο εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ Π. Σκουρλέτης χτες στον «ΣΚΑΪ»: «Το Σύμφωνο Σταθερότητας έχει επιβληθεί με τους δεδομένους συσχετισμούς που έχουν διαμορφωθεί. Δεν νομίζω ότι υπάρχει άλλος τρόπος πέρα από την πάλη να αλλάξουν αυτοί οι συσχετισμοί. Θα σας πω δε ότι πολλές φορές έχουν υπάρξει συμφωνίες εντός της Ευρώπης και συνθήκες οι οποίες δεν εφαρμόστηκαν. Πρώτη κιόλας η Συνθήκη του Μάαστριχτ»…Πράγματι δεν εφαρμόστηκαν οι τέσσερις ελευθερίες κίνησης (κεφαλαίου, εμπορευμάτων, υπηρεσιών, εργαζομένων), που επέβαλαν την απελευθέρωση τομέων οικονομίας στρατηγικής σημασίας (π.χ. Ενέργεια, τηλεπικοινωνίες), τις ιδιωτικοποιήσεις, ενισχύοντας τη συγκέντρωσή του με εξαγορές και συγχωνεύσεις σε ευρωενωσιακό επίπεδο, την εξαγωγή του σε άλλες χώρες κλπ., για την απρόσκοπτη κερδοφορία του κεφαλαίου; Δεν εφαρμόστηκαν οι αντεργατικές αναδιαρθρώσεις για ευελιξία στην αγορά εργασίας, μείωση μισθών – συντάξεων κλπ. για την ανταγωνιστικότητα; Δεν εφαρμόστηκαν οι «κοινές πολιτικές», όπως η «Κοινή Αγροτική Πολιτική» που ξεκλήρισε τους μικρομεσαίους αγρότες; Η «Κοινή Πολιτική Ασφάλειας και Αμυνας», που ενισχύει την κρατική καταστολή ενάντια στους λαούς, ενώ δημιούργησε και πολεμική μηχανή, τον ευρωστρατό, για εξαπόλυση ιμπεριαλιστικών πολέμων και επεμβάσεων; Αλήθεια, μήπως ζουν σε άλλον πλανήτη; ‘Η μήπως εκτιμούν ως άτολμη την ΕΕ στη διεθνή ιμπεριαλιστική δράση και τη θέλουν πιο τολμηρή και ενεργό ως ιμπεριαλιστικό κέντρο;

ριζοσπάστης


Βάστα Henkel!

Zentrale_Duesseldorf2.jpg

Δεκάδες γνωστοί επιχειρηματίες και πανεπιστημιακοί, μεταξύ των οποίων και ο πρόεδρος της IBM Europa και πρώην πρόεδρος της Ομοσπονδίας Γερμανικών Βιομηχανιών, Χανς-Ολαφ Χένκελ και άλλοι επιχειρηματίες, στελέχη επιχειρήσεων, δημοσιογράφοι, πανεπιστημιακοί και οικονομολόγοι, ολόκληρος δηλαδή συρφετός από παρατρεχάμενους της πλουτοκρατίας, έσπευσαν να συστήσουν το νέο γερμανικό κόμμα με την πολλά υποσχόμενη ονομασία «Εναλλακτική για τη Γερμανία» (AfD).

Σύνθημα του νέου κόμματος: «Να ξεμπερδεύουμε με το ευρώ», και βασικός στόχος του «η διάλυση του ευρώ προς όφελος των εθνικών νομισμάτων ή μικρότερων νομισματικών ενώσεων», όπως π.χ. η δημιουργία «ευρώ του Βορρά» και «ευρώ του Νότου» (πηγή).

Το να «ξεμπερδεύουνε με το ευρώ» θα έλεγα ότι είναι ευχής έργο, και αφού το έχουνε βάλει για στόχο ας κανονίσουνε να ξεμπερδεύουνε μια ώρα αρχύτερα μήπως και αποφύγουμε τις μακρόχρονες υστερικές αντιπαραθέσεις γύρω από το αν θα είναι χειρότερη καταστροφή το ξεμπέρδεμα του ευρώ ή το παραπέρα μπέρδεμά του.

