Ο αληθινός ΣΥΡΙΖΑ και η αληθινή ΧΑ

Στη φωτογραφία εμφανίζονται αφενός τα γνωστά στελέχη της «Χρυσής Αυγής» Παναγιώταρος και Παπάς και αφετέρου, ανάμεσά τους, ο Γ. Δρίβας γ.γ. του ΕΔΣΝΑ (του φορέα που διαχειρίζεται τον ΧΥΤΑ Φυλής), ο οποίος και τους ξεναγεί – την περασμένη Πέμπτη – στη χωματερή.

704433

Η κάμερα απαθανάτισε το στιγμιότυπο, στο οποίο ο υποψήφιος περιφερειάρχης Αττικής της «ΧΑ» (ο κύριος «κοίτα πουτανάκι έρχεται η ώρα σου, πουστράκια, κολομπήχτες, γαμημένες κωλοτρυπίδες») και ο έτερος ηγετίσκος της ναζιστικής οργάνωσης ( ο κύριος «κάνε μου χάιλ χίτλερ») ξεναγούνται από τον κυβερνητικό γ.γ. του ΕΔΣΝΑ. Η κάμερα κατέγραψε αυτό το στιγμιότυπο «πολιτικού πολιτισμού», την αίσθηση «ενδιαφέροντος και ευθύνης» για την κατάσταση στους χώρους της χωματερής που αποπνέει το βλέμμα του κ. υποψήφιου περιφερειάρχη, την προθυμία του χαμογελαστού κυβερνητικού γ.γ. κατά την άσκηση του «θεσμικού ρόλου» του.  Η στιγμή είναι ειδυλλιακή. 

Πίσω όμως από το φωτογραφικό παραπέτασμα είναι καταχωνιασμένη η πραγματικότητα: Οι Παναγιώταρος και Παπάς δεν είναι αυτοί που φαίνονται στη φωτογραφία. Οι Παναγιώταρος και Παπάς, δεξιά και αριστερά από τον γ.γ., είναι στελέχη μιας ναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης που μετράει στο ενεργητικό της δολοφονίες αγωνιστών και μεταναστών εργατών, δολοφονικές επιθέσεις, σακατέματα, ξυλοδαρμούς, μαχαιρώματα. Οι Παναγιώταρος και Παπάς, που φωτογραφίζονται εδώ με τον γ.γ. της ΕΔΣΝΑ, είναι υπόδικοι για τα κακουργήματά τους.

Βέβαια, σύμφωνα με τα ισχύοντα της νομοθεσίας, και ο «τελευταίος» δημόσιος ή δημοτικός υπάλληλος που τυχόν θα προφυλακιστεί, τίθεται αυτοδίκαια σε διαθεσιμότητα. Απ’ την άλλη, αν οι Παναγιώταρος και Παπάς αυτή τη στιγμή έχουν τη δυνατότητα να επιθεωρούν χωματερές και να βγαίνουν φωτογραφίες με τα κυβερνητικά στελέχη, είναι μόνο και μόνο γιατί έχει εξαντληθεί ο χρόνος της προφυλάκισής τους. Το ότι έχει εξαντληθεί ο χρόνος της προφυλάκισής τους, είναι όπως φαίνεται για τα κυβερνητικά στελέχη σαν τον Γ. Δρίβα αρκετός λόγος, ώστε να επικαλούνται τον «θεσμικό ρόλο τους» και κατ’ επίκληση αυτού του «ρόλου» να συμμετέχουν ενεργά στην επιχείρηση ηθικής και πολιτικής νομιμοποίησης της ναζιστικής οργάνωσης και των εγκλημάτων της, στην επιχείρηση εξοικείωσης του λαού με τα πρόσωπα των υπόδικων εγκληματιών ναζιστών, στην επιχείρηση «σοβαροφάνειας» στην οποία αποδύεται η ναζιστική – φασιστική – ρατσιστική «ΧΑ» ενόσω  στο Εφετείο Κακουργημάτων βρίσκεται σε εξέλιξη η δίκη της για την ειδεχθή της δραστηριότητα των τελευταίων μόνο πρόσφατων «μνημονιακών» χρόνων.

Επικαλούνται λοιπόν τα κυβερνητικά στελέχη τον δήθεν «θεσμικό ρόλο» τους, προκειμένου να αποποιηθούν τον πολιτικό τους ρόλο;

Μάλλον ακριβέστερο είναι ότι επικαλούνται τον «θεσμικό ρόλο» τους προκειμένου να φέρουν τον πολιτικό ρόλο τους σε πέρας…

Ακριβέστερο είναι το ότι παίζουν τον πολιτικό τους ρόλο με εργαλείο την επίκληση του «θεσμικού». Ο αληθινός ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι αυτός των διακηρύξεων για δήθεν «ευρύ προοδευτικό μέτωπο απέναντι στην ακροδεξιά». Ο αληθινός ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτός που στο πρόσωπο των κυβερνητικών στελεχών του χαριεντίζεται ανάμεσα σε στελέχη της ναζιστικής εγκληματικής «ΧΑ», ο αληθινός ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτός που αναγορεύει σε πολιτικό ρόλο των στελεχών του τον «θεσμικό» συναγελασμό τους με εγκληματίες ναζιστές υπόδικους για δεκάδες, για αμέτρητες στην πραγματικότητα, δολοφονικές επιθέσεις, δολοφονίες και άλλες πράξεις φασιστικής εγκληματικής βίας.

