Ακόμα μερικές χιλιάδες σελίδες αντιλαϊκών μέτρων το Σαββατοκύριακο

Ακόμα ένα κοινοβουλευτικό αντιλαϊκό όργιο, από ΕΕ – ΔΝΤ – ΕΚΤ – Γιούρογκρουπ και δε συμμαζεύεται – εγχώριο κεφάλαιο – μονοπώλια – πλουτοκρατία, μαζί με τους αξιοθρήνητους πολιτικούς λακέδες-διαχειριστές τους (συμπολίτευση κι «αντιπολίτευση», «δημοκρατική» και φασιστική, όλο το «καπιταλιστικό τόξο», ανεξάρτητα αν θα σηκώσουν το χεράκι τους ή όχι με μετρημένα τα κουκιά).

Πάει άλλο;

Αν όχι, να κάτι επίκαιρο:

to_psifodeltio_tou_kke_gia_to_dimopsifisma_pic_1

 

ΟΧΙ στην πρόταση ΕΕ-ΔΝΤ-ΕΚΤ

ΟΧΙ στην πρόταση της κυβέρνησης

ΑΠΟΔΕΣΜΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ ΜΕ ΤΟ ΛΑΟ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ

Με τους εργαζόμενους, τους άνεργους, τη νεολαία στο δρόμο της οργάνωσης και της πάλης για την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής. Τώρα!

 

 

 


Με αφορμή τα «μαγειρέματα της ΕΛΣΤΑΤ»

elstat

«Προαποφασισμένα» ήταν τα μέτρα, γράφει ο σημερινός Ριζοσπάστης στη σελίδα 5, σχετικά με την υπόθεση των στατιστικών στοιχείων της ΕΛΣΤΑΤ, και στη σελίδα 32 σημειώνει σε σχέση με το ίδιο θέμα, πως «τα μνημόνια ήταν ο μοχλός για τα αντεργατικά, αντιλαϊκά μέτρα, που ήταν προαποφασισμένα και θα εφαρμόζονταν, ανεξάρτητα από τα στατιστικά στοιχεία για το έλλειμμα».

Το πώς έχουν τα γεγονότα περιγράφεται στα δυο δημοσιέυματα του Ρ. Η όλη υπόθεση περιστρέφεται πάντως γύρω από το γεγονός, ότι «…με την ανάληψη της πρωθυπουργίας το 2009 από τον Γ. Παπανδρέου και ενώ το δημόσιο έλλειμμα ήταν υπολογισμένο στο 8,6%, ο Γ. Παπανδρέου το ανέβασε στο 15,4%, λέγοντας πως με τέτοιο έλλειμμα δεν μπορεί να ανταποκριθεί στην αποπληρωμή του κρατικού χρέους. Ετσι, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ οδήγησε στο πρώτο μνημόνιο …»

Πρόκειται φυσικά για το «μνημόνιο», τον νόμο δηλαδή που ψήφισαν τότε το ΠΑΣΟΚ και η Μπακογιάννη με τους βουλευτές της, που πέρα από τα πρώτα σκληρά αντιλαϊκά μέτρα, πέρα από το αν πρόβλεπε ή δεν πρόβλεπε ακόμα «κούρεμα», ήταν αυτό που έφερε και την «τρόικα», αυτό που εγκατέστησε στη χώρα μια ακόμα μορφή κυριαρχίας του ιμπεριαλισμού, των μονοπωλίων και του χρηματιστικού κεφαλαίου, πάνω από την «παλιά»: Πιά, εκτός από τις δεσμεύσεις στην στρατηγική των μονοπωλίων που συνεπάγονταν μέχρι τότε  η ένταξη της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ), καθώς και η ενσωμάτωσή της στην νομισματική ενοποίηση (ΟΝΕ) δηλαδή στην «ευρωζώνη» της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ),  στην ΕΕ και την ΕΚΤ προστέθηκε με το «μνημόνιο» και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ). Και δημιουργήθηκε επίσης ένα νέο ιμπεριαλιστικό πολιτικο-οικονομικό όργανο ειδικά φτιαγμένο για την ελληνική «περίπτωση», η λεγόμενη «τρόικα» (ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ) στην οποία οι πολιτικοί υπάλληλοι του μονοπωλιακού κεφαλαίου (αρχικά ΠΑΣΟΚ – Μπακογιάννη, μετά ΠΑΣΟΚ – ΝΔ – ΛΑΟΣ και μετά ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ) με τις κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες που διέθεταν και με «μικρά» συνταγματικά πραξικοπήματα παραχώρησαν δικαιώματα ουσιαστικά άμεσης άσκησης πολιτικών παρεμβάσεων και υπαγόρευσης της κυβερνητικής πολιτικής.

Δεν πρόκειται βέβαια για «κατοχή». Αν αποκτήσουμε πραγματική «κατοχή» θα το καταλάβουμε… Πρόκειται όμως για αναβάθμιση των πολιτικών μηχανισμών της δικατορίας των μονοπωλίων, για ποιοτικά ανώτερη ένταση της «άμεσης και αδιαμεσολάβητης» άσκησής της, τόσο στο εσωτερικό από την άποψη της «εγχώριας» κοινωνικής και ταξικής κυριαρχίας του μονοπωλιακού κεφαλαίου, όσο επίσης και από την άποψη των εξωτερικών εξαρτήσεων του ελληνικού μονοπωλιακού καπιταλισμού από ενώσεις, οργανισμούς, ισχυρά κράτη και άλλα κέντρα του διεθνούς ιμπεριαλιστικού συστήματος στο οποίο είναι οργανικά και «ιεραρχικά» ενταγμένος.

Πρόκειται επίσης για μηχανισμό ενίσχυσης και στήριξης του εγχώριου αστικού πολιτικού συστήματος, μπροστά στην εδώ και δυο δεκαετίες αδυναμία του να προωθήσει αποφασιστικά τη στρατηγική των μονοπωλίων ενάντια στα λαϊκά – εργατικά δικαιώματα:  Στρατηγική που στις συνθήκες της καπιταλιστικής κρίσης αποκτά για το κεφάλαιο υπερεπείγοντα χαρακτήρα. Και αδυναμία που στις ίδιες συνθήκες μπορεί για την κυριαρχια του κεφαλαίου να αποβεί καταστροφική. Από πολιτική άποψη λοιπόν η παρουσία της «τρόικας» έχει σημασία ανάλογη με την, από στρατιωτική άποψη,  σημασία της αμερικανικής στρατιωτικής βοήθειας στον εμφύλιο του 46-49.  Τότε ο ιμπεριαλισμός βοηθούσε την άρχουσα τάξη να επικρατήσει στρατιωτικά. Σήμερα την βοηθά να τσακίσει οικονομικά και ηθικά το λαό, και να βγάλει με συνοπτικές διαδικασίες τη χώρα στο σφυρί των αγορών του μονοπωλιακού κεφαλαίου.

