Τριλογία του Δόκτωρος Νο. 1] Των «ίσων αποστάσεων»

Το κείμενο αυτό, καθώς και άλλα δυο που πρόκειται (κατά το σχέδιο) να ακολουθήσουν σαν μέρη της ίδιας «τριλογίας», είναι οφειλόμενα από άλλη διαδικτυακή συζήτηση, σε άλλο ιστοχώρο, η οποία συζήτηση έμεινε από την πλευρά τουλάχιστον του Δρος Νο ημιτελής, και την οποία για αυτό το λόγο ο Δόκτωρ Νο αποφάσισε να συνεχίσει (τουλάχιστον από την πλευρά του) εδώ. Κατά τα άλλα όποιος αγνοεί τι είναι αυτός ο Δόκτωρ Νο, ποιά είναι η προϊστορία του κλπ, δεν πρόκειται να το μάθει από αυτές τις αναρτήσεις και, από την άλλη, ό,τι μάθει για τον Δρα Νο θα το μάθει από αυτές. Άλλωστε και ο ίδιος ο Δρ Νο, αυτό το τυχαίο διαδικτυακό υποκείμενο, πρόκειται να τερματίσει αμέσως μετά από αυτές τις τρεις αναρτήσεις τη σύντομη ζωή του, και από εκεί και πέρα η εμφάνιση οποιουδήποτε άλλου «Δρος Νο», μαζί και του κινηματογραφικού, δεν θα αποτελεί παρά απλή συνωνυμία.  Θα συνιστούσα τέλος στους ενδεχομένως βιαστικούς σχολιαστές, να αφήσουν να περάσουν 1-2 μέρες πριν ποστάρουν το ενδεχομένως βιαστικό σχόλιό τους. Διότι όπως έλεγε και ένας θυμόσοφος: «πριν μιλήσουμε είναι καλό να βουτάμε τη γλώσσα μας στο μυαλό μας».    

***

Ο Σεργκέι Κιρίτσουκ της οργάνωσης Μπορότμπα δεν είναι οπαδός των «ίσων αποστάσεων». Θεωρεί μάλιστα ότι «Η πολιτική των ίσων αποστάσεων είναι πολύ κακός σύμβουλος». Και ταυτόχρονα εξηγεί:

«Υπάρχουν δύο τάσεις στην Αν. Ουκρανία. Η μία τάση πρεσβεύει την απόλυτη απομόνωση από την Ουκρανία και την δημιουργία ανεξάρτητου κράτους στην Αν. Ουκρανία. Η άλλη τάση την οποία και υποστηρίζουμε, υποστηρίζει ότι αυτό που συμβαίνει είναι μια εξέγερση κατά της ολιγαρχίας η οποία πρέπει να επεκταθεί και στην υπόλοιπη χώρα και θα πρέπει να προσελκύσει ακόμα και τους ανθρώπους που εξαπατήθηκαν και συμμετείχαν στο Μεϊντάν. Η ολιγαρχία του κεφαλαίου τους χειραγώγησε και ενίσχυσε τις θέσεις της στη νέα κυβέρνηση».

Ο Σεργκέι Κιρίτσουκ, λοιπόν, αποκηρύσσει την «πολιτική των ίσων αποστάσεων» και ταυτόχρονα περιγράφει την ύπαρξη δυο τάσεων στην Ανατολική Ουκρανία συντασσόμενος με την μία από αυτές. Πρόκειται, όμως, επί της ουσίας και πέρα από «διαφορές στη λεπτομέρεια» που θα θίξουμε παρακάτω, για την ίδια περιγραφή και την ίδια επιλογή θέσεων μάχης που προβάλλεται με την πιο γενικόλογη αλλά και πιο περιεκτική από στρατηγική άποψη θέση, ότι: Οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να παλεύουν κάτω από τις ξένες σημαίες των ανταγωνισμών της «δικής τους» αστικής τάξης και του «δικού τους» ιμπεριαλισμού, αλλά κάτω από τη δική τους σημαία και για την δική τους ιστορική προοπτική.  Πρόκειται δηλαδή επί της ουσίας για την ίδια περιγραφή που με ελαφρότητα βαφτίζεται από πολλούς πολιτική «ουδετερότητας», «ίσων αποστάσεων» κλπ.

Από τα παραπάνω βγαίνουν λίγα στοιχειώδη συμπεράσματα:

Πρώτον,  είναι επιζήμια η υπηρεσία που προσφέρουν όσοι αναγορεύουν σε «ουδετερότητα» και «ίσες αποστάσεις» αυτή την προσέγγιση της πραγματικότητας. Με τον τρόπο αυτό καταφέρνουν μόνο να υποκλίνονται στην μια από τις δυο παραπάνω «τάσεις», αυτήν που θα μπορούσε να ονομαστεί τάση του εθνικού ή εθνοτικού «αυθορμητισμού»· να πλήττουν την από τώρα αναγκαία διαδικασία εκπλήρωσης των προϋποθέσεων που απαιτούνται για την ιδεολογική και πολιτική επικράτηση της δεύτερης «τάσης»· και, επίσης, να δημιουργούν στη σφαίρα της κοινωνικής συνείδησης την πλαστή εντύπωση της κυριαρχίας των «ίσων αποστάσεων» και της «ουδετερότητας».

Δεύτερον, τα παραπάνω αποδεικνύουν ότι την ανάγκη της χειραφέτησης των εργαζομένων, την ανάγκη κυριαρχίας στην πάλη τους των ταξικών της χαρακτηριστικών, μπορεί (και, ακόμα περισσότερο, πρέπει) να την διακηρύσσει κανείς και μέσα από το καμίνι της σύγκρουσης. Από το σημείο αυτό κι έπειτα συνιστά πραγματικά «διαφορά στη λεπτομέρεια» (όχι όμως διαφορά ανούσια) το να λέει κανείς ότι «αυτό που συμβαίνει είναι» και το να λέει κανείς «ότι αυτό που συμβαίνει πρέπει να γίνει» εξέγερση κατά της ολιγαρχίας η οποία πρέπει να επεκταθεί και στην υπόλοιπη χώρα: Στην πρώτη περίπτωση (δικαιολογημένα μεν κάτω από τις δυσκολίες της ιδεολογικής πάλης μέσα στο καμίνι της σύγκρουσης, κι αυτές οι δυσκολίες αποτελούν σοβαρή ένδειξη ακριβώς για το τι είναι αυτό που συμβαίνει) αναγκαστικά βγάζει έξω από την πολιτική οπτική τις απαιτήσεις που προβάλλουν ώστε «αυτό που συμβαίνει» να γίνει και να είναι πραγματικά μια εξέγερση ενάντια στην ολιγαρχία του κεφαλαίου. Στην δεύτερη περίπτωση, αντίθετα, το αμέσως επόμενο στάδιο του «τι πρέπει να γίνει αυτό που συμβαίνει» θέτει αμέσως το ζήτημα αυτών των απαιτήσεων, δηλαδή των πολιτικών θέσεων που θα φέρνουν στην πρώτη γραμμή τα αυτοτελή εργατικά χαρακτηριστικά της πάλης και, επίσης, των μορφών που πρέπει να αποκτήσει αυτή η πάλη ώστε «να επεκταθεί και στην υπόλοιπη χώρα και να προσελκύσει ακόμα και τους ανθρώπους που εξαπατήθηκαν και συμμετείχαν στο Μεϊντάν», να αγκαλιάσει  δηλαδή την πλειοψηφία των εργαζόμενων λαϊκών στρωμάτων και τάξεων της χώρας.

