Αναμένοντας το φως της προκήρυξης πάλι

Για να δούμε… Θα τα λέει καλά; Ο λόγος βέβαια για την πρωινή έκρηξη βόμβας και τους πολυβολισμούς στο Εφετείο Αθηνών.  Που καθώς φαίνεται, για κάποιους, καθαυτή σαν ενέργεια δεν σημαίνει τίποτα, οπότε και απαιτείται «η προκήρυξη» που με τον όποιο βερμπαλισμό της θα προσθέσει σε αυτό το «τίποτα» την υποτιθέμενη νοηματοδότησή του.

Διότι ενδεχομένως η προκήρυξη μπορεί πχ να υπερασπίζεται τα ναζιστικά εγκλήματα που εκδικάζονται στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων… Μπορεί να καταδικάζει τον Πρόεδρο της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων και την Ένωση Διοικητικών Δικαστών για τις θέσεις που εξέφρασαν εναντίον του περιορισμού του δικαιώματος της απεργίας. Ή μπορεί να καταγγέλει τους δικαστές και να τάσσεται υπέρ της κυβέρνησης, στην μεταξύ τους «βεντέτα». Ίσως πάλι να έχει τίτλο, η προκήρυξη, «κάτω τα τα χέρια απ’ τον Σημίτη», με αφορμή τις 14 συναντήσεις του με τον Χριστοφοράκο, που κατέθεσε η γραμματέας του τελευταίου επίσης στο Τριμελές Κακουργημάτων.

Έλα όμως που ακόμα κι αν ήταν αυτοί, ή άλλοι παρόμοιοι, οι στόχοι της βομβιστικής ενέργειας, το αναμενόμενο είναι ότι η προκήρυξη θα ντύσει το «μήνυμα» με προβιά κόκκινη, με λόγια φτηνά, διαλεγμένα από το διαδικτυακό σουπερμάρκετ, πασπαλισμένα με διαστρεβλωμένα ιδεολογήματα και σύμβολα, «θεμελιωμένα» στο έδαφος των λαϊκών προβλημάτων τα οποία ούτως ή άλλως τα διαλαλούν και τα καθημερινά τηλεοπτικά φερέφωνα φτάνει να διατηρούν τον άνθρωπο σε θέση τηλεθεατή παθητικοποιημένου και τρομοκρατημένου, στον οποίο στόχο συγκλίνει ήδη η πρωινή έκρηξη και θα συγκλίνει και η αναμενόμενη προκήρυξη μέσω του τιποτένιου βερμπαλισμού της…

Έλα όμως που ακόμη και στην περίπτωση της «γνησιότητας» των προθέσεων, για την οποία «γνησιότητα» μόνοι αρμόδιοι να αποφανθούν είναι τα μέντιουμ κι οι χαρτορίχτρες, η πρωινή έκρηξη στο Εφετείο δεν θα μετρήσει στα αποτελέσματά της ούτε έναν και μοναδικό άνθρωπο που εξαιτίας της θα κινητοποιηθεί στην οργανωμένη μαζική πάλη για την υπεράσπιση των εργατικών λαϊκών δικαιωμάτων. Και, αντίθετα, θα μετρήσει στα αποτελέσματά της, έναν νέο κύκλο φιλολογίας για την «αναγκαία» ένταση της καταστολής ενάντια σε αυτήν την πάλη, για την «αναγκαία» θωράκιση των μηχανισμών καταστολής και ελέγχου της καθημερινής ζωής του λαού.

Όπως ήδη, άλλωστε, μετρά στα αποτελέσματά της την φιλολογία περί της «δημοκρατίας» που «δεν τρομοκρατείται», που δεν οπισθοχωρεί από το «δικαίωμά» της να τσαλαπατά τη ζωή της συντριπτικής πλειοψηφίας του εργαζόμενου λαού και της νεολαίας  για τα συμφέροντα της χούφτας των εκμεταλλευτών της κοινωνικής εργασίας, των μονοπωλητών του κοινωνικού πλούτου.

Θα το ξαναπούμε: άλλο οι μορφές της λαϊκής πάλης, κι άλλο οι μορφές της ιδεολογικής και πολιτικής χειραγώγησης του λαού, ό,τι χρώμα προβιά κι αν φοράνε οι τελευταίες,  όσος κι αν είναι ο βερμπαλισμός στον οποίο αναλώνονται για να «πείσουν».

Advertisements

Ο ύποπτος για φόνο, που δολοφονήθηκε

Τις προάλλες, τα ρεπορτάζ για τη δολοφονία του δικηγόρου Ζαφειρόπουλου επανέφεραν συνειρμικά μια όψη, μια πτυχή κάποιας άλλης υπόθεσης, η οποία πτυχή είχε βγει «δειλά» στο φως της δημοσιότητας πριν από τρία χρόνια, επίσης με «συνειρμικό» τρόπο.

Σύμφωνα λοιπόν με τα ρεπορτάζ για τη δολοφονία του δικηγόρου, ένας από τους τρεις φερόμενους ως ηθικούς αυτουργούς της, οι οποίοι είναι κρατούμενοι στον Κορυδαλλό, «ήταν ο δράστης του μακελειού σε μπαρ στο Μικρολίμανο τον Νοέμβριο του 2014, όπου είχαν τραυματιστεί 15 άτομα». Ανατρέχοντας στα ρεπορτάζ εκείνης της υπόθεσης,  βρίσκουμε μια περιγραφή των συγκεκριμένων κυκλωμάτων του οργανωμένου εγκλήματος, σύμφωνα με την οποία ο δράστης του «μακελειού» συνεργάζεται στις διάφορες δραστηριότητές του με έναν συμπατριώτη του, ο οποίος συμπατριώτης, με τη σειρά του, φέρεται με ακόμα έναν να αποτελούν «το πιο πρόσφατο δίδυμο εκτελεστών της μαφίας του οργανωμένου εγκλήματος»Αυτός ο τελευταίος, πάλι, μαζί με δύο άλλα άτομα, φέρονται  ως να «αποτελούσαν τους πληρωμένους εκτελεστές του ελληνικού συνδικάτου του εγκλήματος». Τέλος, το ένα από αυτά τα «δύο άλλα άτομα», ο «31χρονος Ι.Τ. γνωστός ως «Πιτσίλας» που δολοφονήθηκε στις 21 Μαΐου 2014 στον Κορυδαλλό, (…) ήταν ανάμεσα στους υπόπτους  της διπλής δολοφονίας των μελών της Χρυσής Αυγής στο Ν. Ηράκλειο την 1η Νοεμβρίου 2013, ενέργεια που ανέλαβαν οι «Μαχόμενες Λαϊκές Επαναστατικές Δυνάμεις». Οι αξιωματικοί της ΕΛ.ΑΣ. δεν είχαν αποκλείσει η δολοφονία του «Πιτσίλα» να αποτελούσε «απόσυρση» προκειμένου να αποκλειστεί το ενδεχόμενο παροχής πληροφοριών που θα οδηγούσε στους «εντολείς».» 

δολοφονια-υποπτου-για-φονο1

Κι έτσι φτάνουμε στο τελικό σημείο αυτής της σειράς των «συνειρμών», στο οποίο σημείο, και στο «περιθώριο» ενός κύκλου συσχετισμών με καθαρά ποινικό χαρακτήρα, η ποινική υπόθεση αποκτά διάσταση πολιτική.