*

Η αποπροσανατολιστική αξιοποίηση της υπόθεσης των στοιχείων της ΕΛΣΤΑΤ, προκειμένου να εμφανιστεί η άγρια αντιλαϊκή πολιτική σαν ζήτημα παραχάραξης κάποιων στατισιτκών στοιχείων (ή σε άλλη έκδοση: σαν αποτέλεσμα κάποιων λαθεμένων λογιστικών πράξεων του ΔΝΤ), δεν πρέπει να αποπροσανατολίζει επίσης από το γεγονός ότι κανένα μέτρο, όποιες κι αν είναι οι βαθύτερες αιτίες του, δεν θα μπορούσε στην πραγματικότητα να εφαρμοστεί διαφορετικά, παρά μόνο με τον τρόπο που μεθοδεύτηκε και έγινε πράξη η εφαρμογή του.

Οι ναζί στη Γερμανία του ’30 θα επιβάλανε τη δικτατορία τους «ανεξάρτητα» από την οποιαδήποτε προβοκάτσια στο Ράιχσταγκ, έλα όμως που η επιβολή της ναζιστικής δικτατρορίας δεν μπορούσε στην πραγματικότητα παρά να περάσει μέσα από τη σκηνοθεσία του εμπρησμού του… Η εφαρμογή των αντιλαϊκών μέτρων και η θεσμοθέτηση της «τρόικας» ήταν «ανεξάρτητα» από τα στατιστικά στοιχεία για το έλλειμα. Έλα όμως που για να εφαρμοστούν τα μέτρα και να «θεσμοθετηθεί» η «τρόικα», όχι αφηρημένα αλλά συγκεκριμένα και πραγματικά, ήταν αναγκαίο να εμφανιστεί το δημόσιο έλλειμμα υπολογισμένο στο 15,4% αντί στο 8,6% που υπολογιζόταν μέχρι «χθες»…

«Ασήμαντη» διαφορά, κάτι λιγότερο από διπλασιασμός…

Απότομη «στατιστική» στροφή, που -πέρα από την επιμέλεια των καλοπληρωμένων υπηρετών του ιμπεριαλισμού- αντανακλά με τον τρόπο της την «αγωνία»  της εξουσίας του κεφαλαίου να ξεπεράσει άμεσα κάθε πολιτικό εμπόδιο (ακόμα και τις έως τότε «συνήθεις» αστικοδημοκρατικές διαδικασίες) που επιβράδυνε τους ρυθμούς επιβολής της αντιλαϊκής της στρατηγικής:

Άλλωστε λίγους μόνο μήνες πριν από τα «στατιστικά μαγειρέματα», τον Μάιο του 2009, συνεδρίαζε η Λέσχη Μπίλντερμπεργκ σην Αθήνα με τη συμμετοχή του τότε πρωθυπουργού, Κώστα Καραμανλή, και με τον τότε πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, Γιώργο Παπανδρέου, να περνά από εκεί μια βολτίτσα αμέσως μετά την επιστροφή του από την Κίνα. Ήταν δεδομένο από τότε πώς αντικείμενο των συζητήσεων της «λέσχης» των ιμπεριαλιστών δεν ήταν παρά το πώς θα περάσουν τα μέτρα κατά των εργαζομένων ενόψει της οικονομικής κρίσης και πώς θα προσπαθήσουν να τσακίσουν τις αντιστάσεις των λαών.

Από αυτή την άποψη η συνολική εκτίμηση της κατάστασης ξεπερνά κατά πολύ τα όρια που καθορίζονται από οικονομικά μεγέθη «καταστροφής κεφαλαίου», «αναδιάρθρωσης του χρέους» ή «εσωτερικής υποτίμησης» κλπ. Γιατί είναι πια φανερό στον καθένα, ότι η επίθεση ενάντια στον λαό και στον τόπο από την πλευρά του ιμπεριαλισμού, από την πλευρά της κυριαρχίας του μονοπωλιακού κεφαλαίου, στοχεύει στην κατάκτηση  θέσεων πολύ πιο πέρα από αυτές που ορίζει ο «οικονομισμός» των πολιτικοοικονομικών ή απλώς λογιστικών μεγεθών. Όχι απλά θέσεων εξασφάλισης κερδοφορίας, αλλά, πρώτιστα, θέσεων εξουσίας: με την κυριολεκτικότερη και βαθύτερη δυνατή σημασία της λέξης.

Απλά για να μην ξεχνιόμαστε…

κινητοποίηση των κομμουνιστών το 2009 ενάντια στη λέσχη Μπίλντερμπεργκ έξω από το χώρο της συνεδρίασής της

κινητοποίηση των κομμουνιστών το 2009 ενάντια στη λέσχη Μπίλντερμπεργκ έξω από το χώρο της συνεδρίασής της


Υπογράφοντας πως θα πάρουμε τη ζωη μας στα χέρια μας

Συνεχίζεται η διαδικτυακή συλλογή υπογραφών για την κατάργηση των μνημονίων, των δανειακών συμβάσεων και των εφαρμοστικών νόμων. Ήδη ο αριθμός των υπογραφών στο διαδίκτυο έχει ξεπεράσει τις 25000, ενώ μέχρι στιγμής πάνω από 250 Εργατικά Κέντρα, σωματεία, επιστημονικοί φορείς, Δημοτικά Συμβούλια και μαζικοί φορείς έχουν εκφράσει την υποστήριξή τους, με πιο πρόσφατες αποφάσεις αυτές του  Συλλόγου Υπαλλήλων – Εμποροϋπαλλήλων Ν. Λάρισας και του ΔΣ του Σωματείου Εργαζομένων στο ξενοδοχείο «Miramare Wonderland» της Ρόδου.

Όπως είναι γνωστό, η συλλογή των υπογραφών αφορά την σχετική πρόταση νόμου που κατέθεσε το ΚΚΕ, η οποία συζητήθηκε ήδη στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής και πρόκειται να έρθει για συζήτηση και στην ολομέλεια.

