Κάτω η κατοχή σε Παλαιστίνη, Κύπρο, Συρία

Η είδηση από το Ριζοσπάστη (6-12-2019):  87 χώρες ψήφισαν στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, στις 3 Δεκέμβρη, το Ψήφισμα για το Τμήμα Δικαιωμάτων των Παλαιστινίων, που προέβλεπε το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση των Παλαιστινίων και υπερασπιζόταν τον τερματισμό της ισραηλινής κατοχής (έγγραφο A/74/L.14). 23 χώρες καταψήφισαν και 54 απείχαν. Μεταξύ των 23 χωρών που καταψήφισαν και η Ελλάδα, για πρώτη φορά.

«Η κίνηση αυτή έρχεται ως αποτέλεσμα της όλο και μεγαλύτερης αναβάθμισης των σχέσεων με το Ισραήλ, που προωθούν όλες οι κυβερνήσεις υπέρ των συμφερόντων της ελληνικής αστικής τάξης», λέει το ρεπορτάζ του «Ρ».

***

Από εδώ θα θέλαμε να σημειώσουμε ότι η συγκεκριμένη κυβερνητική πολιτική επιλογή, έρχεται σε μια «συγκυρία» όπου η ίδια η ελληνική κυβέρνηση υψώνει τους τόνους της ρητορικής της σχετικά με την τήρηση των κανόνων του διεθνούς δικαίου… Ρητορική την οποία η συγκεκριμένη πολιτική επιλογή υποσκάπτει και ακυρώνει, την αποκαλύπτει σαν ρητορική απλώς τυχάρπαστη.

Η ίδια αυτή κυβερνητική πολιτική επιλογή καταδείχνει την ουσία και το μέγεθος ολόκληρου του εν εξελίξει ιμπεριαλιστικού παζαριού, στο οποίο συμμετέχει η ελληνική άρχουσα τάξη έχοντας για κάβα τα εθνικά θέματα και επιδιώκοντας από αυτά να εισπράξει τα μέγιστα δυνατά ανταλλλάγματα για λογαριασμό της. Μιλώντας ωμά, το «μήνυμα» της κυβερνητικής ψήφου στη ΓΣ του ΟΗΕ δεν είναι στην ουσία του και στο βάθος του άλλο από το ότι: α) Ισραηλινή κατοχή στην Παλαιστίνη και τουρκική κατοχή στην Κύπρο αποτελούν αντικείμενα και «ανταλλακτικά ισοδύναμα» του παζαριού (συγκρούσεων και συμβιβασμών) μεταξύ – καταρχήν – των εμπλεκόμενων κατοχικών δυνάμεων, Ισραήλ και Τουρκίας, και αντικείμενο – παραπέρα – των γενικών ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Και β) ότι η ελληνική κυβέρνηση είναι πρόθυμη να συμμετέχει σε αυτό το παζάρι, «δίνοντας» με την ψήφο της την Παλαιστίνη στο Ισραήλ.

Στο σημείο αυτό, το προφανές σχήμα (αλλά μόνο «σχήμα») θα ήταν ότι η κυβέρνηση ψηφίζει υπέρ της ισραηλινής κατοχής της Παλαιστίνης για να αποκομίσει, σε αντάλλαγμα, μια ισραηλινή υποστήριξη εναντίον της τουρκικής κατοχής της Κύπρου: στη διαιώνιση της κατοχής στην Παλαιστίνη η κυβερνητική ψήφος εξαρτά (ως προς το σχήμα και μόνο) την καταδίκη της κατοχής στην Κύπρο…  Αλλά πίσω από το σχήμα η πραγματικότητα είναι ακόμα χειρότερη: Ενώ το ίδιο το «σχήμα» είναι νομιμοποιητικό και της μιας και της άλλης κατοχής, ταυτόχρονα στη διατήρηση της ισραηλινής κατοχής της Παλαιστίνης η κυβερνητική ψήφος εξαρτά ουσιαστικά μια ολόκληρη σειρά εθνικών θεμάτων, που το καθένα τους μπορεί ν’ αποτελέσει κι ένα αντικείμενο παζαριού και συμβιβασμού ανάμεσα στους πρωταγωνιστές του «διαλυμένου» τραστ Τουρκίας – Ισραήλ, με αντάλλαγμα  προς την ελληνική αστική τάξη μια υποστήριξη π.χ. για το «όνομα της Μακεδονίας» (έτσι για να πούμε και κάτι  για να γελάσουμε) ή τέλος πάντων μια αναγνώριση για την επίδραση της Εύβοιας στην ελληνική ΑΟΖ μαζί και μ’ ένα ελκυστικό πακέτο στο χ ή το ψ ελληνικό μονοπώλιο για συνεκμετάλλευση  των υδρογονανθράκων στα παράλια της λωρίδας της Γάζας…