***

«Θολά νερά», θα πει κάποιος. Και τι άλλο θα μπορούσε να είναι, εκτός από «θολά  νερά», άλλωστε… Θολά, έτσι κι αλλιώς, ακόμα δηλαδή κι αν δεν υπήρχε η συμπτωματική ουσιαστικά αποκάλυψη αυτής της «πτυχής», ή της «φερόμενης ως πτυχής», των γεγονότων. Των οποίων γεγονότων η «εξήγηση» θα όφειλε να περιορίζεται, χωρίς τέτοιες «πτυχές», στην «ανάληψη ευθύνης» της διπλής δολοφονίας από την υποτιθέμενη «λαϊκή» και «επαναστατική οργάνωση». Στην «ανάληψη ευθύνης» που αποσκοπεί να εμφανίσει τα θολά νερά σαν κρυστάλλινα, στις 8.813 λέξεις της που αποτελούν 8.813 δολώματα στα χέρια των μηχανισμών που έχουν την αποστολή να θολώνουν τα νερά και να ψαρεύουν στα θολά νερά για την υλοποίηση των αντιλαϊκών τους επιδιώξεων.

Αλλά να που οι ανάγκες του καταμερισμού αρμοδιοτήτων μεταξύ των διάφορων μηχανισμών, η έλλειψη απόλυτου «συντονισμού» μεταξύ τους, – για τον οποίο θα απαιτούνταν μια πραγματική «δικτατορία» του ενός μηχανισμού επί του άλλου -, επιτρέπουν πού και πού την εμφάνιση μερικών ψηγμάτων της πραγματικότητας της προορισμένης να μένει στο απόλυτο σκοτάδι. Όσοι επομένως δείχνουν με το δάχτυλο το απόλυτο σκοτάδι και το παρουσιάζουν σαν φεγγάρι, καλό θα ήταν να μην χλευάζουν όσους «αντί για το φεγγάρι κοιτάνε το δάχτυλο»,  αλλά να αναλάβουν την ιδεολογική ευθύνη τους απέναντι στον «νεανικό και αγνό ενθουσιασμό» που μέσα σε αυτά τα θολά νερά γίνεται βορά των σαρκοβόρων και που αυτά τα θολά νερά αποτελούν την παγίδα την προορισμένη γι’ αυτόν.

***

Με άλλα λόγια, ο στερεότυπα επαναλαμβανόμενος εξωραϊσμός και η κολακεία του κρατικού μονοπώλιου χειραγώγησης του ιδεολογικού-πολιτικού «αυθορμητισμού», δια της αναγόρευσης των δραστηριοτήτων του σε «αμφισβήτηση του κρατικού μονοπώλιου της βίας», δεν θα ήταν πρόβλημα αν αποτελούσε απλώς μια έμπρακτη επιβεβαίωση του μονοπώλιου της ιδεολογικής και πολιτικής α-νοησίας, το οποίο μονοπώλιο σίγουρα δεν είναι κρατικό. Αποτελεί πρόβλημα στο βαθμό που λειτουργεί σαν το αναγκαίο ιδεολογικό συμπλήρωμα των μηχανισμών της χειραγώγησης, το ιδεολογικό συμπλήρωμα το απαιτούμενο για την ολοκλήρωση της δραστηριότητας και των στόχων τους. Που πολύπλευρα στρέφονται ενάντια στη γνήσια ανάπτυξη του λαϊκού κινήματος και που για τις ανάγκες τους απαιτούν τον οργανωτικό εγκλωβισμό αναλώσιμων ατόμων στην υπηρεσία τους.

Ιδιαίτερα στις σημερινές συνθήκες, που η επέλαση της καπιταλιστικής βαρβαρότητας θέτει στην ίδια «ανάγκες» επέκτασης και εμβάθυνσης  του κατασταλτικού της οπλοστασίου, «ανάγκες» που με τη σειρά τους απαιτούν αρκετή εικονική «επανάσταση» ως όρο θωράκισης της καπιταλιστικής εξουσίας απέναντι στο φάντασμα της πραγματικής, και απέναντι – πριν ακόμα κι από αυτήν – στην ανάπτυξη της αμφισβήτησης αυτής της εξουσίας από το κίνημα των εργαζομένων, του λαού και της νεολαίας.


Εκπρόθεσμη η μήνυση Δένδια κατά Γκάρντιαν

mhnyshdendia

 

«Εκπρόθεσμη» έχει πλέον καταστεί, σύμφωνα με νομικούς κύκλους, η μήνυση την οποία προτίθεται να κάνει ο υπουργός ΠΡΟΠΟ Ν. Δένδιας στην εφημερίδα «The Guardian» για το δημοσίευμά της με το οποίο καταγγέλονταν βασανιστήρια τα οποία υπέστησαν στη ΓΑΔΑ πριν από περίπου 1,5 χρόνο οι συλληφθέντες αντιφασιστικής μοτοπορείας.

Κλομπ με ηλεκτροσόκ το θανατηφόρο «κοκτέηλ»;

Η παραπάνω  εξέλιξη σημειώνεται ταυτόχρονα με την επιστολή κρατουμένων των φυλακών Νιγρίτας για τον θάνατο του κρατούμενου (κατηγορούμενου για τον πρόσφατο φόνο σοφρωνιστικού υπαλλήλου)  Ιλία Καρέλι, που όπως επίσης καταγγέλεται πριν το θάνατό του «εκακοποιήθη με σπειροειδές θλών όργανο (κλόμπ) ενώ υπάρχει μακροσκοπική διάρρηξη του δέρματος με μια εγκαυματική μακροσκοπική εικόνα η οποία πιθανόν είναι είσοδος ηλεκτρικού ρεύματος (ηλεκτροσόκ)«.

Προβληματισμός σε κύκλους προσκείμενους στην κυβέρνηση

Παρά το ότι οι παραπάνω «σκιές» στο κυβερνητικό έργο αντισταθμίζονται από την, εκ νέου, σε δεύτερο βαθμό απαλλαγή των αστυνομικών που κατηγορούνταν για το θάνατο του 24χρονου Νίκου Σακελλίων τον Μάιο του 2008, κύκλοι προσκείμενοι στην κυβέρνηση προβληματίζονται έντονα για τους τρόπους με τους οποίους μπορούν να αντιπαρέλθουν τον νομικό σκόπελο που ανέκυψε με την παρέλευση της προθεσμίας για την μήνυση που είχε έτοιμη ο υπουργός ΠΡΟΠΟ εναντίον του «The Guardian».

Για αυτόν τον λόγο οι ίδιοι «κύκλοι» μελετάνε με προσοχή το παρακάτω βίντεο που απεικονίζει τις μεθόδους που χρησιμοποίησαν βουλευτές του ουκρανικού «αδελφού» κόμματος «Σβόμποντα» προκειμένου να παρακάμψουν τις χρονοβόρες νομικές διαδικασίες κατά του διευθυντή της Ουκρανικής Κρατικής Τηλεόρασης, τον οποίο θεώρησαν ως «αντεθνικώς δρώντα».

«Δεν υποτιμούμε την εμπειρία που αποκομίσαμε από το κλείσμο της ΕΡΤ, ωστόσο κάθε λιθαράκι που προστίθεται στο ευρωπαϊκό κεκτημένο,  είναι ευπρόσδεκτο«, δήλωσε εκπρόσωπος των ίδιων κύκλων που θέλησε να διατηρήσει την ανωνυμία του.

Θέμα «πίστης»

Ως προϊόν αντανάκλασης των παραπάνω διεργασιών, στον αντιδιαμετρικά (συμμετρικά) αντίθετο πόλο του σκηνικού αυτοεπιβεβαιώνονται εντός των ορίων του υποκειμενισμού τους αντιλήψεις που παρακάμπτοντας τους όρους ανάπτυξης της σχέσης ανάμεσα σε συλλογική εμπειρία, γνώση, λογική επεξεργασία, οργάνωση, πράξη, ανάγουν τη στάση της αντίθεσης απέναντι  στις – παρόμοιες με τις παραπάνω – κρατικές (δικαστικές και εξωδικαστικές) μεθοδεύσεις σε θέμα «πίστης», και την «πιστή» σε πηγή βεβαιότητας.