Όμως: Ενώ η συζήτηση της πρότασης νόμου καθυστέρησε αδικαιολόγητα με ευθύνη της συγκυβέρνησης, εκτός από αυτό, κατά την πάγια τακτική όλων των μέχρι τώρα κυβερνήσεων, γίνεται κατά το δοκούν ερμηνεία σχετικού άρθρου του Συντάγματος (73 παρ. 3) και έτσι η πρόταση νόμου της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΚΚΕ δεν μπήκε σε ψηφοφορία, με το σκεπτικό ότι προκαλεί «δημοσιονομικό κόστος». Η ερμηνεία αυτή ακυρώνει στην πραγματικότητα τη δυνατότητα κάθε κόμματος της αντιπολίτευσης να ψηφιστεί πρόταση νόμου που καταθέτει, αφού δεν υπάρχει καμία πρόταση νόμου που δεν συνεπάγεται έστω και ελάχιστο δημοσιονομικό κόστος…

Επίσης, είναι προσχηματική, αφού με βάση τη διάταξη αυτή παρεμποδίζεται η συζήτηση ακόμα και προτάσεων νόμου της αντιπολίτευσης που όχι μόνο δεν έχουν δημοσιονομικό κόστος, αλλά αντίθετα όφελος, όπως η πρόταση νόμου του ΚΚΕ για τη δραστική μείωση της βουλευτικής αποζημίωσης, την κατάργηση των πρόσθετων αμοιβών των βουλευτών για τη συμμετοχή τους στις κοινοβουλευτικές επιτροπές και τη κατάργηση της βουλευτικής σύνταξης, πρόταση η οποία δεν έχει βέβαια καμία σχέση με σκοπιμότητες  «νομιμοποίησης» των αντιλαϊκών περικοπών μισθών και συντάξεων, και η οποία δεν έχει έρθει ποτέ για συζήτηση…

Γι’ αυτό και η υποστήριξη της πρότασης νόμου που έχει καταθέσει το ΚΚΕ στη Βουλή πρέπει να συνοδευτεί τώρα και με την απαίτηση να συζητηθεί και να τεθεί σε ψηφοφορία στην Ολομέλεια της Βουλής, πράγμα που δεν έγινε στην Επιτροπή της Βουλής όπου συζητήθηκε…

***

Η αλήθεια είναι, από τότε τουλάχιστον που θυμάμαι τον εαυτό μου (κι αν κανείς θυμάται κάτι διαφορετικό ας με διαψεύσει), ότι το λαϊκό, εργατικό κίνημα ποτέ ως τώρα δεν έχει κινητοποιηθεί για να απαιτήσει την ψήφιση στη Βουλή ενός νόμου που ανταποκρίνεται στις ανάγκες του λαού (όπως για παράδειγμα είναι αυτός που προτείνει το ΚΚΕ), παρά μόνο πολλές – πάρα πολλές φορές έχει βρεθεί έξω από το κτίριο της Βουλής απαιτώντας το αντίθετο: την μη ψήφιση κάποιου νόμου που φέρνει η κυβέρνηση για την κάθε φορά και βαθύτερη περικοπή των λαϊκών οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων…

Ασφαλιστικό Ι, μίνι ασφαλιστικό, ασφαλιστικό ΙΙ, τρομονόμοι, εκπαιδευτική «μεταρρύθμιση», μνημόνιο Ι, μεσοπρόθεσμο, μνημόνιο ΙΙ, «κούρεμα» κλπ, είναι μερικά μόνο από τα παραδείγματα της τελευταίας 20ετίας, όπου οι λαϊκές κινητοποιήσεις αντιμετωπίστηκαν στις περισσότερες περιπτώσεις με την καταστολή και την κυβερνητική «βαρηκοΐα» απέναντι στα συνθήματά τους, με αποκορύφωμα βέβαια την ψήφιση των χθεσινών μέτρων του ενός άρθρου και των 800 σελίδων (πόσοι βουλευτές θα λένε μεθαύριο ότι δεν είχαν διαβάσει τι ψήφιζαν;), που μέσα σ’ ένα 24ωρο κατατέθηκαν στη βουλή και εγκρίθηκαν από την κυβερνητική κοινοβουλευτική πλειοψηφία, βάζοντας κατά κάποιο τρόπο ένα τέρμα στην αυταπάτη ενός κινήματος που ζητά να «εισακουστεί» την κάθε φορά τελευταία ώρα, η οποία κάθε φορά συμπίπτει με την «ημέρα ψήφισης (και ποτέ καταψήφισης) των «νέων μέτρων», η οποία με τη σειρά της κάθε φορά συμπίπτει με την «κορύφωση» των αγώνων του προηγούμενου διαστήματος…

Όμως, εφόσον το μαζικό λαϊκό κίνημα έχει ως τώρα γνωρίσει τόσους «κύκλους ανάπτυξης» στη βάση της εναντίωσης του στα εκάστοτε νέα κυβερνητικά μέτρα που ψηφίζονται εντός της Βουλής, τι το φυσικότερο να σταθεί σε μια νέα αφετηρία της ανάπτυξής του, αυτή τη φορά στη βάση της απαίτησης να ψηφιστεί από τη βουλή μια πρόταση νόμου που, στεγνά, σε 4 άρθρα των δυο σελίδων, καταργεί όλα τα μέχρι χθες μνημόνια και εφαρμοστικούς νόμους, όλες τις συμβάσεις και τις «δόσεις» που χορηγούνται με όρο τη σύνθλιψη των δικαιωμάτων του λαού και του βιοτικού του επιπέδου (και τίποτα το ευκολότερο από το να προστεθεί ένα ακόμα «άρθρο» που σε 12 λέξεις θα καταργεί και τις 800 σελίδες του χθεσινού «πακέτου»), που στα τέσσερα άρθρα του καταργεί επίσης  και το καθεστώς της υποτιθέμενης «νέας κατοχής» όπως ονομάζουν αρκετοί την εδώ και 2 χρόνια αναβαθμισμένη μορφή της πολιτικής κυριαρχίας του ευρωενωσιακού και διεθνούς μονοπωλιακού κεφαλαίου…

Το ερώτημα βέβαια είναι φιλολογικό και ταυτόχρονα δεν είναι φιλολογικό: «Φιλολογικό» καθίσταται το ερώτημα, μόνο και μόνο εξαιτίας του λεγόμενου «συσχετισμού δυνάμεων» που επικρατεί στις οργανώσεις του λαϊκού κινήματος, μονο και μόνο εξαιτίας των όρων ύπαρξης του λαϊκού κινήματος στους οποίους το έχει «καταδικάσει» αυτός ο ίδιος συσχετισμός δυνάμεων εδώ και πολλά χρόνια, από την εποχή της μετά βαΐων και κλάδων ένταξης σε ΕΟΚ-ΕΕ/Μάαστριχτ-ΟΝΕ/Ευρώ, από την εποχή των «κοινωνικών διαλόγων» μέχρι τον σημερινό πολιτικό ανταγωνισμό  για τον καλύτερο «διαπραγματευτή του χρέους» και τον ικανότερο εγγυητή παραμονής της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση των μονοπωλίων… Είναι άραγε αυτός ο συσχετισμός δυνάμεων ικανός να οδηγήσει έξω απ’ τη βουλή δεκάδες κι εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους για να διεκδικήσουν την κατάργηση των «μνημονίων», όπως ακριβώς χθες δεκάδες και εκατοντάδες χιλιάδες διεκδικούσαν να μην ψηφιστούν τα «νέα μέτρα»; Ή μήπως είναι η ανάπτυξη αυτής της διεκδίκησης ταυτόσημη με την ανατροπή αυτών των συσχετισμών;