Γύρω από αυτές της απαιτήσεις θα περιοριστούμε εδώ να σημειώσουμε ότι σχετίζονται με το πέρασμα στο άμεσο προσκήνιο της πάλης των πιο κεντρικών χαρακτηριστικών του δημοκρατισμού της εργατικής τάξης, χαρακτηριστικών που βρίσκονται σε άρρηκτη σχέση με το άμεσο και το τελικό οικονομικό περιεχόμενο των διεκδικήσεων της, και που προϋποθέτουν την κατάκτηση και την διαφύλαξη της πολιτικής της αυτοτέλειας από οποιαδήποτε πλευρά των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, την ιδεολογική και πολιτική ήττα του εθνικισμού, την ιδεολογική και πολιτική νίκη της ταξικής-λαϊκής συμμαχίας…

Για να γίνει περισσότερο ξεκάθαρη η θέση αυτή, πρέπει να διατυπωθούν ορισμένες σκέψεις γύρω από τον πραγματικό χαρακτήρα της σύγκρουσης, «αυτού που συμβαίνει», τον οποίο χαρακτήρα θα προσπαθήσουμε να αναγνωρίσουμε μέσω του ερωτήματος τις ακριβώς θα σηματοδοτεί η νίκη και η ήττα της μιας ή της άλλης πλευράς και «τάσης»:

Από την άποψη των διεθνών συσχετισμών, την άποψη των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, μια νίκη της «τάσης» που οι στόχοι της αρχίζουν και τελειώνουν στο ζήτημα της ανεξαρτησίας, δεν θα σημαίνει παρά αποδυνάμωση των θέσεων του συνασπισμού ΗΠΑ-ΕΕ και ενίσχυση των θέσεων της Ρωσίας. Η πρώτη πλευρά του ζητήματος, η αποδυνάμωση του συνασπισμού ΗΠΑ – ΕΕ, μπορεί να χαρακτηριστεί θετική, γιατί οι ΗΠΑ-ΕΕ αποτελούν σήμερα την επιθετικότερη και αντιδραστικότερη πλευρά της ενδοϊμπεριαλιστικής αντιπαράθεσης. Όμως οτιδήποτε θετικό τελειώνει στο σημείο αυτό…

…Διότι για την εργατική τάξη το ζήτημα της στάσης της απέναντι στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς δεν κρίνεται βάζοντας και συγκρίνοντας στο ζύγι τον ιμπεριαλισμό της μιας και της άλλης πλευράς. Και διότι τίποτα θετικό δεν έχει να προσφέρει στην εργατική τάξη η υπαγωγή της από την κυριαρχία των ευρω-αμερικανικών μονοπωλίων στην κυριαρχία των ρωσικών. Διότι, τέλος, και αυτό το «θετικό», δηλαδή η αποδυνάμωση του «χειρότερου» ιμπεριαλισμού και η ενίσχυση του «καλύτερου», με μαθηματική βεβαιότητα θα έχει σαν συνέπεια την απότομη όξυνση των μεταξύ τους αντιθέσεων  και ανταγωνισμών και την βαθύτερη κυριαρχία πάνω στην εργατική τάξη και τους λαούς νέων και ακόμα ισχυρότερων κυμάτων αντίδρασης και εθνικισμού, και μάλιστα  τόσο περισσότερο όσο πιο πολύ σήμερα οι κοινωνικοπολιτικές απαιτήσεις αυτοτέλειας του αγώνα της εργατικής τάξης βαφτίζονται και αποκηρύσσονται σαν «ίσες αποστάσεις» και «ουδετερότητα».

Κατά τα άλλα, είναι βέβαια επίσης σαφές και από τα παραπάνω, ότι σε «αυτό που συμβαίνει» μια νίκη των ΗΠΑ-ΕΕ δεν θα είχε σαν αποτέλεσμα παρά μόνο την ενίσχυση των δικών τους θέσεων, την ενίσχυση της εσωτερικής και διεθνούς αντίδρασης, την αύξηση της «αλαζονείας» και της γενικής επιθετικότητάς τους ενάντια στους ανταγωνιστές τους και σε βάρος συνολικά των λαών.

Όμως το να μην αποτελέσει «αυτό που συμβαίνει», είτε στην περίπτωση της μιας είτε της άλλης του έκβασης, ένα απλό «επεισόδιο» στην ανάπτυξη και την όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών  αντιθέσεων και ανταγωνισμών, ανήκει στη σφαίρα των καθηκόντων της εργατικής τάξης και των κοινωνικών συμμάχων της. Και η εκπλήρωση από μέρους τους αυτών των καθηκόντων ακόμη κι αν δεν πρόκειται να έχει χαρακτήρα «νίκης» παρόμοιας με αυτής που προσδοκούν οι πλευρές της σύγκρουσης οι υποταγμένες στους αστικούς και ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, θα αποτελεί όμως την κατάκτηση μια θέσης πραγματικού ιστορικού υποκειμένου στο πλαίσιο της αυριανής όξυνσης των τελευταίων.      

(Δρ. Νο 2)

Advertisements

οι ευαισθησίες της κοινής γνώμης

Το 1933 ο εμπρησμός του Ράιχσταγκ, για να πάρουμε το παράδειγμα μιας ιστορικά εμβληματικής προβοκάτσιας, αποτέλεσε το σύνθημα για τις μαζικές συλλήψεις κομμουνιστών και την άμεση απαγόρευση του Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας, την παραχώρηση στο Χίτλερ έκτακτων εξουσιών, τη διάλυση -μετά από λίγο- όλων των κομμάτων πλην του ναζιστικού και τον εγκαινιασμό των χιτλερικών στρατοπέδων συγκέντρωσης.

Το 1914 η διάλυση, επισήμως από αύριο, της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Κομμουνιστικού Κόμματος Ουκρανίας απλώς συμπέφτει χρονικά με την προπαγανδιστική εκμετάλλευση της κατάρριψης -άγνωστο όμως από ποιούς- του μαλαισιανού επιβατικού αεροπλάνου. Η αντιδραστική – φασιστική κυβέρνηση του Κιέβου (όργανο του ιμπεριαλιστικού συνεταιρισμού ΗΠΑ – Γερμανίας) ταυτόχρονα κηρύσσει επιστράτευση των ανδρών ως 60 ετών για να καταστείλει την εξέγερση των κατοίκων των ανατολικών περιοχών, και σε μια δημοκρατική έξαρση ύστερα από την ανατροπή του «δικτάτορα» (!!!) Γιανούκοβιτς προωθεί την απαγόρευση του ΚΚΟυ. Για να μάθουν επιτέλους οι κομμουνιστές τι θα πει δημοκρατία – κατά το μοτίβο του εμβατηρίου από τον πόλεμο της  Κορέας όπου ο στρατός «μας», «έπνιγε τους κίτρινους στο αίμα, δείχνοντάς τους τι θα πει ελευθεριά».

Την ίδια ώρα στην Παλαιστίνη ο ισραηλινός ιμπεριαλισμός, φασισμός, ρατσισμός, εθνικισμός, η ισραηλινή θρησκευτική μισαλλοδοξία, συνενωμένα όλα αυτά στην πολιτική των κυρίαρχων δυνάμεων του κεφαλαίου, δεν χορταίνει αίμα. Η σφαγή των ήδη περισσότερων από 600 Παλαιστινίων στη Γάζα, παιδιών, γυναικών, αμάχων στην πλειοψηφία τους, «θεμελιώθηκε» προπαγανδιστικά στην απαγωγή και δολοφονία τριών ισραηλινών εφήβων -επίσης άγνωστο από ποιούς- που όμως η κυβέρνηση του Ισραήλ έσπευσε να την αποδώσει στη Χαμάς παρά το ότι η τελευταία αρνήθηκε κάθε ανάμιξη.

