πόσα λεφτά είναι 5 τρισ;

Ούτε εγώ μπορώ ούτε κανείς ανάμεσά μας μπορεί να καταλάβει πόσα είναι 5 τρισεκατομμύρια δολάρια, και σε τίποτα δεν βοηθάει αν πούμε ότι 5.000.000.000.000 δολάρια, προς 1,09 δολάρια στο ευρώ, είναι τέσσερα τρισεκατομμύρια πεντακόσια ογδόντα επτά δισεκατομμύρια εκατον πενήντα πέντε εκατομμύρια εννιακόσιες εξήντα τρεις χιλιάδες τρακόσια δυο ευρώ και εβδομήντα πέντε λεπτα. Δεν θα βοηθούσε ν’ αντιληφθούμε το «νόημα» αυτού του ποσού (την… ποιότητα της ποσότητας), ούτε κι αν διευκρινίζαμε ότι πρόκειται για το ποσό που αποφάσισε να διαθέσει στην «παγκόσμια οικονομία» η Ομάδα των 20 πλουσιότερων χωρών του κόσμου (G20), στο πλαίσιο – σύμφωνα με το ρεπορτάζ – «στοχευμένης οικονομικής, χρηματοπιστωτικής πολιτικής και άλλων οικονομικών μέτρων για περιορισμό όχι μόνον των σοβαρών χρηματοπιστωτικών αλλά και κοινωνικών επιπτώσεων της πανδημίας»

*

Μιά σύγκριση που θα μπορούσε κάπως να βοηθήσει: Το ποσό αυτό είναι 123,9 φορές τα 37 δισ. ευρώ που περικόπηκαν μέσα σε μια δεκαετία από το σύστημα υγείας της Ιταλίας, της χώρας που ανήκει στην «Ομάδα των 20» και μετράει αυτή τη στιγμή πάνω από 11.591 νεκρούς και 101.739 κρούσματα της πανδημίας.

Είναι 152.905 φορές τα 30.000.000 ευρώ που δίνει η ελληνική κυβέρνηση στις ιδιωτικές επιχειρήσεις υγείας και 60.757 φορές η έκτακτη ενίσχυση του Υπουργείου Υγείας με 75,5 εκατομμύρια ευρώ, που ανακοίνωσε η κυβέρνηση στις 20 Μαρτίου.

Είναι 603,57 ευρώ για κάθε έναν από τους περίπου 7,6 δισεκατομμύρια κατοίκους των 193 κρατών- μελών του ΟΗΕ, ένα ποσό που στο σύνολο του ελληνικού πληθυσμού (περίπου 10,8 εκατομμύρια κάτοικοι) θα αντιστοιχούσε με πάνω από 6,5 δισεκατομμύρια ευρώ και στο σύνολο του πληθυσμού π.χ. των ΗΠΑ (περίπου 330 εκατομμύρια κάτοικοι) θα αντιστοιχούσε με σχεδόν 200 δισεκατομμύρια ευρώ.

*

Είναι προφανές ότι αυτό το ποσό των 5 τρισεκατομμυρίων δολαρίων αποτελεί μόνο ένα μικρό κλάσμα από τα χρηματικά αποθέματα των χωρών της «Ομάδας των 20» και ένα ακόμα μικρότερο κλάσμα αν συνυπολογιστούν τα χρηματικά αποθέματα που διαθέτει το παγκόσμιο «κράτος εν κράτει» των μονοπωλιακών επιχειρηματικών ομίλων. Και πρέπει να υπογραμμιστεί, ότι στο σύνολό τους αυτά τα χρηματικά αποθέματα αντιπροσωπεύουν οικονομική αξία που έχει παραγάγει η συνολική παγκόσμια κοινωνική εργασία και είναι ικανά να κινητοποιήσουν οικονομικούς πόρους αντίστοιχης αξίας για την παραγωγή νέου πλούτου και για την υλοποίηση οποιουδήποτε κοινωνικά αναγκαίου σκοπού.