Η ψήφος της κυβέρνησης κατά της Παλαιστίνης στη ΓΣ του ΟΗΕ αποτελεί δυνητικά διεθνή ψήφο κατά της Κύπρου. Ως απαρχή ελληνικής νομιμοποίησης της ισραηλινής κατοχής στην Παλαιστίνη αποτελεί σύνθημα διεθνούς νομιμοποίησης της τουρκικής κατοχής στην Κύπρο. Η ψήφος αυτή αποκαλύπτει ότι την κυβερνητική εξωτερική πολιτική δεν την υπαγορεύει η υπηρέτηση των «εθνικών θεμάτων», αλλά την υπαγορεύουν τα οφέλη που  – με μοχλό τα «εθνικά θέματα» – προσδοκά για δικό του λογαριασμό το ελληνικό μονοπωλιακό κεφάλαιο παίρνοντας την συμφέρουσα γι’ αυτό θέση στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, στο «υλικό» των οποίων πρόθυμα εντάσσει και Παλαιστίνη και Κύπρο και κάθε «εθνικό θέμα». 

Το κυβερνητικό αφήγημα είναι αρκετά εύπεπτο: Το Ισραήλ βρίσκεται σε αντίθεση με την Τουρκία, η Τουρκία βρίσκεται σε αντίθεση με την Ελλάδα, άρα Ελλάδα και Ισραήλ είναι σύμμαχοι, άρα στον ΟΗΕ η κυβέρνηση καταψηφίζει τον τερματισμό της ισραηλινής κατοχής της Παλαιστίνης. Το αφήγημα παραβλέπει ότι Ισραήλ και Τουρκία ήδη μοιράζονται τις αντιθέσεις τους με τη μορφή αμοιβαίας κατοχής συριακών εδαφών. Παραβλέπει την πιθανότητα (αν όχι τη βεβαιότητα) ότι το σύνολο ουσιαστικά των ελληνικών εθνικών θεμάτων μπορεί να αποτελέσει αντίτιμο διαδοχικών συμβιβασμών στο πλαίσιο των αντιθέσεων μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας, ώσπου να «ξανασμίξουνε πάλι και να φτιάξουνε τραστ». Και εκτός από όσα «παραβλέπει», το ίδιο αυτό «αφήγημα» αποτελεί κρίκο πρόσδεσης της Ελλάδας (πολιτικά, διπλωματικά, στρατιωτικά) σε ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς εναντίον λαών και κρατών της ευρύτερης περιοχής, οι οποίοι σχεδιασμοί έχουν τόση σχέση με τα ελληνικά εθνικά θέματα όση σχέση είχε (και όση σχέση αποδείχτηκε ότι είχε) ο «δρόμος προς την Πόλη» μέσω Ουκρανίας το 1919.

***

Μπορεί εκ πρώτης όψεως αυτή η κριτική να φαντάξει «ωφελιμιστική». Η στάθμιση βέβαια της ωφέλειας είναι εντός ορισμένων ορίων αναπόφευκτη σε κάθε πολιτική, όμως «ωφελιμισμό» και μάλιστα της χυδαιότερης μορφής αποτελεί η πολιτική προδοσίας του παλαιστινιακού λαού προκειμένου τάχα ένα κράτος-δολοφόνος όπως το Ισραήλ να προσαρμόσει τους σχεδιασμούς του στην υπεράσπιση των ελληνικών εθνικών θεμάτων και όχι στην κυνική υπεράσπιση των συμφερόντων της δικής του άρχουσας τάξης…

«Ωφελιμισμό» αποτελεί η δωρεάν επίκληση των «κανόνων του διεθνούς δικαίου» από όλους εναντίον όλων, την ίδια στιγμή που έχουν τεθεί στο γενικό στόχαστρο οι μόνοι κανόνες και αρχές που μπορούν να αποτελούν πραγματικά διεθνές δίκαιο: η αναγνώριση των απλών νόμων της ηθικής και της δικαιοσύνης, που θα έπρεπε να διέπουν τις αμοιβαίες σχέσεις των χωριστών ατόμων, ως υπέρτατων νόμων των σχέσεων ανάμεσα στα έθνη [*]. Άλλο διεθνές δίκαιο από αυτό δεν υπάρχει. Έξω από αυτό το διεθνές δίκαιο, που είναι και το μόνο διεθνές δίκαιο, κανένα εθνικό θέμα δεν βρίσκει νομιμοποίηση. Όσο κι αν πασχίζουν στη θέση του να επιβάλλουν σαν «δίκαιο» την ισχύ των βομβαρδιστικών και των κανονιοφόρων, το ιμπεριαλιστικό κυνήγι του καπιταλιστικού κέρδους. 

Αντίστροφα, κανένα εθνικό θέμα δεν νομιμοποιεί ιμπεριαλιστικές συμμαχίες βαμμένες με το αίμα του κάθε λαού και όλων των λαών. Η κυβερνητική συμμαχία με το Ισραήλ είναι συστατικό του ιμπεριαλιστικού πολέμου κατά των λαών, και ανάγλυφα αναδείχτηκε αυτό με την κυβερνητική ψήφο κατά του παλαιστινιακού λαού στη ΓΣ του ΟΗΕ [**].