στολεωεγω

Την ίδια όμως στιγμή καμιά ανάγκη δεν είναι -συνολικά- πιο επείγουσα από την ανάγκη της γνώσης του υποκειμένου για τον εαυτό του, με όριο ακριβώς το σημείο έπειτα από το οποίο αυτή δίνει τη θέση της στην πίστη, πόσο μάλλον σε πίστη ανεπίδεκτη δοκιμασίας στους όρους της εμπειρίας, της γνώσης και της λογικής. Όσο κι αν μπορεί τα όρια της γνώσης να είναι -φαινομενικά- αποθαρρυντικά, σε αντίθεση με το αντικείμενο της πίστης που έτσι κι αλλιώς, από τη φύση του ως τέτοιο, γοητεύει.


«προβοκατορολογία»

Γράφαμε εδώ για τον Αλεξάντρ Μιζίτσκο, το ηγετικό στέλεχος του ουκρανικού φασιστικού «Δεξιού Τομέα» που μετά την επιτυχία του πραξικοπήματος στο οποίο είχε, αυτός και ο «Τομέας» του, «πρωτοπόρα» συμβολή, γύρναγε σε εισαγγελικά γραφεία και συνεδριάσεις δημοτικών συμβουλίων για να δείξει ποιος κάνει πλέον κουμάντο σε αυτόν τον τόπο.

Στο «νέο συνασπισμό εξουσίας», όμως, που χάρη και στις υπηρεσίες του Μιζίτσκο κατέλαβε την ουκρανική κυβέρνηση, είναι απ’ ό,τι φάνηκε αρκετοί αυτοί οι οποίοι δεν ήταν διατεθειμμένοι να μοιραστούν με τον Μιζίτσκο τις αξιώσεις τους στο «κουμάντο». Βάλε κοντά σ’ αυτό και το πόσα πρέπει να ήξερε αυτός ο «ανεξέλεγκτος» άνθρωπος για τις μεθόδους που χρησιμοποίησε ο «νέος συνασπισμός» προκειμένου να γίνει «συνασπισμός εξουσίας», και το αποτέλεσμα είναι ότι ο Αλεξάντρ Μιζίτσκο βρέθηκε πριν τέσσερις μέρες στις 24 Μαρτίου νεκρός, δολοφονημένος.

«Δηλαδή θες να πεις ότι τον έφαγαν οι ίδιοι, οι δικοί του«, θα μπορούσε να διαμαρτυρηθεί κανείς: «αυτό είναι προβοκατορολογία, τέτοια πράγματα δε γίνονται«.

Ευτυχώς όμως ο ίδιος ο Μιζίτσκο, λίγες μέρες πριν δολοφονηθεί, στις 16-3-2014, είχε προλάβει να προσφέρει τη μοναδική ίσως θετική υπηρεσία του προς την ανθρωπότητα αναρτώντας στο διαδίκτυο ένα βίντεο στο οποίο κατήγγειλε ότι οι κρατικές υπηρεσίες του «νέου συνασπισμού εξουσίας» σχεδιάζουν να τον ξεφορτωθούν δολοφονώντας τον και μάλιστα με τρόπο ικανό να ενοχοποιεί για τη δολοφονία του τις μυστικές υπηρεσίες της Ρωσίας, εναντίον της οποίας ο ίδιος είχε πάει να πολεμήσει ως και στην Τσετσενία.

*

Να λοιπόν που αυτά τα πράγματα γίνονται

*

Πρόσφατα, με αφορμή την ενοχοποίησή της για χρήση χημικών οπλων, η συριακή κυβέρνηση έκανε λόγο για προβοκάτσια στημένη από τους αντιπάλους της, προκειμένου να ενοχοποιηθεί η Συρία στην «διεθνή κοινότητα» και στη διεθνή «κοινή γνώμη». Ποιος θα την πίστευε;

Μόλις χθες, όμως, ένα βίντεο που αναρτήθηκε στο «γιουτιούμπ» προκάλεσε το θύμο του Τούρκου πρωθυπουργό, σε βάθμό μάλιστα να το απαγορεύσει στην Τουρκία (όχι απλώς το βίντεο, αλλά το γιουτιούμπ γενικά).

Το συγκεκριμένο βίντεο παρουσιάζει ηχογραφημένες δυο συνομιλίες μεταξύ  του υπαρχηγού του Γενικού Επιτελείου των Ενόπλων Δυνάμεων στρατηγού Γιασάρ Γκιουλέρ, του υπουργού Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου, του υφυπουργού Εξωτερικών Φεριντούν Σινιρλίογλου και του αρχηγού της μυστικής υπηρεσίας ΜΙΤ Χακάν Φιντάν.

Και τι κάνουν αυτοί οι άνθρωποι συνομιλώντας σαν να μην τρέχει τίποτα, όπως θα μίλαγε μια μαμά με τη γειτόνισσα για τους βαθμούς του παιδιού της στο σχολείο; Πολύ απλά, «προβοκατορολογούν».

Για την ακρίβεια συζητάνε για τον καλύτερο τρόπο με τον οποίο θα στήσουν μια προβοκάτσια κατά της Συρίας,  προκειμένου στη συνέχεια  μια τουρκική επέμβαση εναντίον της  να φαίνεται δικαιολογημένη   στα μάτια της «διεθνούς κοινότητας» και της διεθνούς «κοινής γνώμης» (κάτι σαν το ιστορικό «είμαστε όλοι αμερικάνοι» δηλαδή).

Τα δυο σενάρια που συζητήθηκαν ανάμεσα σε αυτά τα τέσσερα ευπόληπτα και υπεράνω πάσης συνωμοσιολογικής και προβοκατορολογικής υποψίας  πρόσωπα, ήταν: είτε να βάλουν Τούρκους πράκτορες στη Συρία να ρίξουν πυραύλους κατά της Τουρκίας που μετά θα έβαζε τις φωνές ότι της επιτέθηκαν, είτε να στήσουν με Τούρκους πράκτορες μια επίθεση κατά του τουρκικού θύλακα εντός της Συρίας, όπου βρίσκεται ο τάφος του πατριάρχη της Οθωμανικής Δυναστείας, Σουλεϊμάν Σάχ, και σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο θεωρείται τουρκικό έδαφος.

*

Να λοιπόν που αυτά τα πράγματα γίνονται, ξαναλέμε. Ίσως δεν το χωράει ο «κοινός νους», αλλά γίνονται, και γίνονται ακριβώς επειδή ίσως δεν το χωράει ο «κοινός νους». Κι όσο περισσότεερο δεν το χωράει ο «κοινός νους» τόσο περισσότερο εύκολο είναι για τους μηχανισμούς που οργανώνουν και  πραγματοποιούν τέτοιου είδους σχέδια να στρατολογούν ακόμα και άτομα που δεν ξέρουν πού τους πάνε τα 4 σαν εκτελεστές και σαν άλλοθι για τη δική τους δραστηριότητα:

Πόσο δύσκολο θα ήταν για τις τουρκικές κρατικές υπηρεσίες να χρησιμοποίησουν «κυκλώματα» των ελληνικών εθνικιστικών και φασιστικών μηχανισμών για την πραγματοποίηση μιας ανάλογης προβοκάτσιας κατά της Ελλάδας; Καθόλου δύσκολο, αυτοί τα κάνουν κι από μόνοι τους αν κρίνει κανείς λ.χ. από τις προβοκατόρικες και επικίνδυνες δραστηριότητες που αναπτύσσει κατά καιρούς η «ΧΑ» σε περιοχές της χώρας με μειονοτικό πληθυσμό.