Αλλά ας περιοριστούμε εν προκειμένω στο συγκεκριμένο ποσό των 5 τρισεκατομμυρίων δολαρίων και ας αναρωτηθούμε με το φτωχό μας το μυαλό:

Πόσον ακόμα καιρό θα διαρκούσε η πανδημία, αν αυτά τα 5 τρισεκατομμύρια δολάρια αυτήν εδώ τη στιγμή κατευθύνονταν  στην οργάνωση μιας υγειονομικής εκστρατείας με στόχο τη ριζική της αντιμετώπιση παντού, σε ολόκληρο τον κόσμο, σε κάθε χώρα της γης; Αν με αυτά τα 5 τρισεκατομμύρια δολάρια και με τη διεθνή συνεργασία των κρατών συγκεντρωνόταν και κατανεμόταν το αναγκαίο υγειονομικό προσωπικό, εξασφαλίζονταν τα αναγκαία υλικά μέσα (τεστ, αντιδραστήρια, μέσα προστασίας, κλίνες, φαρμακευτικό υλικό), διενεργούνταν υγειονομικοί έλεγχοι στην κάθε γωνιά της γης που έχει πληγεί από τη διάδοση του ιού, εντοπίζονταν και αξιολογούνταν τα κρούσματα, απομονώνονταν από τον κοινωνικό τους περίγυρο και λάμβαναν την απαραίτητη θεραπευτική αγωγή… 

Η απάντηση που μπορεί να δώσει το δικό μου φτωχό μυαλό, είναι ότι μέσα σε έναν μήνα από τώρα η πανδημία θα είχε τεθεί υπό έλεγχο παγκόσμια και σε ένα σχετικά βραχύ χρονικό διάστημα θα είχε εξαλειφθεί πλήρως.

Δεν πρόκειται για φαντασιοκοπία. Πρόκειται – λέει το δικό μου το φτωχό το μυαλό μου – για ρεαλιστική εκτίμηση, και ο ρεαλισμός της δεν αναιρείται από το γεγονός ότι ένα τέτοιο «σχέδιο» δεν πρόκειται να πραγματοποιηθεί.

Αλλά γιατί δεν πρόκειται να πραγματοποιηθεί;

*

Όπως αναφέρεται παραπάνω, σύμφωνα με το ρεπορτάζ, η «Ομάδα των 20» αποφάσισε τη διάθεση του ποσού των 5 τρισεκατομμυρίων δολαρίων «στο πλαίσιο της στοχευμένης οικονομικής, χρηματοπιστωτικής πολιτικής και άλλων οικονομικών μέτρων για περιορισμό όχι μόνον των σοβαρών χρηματοπιστωτικών αλλά και κοινωνικών επιπτώσεων της πανδημίας». Κι αυτό, σύμφωνα και με τον τίτλο του ρεπορτάζ, μεταφράζεται σε: «σωσίβιο» 5 τρισ. στους μονοπωλιακούς ομίλους.

Με τη γλώσσα της ίδιας της «Ομάδας των 20», ο σκοπός βρίσκεται όχι στον «περιορισμό» και την εξάλειψη της πανδημίας, αλλά στον «περιορισμό» των «επιπτώσεών της» οι οποίες περιγράφονται ως επιπτώσεις «όχι μόνο χρηματοπιστωτικές αλλά και κοινωνικές». Και στο σημείο αυτό μάλλον έχουμε το δικαίωμα να προβούμε στην εξής ερμηνεία: Στη γλώσσα (και στην αντίληψη) της «Ομάδας των 20» οι χρηματοπιστωτικές και οι κοινωνικές επιπτώσεις της πανδημίας ουσιαστικά και σε τελική ανάλυση ταυτίζονται.