=================

[*]Από την ιδρυτική διακήρυξη της Διεθνούς Ένωσης των Εργατών.

[**] Μια κριτική σαν αυτή που προηγήθηκε, αν και «από μόνη» δίνει την εντύπωση «μετωπικής αντιπαράθεσης», δεν παύει «από μόνη» να είναι  και αξιοποιήσιμη από την άρχουσα τάξη στο βαθμό που μέσω παρόμοιων κριτικών η ελληνική αστική τάξη είναι ικανή να εμφανίζει και να «οικειοποιείται» εχέγγυα φίλιας του ελληνικού λαού με άλλους λαούς, τους οποίους ταυτόχρονα βάζει έτσι πιο αποτελεσματικά στο στόχαστρο με την «πραγματιστική» συμμετοχή της στις διάφορες ιμπεριαλιστικές συμμαχίες. Στο βαθμό, δηλαδή, που μια τέτοια κριτική δεν κατατείνει στη συνολική ανατροπή της πολιτικής της και στη συνολική ήττα της ελληνικής αστικής τάξης από την λαϊκή πάλη, στον ίδιο βαθμό μπορεί να της επιφυλαχθεί ρόλος ιεραπόστολου που προηγείται σαν εμπροσθοφυλακή των αποικιακών στρατευμάτων, τα οποία και θα συμπληρώσουν το κήρυγμά του με τη σφαγή… (Η φιλία προς τον κουρδικό λαό αποτέλεσε εργαλείο για την παράδοση του Οτσαλάν στο τουρκικό κράτος, η αλληλεγγύη προς τον «ομόδοξο σερβικό λαό» χρησιμοποιήθηκε σαν διπλωματικό συστατικό της ελληνικής συμμετοχής στον πόλεμο κατά της Σερβίας, οι φιλικές σχέσεις με τα αραβικά κράτη αποτέλεσαν όχημα των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών καταστροφής αυτών των κρατών. Το «γεωγραφικό σταυροδρόμι» είναι εκτός των άλλων και εύφορο για ένα κράτος-ρουφιάνο σαν το ελληνικό. Θα επιτρέψουμε να αντικρίσουμε στον καθρέφτη μας το δικό του πρόσωπο;).


«ανησυχητικές πληροφορίες»

Το πρώτο δεκαήμερο του Μαΐου έκλεισε με την πυραυλική επίθεση του Ισραήλ κατά της Συρίας και το δεύτερο 10ήμερο του Μαΐου ξεκίνησε με την πλήρη κάλυψη των ισραηλινών αυτών επιθέσεων από την ΕΕ: Υπήρξαν «ανησυχητικές πληροφορίες», είπε η επικεφαλής της ευρωενωσιακής διπλωματίας Φεντερίκα Μογκερίνι, σχετικά με ρουκέτες που έπεσαν σε κενό χώρο των ισραηλινών θέσεων (στο κατεχόμενο τμήμα των Υψιπέδων του Γκολάν, ας διευκρινίσουμε), εξ ου και το «αυτονόητο»: «Όπως έχει πει κατ’ επανάληψη η ΕΕ, το Ισραήλ έχει το δικαίωμα στην αυτοάμυνα». Δεν χρειάστηκε για την ΕΕ η επιβεβαίωση ή μη των «ανησυχητικών πληροφοριών» από κάποια «ανεξάρτητη έρευνα» προτού διακηρύξει για μια ακόμα φορά το «δικαίωμα του Ισραήλ στην αυτοάμυνα».

*

Βέβαια δεν μπορεί να είναι άγνωστη στην ευρωενωσιακή διπλωματία η τεχνολογία παραγωγής «ανησυχητικών πληροφοριών» όταν αναζητείται πρόσχημα βομβαρδισμών και εδραίωσης μιας ενεργού στρατιωτικής παρουσίας. Και δεν έχει σημασία που το ακόλουθο, «παλιό» δείγμα αφορά την Τουρκία και όχι το Ισραήλ. Και στις δυο περιπτώσεις άλλωστε πρόκειται για βομβαρδισμούς ανταγωνιστών επί του ίδιου εδάφους, της Συρίας.

Ποιος πια δε μπορεί να φανταστεί ότι πίσω από «ανησυχητικές πληροφορίες» μπορεί να βρίσκονται ευυπόληπτα πρόσωπα που στήνουν επιθέσεις κατά της χώρας τους για να νομιμοποιήσουν την επίθεσή τους κατά των στόχων τους;

