ένας προβοκατόρικος σμπάρος για πολλά πολιτικά τρυγόνια

Ποιός είναι λοιπόν ο «αόρατος εχθρός» και ποιός είναι αυτός που σκηνοθετεί τη δραστηριότητα αυτού του «αόρατου εχθρού» με σκοπό η κοινωνία κι η κοινωνικοπολιτική-ταξική αντιπαράθεση να πάψει να κινείται με τους όρους των πραγματικών σχέσεων που τη διέπουν, και να τη βάλει να χορεύει σαν αρκούδα στο δικό του νταούλι;

Όταν πριν 1,5 χρόνο ο ίδιος «αόρατος εχθρός» οργάνωνε και εκτελούσε την επιχείρηση εμπρησμού περισσότερων από 30 κτιρίων στο κέντρο της Αθήνας, στη διάρκεια της μεγάλης λαϊκής κινητοποίησης ενάντια στην ψήφιση του «2ου μνημόνιου», φανέρωνε και στην πράξη το -στη θεωρία γνωστό- αδίστακτο πρόσωπό του, επιδείκνυε την πρόθεσή του  να επιβληθεί «δια πυρός και σιδήρου» η στρατηγική της οικονομικής – κοινωνικής – πολιτικής σύνθλιψης των λαϊκών, εργαζόμενων στρωμάτων και της «ολοκληρωτικής» στερέωσης της εκμεταλλευτικής εξουσίας (της οικονομικής εξουσίας των μονοπωλίων και της πολιτικής εξουσίας των μηχανισμών του καπιταλιστικού ιμπεριαλισμού), παρεμπόδιζε στην πράξη το ξεδίπλωμα των δυνατοτήτων της λαϊκής κινητοποίησης και, ταυτόχρονα, τη συκοφαντούσε (την ίδια και κάθε λαϊκή κινητοποίηση) εμφανίζοντας σαν «διαδηλωτές» το «πλήθος» των (συνειδητών ή παραπλανημένων) οργάνων του τα οποία εκτέλεσαν την επιχείρηση που τους είχε ανατεθεί.

1,5 χρόνο μετά, με όσα έχουν μεσολαβήσει στη διαμόρφωση της κοινωνικο-οικονομικής κατάστασης του λαού, στη διαμόρφωση του πολιτικού σκηνικού, με άλλα λόγια στη διαμορφωμένη «συνύπαρξη» των λαϊκών κοινωνικο-οικονομικών αδιεξόδων από τη μια και των πολιτικών αδιεξόδων που αντιμετωπίζουν οι διαχειριστές του συστήματος από την άλλη, έρχεται η επαγγελματική εγκληματική εν ψυχρώ δολοφονία των (συνειδητών ή παραπλανημένων) μελών του ναζιστικού κόμματος-συμμορίας της «χρυσής αυγής» αποσκοπώντας  να «βάλει στη θέση τους τα πράγματα» που έχουν παρεκκλίνει από την τροχιά την επιθυμητή για τα στρατηγικά επιτελεία του συστήματος της εκμετάλλευσης.

Όλο αυτό τον καιρό το λαϊκό κίνημα αντιμετώπισε με όρους οργανωμένους και μαζικούς την επιχείρηση της «χ.α.» να καθυποτάξει τη λαϊκή συνείδηση και καθημερινή δραστηριότητα, μέσω της άσκησης από αυτήν απροσχημάτιστης δολοφονικής βίας και τρομοκρατίας, να επιβάλλει με τον τρόπο αυτό όρους θέσμισής της ως «φυσικής» κρατικής εξουσίας συμπληρωματικής ή εναλλακτικής προς την εξουσία του «επίσημου» αστικού κράτους.

Η τέτοια αντιμετώπισή της από το λαϊκό κίνημα ενώ από τη μια έκανε ορατές τις προϋποθέσεις της ίδιας της δικής του ανάπτυξης πέρα από τα (ποιοτικά και ποσοτικά) όρια εντός των οποίων θα ήταν δυνατή η διαχείρισή του από τα πολιτικά επιτελεία της «υπαρκτής» εξουσίας, ταυτόχρονα έθεσε φραγμό στην ανάπτυξη οποιουδήποτε «αυθόρμητου» κοινωνικο-πολιτικού «αυτοματισμού» στη βάση άσκησης «αντιδιαμετρικά αντίθετων» πρακτικών ανάμεσα σε αντίπαλες πλευρές που δεν είναι «συμμετρικά όμοιες» και γι’ αυτό δεν μπορούν να είναι και «αντιδιαμετρικά αντίθετες»…