Αναπόφευκτος ο συνειρμός: Σαν χθες πριν από 3 χρόνια, στις 22-7-2011, δολοφούνταν στη Νορβηγία 69 παιδιά με κίνητρο του Νορβηγού δολοφόνου την «ευαισθητοποίηση» της «κοινής γνώμης» απέναντι στον «ισλαμικό κίνδυνο». Για την ισραηλινή κυβέρνηση άρκεσε η απαγωγή και δολοφονία, από άγνωστους, των τριών εφήβων προκειμένου να «ευαισθητοποιηθεί» και να προχωρήσει σε έναν ακόμα κύκλο γενοκτονίας του παλαιστινιακού λαού.

Όμως τι είδους ζώο είναι, τελικά, αυτή η «κοινή γνώμη»; Ποιο είναι το μέγεθος της αναισθησίας της, ώστε για την «ευαισθητοποίησή της» να χρειάζονται τόσα (το καμένο ράιχσταγκ, η κατάρριψη του μαλαισιανού επιβατικού αεροπλάνου, 69 δολοφονημένα παιδιά στη Νορβηγία, η απαγωγή και δολοφονία τρίων εφήβων στο Ισραήλ); Και πόσο αίμα πρέπει στη συνέχεια, να χυθεί στο βωμό της, ώστε να κορεστεί η «ευαισθησία» της και να περιέλθει πάλι στην συνηθισμένη κατάσταση της αναισθησίας και της αγνωμοσύνης απέναντι σε ολα αυτά που γίνονται για χάρη της;


Εμείς;

Στην Ουκρανία οι ΗΠΑ/ΕΕ στα πλαίσια του ανταγωνισμού τους με την καπιταλιστική  Ρωσία και προκειμένου να περιορίσουν ή να εκμηδενίσουν την επιρροή της, επενέβησαν για την ανατροπή  της «νόμιμης και δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης» και τη στήριξη της σημερινής  πραξικοπηματικής-φασιστικής εξουσίας. Η ίδια αυτή εξουσία, με τις ευλογίες ΗΠΑ και ΕΕ ενεργώντας σαν δύναμη εσωτερικής κατοχής έχει αποδυθεί στο αιματοκύλισμα του λαού της ανατολικής Ουκρανίας, για την καταστολή της εξέγερσής του ενάντια στο φασιστικό πραξικόπημα και την ιμπεριαλιστική επέμβαση.

Θα αρκούσε για τον τερματισμό του αιματοκυλίσματος αυτό που στην θετικιστική γλώσσα ονομάζεται «αποκατάσταση της δημοκρατικής νομιμότητας», μια προοπτική που όμως καθημερινά αποδεικνύεται ανεπιθύμητη για τα επιτελικά κέντρα των ΗΠΑ και της ΕΕ και, φυσικά, για την εξουσία των ανδρεικέλων τους στην Ουκρανία, την εξουσία των κυρίαρχων αυτή τη στιγμή τμήματων της ουκρανικής αστικής τάξης. Αντί γι’ αυτή την προοπτική η αντιδραστική, πραξικοπηματική εξουσία του Κίεβου (που ο χαρακτηρισμός της σαν πραξικοπηματικής δεν ξεπλένεται από τις προεδρικές εκλογές που κόπηκαν και ράφτηκαν στα μέτρα της), επιλέγει την ένταση των πολεμικών επιχειρήσεων, της φασιστικής τρομοκρατίας, την προώθηση των σχεδίων απαγόρευσης του Κομμουνιστικού Κόμματος, το άνοιγμα του οικονομικού πεδίου για την επέλαση του αμερικανικού και ευρωενωσιακού μονοπωλιακού κεφαλαίου.

Στο Ιράκ ο συνδυασμός της ανακήρυξης του λεγόμενου «Ισλαμικού Κράτους» από τους ηγήτορες της οργάνωσης «Ισλαμικό Κράτος σε Ιράκ και Λεβάντε» και μιας -εκ μέρους των ΗΠΑ αλλά και της ΕΕ- «απάθειας» στην οποία δεν μας έχουν συνηθίσει όποτε διακυβεύονται τα συμφέροντά τους, αποτελεί την ένδειξη αν όχι την πλήρη απόδειξη ότι και αυτή η εμπόλεμη κατάσταση, κι αυτή η ανθρωποσφαγή, είναι ενταγμένη στην ιμπεριαλιστική στρατηγική προώθησης των οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων τους στην ευρύτερη περιοχή. Πόσο μάλλον που πρόκειται για μια «απάθεια» συνοδευόμενη ταυτόχρονα από την ενίσχυση των «αντικαθεστωτικών» της Συρίας με  το ποσό του μισού δισεκατομμυρίου δολαρίων που «αιτήθηκε» ο Ομπάμα στο αμερικανικό κογκρέσο.

Στην Αφρική η γαλλική στρατιωτική επέμβαση, με πρόσχημα την «οριστική» αντιμετώπιση της τρομοκρατίας και της δράσης ακραίων ισλαμικών οργανώσεων (αυτών, δηλαδή, που διαχρονικά στήριζε και στηρίζει ο αμερικανικός και ευρωενωσιακός ιμπεριαλισμός), διευρύνεται σε πέντε αφρικανικές χώρες με τη συμμετοχή 3.000 Γάλλων στρατιωτών, εκ των οποίων οι 1.000 θα παραμείνουν στο Βόρειο Μάλι και οι άλλοι θα αναπτυχθούν σε περιοχές της Μαυριτανίας, της Μπουρκίνα Φάσο, του Νίγηρα και του Τσαντ.

Στην Παλαιστίνη, στη Λωρίδα της Γάζας, το κράτος του Ισραήλ προβαίνει σε μια νέα γενοκτονική σφαγή του παλαιστινιακού λαού εν μέσω αμερικανικών και ευρωενωσιακών ψαλμωδιών «καταδίκης της βίας από όπου κι αν προέρχεται».

Όσοι, απέναντι στην καταδίκη των νέων σιωνιστικών εγκλημάτων και απέναντι στην απαίτηση που εκφράζεται με το σύνθημα ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ που θα ακουστεί δυνατά από χιλιάδες λαού στην αυριανή διαδήλωση της Πέμπτης, επιχειρήσουν να κρυφτούν πίσω από το δάχτυλο του αντισημιτισμού, ας προσέχουν σε ποιούς απευθύνονται. Τους αφιερώνουμε τα δικά μας τραγούδια, τραγούδια για τους αγώνες του δικού μας και του «δικού τους» λαού εκείνη την εποχή όπου οι «δικοί του» μονοπωλητές του πλούτου αυγάτιζαν τα κέρδη τους από το δικό του ολοκαύτωμα, που τώρα επαναλαμβάνουν σε βάρος του παλαιστινιακού λαού.

Οι ιμπεριαλιστές μοιράζουν και ξαναμοιράζουν τη γη, και θα την μοιράζουν ξανά και ξανά διαρκώς, αν δεν βρουν τους λαούς, αν δεν μας βρουν, απέναντί τους.