***

Ο αληθινός ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτός, που με εργαλείο τον δήθεν «θεσμικό ρόλο» του Γ. Δρίβα εν προκειμένω, καθώς και των λοιπών κυβερνητικών του στελεχών, συμμετέχει όχι σε κανένα ψευδεπίγραφο «ευρύ προοδευτικό μέτωπο», αλλά στην φιλοτέχνηση της «σοβαρής» προσωπίδας  της «ΧΑ». Πίσω από την οποία «σοβαρή» προσωπίδα (την προσωπίδα που φορούν οι Παναγιώταρος και Παπάς με τον Γ. Δρίβα ανάμεσά τους) κρύβεται το αποκρουστικό πρόσωπο των μόλις χθεσινών καθώς και των συνεχιζόμενων ειδεχθών εγκλημάτων της με πιο πρόσφατη την επίθεση κουκουλοφόρων με ρόπαλα εναντίον ανήλικων Αφγανών προσφύγων στην Κόνιτσα, η οποία και οργανώθηκε από «υπαρχηγό πυρήνα χρυσαυγιτών»:

Τι κι αν, σύμφωνα με την ανακοίνωση της Αστυνομίας, σε βάρος των δραστών σχηματίζεται δικογραφία «για τα αδικήματα της απρόκλητης σωματικής βλάβης, της απειλής, της εξύβρισης και της κλοπής κατά συναυτουργία, με την επιβαρυντική περίσταση του ρατσιστικού χαρακτηριστικού των πράξεων»

Τι κι αν, παραπέρα, κι αυτοί οι ακριβείς νομικοί – ποινικοί χαρακτηρισμοί των εγκληματικών πράξεων απέχουν παρασάγγας από το πραγματικό τους περιεχόμενο που συνίσταται στη φασιστική τρομοκρατική βία εναντίον μικρών παιδιών και των οικογενειών τους…

Για τα κυβερνητικά στελέχη θα αρκούσε ο τυχόν διορισμός του εν λόγω «υπαρχηγού» από τον «αρχηγό» του σε θέση π.χ. υποψήφιου βουλευτή η δημάρχου, για να τον περιβάλουν με τη «θεσμική» τους στοργή, για να τον βοηθήσουν να εναλλάξει την φασιστική του κουκούλα με την προσωπίδα της φασιστικής «σοβαρότητας».

Με διαφορετικά λόγια, το ότι ο Γ. Δρίβας δεν υποδέχθηκε, δεν «ξενάγησε», και δεν φωτογραφήθηκε με τον εν λόγω κουκουλοφόρο «υπαρχηγό πυρήνα χρυσαυγιτών» αλλά με τους προσωπιδοφόρους αρχηγίσκους όλων συνολικά των «χρυσαυγίτικων πυρήνων», είναι απλώς σύμπτωση.

***

Ενδεχομένως η «φωτογράφιση» Δρίβα με Παναγιώταρο και Παπά θα είχε περάσει στα ψιλά της δημοσιότητας, αν δεν είχε στις 8 Φλεβάρη προηγηθεί η απαγόρευση εισόδου αντιπροσωπείας του ΚΚΕ στους χώρους της χωματερής.

Για το συγκεκριμένο περιστατικό η διοίκηση του ΕΔΣΝΑ είχε αμέσως εκδόσει και δελτίο τύπου, στο οποίο δικαιολογούσε το γεγονός με τον ισχυρισμό – μεταξύ άλλων – ότι η αντιπροσωπεία του ΚΚΕ «δεν είχε ενημερώσει» για την επίσκεψη: Η αντιπροσωπεία του ΚΚΕ «δεν είχε ενημερώσει», η αντιπροσωπεία της «ΧΑ» ενημέρωσε, όλα καλά λοιπόν…

Στο ίδιο δελτίο τύπου η διοίκηση του ΕΔΣΝΑ αναφέρει και ότι «δημόσια πρόσωπα» που ζητούν άδεια εισόδου γίνονται δεκτά, όπως συνέβη και στις 11 Δεκεμβρίου 2018, οπότε «τις εγκαταστάσεις της ΟΕΔΑ Φυλής επισκέφθηκε ο δήμαρχος Αμαρουσίου, πρόεδρος της ΚΕΔΕ και υποψήφιος Περιφερειάρχης, Γ. Πατούλης, ο οποίος και ενημερώθηκε αναλυτικά από τον Γραμματέα του ΕΔΣΝΑ, κ. Γιάννη Δρίβα». Παρατηρούμε μάλιστα ότι και για την επίσκεψη εκείνη, όπως και για την απαγόρευση εισόδου στην αντιπροσωπεία του ΚΚΕ, είχε επίσης εκδοθεί δελτίο τύπου από τον ΕΔΣΝΑ. Μέχρι στιγμής όμως στην ιστοσελίδα του ΕΔΣΝΑ δεν υπάρχει δελτίο τύπου για την υποδοχή και ξενάγηση των ναζιστών της «ΧΑ»…

Να υποθέσουμε ότι ο αληθινός ΣΥΡΙΖΑ επιδιώκει να μην αφήνει ίχνη τού πολιτικού ρόλου του, όπως και η αληθινή «Χρυσή Αυγή» προτιμά να μην μένουν ίχνη της εγκληματικής της δραστηριότητας;

Να υποθέσουμε ότι και στη μια και στην άλλη περίπτωση ο κοινός τόπος βρίσκεται στην εξαφάνιση των ιχνών «θεσμικά»;

 

 

 

Advertisements

«δικαίωμα στην αυτοάμυνα», σύμφωνα με ΗΠΑ και ΕΕ, οι μαζικές δολοφονίες Παλαιστίνιων από το Ισραήλ

«Πιστεύουμε πράγματι ότι οι Ισραηλινοί έχουν το δικαίωμα στην αυτοάμυνα», δήλωσε τη Δευτέρα 30-4-2018 ο υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ Μάικ Πομπέο, σχολιάζοντας με αυτό τον τρόπο τη δολοφονία 47 Παλαιστινίων τον τελευταίο μήνα από τον ισραηλινό στρατό στη Λωρίδα της Γάζας.

Για την ευρωβουλή πάλι, ο αριθμός των δεκάδων εν ψυχρώ δολοφονημένων από τα ισραηλινά πυρά Παλαιστίνιων είναι δικαιολογημένος, αφού «οι ισραηλινές αρχές ανέφεραν ότι οι ένοπλες δυνάμεις τους δέχτηκαν πέτρες και βόμβες μολότοφ και ότι ορισμένοι διαδηλωτές επιχείρησαν να χαλάσουν και να περάσουν το φράχτη για να εισέλθουν στο έδαφος του Ισραήλ» (φυσικά με το «έδαφος του Ισραήλ» εννοούνται τα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη).