Η αποτυχία, λοιπόν, των μέχρι χθες αντιλαϊκών σχεδιασμών υπήρξε, ως προς αυτή την πλευρά τους, τριπλή: 1] Απέτυχαν να επιβάλουν την «χ.α.» ως τη ληστρική εξουσία που θα όφειλε να προσκυνήσει ο λαός. 2] Στην προσπάθειά τους αυτή εισέπραξαν την απάντηση ενός λαϊκού κινήματος ικανού να αναπτυχθεί πέρα από τα όρια πολιτικής «ασφάλειας» του αντιλαϊκού κοινωνικο-πολιτικού συνασπισμού. Και 3] έπεσε στο κενό το εγχείρημά τους να επιβάλλουν επιθυμητούς γι’ αυτόν τον συνασπισμό όρους «αντιπαράθεσης» ικανούς να χειραγωγηθούν και να αξιοποιηθούν «τέλεια» προς όφελος των αντιλαϊκών στρατηγικών σχεδιασμών που εδώ και πολύ καιρό έχουν τεθεί σε εφαρμογή.

Τώρα;

Με το υπ’ αριθμ. 1, σε ό,τι αφορά τον «μικροϊστορικό» κύκλο από τις περσινές εκλογές έως και χθες, το «παιχνίδι» χάθηκε, τουλάχιστον προσωρινά όπως φυσικά θέλουν να ελπίζουν,

Με το υπ’ αριθμ. 2 δεν μπορούν να «παίξουν», εδώ τους όρους δεν τους διαμορφώνουν αυτοί, αλλά οι μορφές και το περιεχόμενο της κοινωνικής και πολιτικής οργάνωσης των εργαζόμενων, του λαού και της νεολαίας. Κι είναι η συνέχιση και ανάπτυξη, το βάθεμα, η ένταση, η μαζικοποίηση της λαϊκής πάλης σε αυτή ακριβώς τη βάση η μόνη που είναι ικανή να  χαράξει τη διέξοδο μέσα από τον κλοιό των μέτρων της αντιλαϊκής, αντεργατικής βαρβαρότητας, του συμβιβασμού, της φασιστικής ποδηγέτησης, των προβοκατόρικων επιχειρήσεων που απεργάζονται τα κέντρα της αντιλαϊκής εκμεταλλευτικής εξουσίας.

Το μόνο λοιπόν που τους απομένει είναι ό,τι σχετίζεται με το υπ’ αριθμ. 3: Σε αυτό το πεδίο, άλλωστε, η ανάπτυξη των τεχνικών της εξουσίας είναι τέτοια, ώστε ισχύει κυριολεκτικά η «αρχή» ότι «αν η πραγματικότητα δεν είναι αυτή που θα θέλανε, τότε τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα». Η «σκηνοθεσία» μιας «πραγματικότητας» βολικής για την υλοποίηση προ-εκπονημένων σχεδιασμών είναι τεχνικά απλή, «φτηνή», όσο «φτηνή» είναι λόγου χάρη από άποψη κόστους παραγωγής η χθεσινή επαγγελματική δολοφονία δυο νέων ανθρώπων: 5 δράστες Χ 100 ευρώ = 500 ευρώ + 2 ζωές αναλώσιμες στο βωμό των κέντρων εξουσίας για λογαριασμό της οποίας οι ίδιες αυτές ζωές είχαν στρατολογηθεί… Και με αυτό το ελάχιστο κόστος μπορεί να γίνουν δυο και τρεις δουλειές ταυτόχρονα: Να μεταβιβαστούν σημαντικά μηνύματα μεταξύ μηχανισμών που υπηρετούν και που κατευθύνονται από τα ίδια επιτελικά κέντρα… Μηνύματα σιωπής και κάλυψης του μηχανισμού που «συνορεύει» με τον μηχανισμό που ανακρίνεται, μηνύματα για το είδος της δραστηριότητας που έχει ενδεχομένως σειρά να τεθεί σε κίνηση, μηνύματα για τα κέντρα διεύθυνσης αυτού του «νέου» είδους δραστηριότητας… Κι εκτός από μηνύματα, με το ίδιο αυτό ελάχιστο κόστος, η ίδια αυτή ενέργεια θα μπορούσε κάτω από ορισμένες εκτιμητέες περιστάσεις να αποτελέσει και το εναρκτήριο λάκτισμα μιας τέτοιας δραστηριότητας, «σαν» επίθεση που πρέπει να απαντηθεί «με το ίδιο νόμισμα»… Κι αν δεν υπάρχει «πραγματικό» υποκείμενο διατεθειμένο να αναλάβει το έργο μιας τέτοιας «απάντησης», τότε -στην ανάγκη- μπορεί με άλλα τόσα έξοδα αυτή η απάντηση να «σκηνοθετηθεί». Τέλος, πέρα από όλα αυτά τα σχετικά περισσότερο φιλόδοξα, το βέβαιο είναι ότι στο ίδιο ελάχιστο κόστος που καταβλήθηκε, περιλαμβάνονται και αποτελέσματα «ρουτίνας»:  μια ελάχιστη διέξοδος στην κυβέρνηση απέναντι στα εσωκομματικά της προβλήματα, η παραπέρα «τριβή» της «θεωρίας των άκρων» στα μμε συνοδευόμενη από εμφυλιοπολεμικά σκιάχτρα ικανά να εκφοβίσουν όσους σχηματίζουν από τα «πρωινάδικα» αντίληψη για τον εμφύλιο πόλεμο και τους όρους του ξεσπάσματός του (κατ’ αναλογία προς όσους έχουν για την κατοχή μια εικόνα δημιουργημένη από τις θεωρίες περί τροϊκανής «κατοχής), αντίστροφα κηρύγματα «ενότητας του έθνους και της κοινωνίας» απέναντι στην απειλή του αόρατου εχθρού, δημιουργία ενός «κλίματος» μπροστά στην γενική απεργία, απόσπαση από τους μέχρι χθες «δύστροπους» δηλώσεων του είδους «είμαστε όλοι αμερικάνοι».