Από εκεί και πέρα είναι αξιοθαύμαστο, πως το νέο κόμμα όχι απλώς θέλει να «ξεμπερδεύει με το ευρώ», αλλά θέλει επίσης και να το αντικαταστήσει με δυό νέα μπερδέματα, ένα «του Βορρά» κι ένα «του Νότου», κι αν πάλι αυτό το σχέδιο αποδειχθεί υπερβολικά φιλόδοξο, τότε να το σπάσει σε «εθνικά» μπερδέματα προορισμένα να παιχτούν στη μοιρασιά ανάμεσα στις 2-3 ισχυρότερες ευρωενωσιακές χώρες και τον γενικό τους παρονομαστή, τις ΗΠΑ.

Σε ό,τι πάντως μας αφορά το δίλημμα ανάμεσα σ’ ένα «κατοχικό» ευρώ και μια «κατοχική» δραχμή δεν είναι το δίλημμα που θα προτιμήσουμε.

Η είσοδος (πριν 12 χρόνια) και η έξοδος (σήμερα) από το ευρώ είναι από διαφορετικές πόρτες και σε ό,τι αφορά τη δεύτερη, έχουμε να επιλέξουμε είτε την «επιστροφή» σ’ ένα «εθνικό νόμισμα» που θα έχει ως «αντίκρισμα» το κρατικό χρέος, τους όρους των δανειακών συμβάσεων και τις λεηλατημένες πηγές του κοινωνικού πλούτου, είτε τη μονομερή αποδέσμευση από την ευρωενωσιακή ελευθερία της αγοράς, της κίνησης και του ανταγωνισμού του κεφαλαίου, τη διαγραφή του χρέους, την ακύρωση των δανειακών συμβάσεων, και την κοινωνική ιδιοποίηση της κοινωνικής εργασίας και του κοινωνικού πλούτου ως το «αντίκρισμα» του οποιουδήποτε εθνικού νομισματικού της «ισοδύναμου».


αυγή: «στοχοποιεί» την ευρωπαϊκή ένωση το ΚΚΕ!

«Συνεχίζεται», όπως γράφει η χθεσινή Αυγή, «η στοχοποίηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης από το ΚΚΕ, με αφορμή τις νέες εξελίξεις σχετικά με τα εργασιακά, το ενδεχόμενο νέου “κουρέματος” του ελληνικού χρέους, αλλά και την απόφαση για πώληση ληγμένων τροφίμων από τα σούπερ μάρκετ.»

Δεν είναι παράξενο που οι «επαγγελματίες» απολογητές της ευρωενωσιακής «ιδέας» ανακαλύπτουν «στοχοποίηση» σε κάθε καταγγελία κατά της ΕΕ ως διακρατικής ένωσης με καταστατική αποστολή την διασφάλιση των συμφερόντων, της στρατηγικής και γενικά της ταξικής εξουσίας των ευρωπαϊκών καπιταλιστικών μονοπωλίων σε βάρος των λαών και της εργατικής τάξης κάθε ξεχωριστής χώρας και της Ευρώπης συνολικά.

Κατά τα άλλα περισσεύει η κούφια ρητορική κατά των «νεοφιλελεύθερων υποδειγμάτων», όμως το οτι αυτά τα «υποδείγματα» αποτελούν τον ιδρυτικό νόμο (μάαστριχτ) του ευρωενωσιακού «διακράτους» που θέλει να επιβάλει την ενιαία κυριαρχία του μονοπωλιακού κεφαλαίου ισοπεδώνοντας τους λαούς και τις κατακτήσεις τους, αυτό αποσιωπάται από τους ψευδεπίγραφους «αριστερούς» απολογητές του ευρωενωσιακού μεγαλοϊδεατισμού, κι αυτή ακριβώς η αποσιώπηση είναι που κάνει την ρητορική τους κούφια.