Έτσι λοιπόν το ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου για τη Γάζα, που ψηφίστηκε από τις πολιτικές ομάδες του Λαϊκού Κόμματος, των Σοσιαλδημοκρατών, Φιλελεύθερων, Συντηρητικών – Μεταρρυθμιστών και Πράσινων, εστιάζει στις «πέτρες και τις μολότοφ» που υποτίθεται ότι δέχτηκαν οι πάνοπλοι ισραηλινοί στρατιώτες, και καθαγιάζει (με λαϊκές, φιλελεύθερες, σοσιαλδημοκρατικές, συντηρητικές, μεταρρυθμιστικές και πράσινες ψαλμωδίες), τις βεβαιωμένες θανατηφόρες σφαίρες που τον τελευταίο μήνα αφαίρεσαν τη ζωή από δεκάδες Παλαιστίνιους που διαδηλώνουν ενάντια στην πολύχρονη κατοχή της πατρίδας τους, αποκαλώντας τις δολοφονίες «χρήση αναλογικών μέσων» έναντι «προκλήσεων που αντιμετωπίζει το Ισραήλ σε θέματα ασφαλείας».

Μάλιστα απευθύνουν και συστάσεις «μη βίας» σ’ αυτούς που γαζώνονται από τις ριπές των ισραηλινών όπλων, κουνάνε το δάχτυλο στους δολοφονημένους  ότι «γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης για άλλους σκοπούς»…

Καλεί δηλαδή, το ευρωκοινοβούλιο, τον παλαιστινιακό λαό να υπομένει αδιαμαρτύρητα τη σφαγή του, να παρακολουθεί σιωπηλός τους χιλιάδες κρατούμενους, ανάμεσά τους και παιδιά να λιώνουν στις ισραηλινές φυλακές, την προσφυγιά και τη διαιώνιση της κατοχής και την αρπαγή των παλαιστινιακών εδαφών από τους ισραηλινούς εποικισμούς, τον αργό θάνατό του από τον αποκλεισμό των παλαιστινιακών εδαφών.

Και απέναντι σε μια κραυγαλέα περίπτωση κρατικής τρομοκρατίας από ένα κράτος – τρομοκράτη, το ευρωκοινοβούλιο σαν «συγγραφέας» της προκήρυξης «ανάληψης ευθύνης»,  ανακηρύσσει την πολύπαθη Λωρίδα της Γάζας «κέντρο διεθνώς αναγνωρισμένων τρομοκρατικών οργανώσεων».

Η αθλιότητα, βέβαια, συμπληρώνεται με την καραμέλα του «αντισημιτισμού» που έχουν έτοιμη στο στόμα οι κάθε είδους απολογητές των κρατικών ισραηλινών εγκλημάτων εναντίον όσων τα καταγγέλλουν.

Και ολοκληρώνεται η αθλιότητα, με την πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ,   που ενισχύει την οικονομική, πολιτική και στρατιωτική συνεργασία της με το Ισραήλ για την αναβάθμιση των γεωστρατηγικών συμφερόντων της ελληνικής αστικής τάξης στην περιοχή.

ΕΕ – ΗΠΑ – ΝΑΤΟ οπλίζουν το δολοφονικό χέρι του ισραηλινού κράτους, είναι συνένοχοι για τα διαρκή εγκλήματα κατά του παλαιστινιακού λαού.


και το εθνικό κυριαρχικό δικαίωμα στις λιγνιτικές μονάδες;

Όχι, λέει το ευρωπαϊκό δικαστήριο, και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ εφαρμόζει το «δίκαιο» της ΕΕ ψηφίζοντας το νομοσχέδιο για το ξεπούλημα των λιγνιτικών μονάδων της ΔΕΗ σε Φλώρινα και Μεγαλόπολη.

Γιατί, βλέπετε, σύμφωνα με το «δίκαιο» της ΕΕ, οτιδήποτε μπορεί να θυμίζει κοινωνικό έλεγχο πάνω στις κοινωνικές παραγωγικές δυνάμεις, οτιδήποτε – και εν προκειμένω η κρατική ιδιοκτησία στις μονάδες παραγωγής της ηλεκτρικής ενέργειας – διατηρεί έστω και μόνο των «τύπο» των προϋποθέσεων για την μετατροπή του από συλλογική ιδιοκτησία του κεφαλαίου σε συλλογική ιδιοκτησία των εργαζομένων, οτιδήποτε έστω και μόνο κατά τον «τύπο» δεν είναι ανοιχτά και άμεσα παραδομένο στην εμπορευματοποίηση, την αγορά, την καπιταλιστική κερδοφορία, τη συσσώρευση κεφαλαίου, οτιδήποτε τέτοιο – σύμφωνα με το «δίκαιο» της ΕΕ – είναι «μονοπώλιο» και το «δίκαιο» της ΕΕ δεν επιτρέπει το… μονοπώλιο.

Αν η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας ανήκει – έστω «τυπικά» – στο «κοινωνικό σύνολο», τότε αυτό το κοινωνικό σύνολο «μονοπωλεί» την ηλεκτρική ενέργεια, πράγμα απαράδεκτο σύμφωνα με το «δίκαιο» της ΕΕ. Ενώ αν η παραγωγή της ηλεκτρικής ενέργειας περάσει άμεσα στα χέρια – λέω τυχαία δυο φίρμες – της Ζήμενς, της  Τζένεραλ Ελέκτρικ ή του Τάδε Ταδόπουλου, τότε δεν πρόκειται για μονοπώληση από τον όποιον Τάδε Ταδόπουλο της ηλεκτρικής ενέργειας, που έχει τον προορισμό να υπηρετεί τις ανάγκες του κοινωνικού συνόλου… Τότε πρόκειται για «υγιή ανταγωνισμό», για πραγμάτωση της «ελευθερίας ανταγωνισμού των κεφαλαίων» (που κάθε περιορισμός της – «έστω και συγκαλυμμένος» – απαγορεύεται, ως γνωστόν, από το «δίκαιο» της ΕΕ).

Η ιδιωτικοποίηση της ηλεκτρικής ενέργειας, που συνεχίζεται με το ξεπούλημα των λιγνιτικών μονάδων της ΔΕΗ, διασφαλίζει ότι προορισμός της παραγωγής της δεν θα είναι η υπηρέτηση των αναγκών του κοινωνικού συνόλου αλλά η υπηρέτηση της  συσσώρευσης κεφαλαίου. Στο στάδιο αυτό της όλο και πιο παρασιτικής, αντικοινωνικής ανάπτυξης του καπιταλισμού, όταν κάθε κοινωνικό χρηματικό απόθεμα (ασφαλιστικά ταμεία, συντάξεις, κονδύλια κοινωνικών δαπανών) «οφείλει» να περιοριστεί ως το ελάχιστο και κάτω από το ελάχιστο προκειμένου το μέγιστο μέρος του να μετατραπεί σε κεφάλαιο, σε «αυτοαξιοποιούμενη αξία», δεν θα μπορούσε να έχει διαφορετική μεταχείριση το άμεσα παραγωγικό κοινωνικό απόθεμα, όπως είναι τα λιγνιτορυχεία  και οι λιγνιτικές μονάδες ηλεκτροπαραγωγής.