Και πόσο δύσκολο θα ήταν να αναλάβει μια οποιαδήποτε «επαναστατική» οργάνωση «ένοπλης προπαγάνδας» την «ευθύνη», αλλά στην πραγματικότητα για λογαριασμό των όποιων κρατικών υπηρεσιών,  για τη δολοφονία του οποιοδήποτε έλληνα «μιζίτσκο»; Καθόλου δύσκολο. Τέτοιες «οργανώσεις» θα μπορούσαν να αναλάβουν την «ευθύνη» ακόμα και για τη δολοφονία του Κένεντι αν τους γινόταν έντεχνα τέτοια «προσφορά» από τους πραγματικούς της οργανωτές (που, για την ιστορία, είχαν «αρκεστεί» στην ενοχοποίηση -και κατόπιν την άμεση δολοφονία μέσα στα χέρια των φρουρών του- ενός ατόμου που είχε προηγουμένως ταξιδέψει στην ΕΣΣΔ ενώ είχε χωρίς αποτέλεσμα προσπαθήσει να πάρει βίζα και για την Κούβα)…

*

Δεν θα ασχολιόμασταν τόσο πολύ με το θέμα, αν οι καιροί που ζούμε δεν ήταν τόσο γκαστρωμένοι, κι αν σε τέτοιους καιρούς ανάμεσα σε διάφορα φρούτα που εμφανίζονται δεν είχε εμφανιστεί ακόμα ένα φρούτο με αναβαθμισμένα προβοκατόρικα χαρακτηριστικά.

Αυτές τις μέρες λοιπόν «σέρνεται» στη δημοσιότητα, στον Τύπο και στο διαδίκτυο, η είδηση για ένα «μυστηριώδες» όπως χαρακτηρίζεται επεισόδιο που φέρεται να συνέβη πρόσφατα στα Εξάρχεια:

Σύμφωνα με τα αναφερόμενα, περίπου τριάντα άνδρες ντυμένοι στα μαύρα και με καλυμμένο οι περισσότεροι το πρόσωπό τους, κρατώντας ορισμένοι στα χέρια τους μεγάλα όπλα, («βαρύ οπλισμό» όπως «παινεύονται» οι «ίδιοι» στην «ανακοίνωσή» τους), έφτασαν στην πλατεία Εξαρχείων από δυο διαφορετικές πλευρές και απήγαγαν δυο άτομα τα οποία πήραν μαζί τους αφού πρώτα τούς φόρεσαν κουκούλες.

Δεν θα επεκταθώ περισσότερο. Το μόνο σίγουρο είναι ότι στην υπόθεση αυτή δεν υπάρχει κανένα «μυστήριο». Πρόκειται για παρακρατική επιχείρηση, στρατιωτικού – καταδρομικού τύπου που εισάγει στις ως τώρα μορφές προβοκάτσιας τις μεθόδους των «ταγμάτων θανάτου» που δρουν από χρόνια σε άλλες χώρες, λόγου χάρη στην Κολομβία όπου ο κρατικός μηχανισμός είναι οργανικά και ιεραρχικά συνδεμένος με τις αντίστοιχες κρατικές υπηρεσίες των ΗΠΑ.

Φυσικά τα περί οργανικών συνδέσεων και ιεραρχιών δεν απαλλάσσουν από τις ευθύνες της την κυβέρνηση – αντίθετα είναι δική της αποκλειστική ευθύνη η λειτουργία όλων των υπηρεσιών και παραϋπηρεσιών του κρατικού μηχανισμού σε όλη του την έκταση, από το οποιοδήποτε αστυνομικό τμήμα και στρατόπεδο, τον οποιοδήποτε μηχανισμό «ασφαλείας» κάθε κρατικού τμήματος, μέχρι  και τις απώτερες προεκτάσεις των κρατικών μηχανισμών στην ΝΑΤΟϊκή και ΕυρωΕνωσιακή ιεραρχία και σε κάθε άλλη ανάλογη «ιεραρχία» οφείλόμενη στις πολύπλοκες διεθνείς κυβερνητικές «δεσμεύσεις» και κρατικές «συνεργασίες», όπως είναι δική της ευθύνη και οι επιπτώσεις, τα αποτελέσματα και οι συνέπειες της δραστηριότητας των τέτοιων μηχανισμών.

Ας μην υπολογίζουν για την επιτυχία τους οι εμπνευστές τέτοιων δραστηριοτήτων στην «αφέλεια» στην οποία απευθύνονται και την οποία επιδιώκουν να χειραγωγήσουν και να ενοχοποιήσουν ταυτόχρονα, για να «καθιερώσουν» τέτοιου είδους αναβαθμισμένες μεθόδους της αντιλαϊκής τους αποστολής. Ας είναι βέβαιοι ότι και αυτές οι μέθοδοι θα στραφούν εναντίον τους. Όποιο κόστος κι αν χρειαστεί.

ΥΓ. Η σιωπή δεν είναι χρυσός. Είναι καρκίνωμα.


«Μια βραδιά στο Λονδίνο», μέρος δεύτερο. Αναλύοντας μια υπόθεση εργασίας.

Η υπόθεση εργασίας αφορά το (προαπαιτούμενο για την κατανόηση) περιστατικό που περιγράφεται εδώ.

Ίσως πρέπει -σε σχέση με την υπόθεση εργασίας και την ανάλυση τη βασισμένη σ’ αυτή- να «απολογηθώ» κατά κάποιο τρόπο εκ των προτέρων: Για μένα το ίδιο το περιστατικό με τα βιογραφικά στοιχεία που το συνοδεύουν δεν θα είχε ανάγκη καμιάς «ανάλυσης». Ως προς το θέμα που με απασχολεί θα μιλούσε μόνο του. Ίσως όμως αυτή η άποψη να είναι «υποκειμενική», ίσως να οφείλεται στον δικό μου τρόπο σκέψης, την όποια πολιτική εμπειρία έχω με τον καιρό αποκτήσει, ίσως ακόμα και στον εκ μέρους μου «υπερβολικό» βαθμό εξέτασης όλων των πιθανών πιθανοτήτων (των πιθανών και όχι των απίθανων: δηλαδή όχι των «συνομωσιολογικών» για ζητήματα που, όμως, έτσι κι αλλιώς, αντικειμενικά, αφορούν υποθέσεις «συνομωτικότητας»).

Η υπόθεση εργασίας αφορά την περίπτωση όπου στο εν λόγω περιστατικό ο Περικλής θα δεχόταν την πρόταση του Κρις, τα ονόματα των οποίων δανείζομαι για να προχωρήσω αμέσως στη συνέχεια:

1}  Ο Κρις κάμπτει τους τεχνικούς και τους μαρξιστικούς-λενινιστικούς ενδοιασμούς του Περικλή, ο οποίος έτσι δέχεται την πρόταση του Κρις, πράγμα που σημαίνει ότι πρέπει να οργανώσει γύρω του έναν πυρήνα έμπιστων ανθρώπων αποφασισμένων και ικανών να αφιερωθούν σε αυτή τη δραστηριότητα. Ο Κρις του επισημαίνει το από συνομωτική άποψη αυτονόητο: ότι «δεν είναι καθόλου ανάγκη» τα άτομα αυτά να πληροφορηθούν την ανάμιξή του στο όλο εγχείρημα. Ο Περικλής δεν έχει παρά να συμφωνήσει σ’ αυτό (ποιος θα μπορούσε να διαφωνήσει σε κάτι τόσο αυτονόητο;). Πρακτικά, στη συνέχεια, ενδεχομένως αφήσει να υποψιαστούν κάτι 1-2 από τους πιο κοντινούς του συντρόφους, όμως αναγκαστικά σε επίπεδο ευρύτερης στρατολόγησης θα συνενωθούν άτομα που δεν θα μάθουν απολύτως τίποτα για τη συζήτηση ανάμεσα στον Κρις και τον Περικλή. Το πολύ να «ξέρουν» ότι η δραστηριότητά τους έχει κάποια ισχυρή υποστήριξη από «πάνω», από «μέσα» κ.ο.κ. Με αυτόν τον τρόπο ήδη η θέση του Περικλή έχει γίνει θέση «συνδέσμου» ανάμεσα στον Κρις και τους υπόλοιπους που (οι δεύτεροι) αγνοούν τη σχέση «αμοιβαιότητας» υπό την οποία τελούν. Και όχι μόνο την αγνοούν, αλλά γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο θεωρούν και προσβλητική οποιαδήποτε νύξη με την οποία θα καταγγέλονταν για οποιαδήποτε τέτοια σχέση στη γενικότητά της.