Η απαγόρευση οποιουδήποτε περιορισμού (ακόμα και «συγκεκαλλυμένου»!) των κινήσεων κεφαλαίων μεταξύ κρατών – μελών και τρίτων χωρών (άρθρα 73Β παράγραφος 1 και 73Δ παρ. 3 της Συνθήκης του Μάαστριχτ), η υποχρεώση των κρατών – μελών και της ΕΕ να λειτουργούν σύμφωνα με την αρχή της οικονομίας της ανοικτής αγοράς με ελεύθερο ανταγωνισμό, «που ευνοεί την αποτελεσματική κατανομή των πόρων» (sic) (άρ. 3Α και 102Α της ΣτΜ), γι’ αυτούς απλώς «δεν υπάρχουν». Γι’ αυτούς υπάρχει μόνο η πολιτική παγίδευσης του λαού σε πλαστές διεξόδους – πραγματικής υποταγής στους ίδιους ακριβώς όρους, που οδήγησαν στο σημερινό οικονομικό αδιέξοδο την εργαζόμενη λαϊκή πλειοψηφία.

Ποσο μάλλον λοιπόν όταν πρόκειται για «μικροπράγματα» σαν τα ληγμένα τρόφιμα, που η νομιμοποίηση της  πώλησής τους αποτελεί εφαρμογή  ευρωενωσιακής οδηγίας, όπως καταγγέλει («στοχοποιεί»!) το ΚΚΕ, η τα σχέδια εργασιακής κόλασης που προωθεί η τρόικα (ΔΝΤ, ΕΚΤ και ΕΕ, για να μην ξεχνιόμαστε) με την κυβέρνηση (κατάργηση της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας,  κατάργηση τριετιών και όλων των επιδομάτων που προβλέπουν οι Συμβάσεις, διαμόρφωση για τον ιδιωτικό τομέα του κατώτατου μισθού στα 586 ευρώ μεικτά με κυβερνητική νομοθέτηση, καθορισμός του ποσού ασφάλισης με βάση τον κατώτατο μισθό  δηλαδή σύνταξη πείνας, επιβολή δουλειάς για 13 ώρες τη μέρα, 6 μέρες τη βδομάδα χωρίς πληρωμή υπερωριών, μείωση των εργοδοτικών εισφορών, μείωση στο 50% του ποσού αποζημίωσης στις απολύσεις), τα οποία αποτελούν την εφαρμογή όσων εδώ και χρόνια προγραμματίζονται στα ευρωενωσιακά κέντρα και έχουν διατυπωθεί επίσημα σε ευρωενωσιακά ντοκουμέντα σαν την «Λευκή Βίβλο», από το 1994, ως πρώτη εξειδίκευση της Συνθήκης του Μάαστριχτ και των «υποδειγμάτων» της.

«Στοχοποίηση» λοιπόν για τους απολογητές του «ευρωμονόδρομου» η καταγγελία όσων αποσιωπούν, προκειμένου να αποκρύψουν ότι το σημερινό παρόν που τσακίζει το λαό δεν είναι παρά αυτού του δρόμου η κατάληξη, προκειμένου επίσης να εγκλωβίσουν το λαό στου ίδιου δρόμου τη συνέχιση και τα αδιέξοδα.

«…Αναμενόμενο απ’ την «Αυγή» και τον ΣΥΡΙΖΑ που δεν χάνουν ευκαιρία να ξεπλύνουν την ευρωενωσιακή λυκοσυμμαχία από κάθε «αμαρτία» και να την εμφανίζουν σαν άσπιλη και αμόλυντη στα μάτια του λαού. Πώς αλλιώς να δικαιολογήσουν την άκρατη ευρωλαγνεία τους και τα κελεύσματά τους στο λαό να μην αμφισβητεί τον «ευρωμονόδρομο», ακόμα κι όταν είναι πια φως φανάρι ότι τον οδηγεί στον όλεθρο. Επιβεβαιώνεται ότι ο καθείς εφ’ ω ετάχθη. Εν προκειμένω, ο ΣΥΡΙΖΑ στο πλευρό της εξουσίας των μονοπωλίων και της λυκοσυμμαχίας τους», όπως σχολιάζει και ο σημερινός ριζοσπάστης.


ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ: Νέα αποκάλυψη! Εκτός από «νεοφιλελεύθερος» είναι και «μνημονιακός»!