*

Στο μεταξύ βέβαια, δέκα μέρες νωρίτερα είχαν προηγηθεί και οι «ανησυχητικές πληροφορίες Νετανιάχου», ότι «το Ιράν  αναπτύσσει πυρηνικά όπλα», και ακολούθησε, «ώριμα» πια, η αποχώρηση των ΗΠΑ από τη συμφωνία με το Ιράν. Και στην περίπτωση αυτή για τις ΗΠΑ δεν χρειαζόταν κάποια «ανεξάρτητη έρευνα» προκειμένου να επαληθευτούν ή να διαψευστούν οι «ανησυχητικές πληροφορίες» Νετανιάχου. Τους ήταν από μόνες αρκετές για τη «νομιμοποίηση» των επιλογών τους. Η ΕΕ βέβαια θα προτιμούσε τώρα μια «ανεξάρτητη έρευνα» και θα είχε λόγους γι’ αυτό, αφού ήδη ευρωπαϊκές εταιρίες ανακοινώνουν διακοπή εργασιών στο Ιράν ως συμφερότερη επιλογή από τις σε βάρος τους οικονομικές κυρώσεις των ΗΠΑ. Δίκιο βουνό, αλλά πού να το βρουν οι ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές.

Άλλωστε και 15 μέρες νωρίτερα ΗΠΑ, Βρετανία και Γαλλία είχαν αρκεστεί σε «ανησυχητικές πληροφορίες» περί χρήσης χημικών όπλων για να εξαπολύσουν, χωρίς «ανεξάρτητη έρευνα», τη δική τους αυτή τη φορά πυραυλική επίθεση κατά της Συρίας, υπό τα χειροκροτήματα και την κατανόηση των «συμμάχων» του ευρωατλαντισμού.

Μάλιστα εν προκειμένω οι «ανησυχητικές πληροφορίες» ήταν τόσο υπεραρκετές, ώστε τα βρετανικά τηλεοπτικά κανάλια αντιμετωπίζανε δηλητηριωδώς όποιον επιχειρούσε να τις αμφισβητήσει. Ακόμα κι αν αυτός ήταν Βρετανός στρατηγός, τον κόβανε στον αέρα με συνοπτικές διαδικασίες.

Και στις 30 Απριλίου το ευρωκοινοβούλιο, ενόψει «ανησυχητικών πληροφοριών» για τις σφεντόνες και τα καμμένα λάστιχα των Παλαιστίνιων διαδηλωτών στη Γάζα, δεν παρέλειψε για μια ακόμη φορά να αναφερθεί στο «δικαίωμα του Ισραήλ στην αυτοάμυνα», αποκαλώντας έτσι την μαζική εν ψυχρώ δολοφονία 45 σε πρώτη δόση Παλαιστίνιων διαδηλωτών, προτού πέσουν άλλοι 61 νεκροί πλάι σε χιλιάδες τραυματίες από τα ισραηλινά πυρά: αυτη η δεύτερη δόση προκαταβολικά «νομιμοποιημένη» με το προηγούμενο δολοφονικό ψήφισμα της ευρωβουλής.

*

Πολλές οι «ανησυχητικές πληροφορίες» των τελευταίων 40 ημερών.

Και πολλές οι «ανεξάρτητες έρευνες» που πρόκειται να δρομολογηθούν.

Με αυτή την αφορμή θυμηθήκαμε και δυο περιπώσεις «ανεξάρτητων ερευνών» που προφανώς βρίσκονται ακόμα σε εξέλιξη:

Όπως στην πιο κάτω περίπτωση, όπου η κ. Άστον (προκάτοχος της κ. Μογκερίνι στη θέση της επιτρόπου εξωτερικών της ΕΕ), κάνει λόγο για κάτι σαν «ανεξάρτητη έρευνα», όταν ο Εσθονός Υπουργός Εξωτερικών τής μεταφέρει «ανησυχητικές πληροφορίες» για το γεγονός ότι πίσω από τους ελεύθερους σκοπευτές που στοίχισαν στον ουκρανικό λαό δεκάδες νεκρούς, δεν βρισκόταν η κυβέρνηση Γιανούκοβιτς, αλλά σύμφωνα με «όλα τα στοιχεία» βρισκόταν «κάποιος από τον νέο συνασπισμό» εξουσίας.

Όπως, επίσης, στην περίπτωση της μαζικής δολοφονίας των δεκάδων διαδηλωτών  που τους έκαψαν ζωντανούς στην Οδησσό, μέσα στο κτίριο των συνδικάτων. Και τότε, η προκάτοχος της κ. Μογκερίνι είχε ζητήσει «ανεξάρτητη έρευνα» για αυτές τις «ανησυχητικές πληροφορίες».

Ίσως και γι’ αυτό το λόγο, η σημερινή ουκρανική κυβέρνηση («ο νέος συνασπισμός εξουσίας») επιχειρεί να ενοχοποιήσει το Κουμμουνιστικό Κόμμα Ουκρανίας για αυτό το στυγερό έγκλημα, αλλά από μόνο του αυτό το γεγονός συνιστά την ομολογία της δικής της ενοχής.