2} Ως προς το καθαυτό οργανωτικό-επιχειρησιακό επίπεδο, ο Κρις λέει στον Περικλή το εξίσου αυτονόητο, ότι, μια που ο ίδιος δεν μπορεί να εγκαταλείψει τις δουλειές του στην Οξφόρδη, ο Περικλής χρειάζεται έναν ακόμα σύνδεσμο ανάμεσα σ’ εκείνον και τον Κρις: Από τις επαφές που έχει διατηρήσει ο Κρις στην Ελλάδα θα διαθέσει στον Περικλή «τον καλύτερό του άνθρωπο» ο οποίος -εκτός των άλλων- έχει και αναπτυγμένο δίκτυο διασυνδέσεων στον κρατικό μηχανισμό, «πράγμα πολύ χρήσιμο για την υπόθεσή μας». «Μιλώντας μαζί του είναι σαν να μιλάς μ’ εμένα», του λέει.  Τον άνθρωπο αυτό ο Περικλής δεν τον γνωρίζει, αλλά εκείνος θα γνωρίσει τον Περικλή και θα έρθει να τον συναντήσει όταν επιστρέψει στην Ελλάδα με τα χαρτιά που θα τον εφοδιάσει ο Κρις («τίποτα ευκολότερο»).

3} Ως προς το ιδεολογικό προφίλ της οργάνωσης ο Κρις απευθύνει την ακόλουθη σύσταση στον Περικλή: «Be yourself!» Ο Κρις δεν θέλει να ποδηγετήσει ιδεολογικά τον Περικλή στο πλαίσιο του «κοινού δημοκρατικού τους αγώνα» και, άλλωστε, είναι και για τον ίδιο προτιμότερο ο δημοκρατικός αυτός αγώνας να εμφανίζεται μέσα από ένα, ας το πούμε έτσι, «μαρξιστικό – λενινιστικό» λεκτικό πρίσμα παρά από το πρίσμα των ευρύτερων επιδιώξεων της βρετανικής αυτοκρατορίας στην υπηρεσία της οποίας ο Κρις εξακολουθεί να διατηρεί μια ορισμένη -χαλαρή έστω- σχέση.

4} Ο Περικλής επιστρέφει στην Ελλάδα και ρίχνεται στη δουλειά κάτω από τους όρους που περιγράψαμε. Η επιλογή των στόχων, η μέθοδος της δράσης, ο εφοδιασμός με τα απαραίτητα λαβαίνουν χώρα με την αμέριστη συμβολή του ανθρώπου που συνάντησε τον Περικλή μετά την επιστροφή του. Στη διάρκεια των 3-4 χρόνων που απομένουν μέχρι την αντικατάσταση της δικτατορίας από τη νέα, μεταπολιτευτική, ΝΑΤΟϊκή φρουρά ο αρχικός πυρήνας της οργάνωσης διευρύνεται από έναν κύκλο νέων ατόμων, που αφενός ακόμα «δοκιμάζονται», αφετέρου είναι σε σχέση με τους παλιότερους ακόμα πιο απομακρυσμένα από το οργανωτικό καθοδηγητικό κέντρο και, τέλος, διακρίνονται για τον μαχητικό επαναστατικών προθέσεων ενθουσιασμό και την πίστη τους στην οργάνωση, της οποίας άλλωστε η δραση «μιλώντας από μόνη της» αποδεικνύει ότι «όλα πάνε καλά».

5} Ώσπου η δικτατορία πέφτει. Τόσο ο Περικλής όσο και ο γύρω από αυτόν αρχικός πυρήνας ανακοινώνει στον Κρις ότι θεωρούν πως η αποστολή τους -με αυτή τη μορφή- έχει λήξει. Ο Κρις υπερθεματίζει: Με τη μορφή αυτή έχει λήξει και η δική του αποστολή. Όπως το 1953 στο Ιράν ο Συνταγματάρχης Γουντχαουζ παρέδωσε τις επαφές του Robin Zaehner στον σταθμάρχη της CIA, ο άνθρωπος του Κρις στην Αθήνα δεν έχει παρά να παραδώσει σε αυτόν που του υποδεικνύεται  (νέος σύνδεσμος!) τις δικές του επαφές, πρώτα απ’ όλα τις «επαφές» του εκείνες που απαρτίζουν τον νεώτερο κύκλο της οργάνωσης. Τα γεμάτα με «επαναστατικό» ενθουσιασμό αυτά άτομα, όσο και απογοητευμένα για τη δήθεν δικαίωση του αγώνα τη στιγμή που τα ίδια -πριν καν δοκιμαστούν σε αληθινά πυρά- ήταν έτοιμα να συμβάλουν με τη δράση τους σε αυτόν, ίσως και στο κατά τη γνώμη τους «ανέβασμά του σε ένα ανώτερο επίπεδο». Υλικό σαν αυτές τις «επαφές» είναι για την βρετανική αυτοκρατορία πολύτιμο -ακόμη κι αν όχι τόσο όσο το πιο πολύτιμο εξωτερικό περιουσιακό της στοιχείο: τα πετρέλαια- και δεν επιτρέπεται να χαθεί. Εξάλλου: Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ! Αυτό το διακηρύσσουν όλοι και πρώτοι απ’ όλους οι μαρξιστές – λενινιστές, ο χειρότερος εχθρός του Κρις από τα παλιά…

Επίλογος

Από τότε ως τώρα είναι πολλά τα χρόνια που έχουν μεσολαβήσει. Το να προβάλει κανείς αυτούσιο το παραπάνω υποθετικό πρότυπο στη σημερινή περίοδο, είναι βέβαιο πως θα τον οδηγούσε σε παραπλανητικά συμπεράσματα. Έτσι κι αλλιώς ο σκοπός δεν ήταν να συντεθεί ένα πρότυπο που θα μπορούσε «αυτούσιο» να προβληθεί σε οποιαδήποτε περίοδο. Έτσι κι αλλιώς, επίσης, οι μέθοδοι ελέγχου των οποιωνδήποτε «ακαλλιέργητων» επαναστατικών διαθέσεων και δραστηριοτήτων δεν εξαντλούνται στο πρότυπο το στηριγμένο στο περιστατικό που διαμείφθηκε ανάμεσα στον Κρις και τον Περικλή. Είναι πολλών ειδών οι δεσμοί (υλικοί και «ηθικοί») που μπορούν -στην κλίμακα του ενός ή του άλλου μεγέθους- να χρησιμοποιηθούν για την άσκηση ελέγχου, τον εγκλωβισμό, την χειραγώγηση, έως και την εξουδετέρωση… Είναι δηλαδή πολλών ειδών οι παραλλαγές του παραπάνω «αρχετυπικού» υποθετικού προτύπου.