Έντονος και βαθύς υπήρξε o προβληματισμός στον ΣΥΡΙΖΑ, γύρω από το εάν είναι σκόπιμο να προβεί σε καταγγελία της Συνθήκης του Μάαστριχτ στην παρούσα φάση των «μακρόχρονων διεργασιών αλλαγής» της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του «νέου αέρα» που φυσά μέσα από τα κλειστά πορτοπαράθυρα των αιθουσών της στις Βρυξέλες.

Ο όλος προβληματισμός επήλθε ως αποτέλεσμα των αποκαλύψεων για το «νεοφιλελεύθερο», τελικά, περιεχόμενο της  Συνθήκης του Μάαστριχτ, αφού οι βουλευτές του «Συνασπισμού», της κύριας «ιστορικής συνιστώσας» του ΣΥΡΙΖΑ, την ψήφισαν πριν 20 χρόνια στην Βουλή αγνοώντας καθώς φαίνεται τις «νεοφιλελεύθερες» διατάξεις της, οι οποίες με λίγα λόγια  (συγκεκριμένα με 103 λέξεις) καθιστούν τον «νεοφιλελευθερισμό» θεμελιακό νόμο της «Ενωμένης Ευρώπης» και κάθε κράτους – μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

«Ο γέγονε, γέγονε!», φέρεται να αναφώνησε πρωτοκλασάτο στέλεχος του κόμματος κατά την διάρκεια της επεισοδιακής συνεδρίασης! «Το θέμα –συνέχισε- είναι με ποιον τρόπο θα το κουλαντρίσουμε το ζήτημα!»

Στο σημείο αυτό σημειώθηκαν περαιτέρω αντιπαραθέσεις, ως προς το δίλημμα που τέθηκε, εάν η τυχόν ενδεχόμενη καταγγελία θα έπρεπε να είχε χαρακτήρα γενικό έναντι τις Συνθήκης ή, εάν, η συναίσθηση της πολιτικής ευθύνης επιβάλλει την «μερική» μόνο καταγγελία ή έστω τον «αστερίσκο» του κόμματος έναντι των διατάξεων  που «πριμοδοτούν νεοφιλελεύθερα υποδείγματα», όπως χαρακτηριστικά ειπώθηκε κατά την συνεδρίαση.

Η διαδικασία του κομματικού οργάνου προσανατολίστηκε τελικά προς τη λήψη απόφασης, σύμφωνα με την οποία, το ερώτημα της τελικής θέσης γύρω από την «νομική» ή «πολιτική» φύση της καταγγελίας ή οποιασδήποτε μορφής αντίδρασης του κόμματος επιλεγεί ως κατάλληλη, θα ερχόταν εκ νέου για συζήτηση στα όργανα μετά  την διαμόρφωση και οριστική επικαιροποίηση των θέσεων επί των παραπάνω ζητημάτων.

Στη διάρκεια του γεύματος που ακολούθησε σε γνωστό εστιατόριο, ορισμένα στελέχη, συζητώντας άτυπα πλέον, διερωτήθηκαν με «φιλολογική» και χιουμοριστική διάθεση, μήπως τυχόν θα ήταν σκόπιμο να ακολουθηθεί ανάλογη διαδικασία και για το γεγονός της ψήφισης του μνημονίου από τα στελέχη που απαρτίζουν το ΕΚΜ, την «μετωπική» εκλογική συνεργασία του ΣΥΡΙΖΑ με τον οποίο συναποτελούν πλέον ενιαίο κόμμα λόγω των σχετικών όρων που θέτει ο εκλογικός νόμος.

Τη λύση στο όλο θέμα έδωσε η παρέμβαση έμπειρου ιστορικού στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ, που απευθυνόμενος προς τους παρακαθήμενους ανέφερε φλεγματικά ότι «μια καυτή πατάτα ζεματάει, δυο όμως είναι απλώς πουρές»! Και εξήγησε, ότι εφόσον κανείς δεν κατηγορεί τον ΣΥΡΙΖΑ για το ότι τα στελέχη του ΕΚΜ ψήφισαν το μνημόνιο (και μάλιστα από υπουργικές θέσεις! – όπως εμφατικά τόνισε) , τότε κανείς επίσης δεν μπορεί να κατηγορήσει τον ΣΥΡΙΖΑ για το ότι «μια από τις συνιστώσες του» ψήφισε τη Συνθήκη του Μάαστριχτ!