Φυσικά δεν αρχίζει τώρα, έχει αρχίσει από καιρό το «μεγάλο έργο» της εμπορευματοποίησης της ηλεκτρικής ενέργειας (και, βέβαια, της ενέργειας γενικά), της καπιταλιστικής μονοπώλησης της ηλεκτροπαραγωγής, της απόσπασής της από τις γενικές ανάγκες έστω της καπιταλιστικής κοινωνίας και της υπαγωγής της άμεσα, «ανοιχτά και χωρίς περιστροφές», στις ανάγκες του καπιταλιστικού κέρδους, με την εργαζόμενη κοινωνία σε ρόλο είλωτα, δουλοπάροικου, για την κρατικά εξασφαλισμένη (με άλλα λόγια κρατικοδίαιτη) κερδοφορία  των καπιταλιστικών μονοπωλιακών ομίλων.

Η ίδια, άλλωστε, η πάλαι ποτέ 100% κρατική ΔΕΗ, που εν ονόματι του «κοινωνικού συνόλου» μονοπωλούσε το 100% της παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, παρότι τυπικά ήταν εκπρόσωπος αυτού του κοινωνικού συνόλου, δεν έπαυε να λειτουργεί όχι με κοινωνικούς όρους αλλά με όρους «ιδιωτικής οικονομίας», σαν συλλογική ιδιοκτησία όχι γενικά της κοινωνίας αλλά γενικά του κεφαλαίου. Δεν θα μπορούσε να λειτουργεί διαφορετικά εφόσον το αστικό κράτος δεν είναι ο «συλλογικός πολίτης», όπως θέλει να εμφανίζεται, αλλά ο συλλογικός καπιταλιστής.

Από αυτή την άποψη, η «κρατική ΔΕΗ», η «κρατική ηλεκτρική ενέργεια», έφερνε και, σαν «ιδέα», φέρνει στο προσκήνιο της ιδολογικής και πολιτικής πάλης το ίδιο το ζήτημα του κράτους, σαν όργανωση  της πολιτικής κυριαρχίας της τάξης των καπιταλιστών είτε της εργατικής τάξης. Το ίδιο ζήτημα που – στην οικονομική του διάσταση – συνίσταται στην «ανοιχτή και χωρίς περιστροφές» κατοχή της κοινωνίας πάνω στις παραγωγικές δυνάμεις που έχουν τόσο αναπτυχθεί ώστε η μόνη διεύθυνση που επιδέχονται είναι η διεύθυνση της κοινωνίας.

Ενώ από την άποψη της σημερινής περιόδου, όπου μετά την αντεπανάσταση εμφανίζεται  και πάλι ένα «αρχετυπικό» ιδεολογικό φαινόμενο: χαρακτηρίζουν σοσιαλιστικό και αυτόν ακόμα τον αστικό φιλελευθερισμό, σοσιαλιστικό τον αστικό διαφωτισμό, σοσιαλιστική και την αστική δημοσιο-οικονομική μεταρρύθμιση, σοσιαλιστικό να γινει ένας σιδηρόδρομος όπου υπήρχε κιόλας μια διώρυγα, σοσιαλιστικό το να υπερασπίζεις τον εαυτό σου με μπαστούνι όταν σου επιτίθενται με σπαθί[1] και σοσιαλιστική, θα πρόσθετα, την 100% κρατική ΔΕΗ και 100% κρατική παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, από την άποψη λοιπόν αυτής της ιστορικής περιόδου, το ξεπούλημα των λιγνιτικών μονάδων της ΔΕΗ, σαν μια ακόμη σκηνή του έργου: «απελευθέρωση» του εμπορεύματος «ηλεκτρισμός», φέρνει στο προσκήνιο την εντεινόμενη αντίφαση ανάμεσα στην κοινωνική φύση της παραγωγής και στην ατομική καπιταλιστική της ιδιοποίηση. Φέρνει στο προσκήνιο το μεγεθυνόμενο χάσμα ανάμεσα στη ζωή των εργαζόμενων κοινωνικών στρωμάτων και στους υλικούς παραγωγικούς όρους της κοινωνικής ζωής συνολικά. Φέρνει στο προσκήνιο την όλο και πιο εχθρική σχέση ανάμεσα στους παραγωγούς του κοινωνικού πλούτου και στον πλούτο που παράγουν.

Κατά τα άλλα, βέβαια, η μισοκρατική – μισοϊδιωτική ΔΕΗ Α.Ε., η κυβέρνηση που τη διαχειρίζεται, μπορεί να ξεπουλά της λιγνιτικές μονάδες που η ελληνική αστική τάξη κληρονόμησε από τον παπούλη της, αλλά – για λογαριασμό της ίδιας αυτής αστικής τάξης – επεκτείνει το δίκτυό της προς τα Βαλκάνια, εξαγοράζοντας μια από τις μεγαλύτερες εταιρείες της ΠΓΔΜ...

Έτσι ακριβώς όπως γενικά συμβαίνει με τα «εθνικά» κυριαρχικά δικαιώματα στην εποχή του ιμπεριαλισμού, είτε με μεθόδους ιμπεριαλιστικής ειρήνης είτε με μεθόδους ιμπεριαλιστικού πολέμου, και πάντα με μεθόδους παζαριών, ανταλλαγμάτων, διανομής και αναδιανομής σφαιρών επιρροής, με μεθόδους κυριαρχίας των καπιταλιστικών μονοπωλίων, μεθόδους περιθωριοποίησης των λαών και ισοπέδωσης των λαϊκών δικαιωμάτων.