Δεν πρόκειται λοιπόν στην πραγματικότητα παρά για μια (τουλάχιστον ως προς τη φιλοδοξία της) ανάλυση η οποία έχει σαν στόχο να «υποψιάσει» για τις μεθόδους ελέγχου «μορφών πάλης» υπαγορευόμενων κάποτε από συναισθηματικές βεβαιότητες και για τις μορφές πάλης με τις οποίες πραγματικά γράφονται οι αγώνες για την κοινωνική απελευθέρωση.

Πρόκειται επίσης για ανάλυση (εφοσον δεχόμαστε ότι αποτελεί τέτοια), του είδους που μάλλον δεν διαθέτουν οι ποικιλώνυμες αρμόδιες «αντιτρομοκρατικές» υπηρεσίες, τα λογικά συμπεράσματα της οποίας (και όχι μόνο αυτής!) τους υποδεικνύουν τον χώρο όπου θα έπρεπε πρώτιστα να επικεντρώσουν τις έρευνές τους: στο εσωτερικό τους.


Μια βραδιά στο Λονδίνο με τον Κρις Γουντχάουζ

Τυχαία χθες έπεσα πάνω σε ένα παλιότερο (προ δεκαετίας) κείμενο του Περικλή Κοροβέση από την “εποχή”, που μου φάνηκε σχετικά επίκαιρο και το παραθέτω αμέσως στη συνέχεια:

«Αρχές της δεκαετίας του ’70 είχε κυκλοφορήσει στα αγγλικά το πρώτο μου βιβλίο “Ανθρωποφύλακες” που τουλάχιστον δεν πέρασε απαρατήρητο και σε κάποιο σημείο απασχόλησε κριτικούς σε μεγάλα έντυπα όπως και κάποια τηλεοπτικά κανάλια τόσο στην Αγγλία όσο και στον υπόλοιπο αγγλοσαξωνικό κόσμο. Είχε προηγηθεί η κατάθεσή μου στο Στρασβούργο, στο Δικαστήριο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, για τα βασανιστήρια της χούντας που και αυτή είχε πάρει μια σχετική δημοσιότητα. Όλοι της παρέας είμαστε ευχαριστημένοι μια που γνωρίζαμε πως η δημοσιότητα είναι ο μεγαλύτερος και αποτελεσματικότερος εχθρός των βασανιστηρίων, όταν δεν λειτουργούν οι θεσμοί που κατατάσσουν τα βασανιστήρια σε ιδιώνυμα εγκλήματα και κολάζονται ποινικώς αυτεπαγγέλτως. Η οργάνωση του Πατριωτικού Μετώπου του Λονδίνου ανέλαβε να τυπώσει το βιβλίο στα ελληνικά και να κυκλοφορήσει παράνομα. Βγήκαν και τα πρώτα δοκίμια και ήρθαν στο σπίτι μου με το ταχυδρομείο μαζί με μια επιστολή του Μάρκου Δραγούμη (όχι του μουσικολόγου αλλά αυτού που ήταν κάποτε στους “Δρόμους της Ειρήνης”). Ως εκπρόσωπος του Μετώπου μού ζητούσε να λογοκρίνω κάποια αποσπάσματα του βιβλίου, που τα θεωρούσε επιζήμια για το κόμμα (ΚΚΕ εσ. τότε). Και το βιβλίο δεν εξεδόθη.

Το βιβλίο αυτό είχα προσπαθήσει να το κάνω όσο γίνεται απρόσωπο, έτσι που να αναγνωρίζονται όλες οι αντίστοιχες περιπτώσεις και να φανεί καθαρά ο μηχανισμός και η λογική της γραφειοκρατίας των βασανιστών. Αυτό δεν ήταν σύμφωνο με τους κανόνες του Σοσιαλιστικού Ρεαλισμού, πράγμα που σήμαινε: “Ράβδος στη γωνία, άρα βρέχει”. Τώρα γιατί κάθομαι και τα λέω όλα αυτά ξεκάρφωτα; Είναι για να δώσω το κλίμα της εποχής, για να πω τα υπόλοιπα, μετά από μία κουβέντα που είχα με το Γιάννη Μπανιά. Η Ελένη Βλάχου ζήτησε να με γνωρίσει και είχε ήδη παρουσιάσει το βιβλίο με κολακευτικό τρόπο στο περιοδικό της “Hellenique Review”. Αποδέχομαι την πρόσκληση με τη σκέψη, πως η Βλάχου η “μη δική” μου ήταν πιο κοντά από το “δικό” μου Δραγούμη. Για μένα τότε κάθε φωνή του κατεστημένου εναντίον της χούντας ήταν πολύτιμη, ακόμα και για το δικό μας αγώνα που είχε άλλη προοπτική.

Βρεθήκαμε στο σπίτι της. Προσκεκλημένη ήταν επίσης η Αμαλία Φλέμιγκ που είχα συνεργαστεί μαζί της για το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και την εκτιμούσα βαθύτατα πέρα από τα αισθήματα αγάπης που είχα. Μαζί μας ήταν και ο Κρις Γουντχάουζ, που για κάποιο λόγο νόμιζα πως είχε πεθάνει (κατά περίεργο τρόπο, όλα τα ιστορικά πρόσωπα τα θεωρούμε πεθαμένα, όπως και τους συγγραφείς). Από αυτή τη συνάντηση μου έκανε εντύπωση η πολιτική τους διαύγεια και η βαθιά τους απόφαση να εξοντώσουν τη χούντα. Πρώτη και τελευταία φορά στη ζωή μου βρέθηκα με ανθρώπους της εξουσίας. Η αίσθησή μου ήταν πως ενώ πετροβολούσα ένα βουνό εγώ, αυτοί είχαν τα μηχανήματα να το ισοπεδώσουν.

Και πέφτει η πρόταση από τον Γουντχάουζ μιας δυναμικής αντίστασης εναντίον της χούντας με πράξεις σαμποτάζ και όσο το δυνατόν αποφυγή ανθρωπίνων θυμάτων, αλλά σχεδόν είναι αδύνατο να αποφευχθούν. Δυστυχώς οι αγώνες γίνονται και με θυσίες. Του εξήγησα πως ούτε εγώ ούτε οι φίλοι μου έχουμε την οποιαδήποτε στρατιωτική εκπαίδευση, και ο Γουντχάουζ γέλασε. Θα έχετε δασκάλους τους καλύτερους σαμποτέρ του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Και εγώ έχω κάποια πείρα, συμπλήρωσε με ένα άψογο αγγλοσαξωνικό φλέγμα ο δυναμιτιστής του Γοργοποτάμου. Το δεύτερό μου επιχείρημα ήταν πολιτικό και του εξήγησα πως η χούντα πρέπει να πέσει με μαζικούς αγώνες και όχι πράξεις πρωτοπορίας. Σχολίασε πως είμαι ρομαντικός και ματαιόπονος. Ο λαός είναι με τη χούντα. Θα έρθει μαζί μας αν καταλάβει πως εμείς είμαστε πιο δυνατοί. Η κουβέντα έληξε εκεί και συνεχίσαμε μ’ άλλο θέμα. Οι δύο κυρίες δεν πήραν μέρος στη συζήτηση.

Στη χούντα οι απόψεις οι δικές του ήταν μειοψηφικές στους χώρους μου. Η έννοια της δυναμικής και ένοπλης αντίστασης ήταν το πρώτο θέμα της ημερήσιας διάταξης. Περπατώντας κάποια χιλιόμετρα για να πάω σπίτι, και με τη βοήθεια ενός ατέλειωτου παγόνερου σιγανού και επίμονου, ξελαμπικάρισα τελείως. Σκεφτόμουν πως ο Γουντχάουζ και οι όποιες υπηρεσίες υπήρχαν από πίσω, θέλανε εμάς να παίξουμε τη ζωή μας κορώνα γράμματα για να φέρουμε τον Καραμανλή. Πράγμα που έγινε βέβαια και χωρίς εμάς. Τα σκέφθηκα όλα αυτά μ’ αφορμή τη χούντα των καναλιών. Αν κάποιοι από μας δεν είχαμε κάποια τούβλα μαρξισμού-λενινισμού (τότε, μπορεί και σήμερα) στον εγκέφαλο, θα είμαστε όλοι δυναμιτιστές. Ήταν εύκολο, γοητευτικό και ριψοκίνδυνο. Δηλαδή ό,τι χρειάζεται για κάποιο νέο που βαριέται τα πολλά μπλα μπλα των αναζητήσεων. Αλλά οι πολιτικοί αγώνες είναι άλλο πράγμα. Εντούτοις κατανοώ αυτό το φαινόμενο και πια δεν μιλάω για λάθη, αλλά για ιστορικά φαινόμενα.»

*

Παραθέτω παρακάτω λίγα βιογραφικά στοιχεία του Κρις Γουντχάουζ  από την αγγλική έκδοση της wikipedia  (σε δική μου πρόχειρη και ίσως όχι καλή μετάφραση) προκεμένου να δοθεί μια ολοκληρωμένη εικόνα του περιστατικού που περιγράφει ο Π.Κ. Πολλοί βέβαια έχουν ακούσει ή διαβάσει από διάφορες πηγές για τη δράση του Γουντχάουζ στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια της κατοχής, όμως οι περισσότεροι αγνοοούν άλλες ενδιαφέρουσες πτυχές της ζωής και της δράσης του. Σε κάθε περίπτωση πρόκειται για στοιχεία χρήσιμα ώστε (χωρίς διάθεση προσβολής των όποιων «φιλελληνικών» ή «φιλελεύθερων» κινήτρων του…) να μπορεί κανείς να εκτιμήσει τη θέση του ίδιου στην πλευρά του ανθρώπου που έκανε μια πρόταση σαν κι αυτή και τη θέση οποιουδήποτε στην πλευρά του ανθρώπου που ενθουσιασμένος θα τη δεχόταν, που στη συνέχεια θα αποκτούσε επαφή με τους «συνδέσμους» που διατηρούσε ο Γουντχάουζ στην Ελλάδα, που θα βρισκόταν ενταγμένος σ’ ένα πλέγμα σχέσεων και εξαρτήσεων του οποίου οι αφετηρίες αλλά και οι «όροι αναπαραγωγής» θα ελέγχονταν από κέντρα «άλλου» τρόπου σκέψης και μήκους κύματος, που θα εκχωρούσε τη δραστηριότητά του και τους στόχους της σε σχεδιασμούς υπαγορευμένους από κριτήρια μιας «άλλης» στρατηγικής κλπ κλπ.   Από εκεί και πέρα ας βγάλει ο καθένας τα συμπεράσματά του (ή τα συμπερασματικά του ερωτήματα) για τους τρόπους και τους στόχους δράσης των σχετικών υπηρεσιών, είτε γενικά μιλώντας είτε ειδικά:

Ο Κρίστοφερ Μόνταγκιου «Μόντυ» Γουντχάουζ, 5ος Βαρώνος του Τέρινγκτον DSO [Τάξη Διακεκριμένων Υπηρεσιών], OBE [Τάξη Βρετανικής Αυτοκρατορίας] (11 Μαΐου 1917 – 13 Φεβρουαρίου 2001) ήταν Συντηρητικός πολιτικός και μέλος του Κοινοβουλίου σαν αντιπρόσωπος της Οξφόρδης από το 1959 ως το 1966 και ξανά από το 1970 ως το 1974. Επίσης ήταν επισκέπτης καθηγητής στο Νάφηλντ Κόλετζ, Οξφόρδη από το 1956 ως το 1964. Ο Γουντχάουζ ήταν ειδικός στις ελληνικές υποθέσεις…

…Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του εντάχθηκε στο Βασιλικό πυροβολικό το 1939 και υπηρέτησε κατά τη διάρκεια του 2ου Παγκόσμιου Πόλεμου, οπότε έγινε αξιωματικός το 1940 και προήχθη σε συνταγματάρχη το 1943. Βραβεύθηκε με DSO [Τάξη Διακεκριμένων Υπηρεσιών] και διορίστηκε Αξιωματικός της Τάξης της Βρετανικής Αυτοκρατορίας το 1944. Τον περισσότερο καιρό του πολέμου υπηρέτησε στην Ελλάδα όπου η αγάπη του για αυτή τη χώρα έγινε ισχυρή, όπως φαίνεται στα γραπτά του. Το 1941 ήταν ένας από τους αξιωματικούς της SOE [Εκτέλεση Ειδικών Επιχειρήσεων] που στάλθηκαν στην Κρήτη για να οργανώσουν την αντίσταση πίσω από τις εχθρικές γραμμές.

Το Σεπτέμβριο του 1942 έπεσε με αλεξίπτωτο στην ηπειρωτική Ελλάδα σαν υπαρχηγός της Δύναμης Harling, με επικεφαλής τον Έντι Μάγερς, της οποίας έργο ήταν να ανατινάξει τη γέφυρα του Γοργοπόταμου. Μετά την επιτυχία αυτής της επιχείρησης οι Μάγερς και Γουντχάουζ διατάχθηκαν από τη SOE Καΐρου να μείνουν στην ηπειρωτική Ελλάδα και να σχηματίσουν την Βρετανική Στρατιωτική Αποστολή. Αρχικά η παρουσία τους αποσκοπούσε μόνο στην Επιχείρηση Harling [την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοπόταμου]. Ο Γουντχάουζ ένας από τους ελάχιστους Βρετανούς αξιωματικούς στην αποστολή που μιλούσε ελληνικά, στάλθηκε αρκετές φορές μόνος για να αποκτήσει επαφή με πολιτικά στοιχεία στην Αθήνα. Με το επιβλητικό του παρουσιαστικό, ψηλός με πυρόξανθα γένια, αυτό δεν ήταν καθόλου εύκολο, αλλά ο Γουντχάουζ πέτυχε πολυάριθμες μετακινήσεις στα αθηναϊκά περίχωρα συχνά ακόμα και φορώντας τη στολή του Βρετανικού Στρατού. Μετά την απομάκρυνση του Μάγερς κατόπιν αιτήματος του Φόρειν Όφις τον Ιούλιο του 1943, ο Γουντχάουζ έγινε επικεφαλής της Βρετανικής Στρατιωτικής Αποστολής.

Μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο ο Γ. υπηρέτησε σαν Δεύτερος Γραμματέας στη Βρετανική Πρεσβεία στην Αθήνα μέχρι το 1946, οπότε επέστρεψε στη Βρετανία και υπηρέτησε σε ποικίλες βιομηχανικές και ακαδημαϊκές θέσεις. Από το 1951 ως το 1952, εργάστηκε στη Βρετανική Πρεσβεία στην Τεχεράνη, Ιράν. Το 1952 και 1953 ο Γ. αναμίχθηκε στην μεθόδευση από βρετανικής πλευράς του οργανωμένου από ΗΠΑ/Ηνωμένο Βασίλειο Ιρανικού πραξικοπήματος το 1953.