Η παρέμβαση μετέβαλε άρδην το κλίμα και έδωσε άλλο κέφι στο γεύμα, προς το τέλος του οποίου οι συζητήσεις των παρακαθήμενων προσανατολίζονταν ήδη στην αναβολή όλων των σχετικών με τα παραπάνω ζητήματα διαδικασιών, για κάποια μελλοντική στιγμή, όταν –σε βάθος χρόνου- θα το επιτρέψει η διαμόρφωση ευνοϊκότερων εθνικών και διεθνών συσχετισμών.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΑΤΙΡΙΚΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΚΑΘΕ ΣΥΜΠΤΩΣΗ ΜΕ ΟΝΟΜΑΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΩΣ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΙΚΗ


Αποκαλυπτικό! «Νεοφιλελεύθερη» η συνθήκη του Μάαστριχτ!

Το εάν ο «νεοφιλελευθερισμός» είναι απλώς μια «πολιτική», ένα «μοντέλο» ή είναι στο στάδιο του μονοπωλιακού καπιταλισμού αναπόδραστη μορφή της καπιταλιστικής ανάπτυξης, όταν δεν βρίσκεται αντιμέτωπη (όπως συνέβαινε ως το 1990) με όρια που θέτουν σε κίνδυνο τις βάσεις της ύπαρξής της…

Το εάν κατά συνέπεια, υπάρχει για τον  σύγχρονο μονοπωλιακό καπιταλισμό «επιλογή» άλλη από τον «νεοφιλελευθερισμό» ή κάθε άλλη επιλογή συνιστά φραγμό στην εσωτερική αναγκαιότητα της ανάπτυξής του, με τους βαθιά  αντεργατικούς – αντιλαϊκούς όρους που φυσικά την διέπουν…

…Το εάν, επομένως, ακόμα και ένας «πιο ανθρώπινος» καπιταλισμός (στα αναπυγμένα καπιταλιστικά κράτη) δεν μπορεί να προέλθει παρά μόνον σαν τακτική οπισθοχώρηση της εξουσίας των μονοπωλίων απέναντι στον κίνδυνο της ανατροπής της από το εργατικό  λαίκό κίνημα (από τη μιά), και παρά μόνον σαν στρατηγική οπισθοχώρηση του εργατικού λαϊκού κινήματος που, ενώ θέτει έμπρακτα το ζήτημα αυτής της ανατροπής, εγκλωβίζεται σε έναν τέτοιο συμβιβασμό  (από την άλλη)…

…Αυτά τα ερωτήματα βρίσκονται στο επίκεντρο της ιδεολογικής και πολιτικής αντιπαράθεσης ανάμεσα στις δυνάμεις που θέτουν ως στόχο της ανάπτυξης της πάλης τους την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων και στις δυνάμεις που θέτουν ως στόχο την αντικατάσταση των «νεοφιλελεύθερων υποδειγμάτων» με κάποια άλλα «κοινωνικά». Βρίσκονται, με άλλα λόγια, στο επίκεντρο της πολιτικής και ιδεολογικής αντιπαραθεσης ανάμεσα στο ΚΚΕ και τον ΣΥΡΙΖΑ.

Με αυτήν την έννοια το ΚΚΕ, και στη βάση της απάντησης που δίνει στα παραπάνω ερωτήματα, δεν συμμερίζεται και δεν υιοθετεί την «αντι-νεοφιλελεύθερη» στρατηγική στις θέσεις του και στην πρακτική του παρέμβασή για την ανάπτυξη του λαϊκού κινήματος.