***

Ποιός είναι όμως εν τέλει ο «αόρατος εχθρός» που επιχειρεί να κάνει το λαό αρκούδα που χορεύει στο νταούλι του; Ως προς τη στενά «εκτελεστική» πλευρά του ζητήματος είναι τόσα πολλά τα κέντρα και οι μηχανισμοί που επιτελούν σχετικές «αρμοδιότητες» ώστε, φυσικά, η απάντηση δεν μπορεί να δωθεί. Αρκεί να θυμηθεί κανείς την κατά λάθος σύλληψη ως «τρομοκράτη» από μια κρατική υπηρεσία, τη δεκαετία του 80, ενός προσώπου που την επομένη αποδείχτηκε ότι «εργαζόταν» ως πράκτορας και προβοκάτορας όχι σε μια αλλά σε πέντε διαφορετικές κρατικές υπηρεσίες… Αρκεί επίσης να αναλογιστεί κανείς τον αριθμό, τη διάρθρωση, την διακλάδωση και την ιεραρχία όλων των ομοειδών υπηρεσιών, το βαθμό ένταξής τους, ημιαυτονόμησης και αυτονόμησής τους εντός – εκτός – επί τα αυτά και εναλλάξ του κρατικού μηχανισμού, την απροσδιοριστία που χαρακτηρίζει την ύπαρξη τους και τη μεταξύ τους σχέση και υπαγωγή στη μια ή άλλη «πτέρυγα» του κρατικού μηχανισμού, την υπαγωγή ολόκληρου του κρατικού μηχανισμού και ιδίως των συγκεκριμένων δομών του στη ΝΑΤΟϊκή και ευρωενωσιακή ιεραρχία, την λειτουργική ιεραρχία που επίσης αποκαθιστούν διμερείς διακρατικές «αντεγκληματικές» και «αντιτρομοκρατικές» συμφωνίες και συμβάσεις, την προέκτασή τους έξω από τα καθαυτό όρια του κράτους και των μηχανισμών του, την εξ όλων αυτών σχετική διοικητική απροσδιοριστία που συνεπάγεται, ώστε η απάντηση στο ερώτημα να καθίσταται από ειδική άποψη εντελώς αδύνατη και από γενική άποψη άλλο τόσο σαφής.