Οι ιμπεριαλιστές ξαναμοιράζουν τη γη. Κι εμείς; Εμείς που δεχόμαστε στη χώρα μας την ιμπεριαλιστική επίθεση, την προερχόμενη από τα ίδια αυτά κέντρα, με τη μορφή του τσακίσματος των λαϊκών – εργατικών δικαιωμάτων, του τσακίσματος των όρων ζωής και επιβίωσης του λαού, με την καταστολή των λαϊκών αγώνων, με την επιβολή σήμερα των όρων της αυριανής μορφής της εκμεταλλευτικής- μονοπωλιακής εξουσίας;

Εμείς απέναντι στους δρόμους ελέγχου των κοιτασμάτων, των αγωγών, των πηγών και των μέσων παραγωγής του κοινωνικού πλούτου, της πολιτικής εξουσίας, δεν έχουμε παρά έναν δρόμο: το διεθνισμό, που στην πράξη «είναι ένας και μόνο ένας: Αφοσιωμένη δουλειά για την ανάπτυξη του επαναστατικού κινήματος και του επαναστατικού αγώνα  στην ίδια σου τη χώρα, υποστήριξη (με την προπαγάνδα, ηθικά, υλικά) ενός τέτοιου αγώνα, μιάς τέτοιας γραμμής και μόνο μιας τέτοιας γραμμής σε όλες χωρίς εξαίρεση τις χώρες». (Λένιν, Οι θέσεις του Απρίλη). 

Απέναντι στα μέτωπα που ανοίγει ο ιμπεριαλισμός καθήκον μας είναι να αντιτάξουμε τα δικά μας μέτωπα πάλης με τις μορφές που τους ανταποκρίνονται. Απέναντι στα μέτωπα της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας όπου γης, καθήκον μας είναι να αντιπαραθέσουμε το δικό μας μέτωπο για την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων στην ίδια μας τη χώρα. Απέναντι στην ολομέτωπη αντιλαϊκή επίθεση της εξουσίας των μονοπωλίων στην ίδια μας τη χώρα, καθήκον μας είναι να μετατρέψουμε κάθε μέτωπο της επίθεσής τους σε μέτωπο για την απόκρουσή της, κάθε μέτωπο για την απόκρουσή της σε μέτωπο για την ανατροπή της στρατηγικής τους.

Αυτό είναι το δικό μας καθήκον, αυτό πρέπει να κάνουμε εμείς, και κάνοντάς το θα ξέρουμε κι αυτό το «εμείς» τι σημαίνει.

Έγκαιρα. ΄Ωστε αντί αύριο να είναι αργά, να είναι, αύριο, η ώρα που πρέπει.


Ιράκ – Ουκρανία: Κοινή η αιτία των δεινών / ανακοίνωση της ΕΕΔΥΕ για το Ιράκ / ερώτηση του ΚΚΕ για απεμπλοκή από τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς

Ιράκ – Ουκρανία: Κοινή η αιτία των δεινών

Το τελευταίο διάστημα, άφθονο ρέει το αίμα σε πολεμικές συγκρούσεις σε δύο περιοχές που βρίσκονται στην ευρύτερη περιφέρεια και της χώρας μας: Στη Μέση Ανατολή και την Ανατολική Ευρώπη. Στο Ιράκ και την Ουκρανία, οι λαοί θυσιάζονται στο βωμό γενικότερων ιμπεριαλιστικών γεωστρατηγικών συμφερόντων, όπου το κοινό χαρακτηριστικό είναι ο έλεγχος των αγορών, της Ενέργειας και των δρόμων μεταφοράς της.

Η κατάσταση στο Ιράκ, με την ανεμπόδιστη, στην ουσία, προέλαση των ακραίων ισλαμιστών, που έχουν φτάσει έξω από τη Βαγδάτη και ελέγχουν μεγάλο τμήμα των κεντροδυτικών περιοχών, εντάσσεται σε μια ευρύτερη αλυσίδα γεγονότων, που έχουν τη ρίζα τους στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις του 2003 και του 2011 με στόχο τη Συρία. Το πρόσχημα που χρησιμοποιήθηκε και στις δύο περιπτώσεις ήταν η δήθεν «προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από δικτατορικά ή αυταρχικά καθεστώτα», παραμύθι γνωστό και πολυχρησιμοποιημένο, από τη λεγόμενη «Αραβική Ανοιξη» μέχρι την Ουκρανία. Την ίδια στιγμή, βεβαίως, τίποτα δεν εμποδίζει ισχυρά καπιταλιστικά κράτη να στηρίζουν δυνάμεις όπως οι ακραίοι ισλαμιστές στην περιοχή της Μ. Ανατολής ή ναζιστικές και ακραία εθνικιστικές δυνάμεις, όπως στην Ουκρανία. Στην περίπτωση του Ιράκ, είναι οι σκοταδιστικές δυνάμεις του «Ισλαμικού Κράτους του Ιράκ και του Λεβάντε» (ΙΚΙΛ) που ενισχύθηκαν από τους ιμπεριαλιστές (ΗΠΑ, ΕΕ, αλλά και Σαουδική Αραβία, Τουρκία, Κατάρ) για το διαμελισμό της Συρίας και τώρα η δράση τους αξιοποιείται για ευρύτερες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στην περιοχή. Ετσι, τα επιχειρήματα περί δημοκρατίας και ελευθερίας γελοιοποιούνται και αποκαλύπτονται σαν παραμύθι που δεν πείθει πλέον ούτε τα μικρά παιδιά.

Η πραγματικότητα είναι αρκετά πιο σύνθετη από αυτό που φαίνεται ως εθνοθρησκευτική σύγκρουση. Με ποια έννοια; Οι ένοπλοι του ΙΚΙΛ είναι κυρίως σουνίτες, όπως και η Σαουδική Αραβία, το Κατάρ, η Τουρκία. Σιίτες είναι ο πρωθυπουργός του Ιράκ, Αλ Μάλικι, και η κυβέρνηση που έχει αποκλείσει τους σουνίτες, αλλά και το Ιράν, βασικός «παίχτης» στην περιοχή. Υπάρχουν και οι Κούρδοι που έχουν τη δική τους αυτόνομη (αν και όχι πλήρως) κυβέρνηση στο Βόρειο Ιράκ. Ομως, το βασικό, το καθοριστικό είναι τα τεράστια οικονομικά συμφέροντα, οι ζώνες επιρροής για τις αστικές τάξεις της περιοχής, ή τμημάτων τους, και τις ισχυρές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και τους μονοπωλιακούς ομίλους τους, οι πηγές και αγωγοί Ενέργειας. Γι’ αυτό και έρχονται ξανά στο προσκήνιο σενάρια τριχοτόμησης του Ιράκ. Τα σενάρια αυτά εμπλέκουν και γειτονικές στο Ιράκ χώρες, όπως η Συρία, η Τουρκία, το Ιράν, αλλά και ο Λίβανος, παρότι δεν συνορεύει. Αυτά τα συμφέροντα αιματοκυλούν τους λαούς.

Και στην Ουκρανία με ιμπεριαλιστική επέμβαση – και ιδιαίτερα εμφανή τη σφήνα των ΗΠΑ – επικράτησαν στο Κίεβο δυνάμεις που με τη στήριξη εθνικιστών και φασιστών συγκρούονται με τους ρωσόφωνους πληθυσμούς των ανατολικών περιοχών, που θεωρούν ότι η νέα κατάσταση θέτει σε κίνδυνο δικαιώματά τους και δεν αναγνωρίζουν την εξουσία τους. Η σύγκρουση και εδώ έχει εθνοτικά χαρακτηριστικά, στο βάθος της όμως αφορά σύγκρουση τμημάτων της αστικής τάξης της χώρας σε σχέση με τις διεθνείς συμμαχίες της (ΗΠΑ – ΕΕ – ΝΑΤΟ ή Ρωσία). Σύγκρουση που διεξάγεται στο πλαίσιο της ενδοϊμπεριαλιστικής διαπάλης για τον έλεγχο αγορών, των πηγών και δρόμων της Ενέργειας. Ηδη εξάλλου το ταρακούνημα στις ενεργειακές αγορές είναι εμφανές.