Στη βάση των δικών του απαντήσεων ο ΣΥΡΙΖΑ επιλέγει ακριβώς την «αντινεοφιλελεύθερη» στρατηγική. Σε πολιτικό και «προγραμματικό» επίπεδο εξαπολύει  φραστικά πυρά ενάντια στα «νεοφιλελεύθερα υποδείγματα». Ταυτόχρονα, επιδίδεται στη ρητορική της «ενότητας της αριστεράς» χρησιμοποιώντας την σαν πολιορκητικό κριό με στόχο το ΚΚΕ, επιδιώκοντας μέσω αυτής να φέρει το ΚΚΕ σε αντίθεση με τα συναισθήματα ενός κόσμου που αυτοπροσδιορίζει την πολιτική του θέση γενικά στην «αριστερά» (και όχι μόνο), και υποβαθμίζοντας ουσιαστικά ως άνευ σημασίας έναν από τους κύριους λόγους άρνησης του ΚΚΕ στις «ενωτικές» του προσκλήσεις και προκλήσεις.

Αυτός ο κύριος λόγος δεν συνίσταται πρώτα απ’ όλα στην «τυπική» στρατηγική διαφορά που περιγράψαμε παραπάνω. Συνίσταται, όπως είναι γνωστό, στην διαφορά ανάμεσα στην κεντρική πολιτική θέση του ΚΚΕ για αποδέσμευση από την Ευρωπαϊκή Ένωση και στην ευρωενωσιακή  δέσμευση του ΣΥΡΙΖΑ με αφετηρία την ψήφιση από τον «κορμό» του της Συνθήκης του Μάαστριχτ, δηλαδή της «καταστατικής» συνθήκης μετεξέλιξης της ΕΟΚ  σε ΕΕ, πάνω στην οποία θεμελιώνεται και αναπτύσσεται το συνολικό ευρωενωσιακό οικοδόμημα.

Σε αυτό το σημείο όμως, βρίσκεται η αξεπέραστη αντίφαση του ΣΥΡΙΖΑ, αντίφαση που δεν αφορά μόνο τη σχέση του και την πολιτική του απέναντι στο ΚΚΕ, αλλά αντίφαση που διαπερνά οριζόντια και κάθετα την τακτική του και την εμφανιζόμενη ως στρατηγική του σε όλες τους τις διαστάσεις. Καθώς πρόκειται για τακτική και στρατηγική στηριγμένες, από τη μια, στην «αντινεοφιλελεύθερη» ρητορική, την ρητορική μιας «αριστερής ενότητας» σε «αντινεοφιλελεύθερη»βάση, και από την άλλη,  στην πολιτική δέσμευσή του στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το νομικό-πολιτικό της θεμέλιο τη Συνθήκη του Μάαστριχτ.

Όμως ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ιδιαίτερα στενή σχέση με κάθε τι που αφορά τους «θεσμούς», πόσο μάλλον τους ευρωενωσιακούς. Επομένως μόνον απορία και ερωτηματικά προκαλεί η φαινομενική άγνοιά του για το γεγονός ότι η Συνθήκη του Μάαστριχτ, την οποία έχει ψηφίσει (με φανατισμό) στην Βουλή η κύρια «συνιστώσα» του, και την οποία εμφανίζει ως ασήμαντο εμπόδιο για την «αριστερή ενότητά» του και ουσιαστικά ως προσχηματικό λόγο άρνησης μιας τέτοιας «ενότητας» από το ΚΚΕ, θεσμοθετεί ακριβώς τον «νεοφιλελευθερισμό» σαν θεμελιακή αρχή που διέπει το ευρωενωσιακό οικοδόμημα και τον καθιστά νομο δεσμευτικό για την πολιτική όλων των κρατών – μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και μάλιστα νόμο διατυπωμένο με τον ίσως πρωτοφανή για τον αστικοδημοκρατικό «νομικό πολιτισμό»  όρο της «απαγόρευσης» κάθε διαφορετικής επιλογής.