Μπορεί να θεωρηθεί «λογικό»: Ένα πλήθος επιχειρήσεων σταματάνε, οι «επενδυτές» δεν παίρνουν πίσω τα κεφάλαιά τους προσαυξημένα με το προσδοκώμενο κέρδος, οι τράπεζες δεν παίρνουν πίσω τα δάνειά τους προσαυξημένα με τον προσδοκώμενο τόκο, οι δανειστές των κρατών περιέρχονται σε ανάλογη ανασφαλή θέση. Οι επιχειρήσεις θα οδηγούνταν στην καταστροφή αν απ’ τα συσσωρευμένα τους κέρδη πλήρωναν τους εργαζόμενους για να «κάθονται». Οπότε μένουν χωρίς δουλειά και χωρίς εισόδημα δεκάδες εκατομμύρια εργαζόμενοι οι οποίοι – τουλάχιστον σ’ ένα ικανό ποσοστό τους – πρέπει κουτσά-στραβά να επιβιώσουν για να προσφέρουν ξανά τις υπηρεσίες τους κατά την στιγμή της «επανεκκίνησης της οικονομίας».

Σύφωνα λοιπόν με αυτή την σχηματική και «απλοϊκή» αλλά, νομίζω, όχι λάθος περιγραφή οι «χρηματοπιστωτικές και κοινωνικές επιπτώσεις της πανδημίας» εμφανίζονται αξεχώριστες μεταξύ τους, και είναι επόμενο σε αυτές – και όχι στην εξάλειψη της πανδημίας – να κατευθυνθεί το χρηματικό ποσό που αντιστοιχεί κατά κεφαλή σε 603,57 ευρώ για κάθε κάτοικο του πλανήτη… Μόνο που η «λογική» αυτή αφορά την «οικονομία των ιδιωτών» [1] (όπου ως «ιδιώτης» νοείται τόσο, ας πούμε, o ημιαπασχολούμενος των 300 ευρώ μισθό το μήνα όσο, με την ευκαιρία, και η τράπεζα των 270 εκατομμυρίων ευρώ κέρδος το χρόνο)… [2] Μόνο, επίσης, που «λογική» της «οικονομίας» των ιδιωτών, καθόλου δεν είναι λογική της οικονομίας γενικά… [3] Μόνο, τέλος, που η «λογική» της «οικονομίας» των ιδιωτών βρίσκεται σε σύγκρουση με κάθε λογική που θα δικαιούνταν να αποτελεί τη λογική της οικονομίας γενικά.

Και δεν είναι παρά η πολιτική κυριαρχία του μονοπωλιακού κεφαλαίου αυτή που, σε συνθήκες πανδημίας, επιβάλλει την εφαρμογή της πρώτης «λογικής» αντί της δεύτερης και εναντίον της δεύτερης.

*

 Για τη μία «λογική», για την «οικονομία» των ιδιωτών, ο «ιδιώτης» βγάζει ένα καθαρό ετήσιο κέρδος π.χ. 270 εκατομμύρια ευρώ, το οποίο είναι αποτέλεσμα της «αξιοποίησης του κεφαλαίου του» και γι’ αυτό του ανήκει. Για τη λογική της οικονομίας γενικά, αυτά τα 270 εκατομμύρια ευρώ αποτελούν αποτέλεσμα της κοινωνικής εργασίας, γι’ αυτό ανήκουν στην κοινωνία και πρέπει να διατεθούν για τις ανάγκες της.

Για τη «λογική» της «οικονομίας» των ιδιωτών, οι «ιδιώτες», οι επιχειρηματικοί όμιλοι, πληρώνουν τους εργαζόμενους στα όρια της επιβίωσης και για όσο από την εργασία τους  μπορούν να ιδιοποιούνται το προσδοκώμενο κέρδος. Και όταν αυτή η ιδιοποίηση διακόπτεται, τα συσσωρευμένα κέρδη μένουν στους «ιδιώτες», ενώ οι εργαζόμενοι μένουν χωρίς δουλειά και χρήματα για να ζήσουν. Για τη λογική της οικονομίας γενικά, η εργασία όλων παράγει τα μέσα συντήρησης όλων καθώς και οτιδήποτε ανυψώνει τη ζωή όλων πάνω από τα όρια της συντήρησης. Και σε συνθήκες κινδύνου για την ανθρώπινη ύπαρξη, η κινητοποίηση των οικονομικών πόρων της κοινωνίας οργανώνεται με σκοπό την εξάλειψη του κινδύνου και την εξασφάλιση – όσο διαρκεί ο κίνδυνος – της συντήρησης όλων.