Δεν είναι όμως καθόλου φιλολογικό το ερώτημα από την εξής μία και μοναδική άποψη, ότι: Είτε οι εργαζόμενοι, ο λαός με το κίνημά του, από τους τόπους δουλιάς πρώτα απ’ όλα και τους τόπους κατοικίας,  θα οργανώσουν χωρίς ταλαντεύσεις την ανάπτυξη της πάλης τους για την κατάργηση και την ανατροπή  της συνολικής πολιτικής που έχει στραφεί και συνεχίζει να στρέφεται ενάντια στην ίδια τους τη ζωή, παίρνοντας την ίδια τη ζωή τους στα χέρια τους, ακυρώνοντας κάθε «εθνική δέσμευση» που απαλλοτριώνει τη ζωή τους στο βωμό της εξουσίας του κεφαλαίου… Είτε μετά από λίγο μόνο καιρό θα βρίσκονται ξανά και ξανά αντιμέτωποι με την εντεινόμενη καταστολή για την επιβολή της όλο και πιο νέας «δόσης» αντιλαϊκών μέτρων, ικανοί ν’ αντιπαρατεθούν όχι με τα ίδια τα μέτρα αλλά, το πολύ, με τους ρυθμούς της επιβολής τους, ευχαριστημένοι αν από τις 800 σελίδες του «άρθρου μόνου» καταφέρουν να αναβάλουν την ψήφιση μιας-δυό σελίδων για την επόμενη «δόση», ενόσω κυβερνήσεις θα έρχονται και θα παρέρχονται και  η φύσει αντικοινωνική εξουσία του μονοπωλιακού κεφαλαίου θα βαθαίνει.

***

Ίσως ένα άλμα πέρα από τα οικεία μας και τα για εμάς συνηθισμένα, είναι ικανό να προσδώσει μια διαφορετική ενάργεια στον όλο συλλογισμό:

Στη διερεύνηση της σφαγής των απεργών του ορυχείου πλατίνας Μαρικάνα στη Νότια Αφρική αναφέρεται η σημερινή ειδησεογραφία:

34 απεργοί νεκροί, δεκάδες ακόμα τραυματισμένοι, σε μια οξύτατη πάλη απλωμένη στα νοτιοαφρικανικά ορυχεία, μόνο και μόνο για έναν ανθρώπινο μισθό από την πλευρά των εργατών, μονο και μόνο για την εξασφάλιση της ανώτατης δυνατής κερδοφορίας από την πλευρά των καπιταλιστικών μονοπωλίων που εκμεταλλεύονται τα ορυχεία, μόνο και μόνο για το δικαίωμα στη δουλιά και στη ζωή από την πλευρά των εργατών, μόνο και μόνο για την τρομοκράτηση των εργατών με χιλιάδες απολύσεις και ωμή κατασταλτική βία από την πλευρά του κεφαλαίου, μόνο και μόνο σαν ένα «επεισόδιο» της ταξικής πάλης ανάμεσα στους εργάτες και την καπιταλιστική – μονοπωλιακή ιδιοκτησία, ένα «επεισόδιο» που θα επαναληφθεί ξανά και ξανά όσο οι εργαζόμενοι δεν παίρνουν την κατοχή των μέσων παραγωγής στα δικά τους χέρια, όσο δεν παίρνουν στα δικά τους χέρια τη διαχείριση των μέσων παραγωγής κι όλων των κοινωνικών υποθέσεων.

Πόσο μεγαλύτερο είναι το «τίμημα» που μπορεί να πληρώσει η εργατική τάξη γι’ αυτό το σκοπό, από το τίμημα που πληρώνει καθημερινά, ξανά και ξανά, για το δικαίωμα σ’ ένα μεροκάματο, για μια δεκάρα αύξηση στο μεροκάματό της, πόσο μεγαλύτερο τίμημα μπορεί να πληρώσουν οι προλετάριοι, από το τίμημα που πληρώνουν για ν’ αντέξουν μια ζωή που πετά στο περιθώριό της αυτούς που χτίζουν την κάθε πατρίδα κι ολόκληρο τον κόσμο;


«ΧΑ» για πρόταση νόμου του ΚΚΕ: από την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλα

Ενδιαφέρουσα και εύστοχη η παρατήρηση του ιστολόγιου 2310net για τους χρυσαυγίτες βουλευτές: «…Παρατηρούμε για παράδειγμα την δυσκολία τους να εκφέρουν τρεις λέξεις στην ίδια σειρά και την παντελή ανικανότητά τους να συντάξουν σωστά μια πρόταση χωρίς να κομπιάσουν. Την ίδια στιγμή βλέπουμε πως όταν πρόκειται να βρίσουν η γλώσσα τους πάει ροδάνι. Έχουν ειδικές ικανότητες τα παιδιά…» 

Πρέπει να υπογραμμίσουμε πάντως ότι η επισήμανση δεν υποδηλώνει την παραμικρή υποτίμηση προς τους σχολικά «αμόρφωτους» ανθρώπους γενικά, προς τους αναλφάβητους κλπ. Ανάμεσα στους απλούς ανθρώπους συναντά κανείς τις πιο πηγαίες μορφές έκφρασης, μορφές καλλιεργημένες (δηλαδή μορφωμένες) από όλη την ιστορία του προφορικού λόγου, καθώς επίσης και μια ευγένεια που δεν μπορεί να την αποκτήσει κανείς όσα χρόνια «σπουδών» κι αν κάνει πάνω στο αντικείμενο: Παλιά αλήθεια, η αρχοντιά δεν κατοικεί μες στα χρυσά παλάτια…

Τι να πει κανείς όμως συγκρίνοντας από τη μια την απαράμιλλη ευφράδεια του χρυσαυγίτη βουλευτή έξω από το θέατρο «χυτήριο», ευφράδεια που προδίδει διδακτορικό στον τραμπουκισμό και στο νταβατζιλίκι, εδώ…