Δεν είναι το ΚΚΕ αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ που εξασκεί τη ρητορία του ενάντια στα «νεοφιλελεύθερα υποδείγματα», αλλά είναι επίσης ο ΣΥΡΙΖΑ κι όχι το ΚΚΕ, που βαρύνεται με την έγκριση και την δέσμευση  στις παρακάτω νομικές διατάξεις που έχουν καταστεί με την ψήφο του (για την ακρίβεια την ψήφο του «Συνασπισμού», της κύριας «συνιστώσας» του στην οποία ανήκει και ο Πρόεδρος του)   «νόμοι του κράτους»:

“Στα πλαίσια των διατάξεων του παρόντος κεφαλαίου, απαγορεύεται οποιοσδήποτε περιορισμός των κινήσεων κεφαλαίων μεταξύ κρατών – μελών και τρίτων χωρών” (άρθρο 73Β παράγραφος 1 της Συνθήκης του Μάαστριχτ)

Οποιαδήποτε μέτρα και διαδικασίες θεσπίζουν τα κράτη – μέλη “δεν μπορούν να αποτελούν ούτε μέσο αυθαίρετων διακρίσεων ούτε συγκεκαλυμμενο περιορισμό της ελεύθερης κίνησης των κεφαλαίων και των πληρωμών όπως ορίζεται στο άρθρο 73Β” (άρ. 73Δ παρ. 3 της ΣτΜ)

“…Τα κράτη – μέλη και η Κοινότητα δρουν σύμφωνα με την αρχή της οικονομίας της ανοικτής αγοράς με ελεύθερο ανταγωνισμό, που ευνοεί την αποτελεσματική κατανομή των πόρων (sic), και σύμφωνα με τις αρχές του άρθρου 3Α” (άρ. 102Α της ΣτΜ)

Στο άρθρο 3Α επίσης: “…η δράση των κρατών – μελών και της Κοινότητας … ασκείται σύμφωνα με την αρχή της οικονομίας της ανοικτής αγοράς με ελεύθερο ανταγωνισμό”.

Ανοικτή αγορά με ελεύθερο ανταγωνισμό, απαγόρευση περιορισμών (έστω και συγκαλλυμένων!) στην ελευθερία κίνησης του κεφαλαίου καθώς και «αυθαίρετων διακρίσεων» (με τις οποίες δεν υπονοείται παρά ο κρατικός έλεγχος τομέων της οικονομίας), ποιό άλλο «υπόδειγμα» θεωρεί ο ΣΥΝ και ο ΣΥΡΙΖΑ περισσότερο «νεοφιλελεύθερο» από αυτό στο οποίο ο ίδιος δεσμεύεται και το οποίο έχει καταστεί με την ψήφο του νόμος ανώτερος σε ισχύ κι από το ίδιο το Σύνταγμα της χώρας;

Είναι αλήθεια, ότι όταν πριν 20 χρόνια η Συνθήκη του Μάαστριχτ είχε έρθει για ψήφιση στην Βουλή, το κείμενό της δεν είχε διανεμηθεί στους βουλευτές, οι περισσότεροι εκ των οποίων την υπερψήφισαν χωρίς να γνωρίζουν το περιεχόμενό της (όπως πρόσφατα συνέβη με υπουργούς κλπ που ψήφισαν το μνημόνιο χωρίς να το έχουν «διαβάσει») απλά εκτελώντας το υπηρεσιακό τους καθήκον απέναντι στην εκμεταλλευτική εξουσία που υπηρετούν αυτοί και τα κόμματά τους.

Είναι επίσης αλήθεια ότι η μοναδική δημοσίευση του αυτούσιου κειμένου της είχε γίνει από το ΚΚΕ, που βέβαια την καταψήφισε, ως ένθετο στο Ριζοσπάστη.

Ενδεχομένως είναι αυτοί οι λόγοι της «άγνοιας» του ΣΥΡΙΖΑ για το είδος και το περιεχόμενο των  «υποδειγμάτων» τα οποία έχει εγκρίνει (ως ΣΥΝ) και στα οποία εξακολουθεί να δεσμεύεται πολτικά (ως ΣΥΡΙΖΑ), επιχειρώντας να συγκαλύψει τη δέσμευσή του αυτη με τις «επικαιροποιημένες» αοριστολογίες (παγίδευσης του λαού στις αιτίες, την πραγματικότητα και τις συνέπειες της καπιταλιστικής κρίσης) των προεκλογικών του προγραμμάτων για τις «διεργασίες αλλαγών» στην «Ευρώπη» και για την «επιδίωξη» μιας «νέας έντιμης συμφωνίας», απροσδιόριστου περιεχόμενου, με τους «θεσμούς και λαούς» της…

…Και με τους δυό!