Για τη «λογική» της «οικονομίας» των ιδιωτών, χρειάζεται να δαπανηθούν 5 τρισ. από τα κράτη προκειμένου με αυτά, οι κοινωνίες τώρα, να καλύψουν την μαύρη τρύπα που αφήνουν πίσω τους οι «ιδιώτες» καθώς εγκαταλείπουν εσπευσμένα την ίδια τους την «οικονομία».  Για τη λογική της οικονομίας γενικά, το σταμάτημα της παραγωγής σε σειρά κλάδων λόγω υγειονομικού κινδύνου, αντιμετωπίζεται με τη συνέχιση της παραγωγής των αναγκαίων ειδών για τον πληθυσμό και με την ένταση της παραγωγής όσο χρειάζεται στους κλάδους που έχουν ως αντικείμενο την αντιμετώπιση και εξάλειψη του υγειονομικού κινδύνου. 

********

Για να κατανοήσουμε τη λογική της οικονομίας γενικά, την οικονομία της κοινωνικοποιημένης εργασίας και τη λογική της, μπορούμε να ανατρέξουμε στην ιστορικά οικεία μας, μέχρι και τα μέσα περίπου του 20ου αιώνα, οικογενειακή «πατριαρχική» παραγωγή μιας αγροτικής οικογένειας που παράγει για τις δικές της ανάγκες όσα απαιτούνται για την ύπαρξή της: γέννημα, ζώα, πανί, ρούχα κλπ. [4] Η οικογενειακή δουλειά κατανέμεται ανάμεσα στα μέλη της οικογένειας σύμφωνα με τις δυνατότητές τους, και το αποτέλεσμα της δουλειάς ανήκει σε όλη την οικογένεια και, μέσα στα ποσοτικά του όρια, κατανέμεται στα μέλη της  σύμφωνα με τις ανάγκες τους. Στο πεδίο της κοινωνίας, τη θέση της «οικογένειας» παίρνει η ίδια η κοινωνία και τη θέση των «μελών της οικογένειας» παίρνουν τα άτομα, το σύνολο των ατόμων που απαρτίζουν την  κοινωνία, με τη διαφορά ότι, εκεί που τα όρια της πατριαρχικής οικογένειας αποτελούν όρια της ελευθερίας των μελών της και της ίδιας, εδώ η ελευθερία όλων στηρίζεται στην ελευθερία του κάθε ατόμου να δρα και να αναπτύσσεται εντός των διευρυνόμενων ορίων όλης της κοινωνίας.

Αν, τώρα, η πατριαρχική μας οικογένεια τύχει και κρυολογήσει, το απόθεμά της  σε χαμομηλάκι είναι διαθέσιμο για όλα τα μέλη της, όπως είναι διαθέσιμο για όλα τα μέλη της και το απόθεμά της σε μέσα συντήρησης, ενώ επίσης η οικογένεια πρέπει να κατανείμει στα μέλη της και τις εργασίες που δεν μπορούν να αναβληθούν στη διάρκεια του κρυολογήματος…

Η ίδια αυτή οικογένεια θα μπορούσε, επίσης, να μας φανεί χρήσιμη για την κατανόηση της «οικονομίας» των ιδιωτών και της δικής της «λογικής»:

Αν ένα μέλος της ιδιοποιούνταν τα σταροχώραφα και τα υπόλοιπα μέλη της δούλευαν για λογαριασμό του, κάθε ένα από αυτά τα μέλη-εργάτες θα πληρωνόταν με μια φέτα ψωμί ημερομίσθιο και το μέλος-ιδιοκτήτης θα είχε κάθε μέρα δικό του κέρδος ένα καρβέλι, για να το πουλάει έξω απ’ το σπίτι και να συσσωρεύει χρήματα, για να αγοράσει κι άλλα χωράφια και να πολλαπλασιάσει σε καρβέλια το καθημερινό κέρδος του. Όσο ο καιρός πάει καλά, κανένας δεν έχει παράπονο… Τα μέλη-εργάτες έχουν κάθε μέρα τη φέτα τους το ψωμί και το μέλος-ιδιοκτήτης συσσωρεύει καρβέλια και χρήμα, πράγμα που αποτελεί και την υπερηφάνια όλης της οικογένειας… Ώσπου έρχεται μιά χρονιά ανομβρίας. Το μέλος-ιδιοκτήτης, χώρια που στο μπαούλο τού έχουν περισσέψει και αρκετά καρβέλια για να περάσει τις δυσκολες μέρες, ξοδεύει κι ένα μέρος από το χρηματικό απόθεμα που συγκέντρωσε και προμηθεύεται μαρμελάδα για ν’ αλείφει στο ψωμί του.  Τα μέλη-εργάτες, όμως, δεν είχαν φροντίσει να βάζουν στην άκρη ένα ψιχουλάκι από την καθημερινή τους φέτα, και τώρα δεν έχουν καθόλου δικό τους ψωμί. Το μέλος ιδιοκτήτης, αν θέλει, αν τους χρειάζεται για μετά την ανομβρία, μπορεί έως τότε να τους δίνει κάθε μέρα μια μπουκιά ψωμί. Βέβαια, καμιά υποχρέωση δεν έχει να τους δώσει από το δικό του το ψωμί. Το κάνει γιατί, στο  κάτω-κάτω, «μια οικογένεια είμαστε», αλλά όπως είναι και δίκαιο, τα μέλη-εργάτες θα τού το ανταποδόσουν με τη δουλεία τους όταν οι βροχές ξαναρχίσουν. Εκτός αν θέλουν να αγοράζουν το ψωμί τους, από αυτόν ή από άλλα σπίτια, εφόσον προηγουμένως δανειστούν με τόκο, από τον πατέρα της οικογένειας, που έχει αναλάβει το ρόλο του τραπεζίτη…

…Διότι, δεν το είπαμε απ’ την αρχή: Τραπεζίτης στην οικογένεια είναι ο πατέρας, ο οποίος μέχρι πριν κρατούσε στα χέρια του το χρηματικό της απόθεμα. Και για να πούμε την αλήθεια, ο γιος-ιδιοκτήτης, όταν πήρε στην ιδιοκτησία του τα σταροχώραφα, είχε δανειστεί από τον πατέρα-τραπεζίτη ένα ποσό για τα πρώτα έξοδα της καλλιέργειας, έτσι που από το κάθε καρβέλι κέρδος που του έμενε κάθε μέρα, κοντά μισό καρβέλι το κρατούσε ο πατέρας-τραπεζίτης για τόκους. Τώρα με την ανομβρία διακόπηκε η παραγωγή του ψωμιού και μαζί της και η παραγωγή αυτού του ξεχωριστού καρβελιού που έμενε στον γιο-ιδιοκτήτη κάθε μέρα και που κοντά το μισό ήταν οι τόκοι του τραπεζίτη-πατέρα. Όμως δεν είναι δίκαιο να ζημιωθεί ο τραπεζίτης-πατέρας εξαιτίας της ανομβρίας, όταν δάνειζε τα χρήματά του δεν είχαν πει τίποτα για «ανομβρία». Ή μήπως πρέπει τώρα να ψάξει κι αυτός για δάνειο από άλλους πατέρες-τραπεζίτες, τη στιγμή που έχει κι αυτός υποχρεώσεις που τρέχουν: τις δόσεις για κάτι χωριά που είχε αγοράσει στους περακάμπους. Πατέρας-τραπεζίτης και γιος-ιδιοκτήτης συμφωνούν μεταξύ τους, για τον «περιορισμό των χρηματοπιστωτικών αλλά και κοινωνικών επιπτώσεων» της ανομβρίας, να διαθέσουν από τα χρηματικό απόθεμα «όλης της οικογένειας» το ποσό των 4.587.155.963.302,75 ευρώ.