«Θεωρίες συνωμοσίας!» θα πουν οι απολογητές των οργανωτικών – επιτελικών κέντρων που πραγματικά συνωμοτούν σε βάρος του λαού, της ζωής του και του μέλλοντός του… Ας εκδόσουν λ.χ. τα πρακτικά των συζητήσεών τους στις διάφορες λέσχες της πλουτοκρατίας, σε αυτά τα πραγματικά ταξικά κόμματά της όπου επεξεργάζονται την υλοποίηση της στρατηγικής τους πέρα από κάθε πολιτική – κομματική βιτρίνα του τύπου ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΧΑ, κλπ κλπ. Ας δώσουν στη δημοσιότητα τις συζητήσεις που είχαν στη «Λέση Μπίλντερμπεργκ» στην Αθήνα ελάχιστους μήνες πριν από την «ξαφνική» ανακοίνωση στο λαό των «θυσιών» στις οποίες πρέπει να υποβληθεί γι’ αυτούς στις επόμενες δεκαετίες, ελάχιστους μήνες προτού αρχίσει η υλοποίηση της οικονομικής, πολιτικής, κοινωνικής ψυχολογικής στρατηγικής που επεξεργάστηκαν κλεισμένοι στους τέσσερις τοίχους του πολυτελούς ξενοδοχείου όπου συνεδρίαζαν. Ας πουν στο λαό τι συζητήσανε τότε, και τις επόμενες χρονιές μέχρι σήμερα, για να μην κατηγορούνται σαν συνωμότες ενάντια στην ύπαρξή του.

Συνωμοσιολογική προσθήκη: Η εικόνα αυτή είχε εμφανιστεί πριν μερικά χρόνια στο "ιντιμίντια". Χαρακτηριστική ως προς το περιεχόμενο μεν, χρήζει διασταύρωσης και επιβεβαίωσης δε. Αν υπάρχει ενδιαφερόμενος κάτοχος των παραπάνω τευχών θα ήταν χρήσιμη η συμβολή του, όσο κι αν διαδικτυακά είναι εύκολη η επιβεβαίωση του γεγονότος, δύσκολη όμως η χειροπιαστή του διάψευση.

Συνωμοσιολογική προσθήκη: Η εικόνα αυτή είχε εμφανιστεί πριν μερικά χρόνια στο «ιντιμίντια». Χαρακτηριστική ως προς το περιεχόμενο μεν, χρήζει διασταύρωσης και επιβεβαίωσης δε. Αν υπάρχει ενδιαφερόμενος κάτοχος των παραπάνω τευχών θα ήταν χρήσιμη η συμβολή του, όσο κι αν διαδικτυακά είναι εύκολη η επιβεβαίωση του γεγονότος, δύσκολη όμως η χειροπιαστή του διάψευση.

Advertisements

Ο στόχος της «χύτρας» και της «βολίδας»

«Για όποιον έχει στοιχειώδη κατανόηση της λειτουργίας του ελληνικού Δημοσίου η ιδέα πως λειτουργεί κάποιος βαθύς μηχανισμός που στήνει τέτοιες προβοκάτσιες και μάλιστα κατ’ εντολήν της πολιτικής ηγεσίας μόνο ως ανέκδοτο ακούγεται».

Το παραπάνω πόνημα ανήκει στον κ. Παντελή Καψή και δημοσιεύτηκε πριν λίγες μέρες στο Έθνος.

Αν δεν ήταν το θέμα τόσο σοβαρό, μόνο σαν αστεία θα μπορούσε να ηχεί η προσπάθεια του κ. Καψή για ταύτιση της λειτουργίας των κέντρων του καθαυτό αστικού κράτους, του κράτους δηλαδή ως μηχανισμού διασφάλισης της ταξικής κυριαρχίας του κεφαλαίου,  με την «λειτουργία του ελληνικού Δημοσίου».

«Το κράτος ως μηχανισμός διασφάλισης της ταξικής κυριαρχίας του κεφαλαίου» μπορεί να είναι ψιλά γράμματα για τον κ. Καψή, για την ακρίβεια μάλιστα μπορεί ο κ. Καψής να επιλέγει την κατάταξη μιας τέτοιας φράσης στα ψιλά γι’ αυτόν γράμματα, και παραπέρα να επιχειρεί την επιβολή της αποσιώπησής της γενικά: Ψιλά γράμματα για όλους.

Ας αποσιωπηθεί επίσης, θα έλεγε ο κ. Καψής, ότι το «ελληνκό Δημόσιο» αποτελεί μια μόνο πλευρά της συνολικής λειτουργίας του ελληνικού κράτους, ας αποσιωπηθεί και το ότι το ελληνικό κράτος, ιδιαίτερα οι πιο «ευαίσθητοι» μηχανισμοί του,  είναι οργανικά και ιεραρχικά ενταγμένοι στις «περίπλοκες» δομές των ΝΑΤΟικών (και των αντίστοιχων αναπτυσσόμενων ευρωενωσιακών) μηχανισμών, που κανείς υποθέτω δεν αρνείται ότι είναι μηχανισμοί «κρατικοί», και οι οποίοι ούτως ή άλλως δεν καταλαβαίνουν «Χριστό» από «Δημόσιο» και άλλα τέτοια επιτηδευμένα «αφελή».