…και, από την άλλη, την ταλαιπωρία του, τα γλωσσομπερδέματα και τα κομπιάσματα, όταν προσπαθεί να πει δυο απλές κουβέντες για ένα σοβαρό ζήτημα μες στη βουλή, και συγκεκριμένα την πρόταση νόμου του ΚΚΕ για την  «ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ, ΤΟΥ ΜΕΣΟΠΡΟΘΕΣΜΟΥ ΠΛΑΙΣΙΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΗΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ 2012-2015 ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΦΑΡΜΟΣΤΙΚΩΝ ΤΟΥΣ ΝΟΜΩΝ – ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΤΩΝ ΔΑΝΕΙΑΚΩΝ ΣΥΜΒΑΣΕΩΝ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΩΣ ΠΡΟΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΟ ΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ»:

Μεγαλύτερο βέβαια ενδιαφέρον έχει από «πολιτική άποψη» το περιεχόμενο της τοποθέτησης του εκπροσώπου της «ΧΑ» στη βουλή, παρά το τρακ που παθαίνει όταν πρέπει να πει «ψηφιζω ή καταψηφίζω αυτό το νόμο γι’ αυτόν και γι’ αυτόν τον λόγο»,  κι όχι λ.χ. «πουστράκια, κωλομπήχτες, κοίτα πουτανάκι έρχεται η ώρα σου, γαμημένες κωλοτρυπίδες» κλπ. Οπότε καλό είναι να σταθούμε και σε αυτήν την πτυχή:

«Έίχαμε πει», λέει ο ΧΑτης βουλευτής, «ότι όποιο κόμμα κι αν φέρει πρόταση νόμου για κατάργηση του μνημονίου, θα την υπερψηφίσουμε. Έτσι τώρα υπερψηφίζουμε την πρόταση νόμου του ΚΚΕ επί της αρχής και την καταψηφίζουμε επί των άρθρων».

Πράγμα που σε απλά ελληνικά (κι όχι στην κοινοβουλευτική καθαρεύουσα) σημαίνει πολύ απλά: «ωραία ιδέα αυτός ο νόμος αλλά τον καταψηφίζουμε λέξη προς λέξη». Οσο για το λαουτζίκο, ασ’ τον να ακούει στις ειδήσεις ότι ψηφίσαμε ναι «επί της αρχής» και  να παραμυθιάζεται ότι σαν «αντιμνημονιακοί» ψηφίσαμε την κατάργηση του «μνημονίου». Τόσο απλά. Τόσο απλά που είναι δύσκολο και να το πιστέψει κανείς σαν αληθινό.

Γιατί όμως καταψηφίζει η ΧΑ όλα τα άρθρα;

«Να εξηγούμαστε», συνεχίζει ο ΧΑτης βουλευτής: «Θεωρούμε ότι η πεπαλαιωμένη πολιτική του ΚΚΕ του διαμαρτύρομαι για να διαμαρτύρομαι χωρίς κάποιες ουσιαστικές προτάσεις και λύσεις δεν οδηγεί πουθενά. Δεν οδήγησε μέχρι τώρα και δεν πρόκειται να οδηγήσει και στο μέλλον. Είναι πολύ ευκολία να λέμε κατάργηση και όλα να είναι άνετα, ελεύθερες προσβάσεις, δωρεάν αλλά χωρίς να υπάρχουν συγκεκριμένες αντιπροτάσεις θα βρεθούμε στο ίδιο τραγικό αποτέλεσμα στο οποίο βρισκόμαστε και τώρα. Και υπάρχει και η ρήση που λέει δάσκαλε που δίδασκες και θα λέγαμε στο ΚΚΕ, γιατί δεν έπραξε τα ίδια στις επιχειρήσεις του; Διότι μόλις ψηφίστηκε το μνημόνιο Ι το ΚΚΕ ήταν το πρώτο που εφάρμοσε τις «διευκολύνσεις» του μνημονίου στις επιχειρήσεις του.  Πρώτοι εφαρμόσατε αυτά τα αιμοσταγή όπως τα λέτε μέτρα εις βάρον εις βάρος των υπαλήλων των επιχειρήσεών σας, την τυποεκδοτική, τον 902, το ραδιόφωνο, την τηλεόραση. Οι οποίες λειτουργούν και με κανόνες ελεύθερης αγοράς, όχι με κάποια ξεχωριστή κομμουνιστική κοσμοθεώρηση. Επίσης το ΚΚ στην πρόταση νόμου λέει ότι πρέπει να καταργηθούνε, πρέπει, πρέπει, πρέπει, πρέπει, συμφωνούμε στα περισσότερα, δεν γίνεται κανένας διαχωρισμός, πολύ σημαντικό, μεταξύ ελλήνων και παρανόμων αλλοδαπών… Επίσης… δεν μπορείς να παρέχεις τα πάντα χωρίς να παράγεις τίποτα… Δεν μιλάτε καθολου, δεν κάνετε μια αυτοκριτική για τα κακώς κείμενα των επαγγελματίων επαγγελματλών επαγγελματιών εργατοπατέρων οι οποίοι είναι απόλυτα συνυπεύθυνοι σ’ αυτή την τραγική οικονομικη κατάσταση στην οποια περιεχειέλθει ο τόπος. Γι’ αυτούς τους λόγους και πολλους άλλους παρεμφερείς δεν θα ψηφίσουμε τα άρ το νομοσχέδιο επί των άρθρων…»

Δεν ψηφίζει λοιπόν η ΧΑ «τα άρ το νομοσχέδιο επί των άρθρων».

Τι λένε όμως τα άρ άρθρα (πες το βρωμόστομε: δεν ψηφίζουμε τα άρθρα!!!) «επί των οποίων» η ΧΑ «δεν θα ψηφίσει το νομοσχέδιο»:

Το 1ο «άρθρο», ότι καταργειται το μνημόνιο Ι κι οι νόμοι που το εφαρμόζουν και καταγγέλεται η δανειακή σύμβαση που το συνοδεύει. Το 2ο άρθρο, ότι καταργείται το «μεσοπρόθεσμο» κι οι νόμοι που το εφαρμόζουν. Το 3ο άρθρο, ότι καταργείται το μνημόνιο ΙΙ, οι νόμοι που το εφαρμόζουν, ότι καταγγέλεται η δανειακή σύμβαση που το συνοδεύει, κι ότι το κράτος θα καλύψει τη ζημιά των ασφαλιστικών ταμείων, νοσοκομείων, πανεπιστημίων κλπ από το λεγόμενο «κούρεμα» του χρέους. Τέλος, το 4ο άρθρο, ότι ο νόμος ισχύει από τη μέρα που θα δημοσιευτεί στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης.