Στη θέση της ανομβρίας μπορούμε να βάλουμε το γενικό κρυολόγημα της οικογένειας, και στη θέση του ψωμιού το χαμομήλι. Εδώ συμβαίνει το εξής: Η κόρη, που έως πριν μάζευε χαμομήλι για όλη την οικογένεια, κατόπιν δανείστηκε κι αυτή από τον πατέρα-τραπεζίτη ένα ποσό για τα πρώτα έξοδα και προσέλαβε για το μάζεμα του χαμομηλιού τους 5 από τους 10 γιους-εργάτες. Αυτοί οι 5 κάθε μέρα πληρώνονταν απ’ την κόρη τόσο ώστε να μπορούν  να αγοράσουν μια φέτα ψωμί από τον γιο-ιδιοκτήτη (σε χρήμα, όχι σε χαμομήλι, τι να το κάνει αυτός το χαμομήλι, αυτός δεν πουλάει χαμομήλι, πουλάει ψωμί). Για αυτή την αμοιβή οι γιοί-εργάτες μάζευαν για την κόρη-χαμομηλού τόσο χαμομήλι όσο έφτανε ώστε να της μένει κάθε μέρα κέρδος τόσο χαμομήλι όσο μάς κάνει κι ένα καρβέλι ψωμί (μείον το κοντά μισό καρβέλι που είχε κι αυτή να πληρώνει για τόκους του πατέρα-τραπεζίτη). Τώρα, με το κρυολόγημα, συμβαίνει με το χαμομήλι ό,τι συνέβαινε και με το ψωμί στην ανομβρία. Οι γιοί-εργάτες, δε φτάνει που τότε είχαν μείνει χωρίς μπουκιά ψωμί, τώρα μένουν και χωρίς μια κούπα χαμομήλι. Αλλά και με αυτόν τον πυρετό ποιος μπορεί να πάει για δουλειά στα χωράφια; 

Για να μην τα πολυλογούμε, κόρη-χαμομηλού, γιος-ιδιοκτήτης και πατέρας-τραπεζίτης, για να μην κολλήσουν το κρυολόγημα από την εστία διάδοσης που αποτελούν οι γιοί-εργάτες, αποσύρονται στα εξοχικά τους, αφήνοντας έξω απ’ την πόρτα του σπιτιού τον γιο-αστυνομικό να προσέχει την καραντίνα των υπόλοιπων. Και μέσω τηλεδιάσκεψης οι τρεις συμφωνούν μεταξύ τους στα γνωστά: για τον «περιορισμό των χρηματοπιστωτικών αλλά και κοινωνικών επιπτώσεων» του κρυολογήματος, να διαθέσουν από τα χρηματικό απόθεμα «όλης της οικογένειας» το ποσό των 4.587.155.963.302,75 ευρώ.

*

Πώς να τελειώσουμε την ιστορία μας; Ας δοκιμάσουμε αυτό:

Η τάξη των μελών-εργατών της οικογένειας (ο θεός να την κάνει τέτοια) απαιτεί από την τάξη των μελών-καπιταλιστών της, να διαθέσουν όλο το χαμομήλι που χρειάζεται για να τελειώσει το κρυολόγημα, κι όλο το ψωμί που χρειάζονται για να ζήσουν ως τότε.

Και προβληματίζεται για την «οικονομία» των ιδιωτών και τη «λογική» της και για το αν έχει αυτή οποιαδήποτε σχέση με την οικονομία γενικά και τη δική της (δική τους) λογική.

*

«Καπιταλιστική οικονομία»: Αντίφαση εν τοις όροις.