 


«δικαίωμα στην αυτοάμυνα», σύμφωνα με ΗΠΑ και ΕΕ, οι μαζικές δολοφονίες Παλαιστίνιων από το Ισραήλ

«Πιστεύουμε πράγματι ότι οι Ισραηλινοί έχουν το δικαίωμα στην αυτοάμυνα», δήλωσε τη Δευτέρα 30-4-2018 ο υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ Μάικ Πομπέο, σχολιάζοντας με αυτό τον τρόπο τη δολοφονία 47 Παλαιστινίων τον τελευταίο μήνα από τον ισραηλινό στρατό στη Λωρίδα της Γάζας.

Για την ευρωβουλή πάλι, ο αριθμός των δεκάδων εν ψυχρώ δολοφονημένων από τα ισραηλινά πυρά Παλαιστίνιων είναι δικαιολογημένος, αφού «οι ισραηλινές αρχές ανέφεραν ότι οι ένοπλες δυνάμεις τους δέχτηκαν πέτρες και βόμβες μολότοφ και ότι ορισμένοι διαδηλωτές επιχείρησαν να χαλάσουν και να περάσουν το φράχτη για να εισέλθουν στο έδαφος του Ισραήλ» (φυσικά με το «έδαφος του Ισραήλ» εννοούνται τα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη).

Έτσι λοιπόν το ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου για τη Γάζα, που ψηφίστηκε από τις πολιτικές ομάδες του Λαϊκού Κόμματος, των Σοσιαλδημοκρατών, Φιλελεύθερων, Συντηρητικών – Μεταρρυθμιστών και Πράσινων, εστιάζει στις «πέτρες και τις μολότοφ» που υποτίθεται ότι δέχτηκαν οι πάνοπλοι ισραηλινοί στρατιώτες, και καθαγιάζει (με λαϊκές, φιλελεύθερες, σοσιαλδημοκρατικές, συντηρητικές, μεταρρυθμιστικές και πράσινες ψαλμωδίες), τις βεβαιωμένες θανατηφόρες σφαίρες που τον τελευταίο μήνα αφαίρεσαν τη ζωή από δεκάδες Παλαιστίνιους που διαδηλώνουν ενάντια στην πολύχρονη κατοχή της πατρίδας τους, αποκαλώντας τις δολοφονίες «χρήση αναλογικών μέσων» έναντι «προκλήσεων που αντιμετωπίζει το Ισραήλ σε θέματα ασφαλείας».

Μάλιστα απευθύνουν και συστάσεις «μη βίας» σ’ αυτούς που γαζώνονται από τις ριπές των ισραηλινών όπλων, κουνάνε το δάχτυλο στους δολοφονημένους  ότι «γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης για άλλους σκοπούς»…

Καλεί δηλαδή, το ευρωκοινοβούλιο, τον παλαιστινιακό λαό να υπομένει αδιαμαρτύρητα τη σφαγή του, να παρακολουθεί σιωπηλός τους χιλιάδες κρατούμενους, ανάμεσά τους και παιδιά να λιώνουν στις ισραηλινές φυλακές, την προσφυγιά και τη διαιώνιση της κατοχής και την αρπαγή των παλαιστινιακών εδαφών από τους ισραηλινούς εποικισμούς, τον αργό θάνατό του από τον αποκλεισμό των παλαιστινιακών εδαφών.

Και απέναντι σε μια κραυγαλέα περίπτωση κρατικής τρομοκρατίας από ένα κράτος – τρομοκράτη, το ευρωκοινοβούλιο σαν «συγγραφέας» της προκήρυξης «ανάληψης ευθύνης»,  ανακηρύσσει την πολύπαθη Λωρίδα της Γάζας «κέντρο διεθνώς αναγνωρισμένων τρομοκρατικών οργανώσεων».

Η αθλιότητα, βέβαια, συμπληρώνεται με την καραμέλα του «αντισημιτισμού» που έχουν έτοιμη στο στόμα οι κάθε είδους απολογητές των κρατικών ισραηλινών εγκλημάτων εναντίον όσων τα καταγγέλλουν.

Και ολοκληρώνεται η αθλιότητα, με την πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ,   που ενισχύει την οικονομική, πολιτική και στρατιωτική συνεργασία της με το Ισραήλ για την αναβάθμιση των γεωστρατηγικών συμφερόντων της ελληνικής αστικής τάξης στην περιοχή.

ΕΕ – ΗΠΑ – ΝΑΤΟ οπλίζουν το δολοφονικό χέρι του ισραηλινού κράτους, είναι συνένοχοι για τα διαρκή εγκλήματα κατά του παλαιστινιακού λαού.


Ανακοίνωση της ΕΕΔΥΕ για την επίσκεψη του Ισραηλινού προέδρου στην Ελλάδα

Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

 Η Ελ­λη­νι­κή Επι­τρο­πή για τη Διε­θνή Ύφεση και Ει­ρή­νη (ΕΕΔΥΕ),  με την ευκαιρία της επίσκεψης του Ισραηλινού προέδρου στην Ελλάδα καταγγέλλει για άλλη μια φορά την Ισραηλινή κατοχή στην Παλαιστίνη και τις βαρβαρότητες κατά του Παλαιστινιακού λαού.