Να το πάρουμε ανάποδα τώρα: Τι ψήφισε «επί της αρχής» η «ΧΑ»; Ότι όλα αυτά θα ήταν πολύ ωραία ιδέα. Τι ψήφισε όμως «επί των άρθρων»; Ψήφισε: Όχι στην κατάργηση του μνημονίου Ι, όχι στην κατάργηση του «μεσοπρόθεσμου», όχι στην κατάργηση του μνημονίου ΙΙ, όχι στην κατάργηση των νόμων που τα εφαρμόζουν, όχι στην καταγγελία των δανειακών συμβάσεων, όχι στην κάλυψη της ζημιάς που έπαθαν τα ασφαλιστικά ταμεία, νοσοκομεία κλπ από το «κούρεμα» της περιουσίας που είχαν σε κρατικά ομόλογα.

Τι σχέση έχουν τώρα αυτά τα «άρθρα» που καταψήφισε η «ΧΑ» με «διαχωρισμό ανάμεσα σε έλληνες και παράνομους αλοδαπούς», που το χαρακτήρισε «πολύ σημαντικό» λόγο, αυτό ούτε ένας θεός δεν το ξέρει. Θα έπρεπε τα μνημόνια, οι νόμοι που τα εφαρμόζουν κι οι δανειακές συμβάσεις που τα έχουν για όρους,  να καταργηθούν για τους Έλληνες και να διατηρηθούν για τους «παράνομους Αλλοδαπούς»;  Ή μήπως πρόκειται απλά για ένα χαρακτηριστικό δείγμα, ότι ο ρατσισμός είναι το αφιόνι που κάνει τον κόσμο να αποδέχεται κοιμισμένος την αυτοκαταστροφή του; Κατά τη γνώμη της «ΧΑ» αρκεί φαίνεται να πετάξει μια ατάκα για τους «παράνομους αλλοδαπούς», ώστε όλος ο κόσμος να «καταλάβει» γιατί ψηφίζει ΟΧΙ στην κατάργηση των μνημονίων.

Άλλα:

Το ΚΚΕ δεν έχει λεφτά γιατί τα τυπογραφεία του δεν τα έχει για να συσσωρεύει κεφάλαια αλλά για να βγάζει βιβλία, το Ριζοσπάστη και τον Οδηγητή.  Κι επειδή το ΚΚΕ έχει δυσκολία να συντηρήσει τις επιχειρήσεις που δουλεύουν για να έχει φωνή στον κόσμο, γι’ αυτό οι χρυσαυγίτες ψηφίζουν «όχι» στην κατάργηση του μνημονίου. Φαντάζομαι να το πιάνετε.

Παρακάτω:

Για την κατάσταση που ζούμε, δεν φταίει που εδώ και 15-20 χρόνια μια ελάχιστη κοινωνική μειοψηφία με τους επιχειρηματικούς της ομίλους έχει ιδιοποιηθεί αμύθητα κέρδη από την καθημερινή δουλειά όλου του λαού, για τον οποίο τόσα χρόνια κάθε μέρα ξεφουρνίζουν κι ένα νέο ασφαλιστικό, μια νέα καταστρατήγηση του 8ωρου, μια νέα μείωση του πραγματικού του εισοδήματος, νέες απολύσεις, νέα κλεισίματα για να πάνε όπου βρουν εργάτες χωρίς μισθούς και δικαιώματα. Δεν φταίει που τα αμύθητα αυτά κέρδη πριν από 20 χρόνια φορολογούνταν με 45% και σήμερα έχουν φτάσει στο 20%. Δεν φταίει το ξεπούλημα του κρατικού παραγωγικού τομέα και το χάσιμο για το δημόσιο των προϊόντων και των εσόδων από αυτόν. Για την «ΧΑ» φταίνε οι συνδικαλιστές, που αντί να πηγαίνουν 8ωρο στην παραγωγή και το βράδυ ν’ ασχολούνται ερασιτεχνικά με τα συνδικαλιστικά θέματα  ολόκληρων κλάδων της (ανύπαρκτης για τον φασίστα βουλευτή) παραγωγής, πληρώνονταν από το υστέρημα των εργαζομένων με την εντολή να οργανώνουν τον αγώνα τους ώστε να μην καταντήσουν εξαθλιωμένοι όπως θα τους ήθελε ο ΧΑτης βουλευτής για χάρη της κερδοφορίας των αφεντικών του. Τα αφεντικά του φυσικά δεν έχουν πρόβλημα με το μνημόνιο, έχουν όμως πρόβλημα με τον εργατικό συνδικαλισμό. Γι’ αυτό κι ΧΑτες ψηφιζουν «όχι» στην κατάργηση του μνημονίου, ψηφίζουν όμως ουσιαστικά «ναι» στην κατάργηση του συνδικαλισμού των εργατών.

«Δεν παράγουμε τίποτα», λέει ο ΧΑτης βουλετής. Δεν παράγει φαίνεται ρεύμα η ΔΕΗ, δεν παράγει λιγνίτη, δεν παράγει η αγροτιά είδη διατροφής αγροτικά και κτηνοτροφικά, δεν παράγουν ψωμί οι φούρνοι, δεν παράγουν στην Ελλάδα οι βιομηχανίες τροφίμων, δεν παράγουν βενζίνα τα διυληστήρια, δεν είναι ο ΟΤΕ που απλώνει σ’ όλη τη χώρα τα τηλεφωνικά δίκτυα, δεν βρίσκονται στην Ελλάδα επιχειρήσεις που παράγουν οπτικές ίνες και ηλεκτρονικές συσκευές, δεν βγαίνει απο την Ελλάδα βωξίτης και σιδηρομετάλλευμα, δεν είναι στην Ελλάδα οι βιομηχανίες που παράγουν αλουμίνα και αλουμίνιο, σιδηρονικέλιο και χάλυβα, δεν υπάρχουν στην Ελλάδα κλωστοϋφαντουργίες, δεν υπάρχει καλλιέργεια βαμβακιού, δεν υπάρχουν βιομηχανίες πλαστικών, χημικές βιομηχανίες, δεν βγαίνουν στην Ελλάδα τσιμέντα, τούβλα, δομικά υλικά, δεν υπάρχει στην Ελλάδα κατασκευαστική βιομηχανία, δεν έχει η Ελλάδα σιδηροδρομικές γραμμές, δεν έχει αεροπορικό στόλο, ακτοπλοΐα, δεν είναι η ελληνική ναυτιλία από τις πρώτες στον κόσμο, δεν έχει η Ελλάδα ναυπηγεία, δεν έρχεται στην Ελλάδα φυσικό αέριο, δεν είναι στην Ελλάδα που μόνο για το 2006 λόγου χάρη το σύνολο των επιχειρήσεων δήλωσε από την παραγωγή κέρδη πάνω από 16δισ (όσα θέλουν να πάρουν τώρα, με μια φτυαριά, από τους συνταξιούχους και τους ανάπηρους για τη «δόση»), δεν είναι την ίδια χρονια που από αυτά τα 16 δισ το 54% (πάνω από 9 δισ ευρώ) δηλώθηκε σαν κέρδος 195 μόνο Ανωνύμων Εταιριών, συμβαίνουν μάλλον σ’ άλλη χώρα όλα αυτά, γιατί αν συνέβαιναν στην Ελλάδα ο χρσαυγίτης που είναι ο πιο Έλληνας απ’ όλους εδώ πέρα θα τα ήξερε και δεν θα έβριζε τη χώρα του προκειμένω να περισώσει τα κέρδη των αφεντικών του καταδικάζοντας μαζί με την κυβέρνηση το λαό στη φτώχια και την εξαθλίωση.