Το συμπέρασμα που βγαίνει και από τις δύο περιοχές που φλέγονται και μπορεί να οδηγήσει τα πράγματα σε ευρύτερη ανάφλεξη, είναι ότι οι εργάτες, τα λαϊκά στρώματα θα βγαίνουν μόνο χαμένοι όταν μπαίνουν κάτω από ξένες σημαίες, όταν παλεύουν για αλλότρια από τα ταξικά τους συμφέροντα. Ο κοινός εχθρός είναι το κεφάλαιο, το εκμεταλλευτικό σύστημα και ο δικός τους δρόμος η πάλη για την ανατροπή τους και την οικοδόμηση της δικής τους εργατικής – λαϊκής εξουσίας. ριζοσπάστης

Ανακοίνωση της ΕΕΔΥΕ για την κατάσταση στο Ιράκ

Οι ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ και ΝΑΤΟ από τη μια και οι εξτρεμιστικές θρησκευτικές ομάδες από την άλλη δεν μπορούν να φέρουν την ειρήνη και την ευημερία στο λαό του Ιράκ, σημειώνει η Ελληνική Επιτροπή για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη (ΕΕΔΥΕ), σε ανακοίνωσή της σχετικά με τις εξελίξεις στο Ιράκ. Σημειώνει ότι αποτελούν τις δυο όψεις του ίδιου νομίσματος, με σκοπό να χειραγωγούν και να τρομοκρατούν το λαό του Ιράκ, ενώ προχωράει το ιμπεριαλιστικό σχέδιο για τη «Μεγάλη Μέση Ανατολή», το οποίο στηρίζουν ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και η ΕΕ.

Ολόκληρη η ανακοίνωση:

«Βαθαίνει η κρίση και το μακελειό στο Ιράκ, με θύμα το λαό του, που από την ανοιχτή εισβολή των ΗΠΑ και των προθύμων συμμάχων τους, το 2003, μετράει εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς, τραυματίες και εκτοπισμένους μαζί με την καταστροφή μνημείων ενός αρχαίου πολιτισμού, των υποδομών και ολόκληρων πόλεων.

Η ιμπεριαλιστική επέμβαση το 2003 έγινε με πρόσχημα τα όπλα μαζικής καταστροφής που ποτέ δεν βρέθηκαν. Ο Σαντάμ Χουσεΐν, άλλοτε άνθρωπος των ΗΠΑ, εκτελέστηκε, ενώ τον έλεγχο των πετρελαίων ανέλαβαν οι Αμερικανοί και οι πολυεθνικές τους. Η εγκατάσταση φιλικού προς τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ καθεστώτος στη Βαγδάτη δεν έλυσε φυσικά κανένα πρόβλημα. Η χώρα «τριχοτομείται», το παλιό «διαίρει και βασίλευε» των Βρετανών οδήγησε σε νέες εντάσεις, θρησκευτικές, φυλετικές, με μοναδικό στόχο το γεωστρατηγικό έλεγχο της περιοχής.

Αποτελεί υποκρισία όσων χύνουν τα κροκοδείλια δάκρυά τους σήμερα για τις ζωές που συνεχίζουν να χάνονται στο Ιράκ, όταν αποσιωπούν τη συνεχιζόμενη κατοχή από τις ΗΠΑ και τις οδυνηρές συνέπειες για το λαό της χώρας.

Ακόμα και σήμερα παραμένει ιδιωτικός – μισθοφορικός στρατός που ελέγχει μεταξύ άλλων τις πηγές πετρελαίου και τους αγωγούς του. Η δε προσέγγιση του αεροπλανοφόρου «USS G. Bush» στην περιοχή προμηνύει νέα ένταση και πολεμική εμπλοκή. Από κοντά βρίσκεται και ο μακελάρης Βρετανός Tony Blair, που ανοιχτά μιλάει για νέο βομβαρδισμό στόχων στο Ιράκ.

Για την ΕΕΔΥΕ, το φιλειρηνικό – αντιιμπεριαλιστικό κίνημα στην Ελλάδα είναι καθαρό πως τα προβλήματα δεν μπορούν να τα λύσουν αυτοί που ουσιαστικά τα δημιούργησαν. Οι ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ και ΝΑΤΟ από τη μια και οι εξτρεμιστικές θρησκευτικές ομάδες από την άλλη δεν μπορούν να φέρουν την ειρήνη και την ευημερία στο λαό του Ιράκ. Αποτελούν τις δυο όψεις του ίδιου νομίσματος με σκοπό να χειραγωγούν και να τρομοκρατούν το λαό του Ιράκ, ενώ προχωράει το ιμπεριαλιστικό σχέδιο για τη «Μεγάλη Μέση Ανατολή» το οποίο στηρίζουν ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και η ΕΕ.

Η ελληνική κυβέρνηση, προεδρεύοντας στην ΕΕ, έχει ευθύνες για όλα τα παραπάνω, γιατί όχι μόνο δεν εναντιώθηκε ποτέ στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, αλλά τους στηρίζει, όπως το έπραξε άλλωστε και στην περίπτωση των κυρώσεων εναντίον της Συρίας, του Ιράν και της ανοιχτής επέμβασης της ΕΕ στην Ουκρανία.

Ο μαρτυρικός λαός του Ιράκ έχει συμφέρον να οργανώσει την πάλη του απέναντι σε όλους αυτούς, ξένους και ντόπιους, που τον θέλουν γονατισμένο και αντικείμενο θρησκευτικών και φυλετικών διενέξεων, ώστε να γίνει πραγματικός αφέντης της χώρας του και του πλούτου που παράγει». 902

Ερώτηση του ΚΚΕ για την απεμπλοκή της χώρας από τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς

Ερώτηση προς τον υπουργό Εθνικής Άμυνας κατέθεσαν οι βουλευτές του ΚΚΕ Θανάσης Παφίλης και Λιάνα Κανέλλη, απαιτώντας την απεμπλοκή της χώρας από τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς που δημιουργούν γενικότερους κινδύνους για το λαό μας και τους λαούς της περιοχής. Αναλυτικά το κείμενο της Ερώτησης:

«ΕΡΩΤΗΣΗ

Προς τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας

Θέμα: Απεμπλοκή της χώρας από τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς που δημιουργούν γενικότερους κινδύνους για το λαό μας και τους λαούς της περιοχής.

Σε νέα πολυεθνική άσκηση, με την κωδική ονομασία «European Air Transport Training 2014», που διεξάγεται το διάστημα 16-27 Ιούνη κοντά στα σύνορα Ουκρανίας – Ρωσίας, η χώρα μας συμμετέχει με την Πολεμική Αεροπορία.

Θα συμμετέχουν τέσσερα αεροσκάφη «F-16» της 110 Πτέρυγας Μάχης, ένα αεροσκάφος «EBM-145H Erieye» της 380 Μοίρας Αερομεταφερόμενου Συστήματος Έγκαιρης Προειδοποίησης και Ελέγχου, τα οποία θα επιχειρούν από τις μητρικές τους μονάδες, έναν αξιωματικό ως παρατηρητή και έναν αξιωματικό ως σύνδεσμο.

Η άσκηση, που διοργανώνεται από τη Βουλγαρία, διεξάγεται εντός του FIR Σόφιας, το οποίο απλώνεται και στη Μαύρη Θάλασσα, ενώνεται με το FIR Συμφερούπολης, το οποίο καλύπτει Κριμαία και Νοτιοανατολική Ουκρανία.

Στην ουσία πρόκειται για περιοχές όπου εντείνονται οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις, για την είσοδο των ευρωατλαντικών μονοπωλίων στην Ουκρανία, στη Μολδαβία, στη Γεωργία και σε άλλες πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες, στον ανταγωνισμό τους με τη Ρωσία.

Θυμίζουμε ότι πολύ πρόσφατα, 29 Μάη με 4 Ιούνη, η Πολεμική Αεροπορία συμμετείχε με αεροσκάφη «F-16» στην πολυεθνική αεροπορική άσκηση «Thracian Star 2014» πάλι εντός του FIR Σόφιας. Συμμετείχαν με προσωπικό και στρατιωτικά μέσα η Βουλγαρία, η Ελλάδα, οι ΗΠΑ και η Ρουμανία. Σε αυτή την περίπτωση ελληνικά μαχητικά ανεφοδιάζονταν στον αέρα από ιπτάμενα «τάνκερ» της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ, γεγονός που προϊδεάζει για συμμετοχή μονάδων της ΠΑ σε ιμπεριαλιστικές επιχειρήσεις μακριά από τις βάσεις ανεφοδιασμού της, μακριά από τον ελλαδικό χώρο.

Επί της ουσίας οι ασκήσεις αυτές εντάσσονται στα πλαίσια προετοιμασίας για ενδεχόμενη συμμετοχή των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας μας σε αποστολές που δεν έχουν σχέση με την προάσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας, αλλά αφορούν την προώθηση και προάσπιση θέσεων ευρωατλαντικών μονοπωλίων στις συγκρούσεις τους με άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα, στην προσπάθεια και της εγχώριας αστικής τάξης να διεκδικήσει μεγαλύτερα μερίδια από την ιμπεριαλιστική λεία.

Το ΚΚΕ καταγγέλλει αυτήν την επικίνδυνη πολιτική και ζητά την άμεση απεμπλοκή της χώρας από τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς που δημιουργούν γενικότερους κινδύνους για το λαό μας και τους λαούς της περιοχής.

ΕΡΩΤΑΤΑΙ ο κ. Υπουργός πώς τοποθετείται η κυβέρνηση στα ζητήματα αυτά». 902


Ουκρανία: Προεδρική ορκομωσία και συνεχιζόμενο αιματοκύλισμα

Ενώ η κατάσταση στις ανατολικές περιοχές της Ουκρανίας Ντονέτσκ και Λουγκάνσκ αποκτάει όλο και περισσότερο χαρακτηριστικά γενοκτονίας, με τη δράση της αντιδραστικής κυβέρνησης του Κιέβου, των εθνικιστών και των φασιστών, θυμίζει καθημερινά τους ΝΑΤΟικούς βομβαρδισμούς που διέλυσαν τη Γιουγκοσλαβία ή τις επιχειρήσεις του κράτους-τρομοκράτη του Ισραήλ ενάντια στους Παλαιστινίους. Η κυβέρνηση του Κιέβου, που έχει την πλήρη στήριξη των ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ, χρησιμοποιεί μαχητικά αεροσκάφη, ελικόπτερα, πυροβολικό και τη λεγόμενη Εθνοφρουρά, που αποτελείται από τους φασίστες του «Δεξιού Τομέα», για να εξαπολύει επιθέσεις σε κατοικημένες περιοχές.

Το Σάββατο ορκίστηκε ως νέος πρόεδρος της Ουκρανίας ο Πέτρο Ποροσένκο, ο επονομαζόμενος και βασιλιάς της σοκολάτας.

Στον όρκο του στο κοινοβούλιο, ο Ποροσένκο δεσμεύτηκε ότι θα προστατεύει την εθνική κυριαρχία και την ανεξαρτησία της Ουκρανίας και θα διασφαλίσει τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των πολιτών της. «Η χερσόνησος της Κριμαίας ήταν, είναι και θα είναι ουκρανική», είπε ο Ποροσένκο, καταχειροκροτούμενος από τους βουλευτές. «Το είπα με σαφήνεια στον Ρώσο ηγέτη», τον πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν, με τον οποίο συναντήθηκε την Παρασκευή στη Νορμανδία, πρόσθεσε, υπογραμμίζοντας ότι δεν θα κάνει κανένα συμβιβασμό όσον αφορά το καθεστώς της περιοχής αυτής και τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της.

Ο Ποροσένκο σημείωσε επίσης ότι σκοπεύει πολύ σύντομα να υπογράψει το οικονομικό σκέλος της συμφωνίας σύνδεσης της Ουκρανίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση, την οποία θεωρεί ως το πρώτο βήμα για την πλήρη ένταξη της χώρας στην ΕΕ.

Παρόντες στην ορκωμοσία ήταν ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν, ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Χέρμαν Βαν Ρομπάι, ο πρόεδρος της Πολωνίας Μπρόνισλαβ Κομορόφσκι, η πρόεδρος της Λιθουανίας Ντάλια Γκριμπαουσκάιτε κ.ά.

Χαιρετίζουν ΝΑΤΟ και ΕΕ

Χαιρετίζοντας την ανάληψη των καθηκόντων του νέου προέδρου, ο γενικός γραμματέας της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας Άντερς Φογκ Ράσμουσεν, ανέφερε ότι ο νέος ηγέτης «θα συμβάλει στη σταθεροποίηση της χώρας, βασιζόμενος στον πολιτικό διάλογο χωρίς αποκλεισμούς». Ο Ράσμουσεν τόνισε επίσης ότι το ΝΑΤΟ βρίσκεται στη διαδικασία οριστικοποίησης των νέων μέτρων που θα λάβει για να βοηθήσει την Ουκρανία «και να στηρίξει τις μεταρρυθμίσεις της στους τομείς της ασφάλειας και της άμυνας».

Από την πλευρά του, ο Χέρμαν Βαν Ρομπάι επανέλαβε «τη στήριξη της ΕΕ στην Ουκρανία». Χωρίς να κατονομάσει τη Ρωσία, ο Ρομπάι υπογράμμισε ότι «η επιστροφή της Ουκρανίας στη σταθερότητα και οι προσπάθειές της για ανάπτυξη θα ωφελήσουν όλους τους γείτονές της», οι οποίοι από την πλευρά τους θα πρέπει «να σεβαστούν την εδαφική ακεραιότητα», αλλά επίσης και «τις επιλογές» του Κιέβου, συμπεριλαμβανομένων και «των πιο στενών δεσμών του» με τις Βρυξέλλες. 902

***

Επιχειρώντας μια μικρή αναδρομή στα σχετικά γεγονότα του τελευταίου διαστήματος:

Οι Ουκρανοί, λοιπόν, μαστιζόμενοι από την οικονομική χρεοκοπιία της χώρας τους ψήφισαν για πρόεδρο, ίσως με την μάταιη ελπίδα ότι θα φροντισει και για τη χώρα τους όπως φροντίζει και για τις ιδιωτικές του επιχειρήσεις, τον  δισεκατομμυριούχο Πέτρο Ποροσένκο, έναν από αυτούς που θησαύρισαν από την καταλήστευση του πλούτου που δημιούργησαν οι λαοί της ΕΣΣΔ. Έτσι η πολιτική ηγεσία της Ουκρανίας μοιράστηκε, ας πούμε 50-50 ανάμεσα στις ΗΠΑ, που είχαν εξαρχής εξασφαλίσει για λογαριασμό τους την πρωθυπουργία Γιάτσενουκ, και την ως τώρα κάπως «ριγμένη» Γερμανία, στην επιρροή της οποίας λέγεται πως ανήκει ο δισεκατομμυριούχος νέος πρόεδρος. Έτσι ίσως μπορούν να ερμηνευτούν κι οι δηλώσεις του περί σύντομης υπογραφής του οικονομικού σκέλους της συμφωνίας σύνδεσης της Ουκρανίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση, ως «πρώτο βήμα για την πλήρη ένταξη της χώρας στην ΕΕ», η οποία ΕΕ μολις χθες θεωρούσε ότι δεν είναι για κάτι τέτοιο «ώριμες» οι συνθήκες. Τώρα, φαίνεται, οι συνθήκες ωρίμασαν ξαφνικά, κι ας συνεχίζεται με αυξανόμενη ένταση η αιματηρή καταστολή της κεντρικής εξουσίας εναντόν του λαού των ανατολικών περιοχών που μετά την πραξικοπηματική κατάληψη της εξουσίας από τον «φιλοδυτικό» αντιδραστικό – φασιστικό συνασπισμό κήρυξαν την αυτονομία τους.

Ο ίδιος ο Ποροσένκο, άλλωστε, στις πρώτες δηλώσεις του μετά την εκλογή του  είχε αποκλείσει το ενδεχόμενο διαπραγματεύσεων με τους εκπροσώπους των κατοίκων των ανατολικών περιοχών, «αν αυτοί δεν παραδώσουν πρώτα τα όπλα τους»: ένα διαπραγματευτικό «πλεονέκτημα» που δεν φαίνεται  διατεθειμμένος να του παράσχει ο λαός των ανατολικών περιοχών. Ενώ τρεις μέρες μετά μιλώντας στη γερμανική εφημερίδα «Bild» μαζί με τον πρώην πυγμάχο και νεοεκλεγμένο δήμαρχο του Κιέβου Βιτάλι Κλίτσκο, ο Ποροσένκο δήλωνε ότι «η αντιτρομοκρατική επιχείρηση άρχισε επιτέλους. Δεν θα επιτρέπουμε πλέον στους τρομοκράτες να απάγουν ανθρώπους στο δρόμο και να τους σκοτώνουν, δεν θα τους επιτρέψουμε πλέον να καταλαμβάνουν κτίρια και να περιφρονούν το νόμο». Συμπέρασμα: Μάλλον οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί σχετικά με την πρωτοκαθεδρία στον «νέο συνασπισμό εξουσίας» της Ουκρανίας, κυρίως μεταξύ ΗΠΑ – Γερμανίας που σαν τέτοιες αντανακλώνται και ως αντιθέσεις στο εσωτερικό της ΕΕ, βρίσκονται σε κατάσταση σχετικής εξομάλυνσης.

Όσο για τις μάχες στα ανατολικά, την αιματηρή κατασταλτική «αντιτρομοκρατική» επιχείρηση της «κυβέρνησης», αυτή συνεχίζεται με αυξανόμενη ένταση ύστερα από τις προεδρικές εκλογές:

Δεκάδες νεκροί σε Ντονέτσκ, Σλαβιάνσκ, Μαριούπολη από την αιματηρή επιχείρηση του Κιέβου

Oγδόντα στρατιώτες της Εθνικής Φρουράς, της νεοσύστατης στρατιωτικής μονάδας της πραξικοπηματικής κυβέρνησης του Κιέβου, παραδόθηκαν σε άνδρες των ομάδων αυτοάμυνας, όταν οι τελευταίοι επέδραμαν στη στρατιωτική τους βάση στην επαρχία του Λουγκάνσκ –   Περίπου 3 χιλιάδες ανθρακωρύχοι διαδήλωσαν στους δρόμους του Ντονέτσκ, εκφράζοντας την αντίθεσή τους στην πραξικοπηματική κυβέρνηση της χώρας, τη «χούντα του Κιέβου», όπως την ονόμαζαν

Δεκατέσσερις νεκροί από κατάρριψη ελικοπτέρου νοτιοανατολικά του Σλαβιάνσκ

Επανέλαβαν οι στρατιωτικές δυνάμεις του Κιέβου τους βομβαρδισμούς στην πόλη Σλαβιάνσκ της περιφέρειας του Ντονέτσκ. Από τους βομβαρδισμούς προκλήθηκε φωτιά σε ένα νοσοκομείο για παιδιά και μία κλινική, χωρίς όμως να αναφερθούν θύματα

Κυβερνητικά πλήγματα κατά παιδιατρικού νοσοκομείου και κλινικής, όπως και κατά σχολικού συγκροτήματος, ευτυχώς χωρίς θύματα – Δυο νεκροί στο Σλαβιάνσκ – Τρεις στρατιώτες τραυματίες σε ανταλλαγή πυρών που ξέσπασε κοντά στο μεθοριακό φυλάκιο του Ντιάκοβο, στα σύνορα μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας – Αποκρούστηκαν περίπου 80 άγνωστοι που επιτέθηκαν στο φυλάκιο με βλήματα όλμου – Σε περισσότερους από 100-150 υπολογίζεται ο αριθμός των νεκρών ρωσόφωνων πολιτοφυλάκων και αμάχων, ωστόσο το αιματοκύλισμα αυτό περνάει σχεδόν απαρατήρητο διεθνώς, στη λεγόμενη «δύση», ακριβώς γιατί έχει τη στήριξη των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, που δε δίστασαν στον ανταγωνισμό τους με την καπιταλιστική Ρωσία να ωθήσουν στην εξουσία τους φασίστες εγκληματίες

Σφοδρές μάχες στην περιφέρεια του Λουγκάνσκ – Περίπου 500 μέλη των δυνάμεων αυτοάμυνας επιτέθηκαν με όλμους και πολιόρκησαν το αρχηγείο των δυνάμεων συνοριοφυλακής του Κιέβου στην πόλη του Λουγκάνσκ  – Νέες συγκρούσεις στο Σλαβιάνσκ

Τουλάχιστον 5 νεκροί από αεροπορικό βομβαρδισμό στο Λουγκάνσκ

Σφοδρές μάχες μαίνονται στο Σλαβιάνσκ

Συνεχίζονται οι μάχες στα Ανατολικά της Ουκρανίας

Μετά από πολυήμερες μάχες στην επαρχία του Λουγκάνσκ οι ρωσόφωνοι πολιτοφύλακες κατέλαβαν τη βάση της Εθνοφρουράς αποκτώντας σημαντικό εξοπλισμό και πολεμοφόδια – 25 τραυματισμένοι πολιτοφύλακες που νοσηλεύονταν σε νοσοκομείο της πόλης Κράσνι Λιμάν  σκοτώθηκαν σε επίθεση των δυνάμεων του Κιέβου εκεί – Κατάρριψη  μαχητικού καθώς και ενός ελικοπτέρου ανακοίνωσαν οι εκπρόσωποι των πολιτοφυλακών

*

Παράλληλα, το σχέδιο ψηφίσματος που κατέθεσε η Ρωσία στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, με το οποίο ζητούσε  τον άμεσο τερματισμό της βίας στην Ουκρανία και τη δημιουργία ανθρωπιστικών διαδρόμων στα ανατολικά της χώρας, απορρίφθηκε με συνοπτικές διαδικασίες από τις ίδιες χώρες και δυνάμεις που το ίδιο θέμα το έχουν στο επίκεντρο των μεταξύ τους  συζητήσεων και σχεδιασμών, όπως συμβαίνει στο ΝΑΤΟ και στους «G7», χωρίς να διαφεύγει το γεγονός ότι η Ουκρανία βρέθηκε και στην ημερήσια διάταξη της φετινής συνεδρίασης της «Λέσχης Μπίλντερμπεργκ»  στην Κοπεγχάγη. Χωρις επίσης να διαφεύγει ότι ο «απόηχος» της ουκρανικής κρίσης, σε συνάρτηση με το ζήτημα των «δυτικών» κυρώσεων κατά της Ρωσίας και με την κατασκευή του ρωσικού αγωγού φυσικού αερίου «Σάουθ Στριμ», φτάνει ως τη γειτονική μας Βουλγαρία σαν αντικείμενο απειλών και πιέσεων από ΗΠΑ και ΕΕ, καθώς και σαν κεντρικό σημείο εσωτερικής αντιπαράθεσης της αστικής της τάξης.

*

Και μόνο στη χώρα μας υπάρχει η «ΧΑ», που στα πλαίσια των ευρω-ΝΑΤΟϊκών «δεσμεύσεων» διατείνεται ότι η ίδια «με αρχηγό της τον Ν. Μιχαλολιάκο», μπορεί να βρει, «να επωμιστεί και να διαχειριστεί» μια «χρυσή τομή» ανάμεσα στην «απαίτηση της Ρωσίας να πάρει ένα μέρος από την πίτα του νέου εξοπλιστικού προγράμματος» και την εξ αυτού «δυσαρέσκεια των ΗΠΑ, κυρίως, αλλά και των λοιπών Ευρωπαίων», ώστε να μην χαθεί «η ευκαιρία ενισχύσεως της γεωστρατηγικής μας αξίας, ως ενεργειακού κόμβου διακινήσεως της ρωσικής Ενέργειας προς την Ευρώπη». Φαίνεται πως κατά την «ΧΑ» ο «γόρδιος δεσμός»  των ενεργειακών αγωγών και των ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων δεν «κόβεται», αλλά «λύνεται», αρκεί μόνο να διαθέτει κανείς λίγη από την επιδεξιότητα της ίδιας και του αρχηγού της και λίγη από την ικανότητα κομπασμού για την «γεωστρατηγική μας αξία». Η οποία, όσο μεγαλύτερη είναι, τόσο περισσότερο και αποτελεί πεδίο ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και, συνακόλουθα, πρόσφορο πεδίο συνήθων εσωτερικών τυχοδιωκτισμών.

Αντίθετα από την πλευρά της κυβέρνησης και της αξιωματικής αντιπολίτευσης, τίποτα το εντυπωσιακό. Μικρές μόνο αποκλίσεις ανάμεσα στο ευχολόγιο του ΥΠΕΞ Αβραμόπουλου ότι «η επίλυση της ουκρανικής κρίσης πρέπει να είναι ειρηνική, με χρήση πολιτικών και διπλωματικών μέσων» (τι θα ήταν η ελληνική προεδρεία της ΕΕ χωρίς ένα παρόμοιο ευχολόγιο;) και το ευχολόγιο Παπαδημούλη για «μία αμιγώς ευρωπαϊκή, ειρηνική και δημοκρατική διέξοδο από την Ουκρανική κρίση» (στο «διαβόητο» προεκλογικό άρθρο που στάλθηκε κατά λάθος για δημοσίευση στη συγκεκριμένη ιστοσελίδα).


Киев 9 Μάη 2014 Κίεβο, Ουκρανία

«Το Κίεβο επικαλείται την έλλειψη πόρων και τους φόβους για προβοκάτσια, ως επίσημη αιτία για τις ακυρώσεις και τις περικοπές των εορταστικών εκδηλώσεων, για την επέτειο της Αντιφασιστικής Νίκης των λαών. «Η κυβέρνηση είναι ενήμερη για τα σκοτεινά σχέδια των Ρώσων δολιοφθορέων και των πρωτοπαλίκαρών τους», ανέφερε σε ανακοίνωσή του ο πρωθυπουργός της Ουκρανίας, Αρσένι Γιατσενιούκ και κάλεσε τους πολίτες «να αποφύγουν τις μαζικές διαδηλώσεις και να συμμετάσχουν μόνο σε εκδηλώσεις που οργανώνονται από το κράτος». Σύμφωνα με την ουκρανική κυβέρνηση, το καλύτερο απ’ όλα θα ήταν να παραμείνουν οι κάτοικοι στα σπίτια τους….» πηγή


Ουκρανία 9 Μάη 2014

1945-2014 Διαδήλωση στο Χάρκοβο για τα 69 χρόνια της νίκης των λαών κατά του φασισμού

(πηγή τα σχόλια από LeninReloaded)

Οδησσός: στο κτίριο των εργατικών συνδικάτων, μια βδομάδα μετά τη σφαγή

1039511

(πηγή)

Μαριούπολη: Νέο μακελειό από τη φιλοναζιστική ηγεσία του Κιέβου

Τμήματα των ενόπλων δυνάμεων του Κιέβου με τανκς καθώς και ένοπλα φασιστικά αποβράσματα συνεχίζουν το μακέλεμα του ουκρανικού λαού. Σήμερα, άνοιξαν πυρ και σκότωσαν αδιευκρίνιστο αριθμό αντικυβερνητικών διαδηλωτών στη Μαριούπολη οι οποίοι είχαν καταλάβει το αρχηγείο της αστυνομίας στην πόλη. Τα τανκς όπως φαίνεται και στα video επιτέθηκαν σε κάτοικους της πόλης που προσπαθούσαν να τα σταματήσουν.

Περίπου 20 είναι οι νεκροί σύμφωνα με ανακοίνωση του λεγόμενου Ουκρανού υπουργού Εσωτερικών Α. Αβάκοφ, ο οποίος αναφέρθηκε και σε δεκάδες τραυματίες ενώ μίλησε για ανταλλαγή πυροβολισμών στο κτίριο. Από άλλες πηγές επιβεβαιώνεται ο θάνατος τουλάχιστον 3 αντικυβερνητικών διαδηλωτών. Επίσης υπάρχει τουλάχιστον ένας νεκρός Ουκρανός στρατιώτης.

Πολλοί διαδηλωτές από νωρίς το πρωί προσπάθησαν να πραγματοποιήσουν πορεία στην πόλη προς τιμήν της μέρας Αντιφασιστικής Νίκης των Λαών και φώναζαν «Φασίστες, φασίστες» όταν πλησίασαν τις δυνάμεις του Κιέβου.
Ακόμη, δύο μεγάλες εκρήξεις πραγματοποιήθηκαν περίπου στις 20:00 στην Μαριούπολη, όπως επιβεβαίωσε και ο Έλληνας πρόξενος στην πόλη, μιλώντας σε τηλεοπτικό κανάλι.

Διαδηλωτές καταλαμβάνουν τανκ του ουκρανικού στρατού

Διαδηλωτές καταλαμβάνουν τανκ του ουκρανικού στρατού

Νεκρός διαδηλωτής στην Μαριούπολη

Νεκρός διαδηλωτής στην Μαριούπολη

πηγή