Στην πράξη έχει αποδειχθεί πως η εμβάθυνση των πολιτικοστρατιωτικών και οικονομικών σχέσεων Ελλάδας – Ισραήλ και των αντίστοιχων σχέσεων με την ΕΕ υπηρετεί τα μεγάλα συμφέροντα και όχι τα συμφέροντα των λαών, είναι παράγοντας αποθράσυνσης της Ισραηλινής επιθετικότητας κατά των Παλαιστινίων, φτάνοντας μέχρι του σημείου της δίωξης, της φυλάκισης ακόμα και παιδιών, όπως της νεαρής Παλαιστίνιας Αχέντ Ταμίμι αυτή την περίοδο.

Η ΕΕΔΥΕ απαιτεί τον τερματισμό της κατοχής και την αναγνώριση Παλαιστινιακού κράτους με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ, στα σύνορα του 1967 και στη βάση αυτή καλεί την κυβέρνηση να σταματήσει την κωλυσιεργία και να προχωρήσει στην αναγνώριση του παλαιστινιακού κράτους, σύμφωνα με τη σχετική απόφαση της ελληνικής βουλής, του Δεκέμβρη του 2015.

Αθήνα, 29 Ιανουαρίου  2018                                 To γραφείο Τύπου της ΕΕΔΥΕ


οι ευαισθησίες της κοινής γνώμης

Το 1933 ο εμπρησμός του Ράιχσταγκ, για να πάρουμε το παράδειγμα μιας ιστορικά εμβληματικής προβοκάτσιας, αποτέλεσε το σύνθημα για τις μαζικές συλλήψεις κομμουνιστών και την άμεση απαγόρευση του Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας, την παραχώρηση στο Χίτλερ έκτακτων εξουσιών, τη διάλυση -μετά από λίγο- όλων των κομμάτων πλην του ναζιστικού και τον εγκαινιασμό των χιτλερικών στρατοπέδων συγκέντρωσης.

Το 2014 η διάλυση, επισήμως από αύριο, της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Κομμουνιστικού Κόμματος Ουκρανίας απλώς συμπέφτει χρονικά με την προπαγανδιστική εκμετάλλευση της κατάρριψης -άγνωστο όμως από ποιούς- του μαλαισιανού επιβατικού αεροπλάνου. Η αντιδραστική – φασιστική κυβέρνηση του Κιέβου (όργανο του ιμπεριαλιστικού συνεταιρισμού ΗΠΑ – Γερμανίας) ταυτόχρονα κηρύσσει επιστράτευση των ανδρών ως 60 ετών για να καταστείλει την εξέγερση των κατοίκων των ανατολικών περιοχών, και σε μια δημοκρατική έξαρση ύστερα από την ανατροπή του «δικτάτορα» (!!!) Γιανούκοβιτς προωθεί την απαγόρευση του ΚΚΟυ. Για να μάθουν επιτέλους οι κομμουνιστές τι θα πει δημοκρατία – κατά το μοτίβο του εμβατηρίου από τον πόλεμο της  Κορέας όπου ο στρατός «μας», «έπνιγε τους κίτρινους στο αίμα, δείχνοντάς τους τι θα πει ελευθεριά».

Την ίδια ώρα στην Παλαιστίνη ο ισραηλινός ιμπεριαλισμός, φασισμός, ρατσισμός, εθνικισμός, η ισραηλινή θρησκευτική μισαλλοδοξία, συνενωμένα όλα αυτά στην πολιτική των κυρίαρχων δυνάμεων του κεφαλαίου, δεν χορταίνει αίμα. Η σφαγή των ήδη περισσότερων από 600 Παλαιστινίων στη Γάζα, παιδιών, γυναικών, αμάχων στην πλειοψηφία τους, «θεμελιώθηκε» προπαγανδιστικά στην απαγωγή και δολοφονία τριών ισραηλινών εφήβων -επίσης άγνωστο από ποιούς- που όμως η κυβέρνηση του Ισραήλ έσπευσε να την αποδώσει στη Χαμάς παρά το ότι η τελευταία αρνήθηκε κάθε ανάμιξη.

Αναπόφευκτος ο συνειρμός: Σαν χθες πριν από 3 χρόνια, στις 22-7-2011, δολοφούνταν στη Νορβηγία 69 παιδιά με κίνητρο του Νορβηγού δολοφόνου την «ευαισθητοποίηση» της «κοινής γνώμης» απέναντι στον «ισλαμικό κίνδυνο». Για την ισραηλινή κυβέρνηση άρκεσε η απαγωγή και δολοφονία, από άγνωστους, των τριών εφήβων προκειμένου να «ευαισθητοποιηθεί» και να προχωρήσει σε έναν ακόμα κύκλο γενοκτονίας του παλαιστινιακού λαού.