Αυτά λοιπον.

Α και η αντιπρόταση. «Δεν υπάρχει» λέει «αντιπρόταση». Αλλά τι «αντιπρόταση» να υπάρχει γι’ αυτούς που βγαίνουν και διαλαλούν ότι δήθεν η «χώρα δεν παράγει τίποτα». Κι αφού κατά τη γνώμη τους η «χώρα δεν παράγει τίποτα», αφού επομένως δεν υπάρχει «αντιπρόταση», αφού γι’ αυτό ψηφίζουν΄»όχι» στην κατάργηση των μνημονίων, τότε τι διαμαρτύρονται όταν η πλειοψηφία της βουλής, δήθεν οι «300», ψηφίζουν ναι στα μνημόνια της τρόικας, της ΕΕ, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ; Οι «300»‘ φταίνε που ψηφίζουν τα μνημόνια, οι χρυσαυγίτες όμως δεν φταίνε που καταψηφίζουν την κατάργηση τους… Κι είναι ίσα κι όμοια όλοι οι «300», το ίδιο και το ΚΚΕ που ζητά και ψηφίζει την κατάργηση των μνημονίων, το ίδιο και οι χρυσαυγίτες που την καταψηφίζουν…

Μήπως πρόκειται απλώς για αλήτες (αληταράδες) προδότες πολιτικούς;


Υπογράφουμε απαιτούμε και διεκδικούμε

Στη δεξιά πλευρά της σελίδας κάνοντας κλικ στην κοκκινοκίτρινη εικόνα, ανοίγει μια φόρμα υπογραφών στήριξης της πρότασης νομου του ΚΚΕ για την «Κατάργηση των μνημονίων, του μεσοπρόθεσμου πλαισίου δημοσιονομικής στρατηγικής 2012 – 2015, των εφαρμοστικών τους νόμων, καταγγελία των δανειακών συμβάσεων που έχουν ως προαπαιτούμενο την εφαρμογή των μνημονίων».

«Και τι δηλαδή θα γίνει με μια υπογαφή;» θα ρωτήσουν οι περισσότεροι, «θα καταργηθούν με μερικές υπογραφές τα μνημόνια;»

Φυσικά τα μνημόνια δεν θα καταργηθούν ούτε με μία ούτε με χίλιες υπογραφές, πρώτα απ’ όλα δεν θα καταργηθούν όμως με τις προσευχές, την προσαρμογή, τον «πραγματισμό», και τη γκρίνια.

Γκρίνια, πολύ γκρίνια ρε παιδί μου, όλος ο κόσμος το ‘χει ρίξει στην γκρίνια, και πέραν της γκρίνιας ουδέν. Και μέσα στο βάλτο αυτού του «ουδέν» χωμένος μέχρι τη μέση στην κινούμενη άμμο της γκρίνιας, σου λέει: «και τι  δηλαδή θα γίνει με μια υπογραφή;»

Τον καλείς στη διαδήλωση, και σου λέει: «και τι θα γίνει δηλαδή με μια διαδήλωση; και τι; στην ομόνοια εσείς στο σύνταγμα οι άλλοι;»

Έρχεται η 24ωρη απεργία, και νάτονε πάλι χωμένος ήδη ως το λαιμό και μουγκρίζει: «ναι καλά! με μια 24ωρη! δε φτάνει που μας έχουνε πάρει τόσα, να χάσουμε και το μεροκάματο!»

Οι εργάτες στη χαλυβουργία απεργούσαν πάνω από 200 μέρες θυσιάζοντας πάνω από 200 μεροκάματα για το μεροκάματο, κι αυτός, 200 μέρες καθισμένος στην τηλεόραση γκρινιάζει για αυτή τη χώρα «που δεν παράγουμε τίποτα» , ώσπου την 201η πρώτη μέρα  η τηλεόραση δείχνει κάτι κρανοφόρους να σπρώχνουν κάτι εργάτες, κι έτσι μαθαίνει κι αυτός ότι στην Ελλάδα υπάρχει μέχρι και χαλυβουργία αλλά τι μ’ αυτό; «α, κι αυτοί 200-τόσες μέρες απεργούνε και τίποτα δεν καταφέρανε». Καταφέρανε κάτι ρε βλάκα. Να μάθεις ότι σ’ αυτή τη χώρα υπάρχουν και χαλυβουργίες, ότι σ’ αυτή τη χώρα υπάρχουν κι αυτοί!

Τι; Με μια υπογραφή; Τι; Με μια διαδήλωση; Τι; Με μια απεργία; Τι; Με 200 απεργίες; Να ‘ναι λοιπόν καλά η γκρίνια κι η κλάψα, να ‘ναι καλά και 40 χρόνων λαϊκός «πραγματισμός»: «Καλά όλα αυτά που μας λες, αλλά τι να κάνουμε; Στον καπιταλισμό ζούμε!»

Αυτό ρε σου λέω κι εγώ τώρα! Στον καπιταλισμό ζούμε! Δεν το κατάλαβες; Μου ‘χεις ζαλίσει τ’ αυτιά τόσα χρόνια, «στον καπιταλισμό ζούμε» και «στον καπιταλισμό ζούμε», και πάνω στην ώρα που θα ‘πρεπε να το ‘χεις πιά μάθει απ’ έξω και να το πεις μόνος σου, το ξεχνάς (ή κάνεις πως το ξεχνάς), κρύβεσαι πίσω απ’ το δάχτυλό σου, χώνεις το κεφάλι στην άμμο σαν στρουθοκάμηλος (μια που σε βλέπουν τα θηρία, τουλάχιστον να μην τα βλέπεις εσύ), κι αρχίζεις να κλαψουρίζεις «τι κακό είν’ αυτό που μας βρήκε, και τι πάθαμε και πού φτάσαμε».

Στον καπιταλισμό ζούσαμε ρε, δε θα φτάναμε; Κι είπαμε «στον καπιταλισμό ζούμε», αλλά αν είναι επειδή «στον καπιταλισμό ζούμε» ο καπιταλισμός να μας πεθάνει κιόλας, να τον βράσω τότε κι εσένα και τον καπιταλισμό σου.