Με το ζήτημα της αποσιώπησης, που αποτελεί ουσιαστικά το κεντρικό και τελικό περιεχόμενο της «ανάλυσης» του κ. Καψή, θα ασχοληθούμε στη συνέχεια. Για την ώρα ας παραμείνουμε λίγο ακόμα στην «αφέλεια».

«Ούτε η CIA δεν το έχει καταφέρει να κρατηθεί κάτι τέτοιο μυστικό» αποφαίνεται ο κ. Καψής. Και θεωρεί προφανώς ότι είναι πολύ ικανότερος από τη CIA, στο «να κρατά μυστικά», ο «αντιεξουσιαστικός χώρος»  και η «αριστερά», στην οποία φυσικά και «ανήκει» η τρομοκρατία που δηλώνει «αριστερή», μια που όπως είναι γνωστό, στην Ελλάδα είσαι ότι δηλώσεις.

Και προκειμένου να πείσει για αυτό που «πρέπει» όλοι να πειστούν (άλλωστε διαφορετικά, χωρίς τη συμβολή της απαραίτητης «πειθούς» κάθε προβοκάτσια θα έπεφτε στο απόλυτο κενό), δεν διστάζει ο κ. Καψής να κατεβάσει το επίπεδο του λόγου του ως το επίπεδο της «ευφυούς» ανοησίας: «Στην Ελλάδα», λέει, «δεν έχουμε κράτος. Θα είχαμε παρακράτος;» Έλα μου ντε!

Ποιοί ΝΑΤΟϊκοί μηχανισμοί; Ποιές «κόκκινες προβιές»; Ποιές «καρφίτσες»; Ποιοί μηχανισμοί «συνέχειας» του αστικού κράτους μετά το χουντικό «στιγμιαίο»; Ποιά διεθνής εμπειρία για τις σχέσεις κρατικών μυστικών υπηρεσιών και οργανωμένου εγκλήματος; Ποιός Κένεντι και ποιό Ράιχσταγκ, Ποιός Χούβερ και ποιός Μανιαδάκης; Ποιά γκλάντιο; Ποιά Πι-2; Ποιά διεθνή δίκτυα της δεκαετίας του ’80; Ποιός έλεγχος, ποιοί «κόμβοι» και ποιοί σύνδεσμοι;  Μηχανισμοί χειραγώγησης και παγίδεσης; Τι είναι αυτό;

Τίποτα απ’ όλα αυτά. Το μόνο που πρέπει να «ξέρουν» και να λένε τα καλά παιδιά είναι: «Στην Ελλάδα δεν υπάρχει κράτος. Θα υπήρχε παρακράτος;» Και στο κάτω-κάτω, όπως συνεχίζει αμίμητα ο κ. Καψής, «ποιοί πολιτικοί θα έπαιζαν την καριέρα τους και την ελευθερία τους κορώνα – γράμματα» και «θα έδιναν τέτοιες εντολές;»

Αστείο, ιδιαίτερα ενόψει της τρέχουσας επικαιρότητας, το να αναζητεί κανείς πολιτικούς που «θα έπαιζαν κορώνα – γράμματα την ελευθερία τους και την καριέρα τους» προκειμένου να εξασφαλίσουν αξιόλογες απολαβές…  Θα μπορούσα αμέσως-αμέσως να αναφέρω μερικούς που ήδη παίξαν κορώνα «την καριέρα τους και την ελευθερία τους» αλλά -φευ- τους έκατσε «γράμματα», όμως μην ανησυχεί ο κ. Καψής: Ακόμα κι αν επί του ιδιαίτερου ζητήματος της συζήτησης ο σχετικός κύκλος πολιτικών είναι σίγουρα πολύ πιο περιορισμένος (σε σύγκριση με ό,τι αφορά μίζες και ηλεκτρονικά στικ),  ο αντίστοιχος καταμερισμός εργασίας ανάμεσα στο «φυσικό» και στο «πολιτικό» κράτος είναι τόσο εκλεπτυσμένος, ώστε κάτω από συνηθισμένες συνθήκες το να παιχτεί «κορώνα – γράμματα» μια «καριέρα» για τέτοιες δουλειές είναι στατιστικά πιο απίθανο από ό,τι λ.χ. η πρόσκρουση του Τιτανικού σε παγόβουνο.