Όμως τι είδους ζώο είναι, τελικά, αυτή η «κοινή γνώμη»; Ποιο είναι το μέγεθος της αναισθησίας της, ώστε για την «ευαισθητοποίησή της» να χρειάζονται τόσα (το καμένο ράιχσταγκ, η κατάρριψη του μαλαισιανού επιβατικού αεροπλάνου, 69 δολοφονημένα παιδιά στη Νορβηγία, η απαγωγή και δολοφονία τρίων εφήβων στο Ισραήλ); Και πόσο αίμα πρέπει στη συνέχεια, να χυθεί στο βωμό της, ώστε να κορεστεί η «ευαισθησία» της και να περιέλθει πάλι στην συνηθισμένη κατάσταση της αναισθησίας και της αγνωμοσύνης απέναντι σε ολα αυτά που γίνονται για χάρη της;


Τα παιδιά που σκοτώνετε θα σας νικήσουν

gaza-3

palaistinh-13h-mera-1

palaistinh-13h-mera-2

palaistinh-13h-mera-4

palaistinh-13h-mera-5

palaistinh-13h-mera-6

gaza1

Απαιτούμε:

Να σταματήσουν άμεσα οι συνεχιζόμενες αεροπορικές επιδρομές ενάντια στο λαό της Παλαιστίνης.

Να αποχωρήσει ο ισραηλινός στρατός κατοχής και οι έποικοι από τα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη.

Να απελευθερωθούν όλοι οι πολιτικοί κρατούμενοι από τις ισραηλινές φυλακές και να επιστρέψουν όλοι οι Παλαιστίνιοι στις εστίες τους.

Να ακυρωθούν τα στρατιωτικά γυμνάσια και όλες οι συμφωνίες στρατιωτικής συνεργασίας με το Ισραήλ.

Ανεξάρτητο Παλαιστινιακό κράτος στα σύνορα του 1967, με πρωτεύουσα την ανατολική Ιερουσαλήμ


Εμείς;

Στην Ουκρανία οι ΗΠΑ/ΕΕ στα πλαίσια του ανταγωνισμού τους με την καπιταλιστική  Ρωσία και προκειμένου να περιορίσουν ή να εκμηδενίσουν την επιρροή της, επενέβησαν για την ανατροπή  της «νόμιμης και δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης» και τη στήριξη της σημερινής  πραξικοπηματικής-φασιστικής εξουσίας. Η ίδια αυτή εξουσία, με τις ευλογίες ΗΠΑ και ΕΕ ενεργώντας σαν δύναμη εσωτερικής κατοχής έχει αποδυθεί στο αιματοκύλισμα του λαού της ανατολικής Ουκρανίας, για την καταστολή της εξέγερσής του ενάντια στο φασιστικό πραξικόπημα και την ιμπεριαλιστική επέμβαση.

Θα αρκούσε για τον τερματισμό του αιματοκυλίσματος αυτό που στην θετικιστική γλώσσα ονομάζεται «αποκατάσταση της δημοκρατικής νομιμότητας», μια προοπτική που όμως καθημερινά αποδεικνύεται ανεπιθύμητη για τα επιτελικά κέντρα των ΗΠΑ και της ΕΕ και, φυσικά, για την εξουσία των ανδρεικέλων τους στην Ουκρανία, την εξουσία των κυρίαρχων αυτή τη στιγμή τμήματων της ουκρανικής αστικής τάξης. Αντί γι’ αυτή την προοπτική η αντιδραστική, πραξικοπηματική εξουσία του Κίεβου (που ο χαρακτηρισμός της σαν πραξικοπηματικής δεν ξεπλένεται από τις προεδρικές εκλογές που κόπηκαν και ράφτηκαν στα μέτρα της), επιλέγει την ένταση των πολεμικών επιχειρήσεων, της φασιστικής τρομοκρατίας, την προώθηση των σχεδίων απαγόρευσης του Κομμουνιστικού Κόμματος, το άνοιγμα του οικονομικού πεδίου για την επέλαση του αμερικανικού και ευρωενωσιακού μονοπωλιακού κεφαλαίου.

Στο Ιράκ ο συνδυασμός της ανακήρυξης του λεγόμενου «Ισλαμικού Κράτους» από τους ηγήτορες της οργάνωσης «Ισλαμικό Κράτος σε Ιράκ και Λεβάντε» και μιας -εκ μέρους των ΗΠΑ αλλά και της ΕΕ- «απάθειας» στην οποία δεν μας έχουν συνηθίσει όποτε διακυβεύονται τα συμφέροντά τους, αποτελεί την ένδειξη αν όχι την πλήρη απόδειξη ότι και αυτή η εμπόλεμη κατάσταση, κι αυτή η ανθρωποσφαγή, είναι ενταγμένη στην ιμπεριαλιστική στρατηγική προώθησης των οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων τους στην ευρύτερη περιοχή. Πόσο μάλλον που πρόκειται για μια «απάθεια» συνοδευόμενη ταυτόχρονα από την ενίσχυση των «αντικαθεστωτικών» της Συρίας με  το ποσό του μισού δισεκατομμυρίου δολαρίων που «αιτήθηκε» ο Ομπάμα στο αμερικανικό κογκρέσο.

Στην Αφρική η γαλλική στρατιωτική επέμβαση, με πρόσχημα την «οριστική» αντιμετώπιση της τρομοκρατίας και της δράσης ακραίων ισλαμικών οργανώσεων (αυτών, δηλαδή, που διαχρονικά στήριζε και στηρίζει ο αμερικανικός και ευρωενωσιακός ιμπεριαλισμός), διευρύνεται σε πέντε αφρικανικές χώρες με τη συμμετοχή 3.000 Γάλλων στρατιωτών, εκ των οποίων οι 1.000 θα παραμείνουν στο Βόρειο Μάλι και οι άλλοι θα αναπτυχθούν σε περιοχές της Μαυριτανίας, της Μπουρκίνα Φάσο, του Νίγηρα και του Τσαντ.

Στην Παλαιστίνη, στη Λωρίδα της Γάζας, το κράτος του Ισραήλ προβαίνει σε μια νέα γενοκτονική σφαγή του παλαιστινιακού λαού εν μέσω αμερικανικών και ευρωενωσιακών ψαλμωδιών «καταδίκης της βίας από όπου κι αν προέρχεται».

Όσοι, απέναντι στην καταδίκη των νέων σιωνιστικών εγκλημάτων και απέναντι στην απαίτηση που εκφράζεται με το σύνθημα ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ που θα ακουστεί δυνατά από χιλιάδες λαού στην αυριανή διαδήλωση της Πέμπτης, επιχειρήσουν να κρυφτούν πίσω από το δάχτυλο του αντισημιτισμού, ας προσέχουν σε ποιούς απευθύνονται. Τους αφιερώνουμε τα δικά μας τραγούδια, τραγούδια για τους αγώνες του δικού μας και του «δικού τους» λαού εκείνη την εποχή όπου οι «δικοί του» μονοπωλητές του πλούτου αυγάτιζαν τα κέρδη τους από το δικό του ολοκαύτωμα, που τώρα επαναλαμβάνουν σε βάρος του παλαιστινιακού λαού.

Οι ιμπεριαλιστές μοιράζουν και ξαναμοιράζουν τη γη, και θα την μοιράζουν ξανά και ξανά διαρκώς, αν δεν βρουν τους λαούς, αν δεν μας βρουν, απέναντί τους.

Οι ιμπεριαλιστές ξαναμοιράζουν τη γη. Κι εμείς; Εμείς που δεχόμαστε στη χώρα μας την ιμπεριαλιστική επίθεση, την προερχόμενη από τα ίδια αυτά κέντρα, με τη μορφή του τσακίσματος των λαϊκών – εργατικών δικαιωμάτων, του τσακίσματος των όρων ζωής και επιβίωσης του λαού, με την καταστολή των λαϊκών αγώνων, με την επιβολή σήμερα των όρων της αυριανής μορφής της εκμεταλλευτικής- μονοπωλιακής εξουσίας;

Εμείς απέναντι στους δρόμους ελέγχου των κοιτασμάτων, των αγωγών, των πηγών και των μέσων παραγωγής του κοινωνικού πλούτου, της πολιτικής εξουσίας, δεν έχουμε παρά έναν δρόμο: το διεθνισμό, που στην πράξη «είναι ένας και μόνο ένας: Αφοσιωμένη δουλειά για την ανάπτυξη του επαναστατικού κινήματος και του επαναστατικού αγώνα  στην ίδια σου τη χώρα, υποστήριξη (με την προπαγάνδα, ηθικά, υλικά) ενός τέτοιου αγώνα, μιάς τέτοιας γραμμής και μόνο μιας τέτοιας γραμμής σε όλες χωρίς εξαίρεση τις χώρες». (Λένιν, Οι θέσεις του Απρίλη). 

Απέναντι στα μέτωπα που ανοίγει ο ιμπεριαλισμός καθήκον μας είναι να αντιτάξουμε τα δικά μας μέτωπα πάλης με τις μορφές που τους ανταποκρίνονται. Απέναντι στα μέτωπα της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας όπου γης, καθήκον μας είναι να αντιπαραθέσουμε το δικό μας μέτωπο για την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων στην ίδια μας τη χώρα. Απέναντι στην ολομέτωπη αντιλαϊκή επίθεση της εξουσίας των μονοπωλίων στην ίδια μας τη χώρα, καθήκον μας είναι να μετατρέψουμε κάθε μέτωπο της επίθεσής τους σε μέτωπο για την απόκρουσή της, κάθε μέτωπο για την απόκρουσή της σε μέτωπο για την ανατροπή της στρατηγικής τους.

Αυτό είναι το δικό μας καθήκον, αυτό πρέπει να κάνουμε εμείς, και κάνοντάς το θα ξέρουμε κι αυτό το «εμείς» τι σημαίνει.

Έγκαιρα. ΄Ωστε αντί αύριο να είναι αργά, να είναι, αύριο, η ώρα που πρέπει.