Γιατί να εξαιρούνταν από αυτές τις μεθόδους το εθνικό κυριαρχικό δικαίωμα στις λιγνιτικές μονάδες παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος;

Και γιατί να πρόκειται για εθνικό κυριαρχικό δικαίωμα υποδεέστερης σημασίας από τα υπόλοιπα, που η «θεαματική» ειδησεογραφική τους επίφαση μονοπωλεί την καθημερινή επικαιρότητα;

[1] Μαρξ, 18η Μπριμέρ, σελ. 79, θεμέλιο 1967, όπου και σημειώνεται: «Και αυτό δεν ήταν απλώς τρόπος του λέγειν, μόδα ή κομματική ταχτική. Η αστική τάξη είχε τη σωστή άποψη πως όλα τα όπλα που είχε σφυρηλατήσει ενάντια στη φεουδαρχία στρέψανε την αιχμή τους ενάντια στην ίδια, πως όλα τα εκπαιδευτικά μέσα που είχε δημιουργήσει επαναστατούσαν ενάντια στον ίδιο της τον πολιτισμό, πως όλοι οι θεοί που είχε πλάσει την είχαν εγκαταλείψει». Τηρουμένων των αναλογιών, υπό παρόμοιους όρους δεν πρόκειται για «απλώς τρόπο του λέγειν, μόδα ή κομματική ταχτική» ούτε και σήμερα.

 


Τσίπρας: «Η Ελλάδα είναι στον σκληρό πυρήνα της ΕΕ»

«Η Ελλάδα είναι στον σκληρό πυρήνα της ΕΕ». Αυτό, ανάμεσα σε άλλα, είπε ο πρωθυπουργός μιλώντας για το πρόσφατο επεισόδιο στα Ίμια, και αυτό, ουσιαστικά, καθώς και το ότι η η Ελλάδα είναι «κράτος-μέλος του ΝΑΤΟ με ισχυρό περιφερειακό ρόλο», εμφάνισε  σαν τον κύριο πολιτικό παράγοντα αν όχι σαν το πολιτικό θεμέλιο της ασφάλειας της χώρας ως προς τις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Ο «σκληρός πυρήνας της ΕΕ» έτσι κι αλλιώς δεν είναι, ποτέ δεν ήταν και ποτέ δεν θα μπορούσε να είναι στόχος ανταποκρινόμενος (ή πραγματικότητα ανταποκρινόμενη) στις ανάγκες των εργαζομένων. Αποτελεί έτσι κι αλλιώς συνθήκη ανίκανη να διασφαλίσει και συνθήκη αντιστρατευόμενη τα εσωτερικά κοινωνικο-οικονομικά δικαιώματα του λαού. Συνθήκη, έτσι κι αλλιώς, οικονομικής κερδοφορίας και πολιτικής κυριαρχίας των μονοπωλίων στη βάση της εντατικής εκμετάλλευσης των εργαζομένων στο εσωτερικό και στη βάση του οικονομικού και πολιτικού  ανταγωνισμού για την εκμετάλλευση και τη διανομή αγορών και εδαφών στο εξωτερικό. «Σκληρός πυρήνας της ΕΕ» σημαίνει σκληρός πυρήνας του ιμπεριαλισμού, και ιμπεριαλισμός σημαίνει επιθετικότητα των μονοπωλίων κατά των εργαζομένων τόσο έξω όσο και μέσα στα σύνορα της χώρας.

Αλλά πέρα από αυτή τη γενική τοποθέτηση «από θέσεις αρχών», τίθεται και το ερώτημα του ρεαλισμού της πρωθυπουργικής ρήσης περί «σκληρού πυρήνα». Και δεν μπορεί να μην τίθεται, εφόσον η «εθνική στρατηγική» της κυρίαρχης κοινωνικής τάξης, την οποία στρατηγική «εκλαϊκεύει» η δήλωση του πρωθυπουργού, δεν αφορά μόνο την ίδια αλλά ολόκληρο το λαό, ιδίως για όσο καιρό εξακολουθεί να εναποθέτει τις ανάγκες της ζωής του στην κυρίαρχη τάξη και στη πολιτική της.

Φυσικά με τον κ. Τσίπρα έχουμε πια γνωριστεί και ξέρουμε: «ο λόγος του συμβόλαιο»… Οπότε θα μπορούσε να υποτεθεί ότι και αυτή του η δήλωση δεν είναι παρά μια ακόμη «αμετροέπεια», για την οποία μάλιστα ενδεχομένως θα απολογηθεί εν ευθέτω χρόνω: «Δεν ήμουν απατεώνας. Είχα αυταπάτες». Αλλά αφενός οι «αυταπάτες» των διαχειριστών της άρχουσας τάξης δεν πληρώνονται ούτε από αυτούς ούτε από αυτήν… Και αφετέρου ο «σκληρός πυρήνας της ΕΕ» δεν αποτελεί σημερινή «πρωτοτυπία» του πρωθυπουργού, αλλά διαχρονικό συστατικό του «φαντασιακού» της ελληνικής άρχουσας τάξης, που επίσης διαχρονικά ταυτίζει την «εθνική στρατηγική» της με «ό,τι φάει, ό,τι πιεί κι ό,τι αρπάξει η σούφρα της», γι’ αυτό και η «εθνική στρατηγική» της είναι διαχρονικά τέτοια που είναι.

Γι’ αυτό και το 1919 η Ουκρανία δεν αποτέλεσε σταθμό του «δρόμου προς την Πόλη», αλλά σταθμό του δρόμου προς την Μικρασιατική Καταστροφή. Γι’ αυτό και η συμμετοχή του ελληνικού στρατού στον αμερικανικό πόλεμο στην Κορέα αποτέλεσε σταθμό στο δρόμο προς την τουρκική εισβολή και κατοχή του βόρειου τμήματος της Κύπρου. Γι’ αυτό και ο «ισχυρός περιφερειακός ρόλος» που έπαιξε η Ελλάδα σαν κράτος – μέλος του ΝΑΤΟ όταν παρέδιδε τον Οτσαλάν στην Τουρκία, ο «ισχυρός περιφερειακός ρόλος της» κατά τη διέλευση των χερσαίων ΝΑΤΟϊκών στρατευμάτων προς την Γιουγκοσλαβία, ο «ισχυρός περιφερειακός ρόλος της» στον ναυτικό αποκλεισμό της Σερβίας, στη διάρκεια του οποίου έλαβε χώρα και το πρώτο σοβαρό επεισόδιο στα Ίμια, ο «ισχυρός περιφερειακός ρόλος της» στην παραχώρηση παλιών και νέων στρατιωτικών βάσεων για τις επιθετικές εξορμήσεις του  αμερικανο-ΝΑΤΟϊκού ιμπεριαλισμού κατά των λαών της ευρύτερης περιοχής, ο «ισχυρός περιφερειακό ρόλος της» στην συμμετοχή της σε ΝΑΤΟϊκές στρατιωτικές επεβάσεις όπου γης, ο «ισχυρός περιφερειακός ρόλος της» στην καταχρέωση του λαού για την υλοποίηση ΝΑΤΟϊκών εξοπλιστικών προγραμμάτων, ο «ισχυρός περιφερειακός ρόλος της» σαν στύλος («πυλώνας σταθερότητας» κατά την κυβερνητική ορολογία) γύρω από τον οποίο ξετυλίγεται το γαϊτανάκι των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, όλα αυτά κι άλλα τόσα, μπορεί να μην δίνουν την εντύπωση που θα περίμενε κανένας από μια συγκροτημένη «εθνική στρατηγική», αλλά ωστόσο αποτελούν πράγματι την «εθνική» στρατηγική της ελληνικής μονοπωλιακής άρχουσας τάξης. Αν δεν καθρεφτίζουν κάτι που τουλάχιστον εκ πρώτης όψεως θα μπορούσε να μοιάζει πράγματι με «εθνική στρατηγική», είναι γιατί καθρεφτίζουν την ελληνική άρχουσα τάξη την ίδια…

Παρομοίως και σε σχέση με τον «σκληρό πυρήνα της ΕΕ»…

Τι κι αν μια δεκαετία μνημονίων θα δώσει τη θέση της – όπως διατείνονται – σε μερικές δεκαετίες οικονομικής εποπτείας;  Τι κι αν από μνημόνιο σε μνημόνιο, από αξιολόγηση σε αξιολόγηση, από δόση σε δόση, η κυβερνητική πολιτική συνίσταται στη νομοθέτηση και την υλοποίηση των εκάστοτε «προαπαιτούμενων που θέτουν οι δανειστές»; Τι κι αν;;;

Οι εγχώριοι  μονοπωλιακοί επιχειρηματικοί ομίλοι, τα διάφορα τμήματα του «ελληνικών συμφερόντων» μονοπωλιακού κεφαλαίου, καθώς και το πολιτικό τους προσωπικό, εφόσον όλα αυτά (μνημόνια, αξιολογήσεις, προαπαιτούμενα, εποπτεία κλπ) αποτελούν όρους διασφάλισης και επέκτασης της δικής τους ανταγωνιστικότητας και κερδοφορίας, και εφόσον αποτελούν την μοναδική παρούσα επιλογή τους γι’ αυτή τη διασφάλιση και για αυτή την επέκταση, μπορούν επομένως να φαντασιώνονται, να  κηρύσσουν την φαντασίωση και να ζουν υπό τους όρους της φαντασίωσης, ότι η δική τους ιδιαίτερη οικονομική θέση, η δική τους «μοναδική» επιλογή, ταυτίζεται και με τη θέση της χώρας εντός «του σκληρού πυρήνα της ΕΕ».

Αλλά η πραγματικότητα της «χώρας» είναι πολύ διαφορετική από την δική τους πραγματικότητα. Απέχει «εις παρασάγγας» η μια πραγματικότητα από την άλλη. Σε βαθμό «παράλληλου σύμπαντος».  Άλλωστε, πίσω από τις φαντασιόπληκτες μεγαλοστομίες δεν παύει να ελλοχεύει αυτή η επίγνωση. Της οποίας αυτής ταξικής – «αστικής» επίγνωσης οι απαιτήσεις δεν συνίστανται και δεν περιορίζονται παρά μόνο στην ανάπτυξη των κατάλληλων μεθοδεύσεων, ώστε οποιοσδήποτε ενδεχόμενος κλονισμός της «χώρας», από το υψηλό βάθρο των δικών τους φαντασιώσεων (που καθορίζει και την «εθνική τους στρατηγική») στο σκληρό έδαφος της αντικειμενικής πραγματικότητας, να μην αποτελέσει και δικό τους κλονισμό.

*

Στον αντίποδα… αλλά όχι. Δεν θα γίνει εδώ λόγος για τον αντίποδα.

 


η «δευτέρα παρουσία»: περσινά ξινά σταφύλια

Στην αρχή ένας συρφετός υπουργών εξέφρασε την απαίτηση να παραστήσουμε τους μαλάκες: Να κοροϊδέψουμε τον εαυτό μας σαν κι αυτούς, που κοροϊδεύουν τον εαυτό τους και τους άλλους, και να παραδεχτούμε όλοι μαζί, ότι δεν θίγεται το δικαίωμα στην απεργία, ότι μόνο αυξάνεται η απαρτία που χρειάζεται για να κηρυχθεί απεργία, ότι καμιά σχέση δεν έχει η απαρτία που χρειάζεται για την απεργία με την απεργία την ίδια, ότι έτσι κι αλλιώς δεν πειράζει γιατί αφορά μόνο πρωτοβάθμια εργατικά σωματεία χωρίς πανελλαδική εμβέλεια και τι μας νοιάζει εμάς γι’ αυτά, και ότι κι αυτό στο κάτω-κάτω γίνεται για το καλό τους, από έγνοια για τη μαζικότητα των διαδικασιών τους.

Κι όταν ολοκλήρωσαν μ’ αυτή τη χυδαιότητα, ξαναπιάσανε το ξεχασμένο τροπάριο της «δευτέρας παρουσίας». Το ‘πε το’πε ο παπαγάλος, το ‘πε κι ο πρωθυπουργός, το ‘πε κι η υπουργός εργασίας, ότι η κυβέρνηση δεν είναι σαν τις «δυνάμεις που περιμένουν τη δευτέρα παρουσία σαν τους χιλιαστές» και που «κρύβονται πίσω από θεωρίες και νομοτέλειες», ότι η «φιλεργατική πολιτική» της «ενοχλεί την πολιτική θέση που παραπέμπει στη δευτέρα παρουσία τη βελτίωση της θέσης των εργαζομένων».

Το χρησιμοποίησε πολύ ο ΣΥΡΙΖΑ αυτό το μαγικό πριν να γίνει κυβέρνηση. Τότε έλεγε τρεις φορές «δευτέρα παρουσία» κι άνοιγε την είσοδο της σπηλιάς του Αλή Μπαμπά. Τώρα όμως;

Τώρα, δεν πάει να λέει και να ξαναλέει «δευτέρα παρουσία»; Η πόρτα της σπηλιάς μένει ερμητικά κλειστή.