Επιχείρηση Μπότα

Στη διάρκεια των πρώτων φάσεων του ΒΠΠ, 1941, οι Σύμμαχοι (Σοβιετικοί και Βρετανοί) από κοινού εισέβαλαν στο Ιράν για να διασφαλίσουν τις πετρελαιοπηγές και τις γραμμές εφοδιασμού και να αποτρέψουν υποστήριξη των Γερμανών. Στα 1950 η Βρετανία ανησύχησε από πιθανό χάος και εισβολή της ΕΣΣΔ. Από το 1951 ο Γουντχάουζ ήταν πράκτορας της ΜΙ6 [Secret Intelligence Service (SIS),  γνωστής και ως MI6 (Military Intelligence, Section 6)] –επιχειρώντας υπό την κάλυψη μιας θέσης του Φόρειν Όφις- στην Τεχεράνη. Το 1952 ο Συνταγματάρχης Γουντχάουζ διατάχθηκε να εξοπλίσει μέλη των φυλών στο βόρειο Ιράν για να αντισταθούν στην όποια Σοβιετική επίθεση. Ο Γουντχάουζ έφερε όπλα στο Ιράν –με πτήσεις της RAF από την Ιρακινή Χαμπανίγια- για ένα κίνημα «αντίστασης» που δεν υπήρχε ακόμη.

Αργότερα το 1953 μια μυστική αποστολή για την απομάκρυνση του Μοχάμεντ Μοσαντέκ από την εξουσία διενεργήθηκε από τη Βρετανική κυβέρνηση Τσόρτσιλ και την κυβέρνηση Αϊζενχάουερ των ΗΠΑ. Ο Μοσαντέκ είχε γίνει δημοκρατικά εκλεγμένος ηγέτης του Ιράν και είχε εθνικοποιήσει Βρετανικής κατοχής πετρέλαια ύστερα από την άρνηση της Βρετανίας να διαπραγματευτεί το πιο πολύτιμο εξωτερικό περιουσιακό της στοιχείο.

Ο Robin Zaehner είχε αναπτύξει επαφές στο Ιράν και όταν οι Βρετανοί απελάθηκαν, ο Γουντχάουζ πήγε τις επαφές του στον σταθμάρχη της CIA. Έτσι μια συνομωσία ανατροπής του Μοσαντέκ σκηνοθετήθηκε σε από κοινού αποστολή μεταξύ της CIA και της ΜΙ6. Η CIA την ονόμασε Επιχείρηση TPAjax ειρωνικά αναφερόμενη ως επιχείρηση Ajax, με τα αρχικά ΤΡ για το στηριζόμενο από τα Σοβιέτ κομμουνιστικό κόμμα Τουντέχ (Tudeh Party of Iran). Οι βρετανικές δραστηριότητες κωδικοποιήθηκαν με την ονομασία Επιχείρηση Μπότα. Ο Γουντχάουζ πρότεινε την Επιχείρηση Μπότα στην κυβέρνηση Αϊζενχάουερ. Θα χρησιμοποιούσε «απογοητευμένα» Ιρανικά στοιχεία του στρατού, τον κλήρο και τα πολιτικά κόμματα για να εκδιώξουν τον Μοσαντέκ. Μαζί με τη CIA υποκίνησε και ενορχήστρωσε τις διαδηλώσεις των «παζαριών» της Τεχεράνης κατά του Μοσαντέκ. Διαδηλώσεις που οδήγησαν στο θάνατο εκατοντάδων ίσως και χιλιάδων Ιρανών. Ο Γουντχάουζ, μέσω της αδερφής του Σάχη, ενθάρρυνε τον ηγεμόνα να μην εγκαταλείψει το θρόνο…

…Στη συνέχεια ακολούθησε κοινοβουλευτική, ακαδημαϊκή και συγγραφική σταδιοδρομία.

συνεχίζεται


δε βρίσκεται στην «προκήρυξη» το νόημα

Αναμενόμενο το ότι η «προκήρυξη» στις 8.813 λέξεις της αναλώνεται σ’ ένα βερμπαλιστικό συνδυασμό θέσεων του είδους «κάλλιο πλούσιος και υγιής παρά φτωχός και ασθενής» μαζί με θέσεις του είδους «ράβδος εν γωνία άρα βρέχει».

Άλλωστε τι άλλο να πούνε τέτοιες προκηρύξεις;

«…Όλη η ως τώρα ιστορία των κοινωνιών είναι ιστορία ταξικών αγώνων κλπ (Μαρξ-Ένγκελς, Κομμουνιστικό Μανιφέστο)… —> …Για αυτό το λόγο προχωρήσαμε στην εκτέλεση του αντιδραστικού Ταδόπουλου, ο οποίος κλπ κλπ…»

«…Το προτσές κατανάλωσης της εργατικής δύναμης είναι ταυτόχρονα το προτσές παραγωγής εμπορευμάτων και υπεραξίας κλπ (Μαρξ, Κεφάλαιο)… —> …Κατά συνέπεια των παραπάνω εκτελέσαμε τις προάλλες τον επιφανή εκπρόσωπο της οικονομικής ολιγαρχίας Φουφουτίδη, τον στυγνό αυτό εκμεταλλευτή που κλπ κλπ…»

«…Οι πολιτικές ιδιομορφίες του ιμπεριαλισμού είναι η αντίδραση σ’ όλη τη γραμμή και το δυνάμωμα της εθνικής καταπίεσης, συνδυασμένα με το ζυγό της χρηματιστικής ολιγαρχίας και με την εξάλειψη του ελεύθερου συναγωνισμού κλπ (Λένιν, Ιμπεριαλισμός)… —> …Να γιατί εκτελέσαμε και αναλαμβάνουμε την ευθύνη κλπ κλπ…»

Αν έχει κανείς όρεξη μπορεί με άλλες 8.813 λέξεις να κάτσει και ν’ αναλύσει τον ακραίο βαθμό απόσπασης της θεωρίας από την πράξη και της πράξης από τη θεωρία, που απορρέει από το συνδυασμό αυτού του είδους πράξης και αυτού του είδους θεωρίας, η «συνένωση» των οποίων  κατόπιν εορτής δεν μπορεί παρά να είναι μια συνένωση προκρούστεια.

Όμως αυτά είναι «ψιλά γράμματα» μπροστά στο «κύριο», και το κύριο αυτό συνίσταται στο γεγονός ότι το νόημα της συγκεκριμένης πράξης δεν βρίσκεται καθόλου στο περιεχόμενο της «προκήρυξης».

Το νόημα βρίσκεται στην πέρα από κάθε σεναριολογία αντικειμενική επιδίωξη της συγκεκριμένης πράξης (όσο και της συνοδευτικής της «προκήρυξης»),  να παρεμβάλει το πρόστυχο περιεχόμενό της στην ανάπτυξη του λαϊκού κινήματος, στην αντικειμενική της επιδίωξη να επιβάλει πάνω από την ανάπτυξη  του λαϊκού κινήματος το δικό της πρόστυχο περιεχόμενο και τους εξίσου πρόστυχους όρους της εξίσου πρόστυχης αξιοποίησής του, για την οποία αξιοποίηση ενάντια στο λαϊκό κίνημα είναι πολλά τα ενδιαφερόμενα εξουσιαστικά κέντρα, άσχετα από το αν έπρεπε γι’ αυτή την αξιοποίηση να κατασκεύασουν εξαρχής το συγκεκριμένο πρωτοεμφανιζόμενο «red group» ή αν είχαν την ευκολία να χρησιμοποιήσουν από τα «έτοιμα», και ως την οποία επιχείρηση αξιοποίησης (όσο κι αν η επιτυχία της σταθεί περιορισμένη παρά και ενάντια στις αντικειμενικές επιδιώξεις της δολοφονικής ενέργειας και της «προκήρυξής» της) δεν είναι βέβαια με κανένα τρόπο σε θέση να φτάσει η οποιαδήποτε «ανάληψη ευθύνης».