======================================

[1] Οικονομία των ιδιωτών: Economy of the idiots, idiotic economy

[2] Καθαρά κέρδη 270 εκατομμυρίων ευρώ για το 2019 ανακοίνωσε η Τράπεζα Πειραιώς. Μια που, καθώς αναμένεται, θ’ αρχίσουμε τ’ απογεύματα στις 7 να χειροκροτάμε από τα μπαλκόνια τους πολιτικούς που προσφέρουν σε δυο δόσεις από έναν μισθό τους «κατά του κορονοϊού», ας υπολογίσουμε και το ότι τα παραπάνω ετήσια κέρδη της Τ.Π. αντιστοιχούν σε μηνιαίο ποσό καθαρών κερδών 22.5 εκατομμυρίων ευρώ. Και, φυσικά, η Τ.Π. είναι μία μόνο από τις τράπεζες, οι τράπεζες είναι λίγες μόνο από όλους τους μονοπωλιακούς επιχειρηματικούς ομίλους, και τα καθαρά κέρδη ενός από αυτούς – όπως η Τ.Π. – είναι λίγα μόνο από τα συνολικά τους κέρδη. 

[3] Μαρξ – Ιδρυτική διακήρυξη της Διεθνούς Ένωσης των Εργατών: «…εκδήλωνε στην πραγματικότητα τη μεγάλη έριδα ανάμεσα στην τυφλή κυριαρχία των νόμων της προσφοράς και της ζήτησης που αποτελούν την πολιτική οικονομία της αστικής τάξης, και στον έλεγχο της κοινωνικής παραγωγής από  την κοινωνική πρόβλεψη, που αποτελεί την πολιτική οικονομία της εργατικής τάξης»

[4] Μαρξ, Το Κεφάλαιο, Α΄ τόμος, σελ. 91, ΣΕ: «Για να εξετάσουμε την κοινή, δηλ. την άμεσα κοινωνικοποιημένη εργασία δε χρειάζεται ν’ ανατρέξουμε στην πρωτόγονη μορφή της που τη βρίσκουμε στο κατώφλι της ιστορίας όλων των πολιτισμένων λαών. Ένα πιο κοντινό παράδειγμα αποτελεί η αγροτική πατριαρχική παραγωγή μιας αγροτικής οικογένειας που παράγει για τις δικές της ανάγκες γέννημα, ζώα, πανί, ρούχα κλπ. Τα διάφορα αυτά πράγματα αποτελούν για την οικογένεια διάφορα προϊόντα της οικογενειακής της εργασίας, δεν αποτελούν όμως το ένα για το άλλο εμπορεύματα. Οι διάφορες εργασίες που παράγουν αυτά τα προϊόντα, η γεωργία, η χτηνοτροφία, το κλώσιμο, η υφαντική, η ραφτική κλπ είναι κοινωνικές λειτουργίες στη φυσική τους μορφή, γιατί είναι λειτουργίες της οικογένειας που έχει το δικό της αυθόρμητο καταμερισμό της εργασίας, ακριβώς όπως και η εμπορευματική παραγωγή. Οι διακρίσεις φύλου και ηλικίας καθώς και οι φυσικοί όροι της εργασίας που αλλάζουν μαζί με την εναλλαγή των εποχών του έτους, ρυθμίζουν τον καταμερισμό της εργασίας μέσα στην οικογένεια και το χρόνο εργασίας του κάθε ξεχωριστού μέλους της οικογένειας. Το ξόδεμα όμως των ατομικών εργατικών δυνάμεων που μετριέται με τη χρονική τους διάρκεια εμφανίζεται εδώ ανέκαθεν σαν κοινωνικός καθορισμός των ίδιων των εργασιών, γιατί οι ατομικές εργατικές δυνάμεις δρουν εδώ από ανέκαθεν μόνο σαν όργανα της κοινής εργατικής δύναμης της οικογένειας. …»