Και για κακή του τύχη ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μέσα στη σπηλιά. Δεν πρόκειται να ξαναβγει από εκεί ποτέ.

*

Και για να μιλήσουμε λίγο πιο πραγματιστικά: Σε αυτήν εδώ την «παρουσία», κι όχι τη «δευτέρα», είναι που κυβερνά ο ΣΥΡΙΖΑ.

Σ’ αυτήν εδώ την παρουσία κι όχι στη δευτέρα, ο λαός απαιτεί καθαρά λόγια κι ο ΣΥΡΙΖΑ του πετά κατάμουτρα κοροϊδίες, αξιώνοντας να τον έχει σαν εικόνα του και ομοίωσή του στην απώλεια της δικής του στοιχειώδους αξιοπρέπειας, πολιτικής και ηθικής.

Σ’ αυτήν εδώ την παρουσία έχουν περικυκλώσει τη λαϊκή κατοικία και περιουσία τα κοράκια του κεφαλαίου κι ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει τους πλειστηριασμούς ηλεκτρονικούς.

Σ’ αυτήν εδώ την παρουσία κι όχι τη δευτέρα 4,5 εκατομμύρια Έλληνες έχουν, με τη βία του νόμου, γίνει «φοροφυγάδες» κι ο ΣΥΡΙΖΑ δίνει το δικαίωμα  των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών στην εφορία και στα ασφαλιστικά ταμεία.

Σ’ αυτήν εδώ την παρουσία κι όχι τη δευτέρα είναι οικονομικά ισοπεδωμένος ο λαός από τη φοροληστεία, τα χαράτσια, τις περικοπές σε συντάξεις και επιδόματα, κι ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει γενναίες (!) μειώσεις στη φορολογία κι άλλων τμημάτων του μονοπωλιακού κεφαλαίου.

Σ’ αυτήν εδώ την παρουσία είναι ανάγκη να παλέψουν οι εργατοϋπάλληλοι για μισθούς, συμβάσεις, ωράριο, δικαιώματα, ενάντια στην εργοδοτική ασυδοσία, αυθαιρεσία και τρομοκρατία, κι ο ΣΥΡΙΖΑ περιορίζει το δικαίωμα στην απεργία.

Σ’ αυτήν  εδώ την παρουσία οι εργαζόμενοι σφυροκοπούνται από την επίθεση του κεφαλαίου και του κράτους του κι ο ΣΥΡΙΖΑ θεσμοθετεί «ιδιώνυμη» απαρτία για την απεργία και «ιδιώνυμη» ποινική νομοθεσία για τους πλειστηριασμούς.

Σ’ αυτήν εδώ την παρουσία και όχι τη δευτέρα είναι για το λαό αναγκαία η καθυπόταξη της οικονομικής παραγωγής στην υπηρεσία των αναγκών του, κι ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει «χρηματιστήριο ενέργειας», νομοθετεί την παράδοση του ορυκτού πλούτου στα μονοπώλια, μεταβιβάζει στο «υπερταμείο» ιδιωτικοποιήσεων όλο το σύνολο των κρατικών μετοχών σε κάθε είδους δημόσιες επιχειρήσεις.

Κι αυτά είναι μερικά μόνο από τα αντιλαϊκά μέτρα των 1500 σελίδων του «πολυνομοσχέδιου» της «3ης αξιολόγησης», που αποτελούν την προεισαγωγή και για τα επόμενα της «4ης αξιολόγησης» σε λίγους μήνες, σε αυτήν εδώ την παρουσία και όχι στην δευτέρα.

*

Η μπογιά της «δευτέρας παρουσίας» δεν περνάει πια, κε Τσίπρα, πρέπει να δοκιμάσετε άλλο ξόρκι.


μισή αλήθεια το μεγαλύτερο ψέμμα

Απασχόλησε πρόσφατα τη δημοσιότητα συνέντευξη της κ. Μπέττυς Μπαζιάνα, στην οποία μεταξύ άλλων δικαιολόγησε τον ΣΥΡΙΖΑ λέγοντας ότι πήρε απλώς την κυβέρνηση και όχι την εξουσία.

Και χαρακτηρίστηκε αυτό «απολύτως σωστό», χαρακτηρίστηκε ως «μια αλήθεια», όμως, σημειώθηκε ότι, «εφόσον γνώριζαν από πριν αυτόν το διαχωρισμό, γιατί πρόβαλαν την κυβέρνηση ως το άλφα και το ωμέγα για το σκίσιμο των μνημονίων, την αλλαγή των συσχετισμών και μια δίκαιη κοινωνία;» και επίσης ότι, «αυτή την αλήθεια τη λέγαν οι κομμουνιστές το 2012 και δώθε, όταν ο σύζυγός της καλούσε τους αριστερούς να ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ γιατί το ΚΚΕ δε θέλει να κυβερνήσει».

Πράγματα, τα παραπάνω, τα οποία είναι αλήθεια και απολύτως σωστά, αλλά δεν σημαίνουν ότι πέρα από αυτά απομένει σαν «απολύτως σωστό» και σαν «αλήθεια» και αυτό που υποστήριξε η κ. Μπαζιάνα: Αλήθεια σε τελική ανάλυση δεν υπάρχει αποσπασμένη από την πράξη, αποσπασμένη από τις ιδεολογικές και πρακτικές της συνέπειες, από την θεωρητική και πρακτική απάντηση στα διλήμματα που, ως συμπέρασμα, προκύπτουν από αυτή την «αλήθεια».

Και η «αλήθεια» ότι είναι άλλο η κυβέρνηση και άλλο η εξουσία, θέτει στην κυβέρνηση που «δεν έχει» την εξουσία το εξής δίλημμα και, μάλιστα, δίλημμα χωρίς επιστροφή:

Είτε στηριγμένη στο εργατικό λαϊκό κίνημα, στη δύναμη και την οργανωτική ανάπτυξή του,  να σταθεί αντιμέτωπη και να έρθει σε ρήξη με την εξουσία, που (παρεμπιπτόντως) είναι η οικονομική και πολιτική εξουσία του κεφαλαίου… Είτε να ενσωματωθεί σε αυτή την εξουσία σαν όργανό της και να έρθει αντιμέτωπη με το λαϊκό κίνημα, αντιμέτωπη και σε ρήξη με τις λαϊκές ανάγκες και προσδοκίες.