Λοιπόν. Κάνε ό,τι θες. Θες να ζεις στον καπιταλισμό, ζήσε στον καπιταλισμό, θες όχι κάνε εκεί κλικ και βάλε την υπογραφή σου να γίνεις άνθρωπος. Να γκρινιάζεις μόνο πάψε δε μπορώ να τ’ ανεχτώ.

Α και πού ‘σαι. Το άλλο το παραμύθι, το παλιότερο, το ξέρεις: «τι τους ζητάνε μωρέ, μια υπογραφή μόνο, και τις ιδέες τους ας τις κρατήσουνε (τάχα) για τον εαυτό τους!». Θυμάσαι. Εγώ δε θα σου πω έτσι. Γιατί εγώ δε σου ζητάω δήλωση νομιμοφροσύνης. Σου ζητάω ακριβώς το αντιθετο: Αν έχεις στ’ αλήθεια ιδέες και θες τουλάχιστον αυτές να τις σώσεις, μην τις κρατάς για τον εαυτό σου. Διαφορετικά, μπορεί να τις χάσεις κι αυτές.

«Μια υπογραφή! Και τι θα γίνει; Θ’ αλλάξει τίποτα;». Ε ναι, θ’ αλλάξεις τουλάχιστον εσύ, κάτι είναι κι αυτό.


ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ: Νέα αποκάλυψη! Εκτός από «νεοφιλελεύθερος» είναι και «μνημονιακός»!

Έντονος και βαθύς υπήρξε o προβληματισμός στον ΣΥΡΙΖΑ, γύρω από το εάν είναι σκόπιμο να προβεί σε καταγγελία της Συνθήκης του Μάαστριχτ στην παρούσα φάση των «μακρόχρονων διεργασιών αλλαγής» της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του «νέου αέρα» που φυσά μέσα από τα κλειστά πορτοπαράθυρα των αιθουσών της στις Βρυξέλες.

Ο όλος προβληματισμός επήλθε ως αποτέλεσμα των αποκαλύψεων για το «νεοφιλελεύθερο», τελικά, περιεχόμενο της  Συνθήκης του Μάαστριχτ, αφού οι βουλευτές του «Συνασπισμού», της κύριας «ιστορικής συνιστώσας» του ΣΥΡΙΖΑ, την ψήφισαν πριν 20 χρόνια στην Βουλή αγνοώντας καθώς φαίνεται τις «νεοφιλελεύθερες» διατάξεις της, οι οποίες με λίγα λόγια  (συγκεκριμένα με 103 λέξεις) καθιστούν τον «νεοφιλελευθερισμό» θεμελιακό νόμο της «Ενωμένης Ευρώπης» και κάθε κράτους – μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

«Ο γέγονε, γέγονε!», φέρεται να αναφώνησε πρωτοκλασάτο στέλεχος του κόμματος κατά την διάρκεια της επεισοδιακής συνεδρίασης! «Το θέμα –συνέχισε- είναι με ποιον τρόπο θα το κουλαντρίσουμε το ζήτημα!»

Στο σημείο αυτό σημειώθηκαν περαιτέρω αντιπαραθέσεις, ως προς το δίλημμα που τέθηκε, εάν η τυχόν ενδεχόμενη καταγγελία θα έπρεπε να είχε χαρακτήρα γενικό έναντι τις Συνθήκης ή, εάν, η συναίσθηση της πολιτικής ευθύνης επιβάλλει την «μερική» μόνο καταγγελία ή έστω τον «αστερίσκο» του κόμματος έναντι των διατάξεων  που «πριμοδοτούν νεοφιλελεύθερα υποδείγματα», όπως χαρακτηριστικά ειπώθηκε κατά την συνεδρίαση.

Η διαδικασία του κομματικού οργάνου προσανατολίστηκε τελικά προς τη λήψη απόφασης, σύμφωνα με την οποία, το ερώτημα της τελικής θέσης γύρω από την «νομική» ή «πολιτική» φύση της καταγγελίας ή οποιασδήποτε μορφής αντίδρασης του κόμματος επιλεγεί ως κατάλληλη, θα ερχόταν εκ νέου για συζήτηση στα όργανα μετά  την διαμόρφωση και οριστική επικαιροποίηση των θέσεων επί των παραπάνω ζητημάτων.

Στη διάρκεια του γεύματος που ακολούθησε σε γνωστό εστιατόριο, ορισμένα στελέχη, συζητώντας άτυπα πλέον, διερωτήθηκαν με «φιλολογική» και χιουμοριστική διάθεση, μήπως τυχόν θα ήταν σκόπιμο να ακολουθηθεί ανάλογη διαδικασία και για το γεγονός της ψήφισης του μνημονίου από τα στελέχη που απαρτίζουν το ΕΚΜ, την «μετωπική» εκλογική συνεργασία του ΣΥΡΙΖΑ με τον οποίο συναποτελούν πλέον ενιαίο κόμμα λόγω των σχετικών όρων που θέτει ο εκλογικός νόμος.

Τη λύση στο όλο θέμα έδωσε η παρέμβαση έμπειρου ιστορικού στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ, που απευθυνόμενος προς τους παρακαθήμενους ανέφερε φλεγματικά ότι «μια καυτή πατάτα ζεματάει, δυο όμως είναι απλώς πουρές»! Και εξήγησε, ότι εφόσον κανείς δεν κατηγορεί τον ΣΥΡΙΖΑ για το ότι τα στελέχη του ΕΚΜ ψήφισαν το μνημόνιο (και μάλιστα από υπουργικές θέσεις! – όπως εμφατικά τόνισε) , τότε κανείς επίσης δεν μπορεί να κατηγορήσει τον ΣΥΡΙΖΑ για το ότι «μια από τις συνιστώσες του» ψήφισε τη Συνθήκη του Μάαστριχτ!

Η παρέμβαση μετέβαλε άρδην το κλίμα και έδωσε άλλο κέφι στο γεύμα, προς το τέλος του οποίου οι συζητήσεις των παρακαθήμενων προσανατολίζονταν ήδη στην αναβολή όλων των σχετικών με τα παραπάνω ζητήματα διαδικασιών, για κάποια μελλοντική στιγμή, όταν –σε βάθος χρόνου- θα το επιτρέψει η διαμόρφωση ευνοϊκότερων εθνικών και διεθνών συσχετισμών.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΑΤΙΡΙΚΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΚΑΘΕ ΣΥΜΠΤΩΣΗ ΜΕ ΟΝΟΜΑΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΩΣ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΙΚΗ