Των «ίσων αποστάσεων»

Το κείμενο που ακολουθεί είχε αναρτηθεί σ’ αυτό το μπλογκ τον Σεπτέμβρη του 2014, με αφορμή ορισμένες ιδεολογικές αντιπαραθέσεις εκείνης της περιόδου, οι οποίες έγιναν ακόμα πιο επίκαιρες σήμερα. Το ξαναδημοσιεύω, καθώς διατηρεί και το ίδιο την επικαιρότητά του στις σημερινές συνθήκες, οι οποίες όμως αναδείχνουν πιο φανερά ορισμένες, τότε, κάπως πιο «αθέατες» στα μάτια μου πτυχές της αντιπαράθεσης: Σήμερα, κατά τη γνώμη μου, ακόμα κι ένα μικρό παιδί είναι σε θέση να κατανοήσει ότι το ζήτημα της ανατολικής Ουκρανίας αποτέλεσε εξαρχής «επενδυτικό εργαλείο» των αμερικανο-ΝΑΤΟϊκών σχεδιασμών, προκειμένου να φτάσουν τα πράγματα στο σημείο που έχουν φτάσει, δηλαδή στο πρώτο σκαλοπάτι ενός νέου κύκλου κλιμάκωσης της ιμπεριαλιστικής αντιπαράθεσης με παγκόσμιες διαστάσεις. Αυτό που ίσως δεν μπορεί ένα μικρό παιδί να κατανοήσει τόσο εύκολα, είναι η υπαγωγή της καπιταλιστικής Ρωσίας σ’ αυτούς τους σχεδιασμούς, η εκ μέρους της αποδοχή της «πρόκλησης» και, επί της ουσίας, των ιμπεριαλιστικών μεθόδων «επίλυσης» της διαφοράς, με τη μορφή της βίαιης διανομής του ουκρανικού εδάφους μεταξύ ρωσικής και αμερικανο-ΝΑΤΟϊκής «επιρροής». Διανομής στην οποία ο αμοιβαίος πραγματισμός των βασικών ανταγωνιζόμενων δυνάμεων συνδυάζεται με τη λυσσαλέα πάλη για την κατάκτηση ευνοϊκών θέσεων ενόψει της επικείμενης, μακρόχρονης και εντεινόμενης «πολυπολικής» ιμπεριαλιστικής αντιπαράθεσης. Διανομής που, καθώς φαίνεται, δεν προορίζεται να «κλείσει» ένα ζήτημα αλλά να το «ανοίξει» σε μεγεθυμένες διαστάσεις. Επομένως αυτές οι σημερινές εκτιμήσεις θα πρέπει να συμπληρωθούν στις «φτωχότερες» αντίστοιχες εκτιμήσεις του 2014 στον βαθμό που τις ξεπερνούν. Και μια λεπτομέρεια: σε ένα σημείο του κειμένου η λέξη «δικαιολογημένα» είναι πιο σωστό να διαβαστεί: «κατανοητά».

*******************

Ο Σεργκέι Κιρίτσουκ της οργάνωσης Μπορότμπα δεν είναι οπαδός των «ίσων αποστάσεων». Θεωρεί μάλιστα ότι «Η πολιτική των ίσων αποστάσεων είναι πολύ κακός σύμβουλος». Και ταυτόχρονα εξηγεί:

«Υπάρχουν δύο τάσεις στην Αν. Ουκρανία. Η μία τάση πρεσβεύει την απόλυτη απομόνωση από την Ουκρανία και την δημιουργία ανεξάρτητου κράτους στην Αν. Ουκρανία. Η άλλη τάση την οποία και υποστηρίζουμε, υποστηρίζει ότι αυτό που συμβαίνει είναι μια εξέγερση κατά της ολιγαρχίας η οποία πρέπει να επεκταθεί και στην υπόλοιπη χώρα και θα πρέπει να προσελκύσει ακόμα και τους ανθρώπους που εξαπατήθηκαν και συμμετείχαν στο Μεϊντάν. Η ολιγαρχία του κεφαλαίου τους χειραγώγησε και ενίσχυσε τις θέσεις της στη νέα κυβέρνηση».

Ο Σεργκέι Κιρίτσουκ, λοιπόν, αποκηρύσσει την «πολιτική των ίσων αποστάσεων» και ταυτόχρονα περιγράφει την ύπαρξη δυο τάσεων στην Ανατολική Ουκρανία συντασσόμενος με την μία από αυτές. Πρόκειται, όμως, επί της ουσίας και πέρα από «διαφορές στη λεπτομέρεια» που θα θίξουμε παρακάτω, για την ίδια περιγραφή και την ίδια επιλογή θέσεων μάχης που προβάλλεται με την πιο γενικόλογη αλλά και πιο περιεκτική από στρατηγική άποψη θέση, ότι: Οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να παλεύουν κάτω από τις ξένες σημαίες των ανταγωνισμών της «δικής τους» αστικής τάξης και του «δικού τους» ιμπεριαλισμού, αλλά κάτω από τη δική τους σημαία και για την δική τους ιστορική προοπτική.  Πρόκειται δηλαδή επί της ουσίας για την ίδια περιγραφή που με ελαφρότητα βαφτίζεται από πολλούς πολιτική «ουδετερότητας», «ίσων αποστάσεων» κλπ.

Από τα παραπάνω βγαίνουν λίγα στοιχειώδη συμπεράσματα:

Πρώτον,  είναι επιζήμια η υπηρεσία που προσφέρουν όσοι αναγορεύουν σε «ουδετερότητα» και «ίσες αποστάσεις» αυτή την προσέγγιση της πραγματικότητας. Με τον τρόπο αυτό καταφέρνουν μόνο να υποκλίνονται στην μια από τις δυο παραπάνω «τάσεις», αυτήν που θα μπορούσε να ονομαστεί τάση του εθνικού ή εθνοτικού «αυθορμητισμού»· να πλήττουν την από τώρα αναγκαία διαδικασία εκπλήρωσης των προϋποθέσεων που απαιτούνται για την ιδεολογική και πολιτική επικράτηση της δεύτερης «τάσης»· και, επίσης, να δημιουργούν στη σφαίρα της κοινωνικής συνείδησης την πλαστή εντύπωση της κυριαρχίας των «ίσων αποστάσεων» και της «ουδετερότητας».

Δεύτερον, τα παραπάνω αποδεικνύουν ότι την ανάγκη της χειραφέτησης των εργαζομένων, την ανάγκη κυριαρχίας στην πάλη τους των ταξικών της χαρακτηριστικών, μπορεί (και, ακόμα περισσότερο, πρέπει) να την διακηρύσσει κανείς και μέσα από το καμίνι της σύγκρουσης. Από το σημείο αυτό κι έπειτα συνιστά πραγματικά «διαφορά στη λεπτομέρεια» (όχι όμως διαφορά ανούσια) το να λέει κανείς ότι «αυτό που συμβαίνει είναι» και το να λέει κανείς «ότι αυτό που συμβαίνει πρέπει να γίνει» εξέγερση κατά της ολιγαρχίας η οποία πρέπει να επεκταθεί και στην υπόλοιπη χώρα: Στην πρώτη περίπτωση (δικαιολογημένα μεν κάτω από τις δυσκολίες της ιδεολογικής πάλης μέσα στο καμίνι της σύγκρουσης, κι αυτές οι δυσκολίες αποτελούν σοβαρή ένδειξη ακριβώς για το τι είναι αυτό που συμβαίνει) αναγκαστικά βγάζει έξω από την πολιτική οπτική τις απαιτήσεις που προβάλλουν ώστε «αυτό που συμβαίνει» να γίνει και να είναι πραγματικά μια εξέγερση ενάντια στην ολιγαρχία του κεφαλαίου. Στην δεύτερη περίπτωση, αντίθετα, το αμέσως επόμενο στάδιο του «τι πρέπει να γίνει αυτό που συμβαίνει» θέτει αμέσως το ζήτημα αυτών των απαιτήσεων, δηλαδή των πολιτικών θέσεων που θα φέρνουν στην πρώτη γραμμή τα αυτοτελή εργατικά χαρακτηριστικά της πάλης και, επίσης, των μορφών που πρέπει να αποκτήσει αυτή η πάλη ώστε «να επεκταθεί και στην υπόλοιπη χώρα και να προσελκύσει ακόμα και τους ανθρώπους που εξαπατήθηκαν και συμμετείχαν στο Μεϊντάν», να αγκαλιάσει  δηλαδή την πλειοψηφία των εργαζόμενων λαϊκών στρωμάτων και τάξεων της χώρας.

Γύρω από αυτές της απαιτήσεις θα περιοριστούμε εδώ να σημειώσουμε ότι σχετίζονται με το πέρασμα στο άμεσο προσκήνιο της πάλης των πιο κεντρικών χαρακτηριστικών του δημοκρατισμού της εργατικής τάξης, χαρακτηριστικών που βρίσκονται σε άρρηκτη σχέση με το άμεσο και το τελικό οικονομικό περιεχόμενο των διεκδικήσεων της, και που προϋποθέτουν την κατάκτηση και την διαφύλαξη της πολιτικής της αυτοτέλειας από οποιαδήποτε πλευρά των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, την ιδεολογική και πολιτική ήττα του εθνικισμού, την ιδεολογική και πολιτική νίκη της ταξικής-λαϊκής συμμαχίας…

Για να γίνει περισσότερο ξεκάθαρη η θέση αυτή, πρέπει να διατυπωθούν ορισμένες σκέψεις γύρω από τον πραγματικό χαρακτήρα της σύγκρουσης, «αυτού που συμβαίνει», τον οποίο χαρακτήρα θα προσπαθήσουμε να αναγνωρίσουμε μέσω του ερωτήματος τι ακριβώς θα σηματοδοτεί η νίκη και η ήττα της μιας ή της άλλης πλευράς και «τάσης»:

Από την άποψη των διεθνών συσχετισμών, την άποψη των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, μια νίκη της «τάσης» που οι στόχοι της αρχίζουν και τελειώνουν στο ζήτημα της ανεξαρτησίας, δεν θα σημαίνει παρά αποδυνάμωση των θέσεων του συνασπισμού ΗΠΑ-ΕΕ και ενίσχυση των θέσεων της Ρωσίας. Η πρώτη πλευρά του ζητήματος, η αποδυνάμωση του συνασπισμού ΗΠΑ – ΕΕ, μπορεί να χαρακτηριστεί θετική, γιατί οι ΗΠΑ-ΕΕ αποτελούν σήμερα την επιθετικότερη και αντιδραστικότερη πλευρά της ενδοϊμπεριαλιστικής αντιπαράθεσης. Όμως οτιδήποτε θετικό τελειώνει στο σημείο αυτό…

…Διότι για την εργατική τάξη το ζήτημα της στάσης της απέναντι στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς δεν κρίνεται βάζοντας και συγκρίνοντας στο ζύγι τον ιμπεριαλισμό της μιας και της άλλης πλευράς. Και διότι τίποτα θετικό δεν έχει να προσφέρει στην εργατική τάξη η υπαγωγή της από την κυριαρχία των ευρω-αμερικανικών μονοπωλίων στην κυριαρχία των ρωσικών. Διότι, τέλος, και αυτό το «θετικό», δηλαδή η αποδυνάμωση του «χειρότερου» ιμπεριαλισμού και η ενίσχυση του «καλύτερου», με μαθηματική βεβαιότητα θα έχει σαν συνέπεια την απότομη όξυνση των μεταξύ τους αντιθέσεων  και ανταγωνισμών και την βαθύτερη κυριαρχία πάνω στην εργατική τάξη και τους λαούς νέων και ακόμα ισχυρότερων κυμάτων αντίδρασης και εθνικισμού, και μάλιστα  τόσο περισσότερο όσο πιο πολύ σήμερα οι κοινωνικοπολιτικές απαιτήσεις αυτοτέλειας του αγώνα της εργατικής τάξης βαφτίζονται και αποκηρύσσονται σαν «ίσες αποστάσεις» και «ουδετερότητα».

Κατά τα άλλα, είναι βέβαια επίσης σαφές και από τα παραπάνω, ότι σε «αυτό που συμβαίνει» μια νίκη των ΗΠΑ-ΕΕ δεν θα είχε σαν αποτέλεσμα παρά μόνο την ενίσχυση των δικών τους θέσεων, την ενίσχυση της εσωτερικής και διεθνούς αντίδρασης, την αύξηση της «αλαζονείας» και της γενικής επιθετικότητάς τους ενάντια στους ανταγωνιστές τους και σε βάρος συνολικά των λαών.

Όμως το να μην αποτελέσει «αυτό που συμβαίνει», είτε στην περίπτωση της μιας είτε της άλλης του έκβασης, ένα απλό «επεισόδιο» στην ανάπτυξη και την όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών  αντιθέσεων και ανταγωνισμών, ανήκει στη σφαίρα των καθηκόντων της εργατικής τάξης και των κοινωνικών συμμάχων της. Και η εκπλήρωση από μέρους τους αυτών των καθηκόντων ακόμη κι αν δεν πρόκειται να έχει χαρακτήρα «νίκης» παρόμοιας με αυτής που προσδοκούν οι πλευρές της σύγκρουσης οι υποταγμένες στους αστικούς και ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, θα αποτελεί όμως την κατάκτηση μια θέσης πραγματικού ιστορικού υποκειμένου στο πλαίσιο της αυριανής όξυνσης των τελευταίων.


Με τη χούντα του Ιωαννίδη παρομοιάζουν τον Ζελένσκι οι… υποστηρικτές του!

«Εξ οικείων» εκτοξεύονται τα βέλη εναντίον του προέδρου της Ουκρανίας Β. Ζελένσκι, όταν τα έργα και οι ημέρες του τούς φέρνουν σε «επικοινωνιακό» αδιέξοδο.

Στην περίπτωση αυτή οπισθοχωρούν σε μια δεύτερη γραμμή άμυνας, που σε πρώτη φάση περιλαμβάνει την κατασκευή ενός φαντάσματος «νομιμοποίησης» της εισβολής «του Πούτιν» εκ μέρους του συνομιλητή τους, και σε δεύτερη φάση ολοκληρώνεται με τον παραλληλισμό του Ζελένσκι με τον Ιωαννίδη, προκειμένου να βγει το συμπέρασμα ότι αν «νομιμοποιηθεί» η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία εξαιτίας του Ζελένσκι, τότε «νομιμοποιείται» και η τουρκική εισβολή στην Κύπρο εξαιτίας του Ιωαννίδη.

Ίσως δεν το αντιλαμβάνονται (αν και θα έπρεπε), όμως  μια τέτοια «υπεράσπιση» του Ζελένσκι όχι απλώς δεν τον τιμά ιδιαίτερα, αλλά αποτελεί και πλήρη παραδοχή του τεράστιου μεριδίου ευθυνών της κυβέρνησής του για την καταστροφή που βιώνει η Ουκρανία και ο λαός της. Εκτός αν στο όνομα της μη-νομιμοποίησης της τουρκικής εισβολής και κατοχής στην Κύπρο διαμέσου της ανάδειξης των ευθυνών Ζελέσνκι, αποσκοπούν να διαγράψουν και τις ευθύνες της χούντας του  Ιωαννίδη για το προδοτικό πραξικόπημα του 1974 στην Κύπρο, εκτός κι αν υπερασπιζόμενοι τον Ζελένσκι επιδιώκουν να υπερασπιστούν και τη χούντα του Ιωαννίδη σβήνοντας από την Ιστορία τις ευθύνες της για την παράνομη τουρκική εισβολή και κατοχή της Κύπρου εδώ και 48 χρόνια.

Πόσο μάλλον όταν ο συνομιλητής τους δεν «νομιμοποιεί» τη ρωσική εισβολή αλλά αναδεικνύει τις ευθύνες της πολιτικής που άσκησε και ασκεί η κυβέρνηση Ζελένσκι για λογαριασμό των ΝΑΤΟϊκών της πατρώνων… Σπεύδουν τότε να αναγορεύσουν την ανάδειξη και τη στηλίτευση αυτών των ευθυνών σε «νομιμοποίηση του Πούτιν» και πηδάνε από τη «νομιμοποίηση του Πούτιν» στη «νομιμοποίηση της τουρκικής εισβολής», υπονοώντας συνειδητά ή ασυνείδητα ότι επομένως ούτε και οι ευθύνες της φασιστικής χούντας Ιωαννίδη πρέπει να θίγονται, ούτε  ο ρόλος των επίσης ΝΑΤΟϊκών (κατά σύμπτωση!) πατρώνων της, ούτε βέβαια και οι ευθύνες της ελληνικής άρχουσας τάξης που τελικός καρπός των επιλογών της υπήρξε ο Ιωαννίδης και τα πεπραγμένα του.

Αφορμή για τις παραπάνω σκέψεις αποτέλεσε η συνέντευξη Παφίλη στον RealFM, όπου η αναδρομή σε μια σειρά «έργων» της κυβέρνησης Ζελένσκι τα οποία οδήγησαν στην παρούσα κατάσταση (ΝΑΤΟϊκή-πραξικοπηματική της προέλευση, στήριξη και ένταξη φασιστικών ταγμάτων στον ουκρανικό στρατό, αποκατάσταση συνεργατών των ναζί, πολιτικές διώξεις κομμουνιστών, καταπάτηση δικαιωμάτων των μειονοτήτων, απαγόρευση ρωσικής γλώσσας, 15.000 νεκροί στη νοτιοανατολική Ουκρανία κ.ά.), προσέκρουσε στην άποψη που έμμεσα εξέφρασε ο κ. Χατζηνικολάου, ότι λίγο-πολύ όλα αυτά  πρέπει να αποσιωπώνται γιατί… «άρα» νομιμοποιούν την τουρκική εισβολή στην Κύπρο!

Ας μην άγχονται τόσο οι «φύλακες» των κυπριακών δικαίων… Η τουρκική κυβέρνηση έχει ήδη καταδικάσει τη ρωσική εισβολή, επομένως σύμφωνα με τη συλλογιστική τους, «άρα» η τουρκική κυβέρνηση έχει καταδικάσει και την τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Τίποτα το ουσιαστικό δεν προσφέρει στα κυπριακά δίκαια αυτού του είδους η συλλογιστική, αντιθέτως υπονομεύει τη σοβαρότητα της υπεράσπισής τους, προκειμένου με σοφιστείες να αθωωθεί η κυβέρνηση Ζελένσκι για το ρόλο της ως προκεχωρημένο ΝΑΤΟϊκό φυλάκιο στην περικύκλωση της Ρωσίας και ως ΝΑΤΟϊκό εργαλείο της ιμπεριαλιστικής διανομής του ουκρανικού εδάφους υπό πλεονεκτικούς για τις ΗΠΑ και δυσμενείς για τη Ρωσία όρους στην αφετηρία του νέου κύκλου κλιμάκωσης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών.

Και παραπέρα, ας πάψει η ΝΑΤΟϊκή απολογητική να  μεταχειρίζεται την Κύπρο σαν φτηνό επικοινωνιακό εργαλείο της «σωστής πλευράς της Ιστορίας». Στο σπίτι του κρεμασμένου δε μιλάνε για σχοινί… Και εν προκειμένω ο ρόλος του ΝΑΤΟ είναι με μια λέξη εγκληματικός, από όποια πλευρά και αν το εξετάσει κανείς: Είτε αφορά την Ελλάδα και την Τουρκία του 1974, είτε αφορά την Ουκρανία του 2022, το ΝΑΤΟϊκό «αποτύπωμα» είναι βαθύ και ανεξίτηλο, επισφραγισμένο με ποταμούς αίματος και καταστροφή των λαών.


Ο γόρδιος δεσμός των ενεργειακών δρόμων και των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών

Πριν μια δεκαετία περίπου, η ρωσική επέμβαση στη Συρία, είχε σηματοδοτήσει τον τερματισμό της ανεμπόδιστης, 20ετούς πολεμικής επέλασης του ευρωατλαντικού ιμπεριαλισμού (ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ) με αφετηρία τον 1ο πόλεμο του Κόλπου, τον οποίο είχαν ακολουθήσει οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στη Γιουγκοσλαβία (ολόκληρη τη δεκαετία του 1990 με κορύφωση το 1999), στο Αφγανιστάν (2001-2021), στο Ιράκ (2003) και στη Λιβυή (2011).

Τα αυθόρμητα αισθήματα ικανοποίησης, όσο μπορεί – ούτως ή άλλως – να γίνεται λόγος για ικανοποίηση μέσα στις φλόγες του πολέμου, τον ορυμαγδό της καταστροφής και τις εκατόμβες των θυμάτων, που είχε δημιουργήσει αυτή η εξέλιξη, ήταν ως έναν βαθμό ικανά να επισκιάσουν το γεγονός ότι στην πραγματικότητα επρόκειτο για μια εξέλιξη της ίδιας της ιμπεριαλιστικής αντιπαράθεσης. Ήταν ως έναν βαθμό ικανά να επισκιάσουν το γεγονός, ότι οι τερματισμός αυτού του 20χρονου κύκλου της ανεμπόδιστης ευρωατλαντικής πολεμικής επέλασης, δεν μπορούσε παρά να ακολουθηθεί από την έναρξη ενός νέου κύκλου των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, με όρους όχι πλέον «περιπάτου» αλλά με όρους αντιπαράθεσης.

Ακόμη, η δίκαιη υπόθεση της διατήρησης της εθνικής υπόστασης της Συρίας, αποτροπής της διάλυσής της κατά το ευρωατλαντικό πρότυπο της Λιβύης, ήταν ικανή να επισκιάσει ως έναν βαθμό τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα της ρωσικής παρέμβασης, ικανή να επισκιάσει τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα της σημερινής καπιταλιστικής Ρωσίας:

Η «Ρωσία του Πούτιν» δεν «αναιρεί» τη «Ρωσία του Γέλτσιν». Αντίθετα, είναι η Ρωσία στη φάση κατά την οποία έχει ανασυγκροτηθεί πάνω στη βάση της φάσης που προηγήθηκε, είναι η Ρωσία των καπιταλιστικών μονοπωλίων που πια έχουν οργανώσει την κυριαρχία τους πάνω στη βάση της προηγηθείσας περιόδου καταλήστευσης της λαϊκής περιουσίας, της σοσιαλιστικής παραγωγικής βάσης, πάνω στη βάση της προηγηθείσας «άναρχης» περιόδου όπως δεν μπορεί σε τελική ανάλυση παρά να είναι οποιαδήποτε περίοδος καταλήστευσης. Και είναι αυτονόητο ότι η περίοδος της καταλήστευσης δεν μπορούσε να διαρκέσει αιώνια, ότι κάποια στιγμή έπρεπε να φτάσει σε ένα σημείο σχετικής ολοκλήρωσης, ότι κάποια  στιγμή την «αναρχία» αυτής της περιόδου έπρεπε να την διαδεχθεί η ταξική – κρατική οργάνωση των καπιταλιστικών στρωμάτων που αναδείχθηκαν και ισχυροποιήθηκαν απ’ αυτήν.

Είναι γεγονός ότι στην παρούσα φάση του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού η Ρωσία δεν είναι, κατά βάση, ο ιμπεριαλιστής που επιτίθεται αλλά ο ιμπεριαλιστής που αμύνεται, κι αυτό δεν αναιρείται ούτε από την στρατιωτική εισβολή της στην Ουκρανία. Η Ρωσία, στην παρούσα φάση, δεν είναι ο ιμπεριαλιστής που «πνίγει» τους ανταγωνιστές του, αλλά ο ιμπεριαλιστής που αντιστέκεται στους ανταγωνιστές που θέλουν να τον «πνίξουν». Γι’ αυτόν τον λόγο μπορεί κι ο ίδιος αυτός ιμπεριαλιστής να μην έχει αποκτήσει ολοκληρωμένη συνείδηση του αντικειμενικού του χαρακτήρα, είναι δυνατό να «ντύνει» αυτός ο ιμπεριαλιστής τη δραστηριότητά του με ιδεολογικά στοιχεία που αφορούν ακόμα και την προάσπιση θεμελιωδών πλευρών της υπόστασής του, σε αντιδιαστολή προς την αντίπαλη, ευρωατλαντική πλευρά που στην πραγματικότητα έχει πλήρη συνείδηση της φύσης  της ως ιμπεριαλιστικής δύναμης η οποία αποσκοπεί στην παγκόσμια κυριαρχία. Ωστόσο, ανεξάρτητα από τη συνείδηση των πρωταγωνιστών της ρωσικής πολιτικής, είναι η ίδια η αντικειμενική βάση του ρωσικού μονοπωλιακού καπιταλισμού αυτή που αναγκαστικά τον οδηγεί προς  την ίδια κατεύθυνση με τους ανταγωνιστές του στο πλαίσιο του συνολικού ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού.

Στην αφετηρία ενός νέου κύκλου κλιμάκωσης

Αν η ρωσική επέμβαση στη Συρία είχε σηματοδοτήσει τον τερματισμό του 20χρονου κύκλου μιας ανεμπόδιστης ευρωατλαντικής πολεμικής επέλασης, η τωρινή ρωσική εισβολή στην Ουκρανία σηματοδοτεί την «τυπική» έναρξη ενός νέου κύκλου κλιμάκωσης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών με όρους γενικευμένης και οξυμμένης αντιπαλότητας. Ενός νέου κύκλου κλιμάκωσης πλήρως ενταγμένης, όπως φαίνεται, στη στρατηγική και τους  σχεδιασμούς της αντίπαλης ιμπεριαλιστικής, ευρωατλαντικής πλευράς και πρώτα απ’ όλα των ΗΠΑ.

ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ σίγουρα, και ανεξάρτητα από οποιαδήποτε προσχήματα προβλήθηκαν,  δεν αντιμετώπιζαν στρατιωτική περικύκλωση από Γιουγκοσλαβία, Αφγανιστάν, Ιράκ, Λιβύη, Συρία. Αντίθετα, η Ρωσία είναι αυτή που παρακολουθεί όλα αυτά τα χρόνια τον ΝΑΤΟϊκό κλοιό να περισφίγγει τα ευρωπαϊκά σύνορά της.

Το ΝΑΤΟϊκό πραξικόπημα του 2014 στην Ουκρανία, που επί της ουσίας συνέπεσε χρονικά με την άμεση εμφάνιση της Ρωσίας (στο έδαφος της Συρίας) ως στρατιωτικού πλέον αντιπάλου στις στρατηγικές επιδιώξεις των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ, δημιουργούσε τη στιγμή εκείνη τις προϋποθέσεις για την ολοκλήρωση της ΝΑΤΟϊκής στρατιωτικής περικύκλωσης της Ρωσίας στα ευρωπαϊκά σύνορά της και, ταυτόχρονα, έθετε τις προϋποθέσεις έναρξης του νέου κύκλου οξύτερης κλιμάκωσης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών μετά τον τερματισμό του προηγούμενου κύκλου της «μονομερούς» πολεμικής επέλασης του ευρωατλαντισμού. 

Τα προηγούμενα χρόνια στη χάραξη της στρατηγικής των ΗΠΑ είχαν αναφανεί διάφοροι προβληματισμοί για τα «όρια» της επέκτασης του ΝΑΤΟ στην ανατολική Ευρώπη. Ως ένα τέτοιο «όριο» είχε χαρακτηριστεί και η Ουκρανία. Δεν επρόκειτο φυσικά για κάποια, ασύμβατη με τον ιμπεριαλισμό, ένδειξη ή εκδήλωση «καλής θέλησης» των ΗΠΑ έναντι της Ρωσίας, αλλά για ψυχρούς υπολογισμούς σχετιζόμενους κατά πάσα πιθανότητα, τόσο με τη ΝΑΤΟϊκή ικανότητα επιτυχούς αντιμετώπισης της ρωσικής αντίδρασης σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, όσο και με ενδεχόμενες εκτιμήσεις σχετικές με τον βαθμό σταθερότητας ή αστάθειας μιας ΝΑΤΟϊκής Ουκρανίας από το έδαφος της οποίας «αρχίζει» εθνολογικά η Ρωσία.

Από αυτή την άποψη, μια ευρύτερη εκτίμηση των γεγονότων οδηγεί στο συμπέρασμα, ότι οι παραπάνω προβληματισμοί των ΗΠΑ περί της Ουκρανίας ως «ορίου» της ΝΑΤΟϊκής επέκτασης προς ανατολάς, όχι μόνο δεν έχουν εγκαταλειφθεί, όχι μόνο από την άλλη πλευρά δεν οδήγησαν ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ σε «παραίτηση» από το στόχο της ΝΑΤΟϊκής επέκτασης στην Ουκρανία, αλλά αντίθετα, είναι αυτοί ακριβώς  οι προβληματισμοί που τέθηκαν σε δοκιμασία «επί του πεδίου» με  το ουκρανικό πραξικόπημα του  2014, είναι αυτοί ακριβώς οι προβληματισμοί που βρίσκονται στη βάση των ευρωατλαντικών σχεδιασμών για την «τελική» αποτύπωση των σφαιρών επιρροής με διαχωριστική γραμμή όχι πλέον τα ουκρανικά σύνορα αλλά μια διαχωριστική γραμμή εντός των ουκρανικών εδαφών, είναι αυτοί ακριβώς οι προβληματισμοί στη βάση των οποίων η όποια «τελική» και ήδη πολεμική «διευθέτηση» των «ορίων» μεταξύ ΝΑΤΟ και Ρωσίας καθίσταται εξυπαρχής αμφισβητήσιμη και κάθε άλλο παρά «τελική», καθίσταται ίσα-ίσα αφετηριακός παράγοντας  έναρξης του νέου κύκλου οξύτερης κλιμάκωσης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών.

Με άλλα λόγια, η ευρωατλαντική στρατηγική, και πρώτιστα η στρατηγική των ΗΠΑ, δεν αρκέστηκε ως το σημείο που (με όρους «κοινής λογικής») θα επέβαλαν οι παραπάνω προβληματισμοί της σχετικά με τη ΝΑΤΟϊκή επέκταση ως τα όρια της Ουκρανίας. Αντίθετα, με το πραξικόπημα του 2014 δημιούργησαν τις προϋποθέσεις ώστε η χάραξη του ουκρανικού εδάφους ως «ορίου» της ΝΑΤΟϊκής επέκτασης να επαληθευθεί με ρωσικό κόστος (πρώτο στην ιεραρχία των ευρωατλαντικών ενδιαφερόντων) καθώς και με «παράπλευρο» κόστος για τον ουκρανικό λαό (πολύτιμο εργαλείο για τη χάραξη των διαχωριστικών γραμμών μεταξύ των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων) και, ταυτόχρονα, να αποτελέσει εφαλτήριο του νέου κύκλου πιο οξείας, πιο γενικευμένης κλιμάκωσης της ιμπεριαλιστικής αντιπαράθεσης, η οποία δεν μπορούσε παρά  να είναι ζητούμενο της ευρωατλαντικής στρατηγικής ύστερα από την ολοκλήρωση του πρώτου κύκλου της στο συριακό έδαφος.

Προσπαθώντας να «μεταφράσουμε» τη γλώσσα των ιμπεριαλιστών

Η ρωσική εισβολή, και κυρίως η ενορχήστρωση των όρων που πυροδότησαν τη ρωσική εισβολή, συμπίπτει με τη μάλλον κρίσιμη για τη στρατηγική των ΗΠΑ χρονική περίοδο, η οποία μεσολαβούσε μεταξύ της κατασκευαστικής ολοκλήρωσης του ρωσογερμανικού αγωγού NORD STREAM 2 και της έναρξης της λειτουργίας του μετά την αναμενόμενη «τυπική» πιστοποίηση του έργου από τις αρμόδιες αρχές του γερμανικού κράτους. 

Είναι ακριβώς αυτή η χρονική περίοδος, κατά την οποία η υποχείρια εθνικιστική κυβέρνηση του Κιέβου έπαιξε τον ρόλο για τον οποίο είχε προοριστεί, εντείνοντας τις στρατιωτικές επιθέσεις κατά των ρωσόφωνων πληθυσμών των ανατολικών περιοχών, ανακινώντας το ζήτημα της ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, ανακινώντας ζήτημα ανάπτυξης πυρηνικών όπλων στο ουκρανικό έδαφος. Είναι επίσης ακριβώς αυτή η χρονική περίοδος όπου, αντί διατύπωσης εκ μέρους του ΝΑΤΟ μιας δικής του σαφούς, καθησυχαστικής για τη Ρωσία επιλογής τερματισμού της ανατολικής του επέκτασης στα ουκρανικά σύνορα, περίσσεψαν εκ μέρους ηγετών ισχυρών ΝΑΤΟϊκών κρατών οι ηχηρές επικλήσεις του ουκρανικού «δικαιωματισμού» ως προς την ένταξή της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, ουσιαστικά καθιστώντας την ουκρανική ένταξη στο ΝΑΤΟ καθημερινό ενδεχόμενο. Είναι επίσης αυτή η χρονική περίοδος, κατά την οποία σημειώνεται το μάλλον «διπλωματικό παράδοξο» των επαναλαμβανόμενων έως και στις παραμονές της ρωσικής εισβολής δημόσιων διαβεβαιώσεων του προέδρου των ΗΠΑ, ότι οι ΗΠΑ  δεν πρόκειται να αναμιχθούν στρατιωτικά στην περίπτωση ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία.

Υπό τους όρους που συνιστούν την ενότητα ιμπεριαλιστικής αντιπαράθεσης και ιμπεριαλιστικών παζαριών, όλα τα παραπάνω «μηνύματα» της περιόδου αυτής θα μπορούσαν να «μεταφραστούν» και να συνοψιστούν στο εξής περιεχόμενο: α) Το κύριο ενδιαφέρον των ΗΠΑ στη δοσμένη συγκυρία επικεντρώνεται στη ματαίωση του NORD STREAM 2. β) Τυχόν υλοποίηση του σχεδίου έναρξης της λειτουργίας του θα έχει σαν συνέπεια την έμπρακτη προώθηση των ΝΑΤΟϊκών θέσεων στην Ουκρανία και την ένταση της επιθετικής δραστηριότητας της ουκρανικής κυβέρνησης κατά των ρωσόφωνων πληθυσμών στις ανατολικές περιοχές. γ) Οι ΗΠΑ είναι, ωστόσο, διατεθειμένες να ανεχθούν μια ρωσική στρατιωτική εισβολή στην Ουκρανία ως «αντάλλαγμα» της ματαίωσης του NORD STREAM 2 ή, διατυπωμένο αντίστροφα, οι ΗΠΑ «προτείνουν» στη Ρωσία τη ματαίωση της ΝΑΤΟϊκής επέκτασης στην Ουκρανία με μια ρωσική εισβολή στο έδαφός της και με «αντάλλαγμα» την, κατά συνέπεια της εισβολής, ματαίωση του NORD STREAM 2.

Η ματαίωση, τουλάχιστον «μεσοπρόθεσμα», του NORD STREAM 2 ήταν, πράγματι, η άμεση συνέπεια της ρωσικής εισβολής, η συνέπεια της πρώτης μέρας και της πρώτης στιγμής. Αυτό που, ωστόσο, δεν περιλαμβανόταν στους «όρους» της παραπάνω «συναλλαγής», ήταν η ευρωατλαντική αξιοποίησή της, πρώτιστα από την πλευρά των ΗΠΑ, για το ξεδίπλωμα όλων των όρων του επόμενου κύκλου μιας πιο οξείας και πιο γενικευμένης κλιμάκωσης της ιμπεριαλιστικής αντιπαράθεσης.

Μοίρασμα που προετοιμάζει το ξαναμοίρασμα

Ακόμα και τώρα, 22η μέρα του πολέμου τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, θα μπορούσε να τερματιστεί η καταστροφή και η αιματοχυσία, εάν το ΝΑΤΟ έπαυε να επικαλείται το «δικαίωμα της Ουκρανίας» να ενταχθεί σε αυτό, και επικαλούνταν το δικό του δικαίωμα να θέσει ως όριο της ανατολικής του επέκτασης τα σύνορα της Ουκρανίας.

Αντ’ αυτού ο ευρωατλαντικός ιμπεριαλισμός, στο όνομα της χώρας που πολεμά «δίκαια» για την εδαφική ακεραιότητά της, προχωρά στο μέτρο του δυνατού (δηλαδή του μικρότερου κόστους με το μεγαλύτερο όφελος στη φάση αυτή) σε καθετί που μπορεί να παρατείνει τον πόλεμο και να επιφέρει στη Ρωσία τις μεγαλύτερες δυνατές απώλειες (όχι μόνο και όχι τόσο στρατιωτικές εν προκειμένω)… Σε καθετί που «επενδύει» μελλοντικά στη μεγέθυνση της καταστροφής του ουκρανικού λαού: «Εξαιτίας της Ρωσίας» όπως «όλοι βλέπουν», αλλά στην πραγματικότητα επίσης, και κυρίως, εξαιτίας του αδυσώπητου ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού μεταξύ Ρωσίας και ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ, καθώς και εξαιτίας της υποχείριας στη δεύτερη των δυο πλευρών εθνικιστική ουκρανική κυβέρνηση, εξαιτίας της καπιταλιστικής εξουσίας που ματώνει τους λαούς για να υπηρετηθούν τα ανταγωνιστικά συμφέροντα των Ουκρανών, των Ρώσων, των Αμερικανών και Ευρωπαίων πλουτοκρατών.

Αντί, λοιπόν, μιας εφικτής κατά την «κοινή λογική» των λαών κίνησης που θα έβαζε τέρμα στον πόλεμο, ο ευρωατλαντικός ιμπεριαλισμός στηρίζει έμπρακτα  την όσο το δυνατόν παρατεταμένη συνέχισή του, με άμεση επιδίωξη την ευνοϊκότερη δυνατή (για το ΝΑΤΟ)  διανομή του ουκρανικού εδάφους στις σφαίρες επιρροής των δυο πλευρών (ΝΑΤΟ – Ρωσία), με την ταυτόχρονη «ποινικοποίηση», ήδη, ως προϊόντος εισβολής, της σφαίρας επιρροής που θα καταφέρει να αποσπάσει η Ρωσία, ποινικοποίησης που θα αποτελέσει την πιο αξιόλογη ευρωατλαντική «επένδυση» για τον νέο κύκλο της ιμπεριαλιστικής αντιπαράθεσης, ως απόρροια και ως εφαρμογή στην πράξη των προγενέστερων «προβληματισμών» ως προς τη χάραξη της στρατηγικής των ΗΠΑ για τα «όρια» επέκτασης του ΝΑΤΟ στην ανατολική Ευρώπη.

Ήδη, άλλωστε, πέρα από το άμεσο «κέρδος» που συνιστά ιδίως για τις ΗΠΑ η ακύρωση του NORD STREAM 2, εμφανίζονται ισοπεδωμένες οι έναντι της Ρωσίας διαφοροποιήσεις στην ευρωατλαντική πλευρά, οι χώρες της ΕΕ εμφανίζονται περισσότερο από ποτέ ευθυγραμμισμένες με την ευρωπαϊκή στρατηγική των ΗΠΑ, ενώ ταυτόχρονα δόθηκε η ευκαιρία για την ανακοίνωση «δύσκολων» αποφάσεων όπως το πρόγραμμα επανεξοπλισμού της  Γερμανίας (εύλογη αποζημίωση για τη γερμανική απώλεια του  NORD STREAM 2). Το πλήθος των κυρώσεων κατατείνει να διαχωρίσει κάθετα τις δυο αντίπαλες ιμπεριαλιστικές πλευρές, στρατιωτικά, πολιτικά, οικονομικά, ακόμα και πολιτιστικά, και φαίνεται να δημιουργείται ένα επίπεδο ιμπεριαλιστικής αντιπαράθεσης, που δύσκολα έως αδύνατα θα επιστρέψει στην προηγούμενη στάθμη του ανεξάρτητα από την πορεία και την όποια έκβαση των πολεμικών επιχειρήσεων στο έδαφος της Ουκρανίας.

Ιμπεριαλιστικές μέθοδοι και πάλη των λαών

 Τα ζητήματα που βρίσκονταν στην αιχμή της αντιπαράθεσης πριν τη ρωσική εισβολή, θα αποτελούσαν σημαντικά προβλήματα και για μια μη-ιμπεριαλιστική Ρωσία, θα αποτελούσαν σημαντικά προβλήματα και για μια σοσιαλιστική Ρωσία: Η (πέρα από κάθε ρητορική αποποίηση) ουσιαστικά καθημερινή πιθανότητα επέκτασης του ΝΑΤΟ έως τα ευρωπαϊκά σύνορα της Ρωσίας, η στήριξη των ουκρανικών εθνικιστικών, φασιστικών, νεοναζιστικών δυνάμεων, η ένταξή τους στις κρατικές ουκρανικές στρατιωτικές δυνάμεις, η ανάδειξη των εκπροσώπων τους σε κυβερνητικές και κρατικές θέσεις, η κρατική και παρακρατική επιθετικότητα ενάντια στα δικαιώματα και τη ζωή των ρωσόφωνων πληθυσμών, όλα αυτά δεν θα μπορούσαν να αφήσουν αδιάφορη οποιαδήποτε ρωσική κυβέρνηση, δεν θα μπορούσαν ν’ αφήσουν αδιάφορο τον ίδιο τον ρωσικό λαό.  

Η διαφορά μάλλον βρίσκεται στο γεγονός ότι μια σοσιαλιστική Ρωσία θα ήταν σε θέση να συνδέσει και θα συνέδεε την επίλυση αυτών των προβλημάτων με την πάλη των λαών, ανεξάρτητα από εθνικούς διαχωρισμούς, στη βάση των κοινών συμφερόντων των εργαζομένων. Και αυτό δεν είναι και δε θα ήταν ζήτημα της «τελευταίας στιγμής».

Ωστόσο, για την ιμπεριαλιστική λογική της αντιπαράθεσης, για τη λογική που αναβλύζει από την κυριαρχία των μονοπωλίων, για την ιμπεριαλιστική λογική της διανομής των σφαιρών επιρροής οι εθνικοί διαχωρισμοί αποτελούν ίσα-ίσα απόλυτο εργαλείο διεκδίκησης σφαιρών επιρροής. Για την ιμπεριαλιστική λογική είναι αυτοκαταστροφική η μέχρι τέλους εμπιστοσύνη στην πάλη των λαών. Για τον ρωσικό καπιταλισμό η στήριξη των «δικαίων» του στη βάση των κοινών συμφερόντων των εργαζομένων θα αποτελούσε παράγοντα εσωτερικής αποσταθεροποίησης της κυριαρχίας του. Δεν θα αποτελούσε απλώς ένα «παράδειγμα» για τη ρωσική εργατική τάξη, αλλά θα αποτελούσε οργανωτικό παράγοντα συνένωσης των εργαζομένων όλων των χωρών έναντι των αστικών τάξεων των χωρών τους, σε κάθε χώρα και στη Ρωσία.

Και γι’ αυτό το λόγο η καπιταλιστική Ρωσία δεν μπορούσε παρά, απέναντι στις υπαρκτές προκλήσεις που έθεσε απέναντί της ο ευρωατλαντικός  ιμπεριαλισμός, να ακολουθήσει τις αναμενόμενες από τα αντίπαλα ιμπεριαλιστικά κέντρα μεθόδους προάσπισης των συμφερόντων της και «επίλυσης» των προβλημάτων της, μεθόδους εκ των προτέρων ενταγμένες στους στρατηγικούς σχεδιασμούς των αντίπαλων ιμπεριαλιστικών κέντρων. Μεθόδους που ήδη αποτέλεσαν καταλύτη για τη δημιουργία των όρων του νέου κλιμακούμενου κύκλου της ιμπεριαλιστικής αντιπαράθεσης, όρων που υπερβαίνουν κατά πολύ τους βάσιμους δικαιολογητικούς λόγους που επικαλείται η Ρωσία και που αποτέλεσαν τα εναύσματα της ρώσικης εισβολής.

Φυσικά, μοναδικό κριτήριο και πεδίο για την απόδειξη κάθε εκτίμησης είναι το κριτήριο και το πεδίο της πράξης. Και αφού, ως προς τις παραπάνω εκτιμήσεις, η πραγματικότητα μας στερεί αυτό το κριτήριο και αυτό το πεδίο όσον αφορά την ύπαρξη μιας σοσιαλιστικής Ρωσίας, δεν απομένει παρά το κριτήριο και το πεδίο που μόνο οι ίδιοι οι λαοί μπορούν να καταστήσουν πραγματικό με την πάλη τους, την ολόπλευρη πάλη τους για τα ζητήματα του πολέμου και της ειρήνης, την μοναδική που μπορεί να αποτελέσει οργανωτικό παράγοντα της συνένωσης των εργαζομένων όλων των χωρών εναντίον των αστικών τάξεων των χωρών τους, εναντίον των κοινωνικο-οικονομικών βάσεων, που στο έδαφός τους αναφύονται, αναπτύσσονται, αναπαράγονται αέναα οι ιμπεριαλιστικές αντιπαραθέσεις και οι πολεμικές συγκρούσεις.

«Ίσες» και «άνισες» αποστάσεις

Τα παραπάνω μάλλον δεν μπορούν να θεωρηθούν ακριβώς ως τήρηση «ίσων αποστάσεων». Ακόμα περισσότερο, από μια άποψη «διαιτησίας» έναντι της ιμπεριαλιστικής αντιπαράθεσης, θα μπορούσαν να «κατηγορηθούν» για τήρηση «άνισων αποστάσεων» υπέρ της Ρωσίας. Από αυτή την άποψη, όντως, οι «άνισες» πραγματικότητες δεν μπορεί παρά να προκαλούν και «άνισες» αποστάσεις. Από την άποψη της ιμπεριαλιστικής αντιπαράθεσης, όμως, δεν έχει σε τελική ανάλυση καμιά σημασία η οποιαδήποτε «διαιτησία», αφού τα προβλήματα μεταξύ των αντιπαρατιθέμενων πλευρών δεν λύνονται στη βάση της όποιας  «διαιτησίας» αλλά στη βάση του συσχετισμού των υλικών δυνάμεων και της δοκιμασίας αυτού του συσχετισμού στο πεδίο που ποτίζεται με το αίμα των λαών για χάρη των εκμεταλλευτών τους. Το μόνο που μπορεί να κάνει μια «διαιτησία» στο πλαίσιο της ιμπεριαλιστικής αντιπαράθεσης είναι να  σφυρίζει τα πέναλτι, όμως στο «παιχνίδι» αυτής της αντιπαράθεσης «νικητής» αναδείχνεται ακριβώς αυτός που θα κάνει τα περισσότερα πέναλτι.

Στο πλαίσιο της ιμπεριαλιστικής αντιπαράθεσης, η «διαιτησία» που αναλώνεται και εξαντλείται στην εύρεση και στη μέτρηση των «ίσων» και των  «άνισων αποστάσεων», είναι καταδικασμένη να έρχεται αιωνίως αντιμέτωπη με  την αναπαραγωγή της ιμπεριαλιστικής αντιπαράθεσης με όλο και πιο γενικευμένες, όλο και οξύτερες μορφές, σε όλο και ανώτερο επίπεδο της κλιμάκωσής της. Μια τέτοια αναπαραγωγή είναι βέβαιη και στην παρούσα φάση, ανεξάρτητα από την συγκεκριμένη έκβαση που θα έχει το τρέχον αφετηριακό «επεισόδιο» του νέου κύκλου ιμπεριαλιστικής αντιπαράθεσης. Κύκλου που δεν μπορεί παρά να είναι οξύς, οξύτερος από όσους γνώρισε ο κόσμος τις τελευταίες δεκαετίες μετά την ανατροπή του σοσιαλισμού σε ΕΣΣΔ και ανατολική Ευρώπη, που δεν μπορεί παρά να είναι μακρόχρονος και που, επομένως, όσο πιο νωρίς απεμπλακούν οι λαϊκές συνειδήσεις από τα όρια που θέτει και αναπαράγει, τόσο περισσότερος χρόνος θα κερδηθεί για την οργάνωση της πάλης κάθε λαού ενάντια στην ιμπεριαλιστική αντιπαράθεση συνολικά, ενάντια στον ιμπεριαλισμό μέσα στην ίδια του τη χώρα. 

Το σημερινό πολεμικό «επεισόδιο» αποτελεί, ούτως ή άλλως, μια εξέλιξη του λεγόμενου «χαμηλής έντασης» ιμπεριαλιστικού πολέμου που έχει ήδη ξετυλιχτεί και συνεχίζει να ξετυλίγεται σε Γιουγκοσλαβία, Αφγανιστάν, Ιράκ, Λιβύη, Συρία, αφρικανική ζώνη του Σαχέλ και αλλού τα τελευταία 30 χρόνια.

Παραφράζοντας τον Λένιν: Ο πόλεμος κρατάει τριάντα χρόνια. Θα πολεμάτε εκατό χρόνια ή θα βαδίσετε για τη δύσκολη, την επίπονη επανάσταση. Άλλη διέξοδος δεν υπάρχει. Εμείς λέμε: Τον πόλεμο, που άρχισαν οι κυβερνήσεις των καπιταλιστών, μπορεί να τον τερματίσει μόνο η εργατική επανάσταση [*].

————————————

[*] «Εμείς δεν προτείνουμε να τερματίσουμε τον πόλεμο μεμιάς. Αυτό δεν το υποσχόμαστε. Εμείς δεν κηρύσσουμε ένα τέτοιο αδύνατο και απραγματοποίητο πράγμα, όπως τον τερματισμό του πολέμου με τη θέληση της μιας πλευράς. Τέτοιες υποσχέσεις είναι εύκολο να τις δίνει κανείς μα είναι αδύνατο να τις εκπληρώσει. Δεν είναι δυνατό να βγει κανείς εύκολα απ’ αυτόν το φρικτό πόλεμο.. Ο πόλεμος κρατάει τρία χρόνια. Θα πολεμάτε δέκα χρόνια ή θα βαδίσετε για τη δύσκολη, την επίπονη επανάσταση. Άλλη διέξοδος δεν υπάρχει. Εμείς λέμε: Τον πόλεμο, που άρχισαν οι κυβερνήσεις των καπιταλιστών, μπορεί να τον τερματίσει μόνο η εργατική επανάσταση». [Λένιν, Πόλεμος και επανάσταση, διάλεξη στις 14 (27) του Μάη 1917. Για τον  πόλεμο και τη σοσιαλιστική επανάσταση, σελ. 359, ΣΕ , Άπαντα, τομ. 30, σελ. 77-102, πρωτοδημοσιεύτηκε στις 23 Απρίλη 1929 στην εφημερίδα Πράβντα, αρ. φυλ. 93 σύμφωνα με το στενογραφημένο κείμενο].


Προφυλακισμένοι στο Κίεβο και άσχημα χτυπημένοι οι αδελφοί Κονονόβιτς

Κάλεσμα συνέχισης της πάλης για την απελευθέρωσή τους

Προφυλακισμένοι στο Κίεβο, έχοντας χτυπηθεί άσχημα πολλές φορές, είναι οι δύο συλληφθέντες από τις ουκρανικές αρχές Ουκρανοί κομμουνιστές, Μιχαήλ και Αλεξάντερ Κονονόβιτς, σύμφωνα με ενημέρωση που εξέδωσε η Παγκόσμια Ομοσπονδία Δημοκρατικών Νεολαιών (ΠΟΔΝ).

Υπενθυμίζεται ότι ο Α’ Γραμματέας της Λενινιστικής Κομμουνιστικής Ενωσης Νεολαίας της Ουκρανίας, Μιχαήλ Κονονόβιτς και ο αδελφός του Αλεξάντερ συνελήφθησαν αναίτια από τις ουκρανικές αρχές, στο πλαίσιο των αντικομμουνιστικών διώξεων και απαγορεύσεων που εντείνονται εδώ και χρόνια στη χώρα. Και οι δύο τους είναι στελέχη του Κομμουνιστικού Κόμματος Ουκρανίας, το οποίο έχει τεθεί εκτός νόμου με βάση την αντικομμουνιστική νομοθεσία του 2014 που ισχύει στη χώρα.

Αναλυτικά, σε διαδικτυακή ανάρτησή της, η ΠΟΔΝ επισημαίνει τα εξής:

«Επιτέλους, μετά από 6 μέρες χωρίς κανένα νέο, λάβαμε ενημέρωση για την κατάσταση των συντρόφων Κονονόβιτς. Εχουν συλληφθεί και έχουν προφυλακιστεί στο Κίεβο. Εχουν δαρθεί πολύ άσχημα πολλές φορές. Είναι ακόμα ζωντανοί. Ας συνεχίσουμε την πάλη για την απελευθέρωσή τους».

902

ΕΜΕΙΣ ΠΟΥ ΣΠΟΥΔΑΣΑΜΕ ΣΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ

Ανακοίνωση – καταγγελία για την σύλληψη των δύο στελεχών της Λενινιστικής Ενωσης Νεολαίας της Ουκρανίας

Το ΔΣ του Συλλόγου «Εμείς που σπουδάσαμε στο Σοσιαλισμό» καταγγέλλει τη σύλληψη του Γραμματέα της Λενινιστικής Ένωσης Νεολαίας της Ουκρανίας, Μιχαήλ Κονονόβιτς και του αδελφού του Αλεξάντρ από τους κατασταλτικούς μηχανισμούς της Ουκρανικής κυβέρνησης και εκφράζει την ανησυχία των μελών του Συλλόγου για την τύχη τους.

«Η σύλληψη των δυο νεολαίων αγωνιστών αποτελεί ένα ακόμα επεισόδιο στον αντικομμουνιστικό παροξυσμό που κρατά χρόνια και κορυφώνεται στις συνθήκες του πολέμου. Απαιτούμε την άμεση απελευθέρωση των Μιχαήλ και Αλεξάντρ Κονονόβιτς, καταλήγει η ανακοίνωση. 

902

ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΟΥ ΚΣ ΤΗΣ ΚΝΕ

Όχι στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στην Ουκρανία! Κάτω τα χέρια από τους κομμουνιστές!

Τη σύλληψη του Α’ Γραμματέα της Λενινιστικής Κομμουνιστικής Ένωσης Νεολαίας της Ουκρανίας, Μιχαήλ Κονονόβιτς και του αδελφού του Αλεξάντερ, από το αντιλαϊκό καθεστώς της Ουκρανίας καταδικάζει η ΚΝΕ, εκφράζοντας σοβαρή ανησυχία για τις καταγγελίες που θέλουν τις ζωές των δύο κομμουνιστών να βρίσκονται υπό απειλή.

Σε ανακοίνωσή του το Γραφείο Τύπου του ΚΣ της ΚΝΕ επισημαίνει:

«Απαιτούμε την άμεση απελευθέρωσή τους!

Ενώνουμε τη φωνή μας με τα εκατομμύρια νέους και νέες σε πάνω από 100 χώρες του κόσμου, που συσπειρώνονται μέσα από τις γραμμές των οργανώσεων-μελών της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Δημοκρατικών Νεολαιών στην πάλη ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και εκφράζουν την αλληλεγγύη τους στους δύο Ουκρανούς κομμουνιστές, στα μέλη και τους φίλους της Λενινιστικής Κομμουνιστικής Ένωσης Νεολαίας της Ουκρανίας και του Κομμουνιστικού Κόμματος Ουκρανίας.

Ο αντικομμουνισμός, που πάει πάντα χέρι – χέρι με τους αντιλαϊκούς σχεδιασμούς του κεφαλαίου, οξύνεται στις συνθήκες του ιμπεριαλιστικού πολέμου, στοχεύοντας στη χειραγώγηση του λαού και της νεολαίας, στη στοίχισή τους πίσω από τα συμφέροντα των αστικών τάξεων. Διόλου τυχαία ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος στην Ουκρανία συνοδεύτηκε από τόνους αντικομμουνισμού και από τα δύο αντιμαχόμενα στρατόπεδα, με στόχο -εκτός όλων των άλλων- και τη διαγραφή της συλλογικής μνήμης δύο λαών, του ουκρανικού και του ρωσικού, που στο πλαίσιο της ΕΣΣΔ έζησαν ειρηνικά για δεκαετίες.

Στην Ουκρανία εφαρμόζεται το απαράδεκτο, αντικομμουνιστικό, νομοθετικό πλαίσιο, που ανιστόρητα και προκλητικά εξισώνει τον κομμουνισμό με τον φασισμό και απαγορεύει τα κομμουνιστικά σύμβολα, ενώ ήδη από το 2015 το ΚΚ Ουκρανίας βρίσκεται εκτός νόμου. Στις συνθήκες του ιμπεριαλιστικού πολέμου, το αντιδραστικό καθεστώς της Ουκρανίας αξιοποιεί και εντείνει τον αντικομμουνισμό, που αποτελεί επίσημη πολιτική της, προχωρά σε διώξεις κομμουνιστών και άλλων αγωνιστών, με πρόσχημα αστήρικτους ισχυρισμούς για κατασκοπεία, επιδιώκοντας να σωπάσει κάθε φωνή που αντιτάσσεται στον πόλεμο, παλεύει για την ειρήνη και τη φιλία των λαών.

Την ίδια στιγμή, η αστική τάξη στην Ουκρανία (και σε άλλες χώρες) δεν διστάζει να στηρίζει ακόμα και νοσταλγούς του Χίτλερ, προκειμένου να προωθήσει τα συμφέροντα και να υπηρετήσει τους ανταγωνισμούς της, πάντα σε βάρος των λαών. Σήμερα, φασιστικές – νεοναζιστικές ομάδες δρουν ως τμήμα του ουκρανικού στρατού, όπως το περιβόητο «τάγμα Αζόφ», ενώ ήταν οι ίδιες δυνάμεις που αξιοποιήθηκαν στα γεγονότα του 2014, κατά τη διάρκεια της ιμπεριαλιστικής επέμβασης των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ στην Ουκρανία και την πραξικοπηματική ανατροπή της τότε κυβέρνησης.

Οι κομμουνιστές στην Ελλάδα εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στον ουκρανικό λαό που είναι θύμα του ιμπεριαλιστικού πολέμου και για ακόμη μια φορά τονίζουμε: Κάτω τα χέρια από τους κομμουνιστές! Να απελευθερωθούν τώρα!».

902

ΕΥΡΩΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΤΟΥ ΚΚΕ

Ερώτηση για τη σύλληψη δύο στελεχών της Λενινιστικής Κομμουνιστικής Ένωσης Νεολαίας της Ουκρανίας

Τη σύλληψη δύο στελεχών της Λενινιστικής Κομμουνιστικής Ένωσης Νεολαίας της Ουκρανίας καταγγέλλει η Ευρωκοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ με κατεπείγουσα ερώτηση που κατέθεσε ο ευρωβουλευτής του Κόμματος, Κώστας Παπαδάκης, προς τον Ύπατο Εκπρόσωπο Εξωτερικής Πολιτικής της ΕΕ Ζ. Μπορέλ.

Όπως αναφέρεται στην ερώτηση:

«Σοβαρές ανησυχίες γεννά η σύλληψη του Α’ Γραμματέα της Λενινιστικής Κομμουνιστικής Ένωσης Νεολαίας της Ουκρανίας, Μιχαήλ Κονονόβιτς και του αδελφού του Αλεξάντερ, από τις αρχές της Ουκρανίας, ενώ υπάρχουν καταγγελίες ότι απειλείται η ζωή τους.

Την ώρα που μαίνεται η ιμπεριαλιστική σύγκρουση μετά από την εισβολή της Ρωσίας στη βάση των ανταγωνισμών της με τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και την ΕΕ η ουκρανική κυβέρνηση προχωρά στην αναίτια δίωξη των δύο νεολαίων κομμουνιστών. Αξιοποιεί τον αντικομμουνισμό, που αποτελεί επίσημη πολιτική της όσο και της ΕΕ και εφαρμόζει το απαράδεκτο αντικομμουνιστικό νομοθετικό πλαίσιο που ανιστόρητα και προκλητικά εξισώνει το φασισμό με τον κομμουνισμό. Την ίδια στιγμή, φασιστικές – νεοναζιστικές ομάδες δρουν ανενόχλητα ως τμήμα μάλιστα του στρατού της Ουκρανίας, και επιτίθενται σε Ουκρανούς κατατρεγμένους ενώ αξιοποιούνται εδώ και χρόνια σε βάρος του ουκρανικού λαού τόσο το 2014 με την ανοικτή ιμπεριαλιστική επέμβαση των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ στη χώρα αλλά και μέχρι σήμερα.

Ο αντικομμουνισμός, που πάντα συνοδεύει την αντιλαϊκή πολιτική, οξύνεται ιδιαίτερα στις συνθήκες του ιμπεριαλιστικού πολέμου, επιδιώκοντας να στοιχηθούν οι λαοί πίσω από το ένα ή το άλλο ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο. Ιδιαίτερα, σήμερα επιδιώκεται να σβηστεί η συλλογική μνήμη του ουκρανικού και του ρωσικού λαού που για δεκαετίες ζούσαν ειρηνικά στις συνθήκες του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ.

Με βάση τα παραπάνω ο ευρωβουλευτής του ΚΚΕ κατέθεσε το παρακάτω ερώτημα:

“Πώς τοποθετείται ο Αντιπρόεδρος της Επιτροπής / Ύπατος Εκπρόσωπος της Ένωσης για Θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας στο κατεπείγον αίτημα για την άμεση απελευθέρωση των δύο νέων κομμουνιστών συλληφθέντων, αλλά και την άρση όλων των αντικομμουνιστικών διώξεων κι απαγορεύσεων στη χώρα;”».

902

ΚΚΕ – ΚΝΕ

Διάβημα διαμαρτυρίας στην πρεσβεία της Ουκρανίας με αίτημα την απελευθέρωση των Μ. και Αλ. Κονονόβιτς

Αντιπροσωπεία του ΚΚΕ και της ΚΝΕ έκανε το πρωί της Παρασκευής διάβημα διαμαρτυρίας στην πρεσβεία της Ουκρανίας στην Ελλάδα, απαιτώντας να απελευθερωθούν τώρα οι Ουκρανοί κομμουνιστές Μιχαήλ και Αλεξάντερ Κονονόβιτς.

Η αντιπροσωπεία του ΚΚΕ και της ΚΝΕ αποτελούμενη από τον Λευτέρη Νικολάου Αλαβάνο, ευρωβουλευτή του ΚΚΕ, τον Γιάννη Δελή, βουλευτή του Κόμματος, τον Νίκο Ζαχαρόπουλο, μέλος του Γραφείου του ΚΣ της ΚΝΕ και τον Αργύρη Μπαλέρμπα, μέλος της Επιτροπής Διεθνών Σχέσεων του ΚΣ της ΚΝΕ, επέδωσε το διάβημα στον Βολοντίμιρ Λιασένκο, επικεφαλής του Πολιτικού Τμήματος της Ουκρανικής Πρεσβείας στην Αθήνα, ο οποίος είπε πως θα διαβιβαστεί το αίτημα στο Κίεβο.

Με το διάβημα, το ΚΚΕ και η ΚΝΕ κατήγγειλαν τη σύλληψη του Α’ Γραμματέα της Λενινιστικής Κομμουνιστικής Ενωσης Νεολαίας της Ουκρανίας, Μιχαήλ Κονονόβιτς, και του αδελφού του Αλεξάντερζητώντας από τις αρχές της Ουκρανίας την άμεση απελευθέρωση των δύο νέων κομμουνιστών συλληφθέντων, αλλά και την άρση όλων των αντικομμουνιστικών διώξεων και απαγορεύσεων στη χώρα.

«Το ΚΚΕ και η ΚΝΕ από την πρώτη στιγμή καταδικάσαμε την απαράδεκτη εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία και τον πόλεμο ο οποίος ξεκίνησε και μαίνεται. Είναι ένας ιμπεριαλιστικός πόλεμος, ο οποίος δεν έχει να κάνει με τα συμφέροντα του Ουκρανικού λαού, δεν έχει να κάνει με τα συμφέροντα του Ρωσικού λαού, έχει να κάνει με τον ανταγωνισμό μονοπωλίων, μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων της Ρωσίας, της Ουκρανίας, των ΗΠΑ, της ΕΕ για τους δρόμους των αγωγών, τους πλούσιους φυσικούς πόρους που έχει η Ουκρανία. Σ’ αυτά τα πλαίσια το ΚΚΕ και η ΚΝΕ πάντοτε έχοντας κατά νου τις ανάγκες και τα συμφέροντα του Ρωσικού λαού και του Ουκρανικού λαού, τοποθετηθήκαμε απαιτώντας την έξοδο, την καμία εμπλοκή της χώρας μας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, να μη σταλεί στρατιωτικό υλικό, να μη σταλεί προσωπικό, να απεμπλακεί η Ελλάδα από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, έτσι ώστε πραγματικά να μπορεί να οικοδομηθεί η ειρήνη, η φιλία, η αλληλεγγύη μεταξύ λαών που πραγματικά θα είναι νοικοκύρηδες στον τόπο τους», σημείωσε ο Λ. Νικολάου Αλαβάνος, και πρόσθεσε:

«Σ’ αυτά τα πλαίσια και επίσης εκφράζοντας την αλληλεγγύη μας στον Ουκρανικό λαό, τόσο στους ουκρανόφωνους όσο και στις ρωσόφωνες περιοχές, οι οποίοι ζουν την πραγματικότητα αυτού του ιμπεριαλιστικού πολέμου, το δράμα του πολέμου, βρεθήκαμε σήμερα στην Ουκρανική πρεσβεία κάνοντας ένα διάβημα ενάντια στην απαράδεκτη και αναίτια σύλληψη δύο νεολαίων κομμουνιστών των Μιχαήλ και Αλεξάντερ Κονονόβιτς, στελεχών του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ουκρανίας, το οποίο έχει τεθεί εκτός νόμου με βάση την αντικομμουνιστική νομοθεσία του 2014 που ισχύει στη χώρα. Απαιτήσαμε την άμεση απελευθέρωσή τους και την ενημέρωσή μας για την εξέλιξη της πορείας».

Και ο Γ. Δελής επίσης συμπλήρωσε: «Πρόκειται για μια πολύ αρνητική εξέλιξη για το λαό της Ουκρανίας, πρόκειται για ένα «κυνήγι μαγισσών», για έναν ωμό αντικομμουνισμό, με τον οποίο έγινε η σύλληψη αυτών των δύο κομμουνιστών νέων στην Ουκρανία. Βεβαίως, η ουκρανική κυβέρνηση αξιοποιεί όλο το νομοθετικό πλαίσιο και όλο το αντικομμουνιστικό οπλοστάσιο της ΕΕ, κάτι που θεωρούμε και το είπαμε στον εκπρόσωπο εδώ της πρεσβείας ως απαράδεκτο. Δεν ζητάμε μονάχα την άμεση αποφυλάκιση, απελευθέρωση των δύο νέων, ζητάμε ταυτόχρονα και την κατάργηση όλου του αντικομμουνιστικού πλαισίου που αυτή τη στιγμή ισχύει στην Ουκρανία. Δεν είναι καλός σύμβουλος και πρέπει να σταματήσει τώρα ο αντικομμουνισμός. Δεν μπορεί σήμερα στην εποχή μας να διώκονται οι ιδέες για μια καλύτερη ζωή, για την απελευθέρωση του ανθρώπου. Θα πρέπει να σταματήσει τώρα αυτό το κακό».

Διαβάστε εδώ το διάβημα διαμαρτυρίας

902


«ανησυχητικές πληροφορίες»

Το πρώτο δεκαήμερο του Μαΐου έκλεισε με την πυραυλική επίθεση του Ισραήλ κατά της Συρίας και το δεύτερο 10ήμερο του Μαΐου ξεκίνησε με την πλήρη κάλυψη των ισραηλινών αυτών επιθέσεων από την ΕΕ: Υπήρξαν «ανησυχητικές πληροφορίες», είπε η επικεφαλής της ευρωενωσιακής διπλωματίας Φεντερίκα Μογκερίνι, σχετικά με ρουκέτες που έπεσαν σε κενό χώρο των ισραηλινών θέσεων (στο κατεχόμενο τμήμα των Υψιπέδων του Γκολάν, ας διευκρινίσουμε), εξ ου και το «αυτονόητο»: «Όπως έχει πει κατ’ επανάληψη η ΕΕ, το Ισραήλ έχει το δικαίωμα στην αυτοάμυνα». Δεν χρειάστηκε για την ΕΕ η επιβεβαίωση ή μη των «ανησυχητικών πληροφοριών» από κάποια «ανεξάρτητη έρευνα» προτού διακηρύξει για μια ακόμα φορά το «δικαίωμα του Ισραήλ στην αυτοάμυνα».

*

Βέβαια δεν μπορεί να είναι άγνωστη στην ευρωενωσιακή διπλωματία η τεχνολογία παραγωγής «ανησυχητικών πληροφοριών» όταν αναζητείται πρόσχημα βομβαρδισμών και εδραίωσης μιας ενεργού στρατιωτικής παρουσίας. Και δεν έχει σημασία που το ακόλουθο, «παλιό» δείγμα αφορά την Τουρκία και όχι το Ισραήλ. Και στις δυο περιπτώσεις άλλωστε πρόκειται για βομβαρδισμούς ανταγωνιστών επί του ίδιου εδάφους, της Συρίας.

Ποιος πια δε μπορεί να φανταστεί ότι πίσω από «ανησυχητικές πληροφορίες» μπορεί να βρίσκονται ευυπόληπτα πρόσωπα που στήνουν επιθέσεις κατά της χώρας τους για να νομιμοποιήσουν την επίθεσή τους κατά των στόχων τους;

*

Στο μεταξύ βέβαια, δέκα μέρες νωρίτερα είχαν προηγηθεί και οι «ανησυχητικές πληροφορίες Νετανιάχου», ότι «το Ιράν  αναπτύσσει πυρηνικά όπλα», και ακολούθησε, «ώριμα» πια, η αποχώρηση των ΗΠΑ από τη συμφωνία με το Ιράν. Και στην περίπτωση αυτή για τις ΗΠΑ δεν χρειαζόταν κάποια «ανεξάρτητη έρευνα» προκειμένου να επαληθευτούν ή να διαψευστούν οι «ανησυχητικές πληροφορίες» Νετανιάχου. Τους ήταν από μόνες αρκετές για τη «νομιμοποίηση» των επιλογών τους. Η ΕΕ βέβαια θα προτιμούσε τώρα μια «ανεξάρτητη έρευνα» και θα είχε λόγους γι’ αυτό, αφού ήδη ευρωπαϊκές εταιρίες ανακοινώνουν διακοπή εργασιών στο Ιράν ως συμφερότερη επιλογή από τις σε βάρος τους οικονομικές κυρώσεις των ΗΠΑ. Δίκιο βουνό, αλλά πού να το βρουν οι ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές.

Άλλωστε και 15 μέρες νωρίτερα ΗΠΑ, Βρετανία και Γαλλία είχαν αρκεστεί σε «ανησυχητικές πληροφορίες» περί χρήσης χημικών όπλων για να εξαπολύσουν, χωρίς «ανεξάρτητη έρευνα», τη δική τους αυτή τη φορά πυραυλική επίθεση κατά της Συρίας, υπό τα χειροκροτήματα και την κατανόηση των «συμμάχων» του ευρωατλαντισμού.

Μάλιστα εν προκειμένω οι «ανησυχητικές πληροφορίες» ήταν τόσο υπεραρκετές, ώστε τα βρετανικά τηλεοπτικά κανάλια αντιμετωπίζανε δηλητηριωδώς όποιον επιχειρούσε να τις αμφισβητήσει. Ακόμα κι αν αυτός ήταν Βρετανός στρατηγός, τον κόβανε στον αέρα με συνοπτικές διαδικασίες.

Και στις 30 Απριλίου το ευρωκοινοβούλιο, ενόψει «ανησυχητικών πληροφοριών» για τις σφεντόνες και τα καμμένα λάστιχα των Παλαιστίνιων διαδηλωτών στη Γάζα, δεν παρέλειψε για μια ακόμη φορά να αναφερθεί στο «δικαίωμα του Ισραήλ στην αυτοάμυνα», αποκαλώντας έτσι την μαζική εν ψυχρώ δολοφονία 45 σε πρώτη δόση Παλαιστίνιων διαδηλωτών, προτού πέσουν άλλοι 61 νεκροί πλάι σε χιλιάδες τραυματίες από τα ισραηλινά πυρά: αυτη η δεύτερη δόση προκαταβολικά «νομιμοποιημένη» με το προηγούμενο δολοφονικό ψήφισμα της ευρωβουλής.

*

Πολλές οι «ανησυχητικές πληροφορίες» των τελευταίων 40 ημερών.

Και πολλές οι «ανεξάρτητες έρευνες» που πρόκειται να δρομολογηθούν.

Με αυτή την αφορμή θυμηθήκαμε και δυο περιπώσεις «ανεξάρτητων ερευνών» που προφανώς βρίσκονται ακόμα σε εξέλιξη:

Όπως στην πιο κάτω περίπτωση, όπου η κ. Άστον (προκάτοχος της κ. Μογκερίνι στη θέση της επιτρόπου εξωτερικών της ΕΕ), κάνει λόγο για κάτι σαν «ανεξάρτητη έρευνα», όταν ο Εσθονός Υπουργός Εξωτερικών τής μεταφέρει «ανησυχητικές πληροφορίες» για το γεγονός ότι πίσω από τους ελεύθερους σκοπευτές που στοίχισαν στον ουκρανικό λαό δεκάδες νεκρούς, δεν βρισκόταν η κυβέρνηση Γιανούκοβιτς, αλλά σύμφωνα με «όλα τα στοιχεία» βρισκόταν «κάποιος από τον νέο συνασπισμό» εξουσίας.

Όπως, επίσης, στην περίπτωση της μαζικής δολοφονίας των δεκάδων διαδηλωτών  που τους έκαψαν ζωντανούς στην Οδησσό, μέσα στο κτίριο των συνδικάτων. Και τότε, η προκάτοχος της κ. Μογκερίνι είχε ζητήσει «ανεξάρτητη έρευνα» για αυτές τις «ανησυχητικές πληροφορίες».

Ίσως και γι’ αυτό το λόγο, η σημερινή ουκρανική κυβέρνηση («ο νέος συνασπισμός εξουσίας») επιχειρεί να ενοχοποιήσει το Κουμμουνιστικό Κόμμα Ουκρανίας για αυτό το στυγερό έγκλημα, αλλά από μόνο του αυτό το γεγονός συνιστά την ομολογία της δικής της ενοχής.

 


Τριλογία του Δόκτωρος Νο. 1] Των «ίσων αποστάσεων»

Το κείμενο αυτό, καθώς και άλλα δυο που πρόκειται (κατά το σχέδιο) να ακολουθήσουν σαν μέρη της ίδιας «τριλογίας», είναι οφειλόμενα από άλλη διαδικτυακή συζήτηση, σε άλλο ιστοχώρο, η οποία συζήτηση έμεινε από την πλευρά τουλάχιστον του Δρος Νο ημιτελής, και την οποία για αυτό το λόγο ο Δόκτωρ Νο αποφάσισε να συνεχίσει (τουλάχιστον από την πλευρά του) εδώ. Κατά τα άλλα όποιος αγνοεί τι είναι αυτός ο Δόκτωρ Νο, ποιά είναι η προϊστορία του κλπ, δεν πρόκειται να το μάθει από αυτές τις αναρτήσεις και, από την άλλη, ό,τι μάθει για τον Δρα Νο θα το μάθει από αυτές. Άλλωστε και ο ίδιος ο Δρ Νο, αυτό το τυχαίο διαδικτυακό υποκείμενο, πρόκειται να τερματίσει αμέσως μετά από αυτές τις τρεις αναρτήσεις τη σύντομη ζωή του, και από εκεί και πέρα η εμφάνιση οποιουδήποτε άλλου «Δρος Νο», μαζί και του κινηματογραφικού, δεν θα αποτελεί παρά απλή συνωνυμία.  Θα συνιστούσα τέλος στους ενδεχομένως βιαστικούς σχολιαστές, να αφήσουν να περάσουν 1-2 μέρες πριν ποστάρουν το ενδεχομένως βιαστικό σχόλιό τους. Διότι όπως έλεγε και ένας θυμόσοφος: «πριν μιλήσουμε είναι καλό να βουτάμε τη γλώσσα μας στο μυαλό μας».    

***

Ο Σεργκέι Κιρίτσουκ της οργάνωσης Μπορότμπα δεν είναι οπαδός των «ίσων αποστάσεων». Θεωρεί μάλιστα ότι «Η πολιτική των ίσων αποστάσεων είναι πολύ κακός σύμβουλος». Και ταυτόχρονα εξηγεί:

«Υπάρχουν δύο τάσεις στην Αν. Ουκρανία. Η μία τάση πρεσβεύει την απόλυτη απομόνωση από την Ουκρανία και την δημιουργία ανεξάρτητου κράτους στην Αν. Ουκρανία. Η άλλη τάση την οποία και υποστηρίζουμε, υποστηρίζει ότι αυτό που συμβαίνει είναι μια εξέγερση κατά της ολιγαρχίας η οποία πρέπει να επεκταθεί και στην υπόλοιπη χώρα και θα πρέπει να προσελκύσει ακόμα και τους ανθρώπους που εξαπατήθηκαν και συμμετείχαν στο Μεϊντάν. Η ολιγαρχία του κεφαλαίου τους χειραγώγησε και ενίσχυσε τις θέσεις της στη νέα κυβέρνηση».

Ο Σεργκέι Κιρίτσουκ, λοιπόν, αποκηρύσσει την «πολιτική των ίσων αποστάσεων» και ταυτόχρονα περιγράφει την ύπαρξη δυο τάσεων στην Ανατολική Ουκρανία συντασσόμενος με την μία από αυτές. Πρόκειται, όμως, επί της ουσίας και πέρα από «διαφορές στη λεπτομέρεια» που θα θίξουμε παρακάτω, για την ίδια περιγραφή και την ίδια επιλογή θέσεων μάχης που προβάλλεται με την πιο γενικόλογη αλλά και πιο περιεκτική από στρατηγική άποψη θέση, ότι: Οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να παλεύουν κάτω από τις ξένες σημαίες των ανταγωνισμών της «δικής τους» αστικής τάξης και του «δικού τους» ιμπεριαλισμού, αλλά κάτω από τη δική τους σημαία και για την δική τους ιστορική προοπτική.  Πρόκειται δηλαδή επί της ουσίας για την ίδια περιγραφή που με ελαφρότητα βαφτίζεται από πολλούς πολιτική «ουδετερότητας», «ίσων αποστάσεων» κλπ.

Από τα παραπάνω βγαίνουν λίγα στοιχειώδη συμπεράσματα:

Πρώτον,  είναι επιζήμια η υπηρεσία που προσφέρουν όσοι αναγορεύουν σε «ουδετερότητα» και «ίσες αποστάσεις» αυτή την προσέγγιση της πραγματικότητας. Με τον τρόπο αυτό καταφέρνουν μόνο να υποκλίνονται στην μια από τις δυο παραπάνω «τάσεις», αυτήν που θα μπορούσε να ονομαστεί τάση του εθνικού ή εθνοτικού «αυθορμητισμού»· να πλήττουν την από τώρα αναγκαία διαδικασία εκπλήρωσης των προϋποθέσεων που απαιτούνται για την ιδεολογική και πολιτική επικράτηση της δεύτερης «τάσης»· και, επίσης, να δημιουργούν στη σφαίρα της κοινωνικής συνείδησης την πλαστή εντύπωση της κυριαρχίας των «ίσων αποστάσεων» και της «ουδετερότητας».

Δεύτερον, τα παραπάνω αποδεικνύουν ότι την ανάγκη της χειραφέτησης των εργαζομένων, την ανάγκη κυριαρχίας στην πάλη τους των ταξικών της χαρακτηριστικών, μπορεί (και, ακόμα περισσότερο, πρέπει) να την διακηρύσσει κανείς και μέσα από το καμίνι της σύγκρουσης. Από το σημείο αυτό κι έπειτα συνιστά πραγματικά «διαφορά στη λεπτομέρεια» (όχι όμως διαφορά ανούσια) το να λέει κανείς ότι «αυτό που συμβαίνει είναι» και το να λέει κανείς «ότι αυτό που συμβαίνει πρέπει να γίνει» εξέγερση κατά της ολιγαρχίας η οποία πρέπει να επεκταθεί και στην υπόλοιπη χώρα: Στην πρώτη περίπτωση (δικαιολογημένα μεν κάτω από τις δυσκολίες της ιδεολογικής πάλης μέσα στο καμίνι της σύγκρουσης, κι αυτές οι δυσκολίες αποτελούν σοβαρή ένδειξη ακριβώς για το τι είναι αυτό που συμβαίνει) αναγκαστικά βγάζει έξω από την πολιτική οπτική τις απαιτήσεις που προβάλλουν ώστε «αυτό που συμβαίνει» να γίνει και να είναι πραγματικά μια εξέγερση ενάντια στην ολιγαρχία του κεφαλαίου. Στην δεύτερη περίπτωση, αντίθετα, το αμέσως επόμενο στάδιο του «τι πρέπει να γίνει αυτό που συμβαίνει» θέτει αμέσως το ζήτημα αυτών των απαιτήσεων, δηλαδή των πολιτικών θέσεων που θα φέρνουν στην πρώτη γραμμή τα αυτοτελή εργατικά χαρακτηριστικά της πάλης και, επίσης, των μορφών που πρέπει να αποκτήσει αυτή η πάλη ώστε «να επεκταθεί και στην υπόλοιπη χώρα και να προσελκύσει ακόμα και τους ανθρώπους που εξαπατήθηκαν και συμμετείχαν στο Μεϊντάν», να αγκαλιάσει  δηλαδή την πλειοψηφία των εργαζόμενων λαϊκών στρωμάτων και τάξεων της χώρας.

Γύρω από αυτές της απαιτήσεις θα περιοριστούμε εδώ να σημειώσουμε ότι σχετίζονται με το πέρασμα στο άμεσο προσκήνιο της πάλης των πιο κεντρικών χαρακτηριστικών του δημοκρατισμού της εργατικής τάξης, χαρακτηριστικών που βρίσκονται σε άρρηκτη σχέση με το άμεσο και το τελικό οικονομικό περιεχόμενο των διεκδικήσεων της, και που προϋποθέτουν την κατάκτηση και την διαφύλαξη της πολιτικής της αυτοτέλειας από οποιαδήποτε πλευρά των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, την ιδεολογική και πολιτική ήττα του εθνικισμού, την ιδεολογική και πολιτική νίκη της ταξικής-λαϊκής συμμαχίας…

Για να γίνει περισσότερο ξεκάθαρη η θέση αυτή, πρέπει να διατυπωθούν ορισμένες σκέψεις γύρω από τον πραγματικό χαρακτήρα της σύγκρουσης, «αυτού που συμβαίνει», τον οποίο χαρακτήρα θα προσπαθήσουμε να αναγνωρίσουμε μέσω του ερωτήματος τι ακριβώς θα σηματοδοτεί η νίκη και η ήττα της μιας ή της άλλης πλευράς και «τάσης»:

Από την άποψη των διεθνών συσχετισμών, την άποψη των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, μια νίκη της «τάσης» που οι στόχοι της αρχίζουν και τελειώνουν στο ζήτημα της ανεξαρτησίας, δεν θα σημαίνει παρά αποδυνάμωση των θέσεων του συνασπισμού ΗΠΑ-ΕΕ και ενίσχυση των θέσεων της Ρωσίας. Η πρώτη πλευρά του ζητήματος, η αποδυνάμωση του συνασπισμού ΗΠΑ – ΕΕ, μπορεί να χαρακτηριστεί θετική, γιατί οι ΗΠΑ-ΕΕ αποτελούν σήμερα την επιθετικότερη και αντιδραστικότερη πλευρά της ενδοϊμπεριαλιστικής αντιπαράθεσης. Όμως οτιδήποτε θετικό τελειώνει στο σημείο αυτό…

…Διότι για την εργατική τάξη το ζήτημα της στάσης της απέναντι στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς δεν κρίνεται βάζοντας και συγκρίνοντας στο ζύγι τον ιμπεριαλισμό της μιας και της άλλης πλευράς. Και διότι τίποτα θετικό δεν έχει να προσφέρει στην εργατική τάξη η υπαγωγή της από την κυριαρχία των ευρω-αμερικανικών μονοπωλίων στην κυριαρχία των ρωσικών. Διότι, τέλος, και αυτό το «θετικό», δηλαδή η αποδυνάμωση του «χειρότερου» ιμπεριαλισμού και η ενίσχυση του «καλύτερου», με μαθηματική βεβαιότητα θα έχει σαν συνέπεια την απότομη όξυνση των μεταξύ τους αντιθέσεων  και ανταγωνισμών και την βαθύτερη κυριαρχία πάνω στην εργατική τάξη και τους λαούς νέων και ακόμα ισχυρότερων κυμάτων αντίδρασης και εθνικισμού, και μάλιστα  τόσο περισσότερο όσο πιο πολύ σήμερα οι κοινωνικοπολιτικές απαιτήσεις αυτοτέλειας του αγώνα της εργατικής τάξης βαφτίζονται και αποκηρύσσονται σαν «ίσες αποστάσεις» και «ουδετερότητα».

Κατά τα άλλα, είναι βέβαια επίσης σαφές και από τα παραπάνω, ότι σε «αυτό που συμβαίνει» μια νίκη των ΗΠΑ-ΕΕ δεν θα είχε σαν αποτέλεσμα παρά μόνο την ενίσχυση των δικών τους θέσεων, την ενίσχυση της εσωτερικής και διεθνούς αντίδρασης, την αύξηση της «αλαζονείας» και της γενικής επιθετικότητάς τους ενάντια στους ανταγωνιστές τους και σε βάρος συνολικά των λαών.

Όμως το να μην αποτελέσει «αυτό που συμβαίνει», είτε στην περίπτωση της μιας είτε της άλλης του έκβασης, ένα απλό «επεισόδιο» στην ανάπτυξη και την όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών  αντιθέσεων και ανταγωνισμών, ανήκει στη σφαίρα των καθηκόντων της εργατικής τάξης και των κοινωνικών συμμάχων της. Και η εκπλήρωση από μέρους τους αυτών των καθηκόντων ακόμη κι αν δεν πρόκειται να έχει χαρακτήρα «νίκης» παρόμοιας με αυτής που προσδοκούν οι πλευρές της σύγκρουσης οι υποταγμένες στους αστικούς και ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, θα αποτελεί όμως την κατάκτηση μια θέσης πραγματικού ιστορικού υποκειμένου στο πλαίσιο της αυριανής όξυνσης των τελευταίων.      

(Δρ. Νο 2)


οι ευαισθησίες της κοινής γνώμης

Το 1933 ο εμπρησμός του Ράιχσταγκ, για να πάρουμε το παράδειγμα μιας ιστορικά εμβληματικής προβοκάτσιας, αποτέλεσε το σύνθημα για τις μαζικές συλλήψεις κομμουνιστών και την άμεση απαγόρευση του Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας, την παραχώρηση στο Χίτλερ έκτακτων εξουσιών, τη διάλυση -μετά από λίγο- όλων των κομμάτων πλην του ναζιστικού και τον εγκαινιασμό των χιτλερικών στρατοπέδων συγκέντρωσης.

Το 2014 η διάλυση, επισήμως από αύριο, της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Κομμουνιστικού Κόμματος Ουκρανίας απλώς συμπέφτει χρονικά με την προπαγανδιστική εκμετάλλευση της κατάρριψης -άγνωστο όμως από ποιούς- του μαλαισιανού επιβατικού αεροπλάνου. Η αντιδραστική – φασιστική κυβέρνηση του Κιέβου (όργανο του ιμπεριαλιστικού συνεταιρισμού ΗΠΑ – Γερμανίας) ταυτόχρονα κηρύσσει επιστράτευση των ανδρών ως 60 ετών για να καταστείλει την εξέγερση των κατοίκων των ανατολικών περιοχών, και σε μια δημοκρατική έξαρση ύστερα από την ανατροπή του «δικτάτορα» (!!!) Γιανούκοβιτς προωθεί την απαγόρευση του ΚΚΟυ. Για να μάθουν επιτέλους οι κομμουνιστές τι θα πει δημοκρατία – κατά το μοτίβο του εμβατηρίου από τον πόλεμο της  Κορέας όπου ο στρατός «μας», «έπνιγε τους κίτρινους στο αίμα, δείχνοντάς τους τι θα πει ελευθεριά».

Την ίδια ώρα στην Παλαιστίνη ο ισραηλινός ιμπεριαλισμός, φασισμός, ρατσισμός, εθνικισμός, η ισραηλινή θρησκευτική μισαλλοδοξία, συνενωμένα όλα αυτά στην πολιτική των κυρίαρχων δυνάμεων του κεφαλαίου, δεν χορταίνει αίμα. Η σφαγή των ήδη περισσότερων από 600 Παλαιστινίων στη Γάζα, παιδιών, γυναικών, αμάχων στην πλειοψηφία τους, «θεμελιώθηκε» προπαγανδιστικά στην απαγωγή και δολοφονία τριών ισραηλινών εφήβων -επίσης άγνωστο από ποιούς- που όμως η κυβέρνηση του Ισραήλ έσπευσε να την αποδώσει στη Χαμάς παρά το ότι η τελευταία αρνήθηκε κάθε ανάμιξη.

Αναπόφευκτος ο συνειρμός: Σαν χθες πριν από 3 χρόνια, στις 22-7-2011, δολοφούνταν στη Νορβηγία 69 παιδιά με κίνητρο του Νορβηγού δολοφόνου την «ευαισθητοποίηση» της «κοινής γνώμης» απέναντι στον «ισλαμικό κίνδυνο». Για την ισραηλινή κυβέρνηση άρκεσε η απαγωγή και δολοφονία, από άγνωστους, των τριών εφήβων προκειμένου να «ευαισθητοποιηθεί» και να προχωρήσει σε έναν ακόμα κύκλο γενοκτονίας του παλαιστινιακού λαού.

Όμως τι είδους ζώο είναι, τελικά, αυτή η «κοινή γνώμη»; Ποιο είναι το μέγεθος της αναισθησίας της, ώστε για την «ευαισθητοποίησή της» να χρειάζονται τόσα (το καμένο ράιχσταγκ, η κατάρριψη του μαλαισιανού επιβατικού αεροπλάνου, 69 δολοφονημένα παιδιά στη Νορβηγία, η απαγωγή και δολοφονία τρίων εφήβων στο Ισραήλ); Και πόσο αίμα πρέπει στη συνέχεια, να χυθεί στο βωμό της, ώστε να κορεστεί η «ευαισθησία» της και να περιέλθει πάλι στην συνηθισμένη κατάσταση της αναισθησίας και της αγνωμοσύνης απέναντι σε ολα αυτά που γίνονται για χάρη της;


Εμείς;

Στην Ουκρανία οι ΗΠΑ/ΕΕ στα πλαίσια του ανταγωνισμού τους με την καπιταλιστική  Ρωσία και προκειμένου να περιορίσουν ή να εκμηδενίσουν την επιρροή της, επενέβησαν για την ανατροπή  της «νόμιμης και δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης» και τη στήριξη της σημερινής  πραξικοπηματικής-φασιστικής εξουσίας. Η ίδια αυτή εξουσία, με τις ευλογίες ΗΠΑ και ΕΕ ενεργώντας σαν δύναμη εσωτερικής κατοχής έχει αποδυθεί στο αιματοκύλισμα του λαού της ανατολικής Ουκρανίας, για την καταστολή της εξέγερσής του ενάντια στο φασιστικό πραξικόπημα και την ιμπεριαλιστική επέμβαση.

Θα αρκούσε για τον τερματισμό του αιματοκυλίσματος αυτό που στην θετικιστική γλώσσα ονομάζεται «αποκατάσταση της δημοκρατικής νομιμότητας», μια προοπτική που όμως καθημερινά αποδεικνύεται ανεπιθύμητη για τα επιτελικά κέντρα των ΗΠΑ και της ΕΕ και, φυσικά, για την εξουσία των ανδρεικέλων τους στην Ουκρανία, την εξουσία των κυρίαρχων αυτή τη στιγμή τμήματων της ουκρανικής αστικής τάξης. Αντί γι’ αυτή την προοπτική η αντιδραστική, πραξικοπηματική εξουσία του Κίεβου (που ο χαρακτηρισμός της σαν πραξικοπηματικής δεν ξεπλένεται από τις προεδρικές εκλογές που κόπηκαν και ράφτηκαν στα μέτρα της), επιλέγει την ένταση των πολεμικών επιχειρήσεων, της φασιστικής τρομοκρατίας, την προώθηση των σχεδίων απαγόρευσης του Κομμουνιστικού Κόμματος, το άνοιγμα του οικονομικού πεδίου για την επέλαση του αμερικανικού και ευρωενωσιακού μονοπωλιακού κεφαλαίου.

Στο Ιράκ ο συνδυασμός της ανακήρυξης του λεγόμενου «Ισλαμικού Κράτους» από τους ηγήτορες της οργάνωσης «Ισλαμικό Κράτος σε Ιράκ και Λεβάντε» και μιας -εκ μέρους των ΗΠΑ αλλά και της ΕΕ- «απάθειας» στην οποία δεν μας έχουν συνηθίσει όποτε διακυβεύονται τα συμφέροντά τους, αποτελεί την ένδειξη αν όχι την πλήρη απόδειξη ότι και αυτή η εμπόλεμη κατάσταση, κι αυτή η ανθρωποσφαγή, είναι ενταγμένη στην ιμπεριαλιστική στρατηγική προώθησης των οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων τους στην ευρύτερη περιοχή. Πόσο μάλλον που πρόκειται για μια «απάθεια» συνοδευόμενη ταυτόχρονα από την ενίσχυση των «αντικαθεστωτικών» της Συρίας με  το ποσό του μισού δισεκατομμυρίου δολαρίων που «αιτήθηκε» ο Ομπάμα στο αμερικανικό κογκρέσο.

Στην Αφρική η γαλλική στρατιωτική επέμβαση, με πρόσχημα την «οριστική» αντιμετώπιση της τρομοκρατίας και της δράσης ακραίων ισλαμικών οργανώσεων (αυτών, δηλαδή, που διαχρονικά στήριζε και στηρίζει ο αμερικανικός και ευρωενωσιακός ιμπεριαλισμός), διευρύνεται σε πέντε αφρικανικές χώρες με τη συμμετοχή 3.000 Γάλλων στρατιωτών, εκ των οποίων οι 1.000 θα παραμείνουν στο Βόρειο Μάλι και οι άλλοι θα αναπτυχθούν σε περιοχές της Μαυριτανίας, της Μπουρκίνα Φάσο, του Νίγηρα και του Τσαντ.

Στην Παλαιστίνη, στη Λωρίδα της Γάζας, το κράτος του Ισραήλ προβαίνει σε μια νέα γενοκτονική σφαγή του παλαιστινιακού λαού εν μέσω αμερικανικών και ευρωενωσιακών ψαλμωδιών «καταδίκης της βίας από όπου κι αν προέρχεται».

Όσοι, απέναντι στην καταδίκη των νέων σιωνιστικών εγκλημάτων και απέναντι στην απαίτηση που εκφράζεται με το σύνθημα ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ που θα ακουστεί δυνατά από χιλιάδες λαού στην αυριανή διαδήλωση της Πέμπτης, επιχειρήσουν να κρυφτούν πίσω από το δάχτυλο του αντισημιτισμού, ας προσέχουν σε ποιούς απευθύνονται. Τους αφιερώνουμε τα δικά μας τραγούδια, τραγούδια για τους αγώνες του δικού μας και του «δικού τους» λαού εκείνη την εποχή όπου οι «δικοί του» μονοπωλητές του πλούτου αυγάτιζαν τα κέρδη τους από το δικό του ολοκαύτωμα, που τώρα επαναλαμβάνουν σε βάρος του παλαιστινιακού λαού.

Οι ιμπεριαλιστές μοιράζουν και ξαναμοιράζουν τη γη, και θα την μοιράζουν ξανά και ξανά διαρκώς, αν δεν βρουν τους λαούς, αν δεν μας βρουν, απέναντί τους.

Οι ιμπεριαλιστές ξαναμοιράζουν τη γη. Κι εμείς; Εμείς που δεχόμαστε στη χώρα μας την ιμπεριαλιστική επίθεση, την προερχόμενη από τα ίδια αυτά κέντρα, με τη μορφή του τσακίσματος των λαϊκών – εργατικών δικαιωμάτων, του τσακίσματος των όρων ζωής και επιβίωσης του λαού, με την καταστολή των λαϊκών αγώνων, με την επιβολή σήμερα των όρων της αυριανής μορφής της εκμεταλλευτικής- μονοπωλιακής εξουσίας;

Εμείς απέναντι στους δρόμους ελέγχου των κοιτασμάτων, των αγωγών, των πηγών και των μέσων παραγωγής του κοινωνικού πλούτου, της πολιτικής εξουσίας, δεν έχουμε παρά έναν δρόμο: το διεθνισμό, που στην πράξη «είναι ένας και μόνο ένας: Αφοσιωμένη δουλειά για την ανάπτυξη του επαναστατικού κινήματος και του επαναστατικού αγώνα  στην ίδια σου τη χώρα, υποστήριξη (με την προπαγάνδα, ηθικά, υλικά) ενός τέτοιου αγώνα, μιάς τέτοιας γραμμής και μόνο μιας τέτοιας γραμμής σε όλες χωρίς εξαίρεση τις χώρες». (Λένιν, Οι θέσεις του Απρίλη). 

Απέναντι στα μέτωπα που ανοίγει ο ιμπεριαλισμός καθήκον μας είναι να αντιτάξουμε τα δικά μας μέτωπα πάλης με τις μορφές που τους ανταποκρίνονται. Απέναντι στα μέτωπα της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας όπου γης, καθήκον μας είναι να αντιπαραθέσουμε το δικό μας μέτωπο για την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων στην ίδια μας τη χώρα. Απέναντι στην ολομέτωπη αντιλαϊκή επίθεση της εξουσίας των μονοπωλίων στην ίδια μας τη χώρα, καθήκον μας είναι να μετατρέψουμε κάθε μέτωπο της επίθεσής τους σε μέτωπο για την απόκρουσή της, κάθε μέτωπο για την απόκρουσή της σε μέτωπο για την ανατροπή της στρατηγικής τους.

Αυτό είναι το δικό μας καθήκον, αυτό πρέπει να κάνουμε εμείς, και κάνοντάς το θα ξέρουμε κι αυτό το «εμείς» τι σημαίνει.

Έγκαιρα. ΄Ωστε αντί αύριο να είναι αργά, να είναι, αύριο, η ώρα που πρέπει.


Ιράκ – Ουκρανία: Κοινή η αιτία των δεινών / ανακοίνωση της ΕΕΔΥΕ για το Ιράκ / ερώτηση του ΚΚΕ για απεμπλοκή από τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς

Ιράκ – Ουκρανία: Κοινή η αιτία των δεινών

Το τελευταίο διάστημα, άφθονο ρέει το αίμα σε πολεμικές συγκρούσεις σε δύο περιοχές που βρίσκονται στην ευρύτερη περιφέρεια και της χώρας μας: Στη Μέση Ανατολή και την Ανατολική Ευρώπη. Στο Ιράκ και την Ουκρανία, οι λαοί θυσιάζονται στο βωμό γενικότερων ιμπεριαλιστικών γεωστρατηγικών συμφερόντων, όπου το κοινό χαρακτηριστικό είναι ο έλεγχος των αγορών, της Ενέργειας και των δρόμων μεταφοράς της.

Η κατάσταση στο Ιράκ, με την ανεμπόδιστη, στην ουσία, προέλαση των ακραίων ισλαμιστών, που έχουν φτάσει έξω από τη Βαγδάτη και ελέγχουν μεγάλο τμήμα των κεντροδυτικών περιοχών, εντάσσεται σε μια ευρύτερη αλυσίδα γεγονότων, που έχουν τη ρίζα τους στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις του 2003 και του 2011 με στόχο τη Συρία. Το πρόσχημα που χρησιμοποιήθηκε και στις δύο περιπτώσεις ήταν η δήθεν «προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από δικτατορικά ή αυταρχικά καθεστώτα», παραμύθι γνωστό και πολυχρησιμοποιημένο, από τη λεγόμενη «Αραβική Ανοιξη» μέχρι την Ουκρανία. Την ίδια στιγμή, βεβαίως, τίποτα δεν εμποδίζει ισχυρά καπιταλιστικά κράτη να στηρίζουν δυνάμεις όπως οι ακραίοι ισλαμιστές στην περιοχή της Μ. Ανατολής ή ναζιστικές και ακραία εθνικιστικές δυνάμεις, όπως στην Ουκρανία. Στην περίπτωση του Ιράκ, είναι οι σκοταδιστικές δυνάμεις του «Ισλαμικού Κράτους του Ιράκ και του Λεβάντε» (ΙΚΙΛ) που ενισχύθηκαν από τους ιμπεριαλιστές (ΗΠΑ, ΕΕ, αλλά και Σαουδική Αραβία, Τουρκία, Κατάρ) για το διαμελισμό της Συρίας και τώρα η δράση τους αξιοποιείται για ευρύτερες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στην περιοχή. Ετσι, τα επιχειρήματα περί δημοκρατίας και ελευθερίας γελοιοποιούνται και αποκαλύπτονται σαν παραμύθι που δεν πείθει πλέον ούτε τα μικρά παιδιά.

Η πραγματικότητα είναι αρκετά πιο σύνθετη από αυτό που φαίνεται ως εθνοθρησκευτική σύγκρουση. Με ποια έννοια; Οι ένοπλοι του ΙΚΙΛ είναι κυρίως σουνίτες, όπως και η Σαουδική Αραβία, το Κατάρ, η Τουρκία. Σιίτες είναι ο πρωθυπουργός του Ιράκ, Αλ Μάλικι, και η κυβέρνηση που έχει αποκλείσει τους σουνίτες, αλλά και το Ιράν, βασικός «παίχτης» στην περιοχή. Υπάρχουν και οι Κούρδοι που έχουν τη δική τους αυτόνομη (αν και όχι πλήρως) κυβέρνηση στο Βόρειο Ιράκ. Ομως, το βασικό, το καθοριστικό είναι τα τεράστια οικονομικά συμφέροντα, οι ζώνες επιρροής για τις αστικές τάξεις της περιοχής, ή τμημάτων τους, και τις ισχυρές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και τους μονοπωλιακούς ομίλους τους, οι πηγές και αγωγοί Ενέργειας. Γι’ αυτό και έρχονται ξανά στο προσκήνιο σενάρια τριχοτόμησης του Ιράκ. Τα σενάρια αυτά εμπλέκουν και γειτονικές στο Ιράκ χώρες, όπως η Συρία, η Τουρκία, το Ιράν, αλλά και ο Λίβανος, παρότι δεν συνορεύει. Αυτά τα συμφέροντα αιματοκυλούν τους λαούς.

Και στην Ουκρανία με ιμπεριαλιστική επέμβαση – και ιδιαίτερα εμφανή τη σφήνα των ΗΠΑ – επικράτησαν στο Κίεβο δυνάμεις που με τη στήριξη εθνικιστών και φασιστών συγκρούονται με τους ρωσόφωνους πληθυσμούς των ανατολικών περιοχών, που θεωρούν ότι η νέα κατάσταση θέτει σε κίνδυνο δικαιώματά τους και δεν αναγνωρίζουν την εξουσία τους. Η σύγκρουση και εδώ έχει εθνοτικά χαρακτηριστικά, στο βάθος της όμως αφορά σύγκρουση τμημάτων της αστικής τάξης της χώρας σε σχέση με τις διεθνείς συμμαχίες της (ΗΠΑ – ΕΕ – ΝΑΤΟ ή Ρωσία). Σύγκρουση που διεξάγεται στο πλαίσιο της ενδοϊμπεριαλιστικής διαπάλης για τον έλεγχο αγορών, των πηγών και δρόμων της Ενέργειας. Ηδη εξάλλου το ταρακούνημα στις ενεργειακές αγορές είναι εμφανές.

Το συμπέρασμα που βγαίνει και από τις δύο περιοχές που φλέγονται και μπορεί να οδηγήσει τα πράγματα σε ευρύτερη ανάφλεξη, είναι ότι οι εργάτες, τα λαϊκά στρώματα θα βγαίνουν μόνο χαμένοι όταν μπαίνουν κάτω από ξένες σημαίες, όταν παλεύουν για αλλότρια από τα ταξικά τους συμφέροντα. Ο κοινός εχθρός είναι το κεφάλαιο, το εκμεταλλευτικό σύστημα και ο δικός τους δρόμος η πάλη για την ανατροπή τους και την οικοδόμηση της δικής τους εργατικής – λαϊκής εξουσίας. ριζοσπάστης

Ανακοίνωση της ΕΕΔΥΕ για την κατάσταση στο Ιράκ

Οι ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ και ΝΑΤΟ από τη μια και οι εξτρεμιστικές θρησκευτικές ομάδες από την άλλη δεν μπορούν να φέρουν την ειρήνη και την ευημερία στο λαό του Ιράκ, σημειώνει η Ελληνική Επιτροπή για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη (ΕΕΔΥΕ), σε ανακοίνωσή της σχετικά με τις εξελίξεις στο Ιράκ. Σημειώνει ότι αποτελούν τις δυο όψεις του ίδιου νομίσματος, με σκοπό να χειραγωγούν και να τρομοκρατούν το λαό του Ιράκ, ενώ προχωράει το ιμπεριαλιστικό σχέδιο για τη «Μεγάλη Μέση Ανατολή», το οποίο στηρίζουν ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και η ΕΕ.

Ολόκληρη η ανακοίνωση:

«Βαθαίνει η κρίση και το μακελειό στο Ιράκ, με θύμα το λαό του, που από την ανοιχτή εισβολή των ΗΠΑ και των προθύμων συμμάχων τους, το 2003, μετράει εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς, τραυματίες και εκτοπισμένους μαζί με την καταστροφή μνημείων ενός αρχαίου πολιτισμού, των υποδομών και ολόκληρων πόλεων.

Η ιμπεριαλιστική επέμβαση το 2003 έγινε με πρόσχημα τα όπλα μαζικής καταστροφής που ποτέ δεν βρέθηκαν. Ο Σαντάμ Χουσεΐν, άλλοτε άνθρωπος των ΗΠΑ, εκτελέστηκε, ενώ τον έλεγχο των πετρελαίων ανέλαβαν οι Αμερικανοί και οι πολυεθνικές τους. Η εγκατάσταση φιλικού προς τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ καθεστώτος στη Βαγδάτη δεν έλυσε φυσικά κανένα πρόβλημα. Η χώρα «τριχοτομείται», το παλιό «διαίρει και βασίλευε» των Βρετανών οδήγησε σε νέες εντάσεις, θρησκευτικές, φυλετικές, με μοναδικό στόχο το γεωστρατηγικό έλεγχο της περιοχής.

Αποτελεί υποκρισία όσων χύνουν τα κροκοδείλια δάκρυά τους σήμερα για τις ζωές που συνεχίζουν να χάνονται στο Ιράκ, όταν αποσιωπούν τη συνεχιζόμενη κατοχή από τις ΗΠΑ και τις οδυνηρές συνέπειες για το λαό της χώρας.

Ακόμα και σήμερα παραμένει ιδιωτικός – μισθοφορικός στρατός που ελέγχει μεταξύ άλλων τις πηγές πετρελαίου και τους αγωγούς του. Η δε προσέγγιση του αεροπλανοφόρου «USS G. Bush» στην περιοχή προμηνύει νέα ένταση και πολεμική εμπλοκή. Από κοντά βρίσκεται και ο μακελάρης Βρετανός Tony Blair, που ανοιχτά μιλάει για νέο βομβαρδισμό στόχων στο Ιράκ.

Για την ΕΕΔΥΕ, το φιλειρηνικό – αντιιμπεριαλιστικό κίνημα στην Ελλάδα είναι καθαρό πως τα προβλήματα δεν μπορούν να τα λύσουν αυτοί που ουσιαστικά τα δημιούργησαν. Οι ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ και ΝΑΤΟ από τη μια και οι εξτρεμιστικές θρησκευτικές ομάδες από την άλλη δεν μπορούν να φέρουν την ειρήνη και την ευημερία στο λαό του Ιράκ. Αποτελούν τις δυο όψεις του ίδιου νομίσματος με σκοπό να χειραγωγούν και να τρομοκρατούν το λαό του Ιράκ, ενώ προχωράει το ιμπεριαλιστικό σχέδιο για τη «Μεγάλη Μέση Ανατολή» το οποίο στηρίζουν ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και η ΕΕ.

Η ελληνική κυβέρνηση, προεδρεύοντας στην ΕΕ, έχει ευθύνες για όλα τα παραπάνω, γιατί όχι μόνο δεν εναντιώθηκε ποτέ στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, αλλά τους στηρίζει, όπως το έπραξε άλλωστε και στην περίπτωση των κυρώσεων εναντίον της Συρίας, του Ιράν και της ανοιχτής επέμβασης της ΕΕ στην Ουκρανία.

Ο μαρτυρικός λαός του Ιράκ έχει συμφέρον να οργανώσει την πάλη του απέναντι σε όλους αυτούς, ξένους και ντόπιους, που τον θέλουν γονατισμένο και αντικείμενο θρησκευτικών και φυλετικών διενέξεων, ώστε να γίνει πραγματικός αφέντης της χώρας του και του πλούτου που παράγει». 902

Ερώτηση του ΚΚΕ για την απεμπλοκή της χώρας από τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς

Ερώτηση προς τον υπουργό Εθνικής Άμυνας κατέθεσαν οι βουλευτές του ΚΚΕ Θανάσης Παφίλης και Λιάνα Κανέλλη, απαιτώντας την απεμπλοκή της χώρας από τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς που δημιουργούν γενικότερους κινδύνους για το λαό μας και τους λαούς της περιοχής. Αναλυτικά το κείμενο της Ερώτησης:

«ΕΡΩΤΗΣΗ

Προς τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας

Θέμα: Απεμπλοκή της χώρας από τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς που δημιουργούν γενικότερους κινδύνους για το λαό μας και τους λαούς της περιοχής.

Σε νέα πολυεθνική άσκηση, με την κωδική ονομασία «European Air Transport Training 2014», που διεξάγεται το διάστημα 16-27 Ιούνη κοντά στα σύνορα Ουκρανίας – Ρωσίας, η χώρα μας συμμετέχει με την Πολεμική Αεροπορία.

Θα συμμετέχουν τέσσερα αεροσκάφη «F-16» της 110 Πτέρυγας Μάχης, ένα αεροσκάφος «EBM-145H Erieye» της 380 Μοίρας Αερομεταφερόμενου Συστήματος Έγκαιρης Προειδοποίησης και Ελέγχου, τα οποία θα επιχειρούν από τις μητρικές τους μονάδες, έναν αξιωματικό ως παρατηρητή και έναν αξιωματικό ως σύνδεσμο.

Η άσκηση, που διοργανώνεται από τη Βουλγαρία, διεξάγεται εντός του FIR Σόφιας, το οποίο απλώνεται και στη Μαύρη Θάλασσα, ενώνεται με το FIR Συμφερούπολης, το οποίο καλύπτει Κριμαία και Νοτιοανατολική Ουκρανία.

Στην ουσία πρόκειται για περιοχές όπου εντείνονται οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις, για την είσοδο των ευρωατλαντικών μονοπωλίων στην Ουκρανία, στη Μολδαβία, στη Γεωργία και σε άλλες πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες, στον ανταγωνισμό τους με τη Ρωσία.

Θυμίζουμε ότι πολύ πρόσφατα, 29 Μάη με 4 Ιούνη, η Πολεμική Αεροπορία συμμετείχε με αεροσκάφη «F-16» στην πολυεθνική αεροπορική άσκηση «Thracian Star 2014» πάλι εντός του FIR Σόφιας. Συμμετείχαν με προσωπικό και στρατιωτικά μέσα η Βουλγαρία, η Ελλάδα, οι ΗΠΑ και η Ρουμανία. Σε αυτή την περίπτωση ελληνικά μαχητικά ανεφοδιάζονταν στον αέρα από ιπτάμενα «τάνκερ» της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ, γεγονός που προϊδεάζει για συμμετοχή μονάδων της ΠΑ σε ιμπεριαλιστικές επιχειρήσεις μακριά από τις βάσεις ανεφοδιασμού της, μακριά από τον ελλαδικό χώρο.

Επί της ουσίας οι ασκήσεις αυτές εντάσσονται στα πλαίσια προετοιμασίας για ενδεχόμενη συμμετοχή των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας μας σε αποστολές που δεν έχουν σχέση με την προάσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας, αλλά αφορούν την προώθηση και προάσπιση θέσεων ευρωατλαντικών μονοπωλίων στις συγκρούσεις τους με άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα, στην προσπάθεια και της εγχώριας αστικής τάξης να διεκδικήσει μεγαλύτερα μερίδια από την ιμπεριαλιστική λεία.

Το ΚΚΕ καταγγέλλει αυτήν την επικίνδυνη πολιτική και ζητά την άμεση απεμπλοκή της χώρας από τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς που δημιουργούν γενικότερους κινδύνους για το λαό μας και τους λαούς της περιοχής.

ΕΡΩΤΑΤΑΙ ο κ. Υπουργός πώς τοποθετείται η κυβέρνηση στα ζητήματα αυτά». 902


Ουκρανία: Προεδρική ορκομωσία και συνεχιζόμενο αιματοκύλισμα

Ενώ η κατάσταση στις ανατολικές περιοχές της Ουκρανίας Ντονέτσκ και Λουγκάνσκ αποκτάει όλο και περισσότερο χαρακτηριστικά γενοκτονίας, με τη δράση της αντιδραστικής κυβέρνησης του Κιέβου, των εθνικιστών και των φασιστών, θυμίζει καθημερινά τους ΝΑΤΟικούς βομβαρδισμούς που διέλυσαν τη Γιουγκοσλαβία ή τις επιχειρήσεις του κράτους-τρομοκράτη του Ισραήλ ενάντια στους Παλαιστινίους. Η κυβέρνηση του Κιέβου, που έχει την πλήρη στήριξη των ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ, χρησιμοποιεί μαχητικά αεροσκάφη, ελικόπτερα, πυροβολικό και τη λεγόμενη Εθνοφρουρά, που αποτελείται από τους φασίστες του «Δεξιού Τομέα», για να εξαπολύει επιθέσεις σε κατοικημένες περιοχές.

Το Σάββατο ορκίστηκε ως νέος πρόεδρος της Ουκρανίας ο Πέτρο Ποροσένκο, ο επονομαζόμενος και βασιλιάς της σοκολάτας.

Στον όρκο του στο κοινοβούλιο, ο Ποροσένκο δεσμεύτηκε ότι θα προστατεύει την εθνική κυριαρχία και την ανεξαρτησία της Ουκρανίας και θα διασφαλίσει τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των πολιτών της. «Η χερσόνησος της Κριμαίας ήταν, είναι και θα είναι ουκρανική», είπε ο Ποροσένκο, καταχειροκροτούμενος από τους βουλευτές. «Το είπα με σαφήνεια στον Ρώσο ηγέτη», τον πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν, με τον οποίο συναντήθηκε την Παρασκευή στη Νορμανδία, πρόσθεσε, υπογραμμίζοντας ότι δεν θα κάνει κανένα συμβιβασμό όσον αφορά το καθεστώς της περιοχής αυτής και τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της.

Ο Ποροσένκο σημείωσε επίσης ότι σκοπεύει πολύ σύντομα να υπογράψει το οικονομικό σκέλος της συμφωνίας σύνδεσης της Ουκρανίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση, την οποία θεωρεί ως το πρώτο βήμα για την πλήρη ένταξη της χώρας στην ΕΕ.

Παρόντες στην ορκωμοσία ήταν ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν, ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Χέρμαν Βαν Ρομπάι, ο πρόεδρος της Πολωνίας Μπρόνισλαβ Κομορόφσκι, η πρόεδρος της Λιθουανίας Ντάλια Γκριμπαουσκάιτε κ.ά.

Χαιρετίζουν ΝΑΤΟ και ΕΕ

Χαιρετίζοντας την ανάληψη των καθηκόντων του νέου προέδρου, ο γενικός γραμματέας της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας Άντερς Φογκ Ράσμουσεν, ανέφερε ότι ο νέος ηγέτης «θα συμβάλει στη σταθεροποίηση της χώρας, βασιζόμενος στον πολιτικό διάλογο χωρίς αποκλεισμούς». Ο Ράσμουσεν τόνισε επίσης ότι το ΝΑΤΟ βρίσκεται στη διαδικασία οριστικοποίησης των νέων μέτρων που θα λάβει για να βοηθήσει την Ουκρανία «και να στηρίξει τις μεταρρυθμίσεις της στους τομείς της ασφάλειας και της άμυνας».

Από την πλευρά του, ο Χέρμαν Βαν Ρομπάι επανέλαβε «τη στήριξη της ΕΕ στην Ουκρανία». Χωρίς να κατονομάσει τη Ρωσία, ο Ρομπάι υπογράμμισε ότι «η επιστροφή της Ουκρανίας στη σταθερότητα και οι προσπάθειές της για ανάπτυξη θα ωφελήσουν όλους τους γείτονές της», οι οποίοι από την πλευρά τους θα πρέπει «να σεβαστούν την εδαφική ακεραιότητα», αλλά επίσης και «τις επιλογές» του Κιέβου, συμπεριλαμβανομένων και «των πιο στενών δεσμών του» με τις Βρυξέλλες. 902

***

Επιχειρώντας μια μικρή αναδρομή στα σχετικά γεγονότα του τελευταίου διαστήματος:

Οι Ουκρανοί, λοιπόν, μαστιζόμενοι από την οικονομική χρεοκοπιία της χώρας τους ψήφισαν για πρόεδρο, ίσως με την μάταιη ελπίδα ότι θα φροντισει και για τη χώρα τους όπως φροντίζει και για τις ιδιωτικές του επιχειρήσεις, τον  δισεκατομμυριούχο Πέτρο Ποροσένκο, έναν από αυτούς που θησαύρισαν από την καταλήστευση του πλούτου που δημιούργησαν οι λαοί της ΕΣΣΔ. Έτσι η πολιτική ηγεσία της Ουκρανίας μοιράστηκε, ας πούμε 50-50 ανάμεσα στις ΗΠΑ, που είχαν εξαρχής εξασφαλίσει για λογαριασμό τους την πρωθυπουργία Γιάτσενουκ, και την ως τώρα κάπως «ριγμένη» Γερμανία, στην επιρροή της οποίας λέγεται πως ανήκει ο δισεκατομμυριούχος νέος πρόεδρος. Έτσι ίσως μπορούν να ερμηνευτούν κι οι δηλώσεις του περί σύντομης υπογραφής του οικονομικού σκέλους της συμφωνίας σύνδεσης της Ουκρανίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση, ως «πρώτο βήμα για την πλήρη ένταξη της χώρας στην ΕΕ», η οποία ΕΕ μολις χθες θεωρούσε ότι δεν είναι για κάτι τέτοιο «ώριμες» οι συνθήκες. Τώρα, φαίνεται, οι συνθήκες ωρίμασαν ξαφνικά, κι ας συνεχίζεται με αυξανόμενη ένταση η αιματηρή καταστολή της κεντρικής εξουσίας εναντόν του λαού των ανατολικών περιοχών που μετά την πραξικοπηματική κατάληψη της εξουσίας από τον «φιλοδυτικό» αντιδραστικό – φασιστικό συνασπισμό κήρυξαν την αυτονομία τους.

Ο ίδιος ο Ποροσένκο, άλλωστε, στις πρώτες δηλώσεις του μετά την εκλογή του  είχε αποκλείσει το ενδεχόμενο διαπραγματεύσεων με τους εκπροσώπους των κατοίκων των ανατολικών περιοχών, «αν αυτοί δεν παραδώσουν πρώτα τα όπλα τους»: ένα διαπραγματευτικό «πλεονέκτημα» που δεν φαίνεται  διατεθειμμένος να του παράσχει ο λαός των ανατολικών περιοχών. Ενώ τρεις μέρες μετά μιλώντας στη γερμανική εφημερίδα «Bild» μαζί με τον πρώην πυγμάχο και νεοεκλεγμένο δήμαρχο του Κιέβου Βιτάλι Κλίτσκο, ο Ποροσένκο δήλωνε ότι «η αντιτρομοκρατική επιχείρηση άρχισε επιτέλους. Δεν θα επιτρέπουμε πλέον στους τρομοκράτες να απάγουν ανθρώπους στο δρόμο και να τους σκοτώνουν, δεν θα τους επιτρέψουμε πλέον να καταλαμβάνουν κτίρια και να περιφρονούν το νόμο». Συμπέρασμα: Μάλλον οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί σχετικά με την πρωτοκαθεδρία στον «νέο συνασπισμό εξουσίας» της Ουκρανίας, κυρίως μεταξύ ΗΠΑ – Γερμανίας που σαν τέτοιες αντανακλώνται και ως αντιθέσεις στο εσωτερικό της ΕΕ, βρίσκονται σε κατάσταση σχετικής εξομάλυνσης.

Όσο για τις μάχες στα ανατολικά, την αιματηρή κατασταλτική «αντιτρομοκρατική» επιχείρηση της «κυβέρνησης», αυτή συνεχίζεται με αυξανόμενη ένταση ύστερα από τις προεδρικές εκλογές:

Δεκάδες νεκροί σε Ντονέτσκ, Σλαβιάνσκ, Μαριούπολη από την αιματηρή επιχείρηση του Κιέβου

Oγδόντα στρατιώτες της Εθνικής Φρουράς, της νεοσύστατης στρατιωτικής μονάδας της πραξικοπηματικής κυβέρνησης του Κιέβου, παραδόθηκαν σε άνδρες των ομάδων αυτοάμυνας, όταν οι τελευταίοι επέδραμαν στη στρατιωτική τους βάση στην επαρχία του Λουγκάνσκ –   Περίπου 3 χιλιάδες ανθρακωρύχοι διαδήλωσαν στους δρόμους του Ντονέτσκ, εκφράζοντας την αντίθεσή τους στην πραξικοπηματική κυβέρνηση της χώρας, τη «χούντα του Κιέβου», όπως την ονόμαζαν

Δεκατέσσερις νεκροί από κατάρριψη ελικοπτέρου νοτιοανατολικά του Σλαβιάνσκ

Επανέλαβαν οι στρατιωτικές δυνάμεις του Κιέβου τους βομβαρδισμούς στην πόλη Σλαβιάνσκ της περιφέρειας του Ντονέτσκ. Από τους βομβαρδισμούς προκλήθηκε φωτιά σε ένα νοσοκομείο για παιδιά και μία κλινική, χωρίς όμως να αναφερθούν θύματα

Κυβερνητικά πλήγματα κατά παιδιατρικού νοσοκομείου και κλινικής, όπως και κατά σχολικού συγκροτήματος, ευτυχώς χωρίς θύματα – Δυο νεκροί στο Σλαβιάνσκ – Τρεις στρατιώτες τραυματίες σε ανταλλαγή πυρών που ξέσπασε κοντά στο μεθοριακό φυλάκιο του Ντιάκοβο, στα σύνορα μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας – Αποκρούστηκαν περίπου 80 άγνωστοι που επιτέθηκαν στο φυλάκιο με βλήματα όλμου – Σε περισσότερους από 100-150 υπολογίζεται ο αριθμός των νεκρών ρωσόφωνων πολιτοφυλάκων και αμάχων, ωστόσο το αιματοκύλισμα αυτό περνάει σχεδόν απαρατήρητο διεθνώς, στη λεγόμενη «δύση», ακριβώς γιατί έχει τη στήριξη των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, που δε δίστασαν στον ανταγωνισμό τους με την καπιταλιστική Ρωσία να ωθήσουν στην εξουσία τους φασίστες εγκληματίες

Σφοδρές μάχες στην περιφέρεια του Λουγκάνσκ – Περίπου 500 μέλη των δυνάμεων αυτοάμυνας επιτέθηκαν με όλμους και πολιόρκησαν το αρχηγείο των δυνάμεων συνοριοφυλακής του Κιέβου στην πόλη του Λουγκάνσκ  – Νέες συγκρούσεις στο Σλαβιάνσκ

Τουλάχιστον 5 νεκροί από αεροπορικό βομβαρδισμό στο Λουγκάνσκ

Σφοδρές μάχες μαίνονται στο Σλαβιάνσκ

Συνεχίζονται οι μάχες στα Ανατολικά της Ουκρανίας

Μετά από πολυήμερες μάχες στην επαρχία του Λουγκάνσκ οι ρωσόφωνοι πολιτοφύλακες κατέλαβαν τη βάση της Εθνοφρουράς αποκτώντας σημαντικό εξοπλισμό και πολεμοφόδια – 25 τραυματισμένοι πολιτοφύλακες που νοσηλεύονταν σε νοσοκομείο της πόλης Κράσνι Λιμάν  σκοτώθηκαν σε επίθεση των δυνάμεων του Κιέβου εκεί – Κατάρριψη  μαχητικού καθώς και ενός ελικοπτέρου ανακοίνωσαν οι εκπρόσωποι των πολιτοφυλακών

*

Παράλληλα, το σχέδιο ψηφίσματος που κατέθεσε η Ρωσία στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, με το οποίο ζητούσε  τον άμεσο τερματισμό της βίας στην Ουκρανία και τη δημιουργία ανθρωπιστικών διαδρόμων στα ανατολικά της χώρας, απορρίφθηκε με συνοπτικές διαδικασίες από τις ίδιες χώρες και δυνάμεις που το ίδιο θέμα το έχουν στο επίκεντρο των μεταξύ τους  συζητήσεων και σχεδιασμών, όπως συμβαίνει στο ΝΑΤΟ και στους «G7», χωρίς να διαφεύγει το γεγονός ότι η Ουκρανία βρέθηκε και στην ημερήσια διάταξη της φετινής συνεδρίασης της «Λέσχης Μπίλντερμπεργκ»  στην Κοπεγχάγη. Χωρις επίσης να διαφεύγει ότι ο «απόηχος» της ουκρανικής κρίσης, σε συνάρτηση με το ζήτημα των «δυτικών» κυρώσεων κατά της Ρωσίας και με την κατασκευή του ρωσικού αγωγού φυσικού αερίου «Σάουθ Στριμ», φτάνει ως τη γειτονική μας Βουλγαρία σαν αντικείμενο απειλών και πιέσεων από ΗΠΑ και ΕΕ, καθώς και σαν κεντρικό σημείο εσωτερικής αντιπαράθεσης της αστικής της τάξης.

*

Και μόνο στη χώρα μας υπάρχει η «ΧΑ», που στα πλαίσια των ευρω-ΝΑΤΟϊκών «δεσμεύσεων» διατείνεται ότι η ίδια «με αρχηγό της τον Ν. Μιχαλολιάκο», μπορεί να βρει, «να επωμιστεί και να διαχειριστεί» μια «χρυσή τομή» ανάμεσα στην «απαίτηση της Ρωσίας να πάρει ένα μέρος από την πίτα του νέου εξοπλιστικού προγράμματος» και την εξ αυτού «δυσαρέσκεια των ΗΠΑ, κυρίως, αλλά και των λοιπών Ευρωπαίων», ώστε να μην χαθεί «η ευκαιρία ενισχύσεως της γεωστρατηγικής μας αξίας, ως ενεργειακού κόμβου διακινήσεως της ρωσικής Ενέργειας προς την Ευρώπη». Φαίνεται πως κατά την «ΧΑ» ο «γόρδιος δεσμός»  των ενεργειακών αγωγών και των ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων δεν «κόβεται», αλλά «λύνεται», αρκεί μόνο να διαθέτει κανείς λίγη από την επιδεξιότητα της ίδιας και του αρχηγού της και λίγη από την ικανότητα κομπασμού για την «γεωστρατηγική μας αξία». Η οποία, όσο μεγαλύτερη είναι, τόσο περισσότερο και αποτελεί πεδίο ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και, συνακόλουθα, πρόσφορο πεδίο συνήθων εσωτερικών τυχοδιωκτισμών.

Αντίθετα από την πλευρά της κυβέρνησης και της αξιωματικής αντιπολίτευσης, τίποτα το εντυπωσιακό. Μικρές μόνο αποκλίσεις ανάμεσα στο ευχολόγιο του ΥΠΕΞ Αβραμόπουλου ότι «η επίλυση της ουκρανικής κρίσης πρέπει να είναι ειρηνική, με χρήση πολιτικών και διπλωματικών μέσων» (τι θα ήταν η ελληνική προεδρεία της ΕΕ χωρίς ένα παρόμοιο ευχολόγιο;) και το ευχολόγιο Παπαδημούλη για «μία αμιγώς ευρωπαϊκή, ειρηνική και δημοκρατική διέξοδο από την Ουκρανική κρίση» (στο «διαβόητο» προεκλογικό άρθρο που στάλθηκε κατά λάθος για δημοσίευση στη συγκεκριμένη ιστοσελίδα).