«Τρίτος δρόμος», μέση λύση, δεν υπάρχει, πολύ περισσότερο στις σημερινές συνθήκες, που είναι συνθήκες επιθετικότητας του κεφαλαίου και όχι «μεσοβέζικες», «μεταβατικές» συνθήκες όπως πριν μερικές δεκαετίες.

Και φυσικά είναι γνωστό ποια απ’ τις δυο λύσεις επέλεξε «σαν έτοιμος από καιρό» ο ΣΥΡΙΖΑ μόλις έγινε κυβέρνηση.

Η «αλήθεια» της κ. Μπαζιάνα έχει τόση αξία (και τόση αλήθεια) όση είχε και η «αλήθεια» του συζύγου της ότι «δεν έλεγε ψέμματα» αλλά είχε την «αυταπάτη» ότι θα μπορούσε να «σχίσει τα μνημόνια» με τη συμφωνία των «εταίρων». Διότι μετά την αποκάλυψη της υποτιθέμενης «αυταπάτης» δυο μόνο δρόμοι του απομένανε: είτε το «σχίσιμο» των μνημονίων είτε η συμφωνία των «εταίρων».

Κι ο δρόμος που επέλεξε αποτελεί την μοναδική αλήθεια: τόσο για τις «αυταπάτες» του όσο και για την κυβέρνησή του που ατυχώς (!) «δεν έχει» και την εξουσία.


ηθική και πολιτική χαμέρπεια

«Απεργία: το έσχατο μέσο που εγινε πρώτο» τιτλοφορούνταν το άρθρο της «Αυγής», πριν έξι μήνες, προετοιμάζοντας ιδεολογικά το έδαφος για το ξήλωμα του δικαιώματος στην απεργία, που η υλοποίησή του μπαίνει σε εφαρμογή τη Δευτέρα με το υπό ψήφιση «πολυνομοσχέδιο».

Μόνο που η απεργία δεν είναι ούτε «πρώτο» ούτε «έσχατο μέσο». Είναι το μοναδικό όπλο που διαθέτει η εργατική τάξη στην πάλη της για τα δικαιώματά της, το μοναδικό όπλο που διαθέτουν όσοι κατέχουν μόνο την εργατική τους δύναμη στην πάλη τους για μισθό, ωράριο, κοινωνική ασφάλιση, εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα, στην πάλη τους για το δικαίωμα στη ζωή που τους ανήκει, ολόκληρη κι όχι μόνο όση χρειάζεται από αυτούς το κεφάλαιο για να τους απομυζά την υπόλοιπη με τη μορφή του καπιταλιστικού κέρδους και της εκμεταλλευτικής εξουσίας.

Και πόσα δεν είπαν αυτές τις μέρες οι διάφοροι κυβερνητικοί παράγοντες και τα επικοινωνιακά τους φερέφωνα, για να ξεγλυστρήσουν από την οργή του ταξικού εργατικού κινήματος, για να αντιστρέψουν την πραγματικότητα, για να εμφανίσουν σαν ευεργεσία το ποδοπάτημα της αγωνιστικής ιστορίας και του αγωνιστικού μέλλοντος της εργατικής τάξης! Τι για «βανδαλισμούς», τι για «καταστροφές», για «μπούλινγκ» και  για «ρουβίκωνα», τι για «πολιτική αλητεία» δεν εξέμεσαν ενάντια στην εργατική κινητοποίηση, ίδιοι κλέφτες που φωνάζουν για να φοβηθεί ο νοικοκύρης…

Με το κοριτσάκι που κάνει καριέρα σαν υπουργός εργασίας να ποζάρει «ανίσχυρο», «γυμνό ανάμεσα στους λύκους», όλο «απελπισία» απέναντι στους εκπροσώπους των ταξικών συνδικάτων, που – άκουσον άκουσον – παραβίασαν την αμπαρωμένη για τους εργαζόμενους είσοδο του «Υπουργείου Εργασίας» και ανέβηκαν ως το υπουργικό γραφείο όχι για να κάνουν «διάλογο» αλλά για να απαιτήσουν την απόσυρση του νομοσχεδίου που παρεμποδίζει τη δυνατότητα των εργατικών σωματείων να κηρύσσουν απεργία.

Γεμάτη δυσφορία η κ. υπουργός στην υπενθύμιση του αίματος που έχει χύσει η εργατική τάξη για να κατακτήσει με τους σκληρούς της αγώνες το αναφαίρετο και αδιαπραγμάτευτο δικαίωμά της να απεργεί: Γεμάτη δυσφορία για την χωρίς περιστροφές καταγγελία του έργου που η ίδια επιτελεί, για την καταγγελία της ευθύνης της απέναντι στο ματωμένο ιστορικό παρελθόν, παρόν και μέλλον  της εργατικής τάξης κι όλης της εργαζόμενης κοινωνίας που στενάζει κάτω από τη διακυβέρνηση τη δική της και των υπόλοιπων φαρισαίων της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

***

Πριν από λίγο καιρό ο Τσίπρας χαρακτήρισε τον Τραμπ «διαβολικό αλλά για καλό σκοπό», και χθες ο Τσακαλώτος «διασκέδασε τις εντυπώσεις» μπουρδολογώντας για τις «καλές» συνέπειες που μπορεί να έχει για τους εργατικούς αγώνες το νομοθετικό τσάκισμα του δικαιώματος στην απεργία…

Αναμφισβήτητα! Άλλωστε κι ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος έληξε με την Οκτωβριανή Επανάσταση. Και τι θα ήταν ο αντιφασιστικός αγώνας χωρίς να έχει προηγηθεί ένας Χίτλερ; Θα υπήρχε ανάσταση χωρίς τη σταύρωση; Τι θα ήταν σήμερα ο Χριστός αν δεν είχε υπάρξει ένας Ιούδας;

Μόνο που κι αυτός, ο Ιούδας, όταν συνειδητοποίησε ότι «είχε αυταπάτες», πέταξε τα τριάντα αργύρια στα μούτρα των φαρισαίων και πήγε και κρεμάστηκε.

Ενώ οι Τσίπρες κι οι Καμμένοι, οι Τσακαλώτοι κι οι Αχτσιόγλες, ζητάνε και ρέστα και θέλουν και χειροκρότημα για την ηθική και πολιτική τους χαμέρπεια.