Και, στο κάτω-κάτω, ποιός του είπε του κ. Καψή ότι «στην Ελλάδα δεν υπάρχει κράτος»; Τότε ποιος επιβάλλει, και πώς, τους φόρους και τα χαράτσια;

*

Προς τι όμως η τόση προσπάθεια του κ. Καψή να «πειστεί» η «αριστερά» ότι λίγο πολύ της «ανήκουν» οι δολοφόνοι της μάρφιν, οι εμπρηστές της Αθήνας, οι βολίδες της Συγγρού και η χύτρα του μωλ;

Πρώτα-πρώτα, διότι διαφορετικά, αυτές οι δραστηριότητες θα αποτελούσαν χειροπιαστό δείγμα για την έλλειψη δισταγμών της εξουσίας των μονοπωλίων όταν πρόκειται για τη διασφάλιση της ύπαρξής της απέναντι στην έντονη λαϊκή αμφισβήτηση.   Και από αυτό θα απέρρεε για τη λαϊκή αμφισβήτηση ολόκληρο σύστημα αναγκών σχετικά με την οργάνωσή της.

Ακόμα είμαστε όμως στην αντίστροφη πλευρά. Όχι την κύρια, όχι στην κεντρική σκοπιμότητα αυτών των δραστηριοτήτων, η οποία μπορεί να υπηρετηθεί μόνο εφόσον η «τρομοκρατία» εμπεδωθεί στις συνειδήσεις σαν αυτό που προβάλλεται, σαν «αριστερή».

Και ποια είναι αυτη η σκοπιμότητα λοιπόν; Μα αυτή, την οποία χωρίς περιστροφές δηλώνει στην «ανάλυσή» του ο κ. Καψής:

«…Αν η Αριστερά αποδεχτεί την άποψη της αριστερής τρομοκρατίας, τότε πέρα από την κρίση θα πρέπει να αναλογιστεί και δικές της ενδεχόμενες ευθύνες που προκύπτουν για παράδειγμα από τη βιαιότητα του πολιτικού της λόγου». 

Υπάρχει καλύτερη διατύπωση από αυτή για το πού στοχεύουν στην πραγματικότητα οι βολίδες κι οι χύτρες;

Ούτε σε παράθυρα ούτε σε βιτρίνες. Αλλά στην  «βιαιότητα» του πολιτικού λόγου της «αριστεράς». Στον πολιτικό λόγο που υπερασπίζεται και ενισχύει το λαϊκό αγωνιστικό φρόνημα, που αποκαλύπτει την ταξικότητα της «κρίσης», που ως μέρος της πράξης κινητοποιεί, που θέτει στο στόχαστρό του την ταξική εξουσία του κεφαλαίου, που αναδεικνύει την αναγκαιότητα, τις δυνατότητα και τους όρους της ανατροπής της, που απειλεί να μετατραπεί σε υλική δύναμη γι’ αυτήν.

Η γλώσσα κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει. Προφανώς, και για τον κ. Καψή, ό,τι «τσακίζει κόκαλα» είναι «τρομοκρατικό». Μόνο που αν δεν «τσακίζει κόκαλα», παύει να είναι και γλώσσα. Δεν απομένει τότε παρά ένας σιελογόνος αδένας.


Αφιέρωμα χωρίς επέτειο

Το τεύχος Μαΐου 1998 του περιοδικού «Δρόμοι της Ειρήνης» ήταν αφιερωμένο στα 25χρονα από τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη. Γι’ αυτό το λόγο κυκλοφόρησε σαν επανέκδοση του τεύχους του Ιουνίου 1963, αρ. φύλλου 66, από όπου και το μικρό φωτογραφικό αφιέρωμα εκεί.

Από το ίδιο τεύχος δημοσιεύουμε εδώ, σε φωτογραφική μορφή (κλικ στις εικόνες για μεγέθυνση), το άρθρο του Κ. Ιωάννου με τον τίτλο «σφηκοφωλιές»…

…Κυρίως για το ιστορικό του ενδιαφέρον, με επίγνωση όμως της Ιστορίας σαν κίνησης. Ή για να το πούμε αλλιώς με επίγνωση της Ιστορίας ως Παρούσας, ως δρώσας ιστορίας. Από αυτή την άποψη η δημοσίευση δεν γίνεται για το ιστορικό της ενδιαφέρον αλλά για την επικαιρότητά της.