Ομοπονδία Νοσοκομειακών Γιατρών: Καμιά δέσμευση από την κυβέρνηση

Η ΟΕΝΓΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΗΛΕΔΙΑΣΚΕΨΗ ΜΕ ΤΗΝ ΗΓΕΣΙΑ ΤΟΥ ΥΠ. ΥΓΕΙΑΣ

Καμία ουσιαστική δέσμευση για την πραγματική «θωράκιση» του δημόσιου συστήματος Υγείας και την αντιμετώπιση της πανδημίας

ypourgeio-ygeias-sygkentrwsh-1

Από την πρόσφατη κινητοποίηση της ΟΕΝΓΕ στο υπ. Υγείας

«Οι υπουργοί Υγείας αναμάσησαν το γνωστό αφήγημα περί «επιχειρησιακής ετοιμότητας» του δημόσιου συστήματος Υγείας σα να έκαναν τηλεοπτικό διάγγελμα. «Ξέχασαν» ότι συνομιλούν με τους νοσοκομειακούς γιατρούς, που καθημερινά έρχονται αντιμέτωποι με μία πραγματικότητα που απέχει παρασάγγας από την εικονική πραγματικότητα που προσπαθούν να παρουσιάσουν. Καμία ουσιαστική δέσμευση ότι έστω και τώρα θα πάρουν όλα εκείνα τα μέτρα που είναι επιβεβλημένα για την πραγματική «θωράκιση» του δημόσιου συστήματος Υγείας και την αντιμετώπιση της πανδημίας», αναφέρει σε ανακοίνωσή της η Ομοσπονδία Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδας (ΟΕΝΓΕ), αναφορικά με την τηλεδιάσκεψη που είχε η Εκτελεστική της Γραμματεία, την Τρίτη 24 Μάρτη, με τον υπουργό Υγείας Β. Κικίλια και τον υφυπουργό Υγείας Β. Κοντοζαμάνη.

Παράλληλα, όπως τονίζει η ΟΕΝΓΕ, «η κυβέρνηση θα έχει την αποκλειστική ευθύνη αν δεν πάρει όλα εκείνα τα μέτρα για να γίνει το σύστημα Υγείας «οχυρό ζωής». Έχει ευθύνη να το κάνει τώρα! Πριν να είναι πολύ αργά!».

Στην ανακοίνωσή της η ΟΕΝΓΕ αναφέρει συγκεκριμένα τα εξής:

«Οι υπουργοί Υγείας αναμάσησαν το γνωστό αφήγημα περί «επιχειρησιακής ετοιμότητας» του δημόσιου συστήματος υγείας σα να έκαναν τηλεοπτικό διάγγελμα. «Ξέχασαν» ότι συνομιλούν με τους νοσοκομειακούς γιατρούς, που καθημερινά έρχονται αντιμέτωποι με μία πραγματικότητα που απέχει παρασάγγας από την εικονική πραγματικότητα που προσπαθούν να παρουσιάσουν. Καμία ουσιαστική δέσμευση ότι έστω και τώρα θα πάρουν όλα εκείνα τα μέτρα που είναι επιβεβλημένα για την πραγματική «θωράκιση» του δημόσιου συστήματος Υγείας και την αντιμετώπιση της πανδημίας.

Καμία δέσμευση:

Για την επίταξη ΤΩΡΑ, πριν να είναι πολύ αργά, των κρεβατιών, των κλινικών, των εργαστηρίων, του ιατροτεχνολογικού εξοπλισμού του ιδιωτικού τομέα μαζί με το προσωπικό ώστε να ενταχθούν στον κρατικό σχεδιασμό για την αντιμετώπιση της πανδημίας του κορονοϊού.

Για την επίταξη ΤΩΡΑ των 350 κρεβατιών ΜΕΘ του ιδιωτικού τομέα.

Για την απαγόρευση διενέργειας διαγνωστικών test για κορονοϊό στον ιδιωτικό τομέα. Για διενέργεια test μόνο βάσει επιστημονικών ενδείξεων, απολύτως δωρεάν και με ευθύνη των κρατικών φορέων σε μεγάλες ομάδες πληθυσμού σύμφωνα με τις τρέχουσες οδηγίες του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας και σε όλους ανεξαιρέτως τους υγειονομικούς.

Καμία δέσμευση:

Για τον διορισμό ΤΩΡΑ με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, κατά παρέκκλιση των διατάξεων που ισχύουν, όλων των υποψήφιων για τις 943 θέσεις μόνιμων γιατρών στο ΕΣΥ.

Για τον διορισμό σε μόνιμες θέσεις επιμελητών Β’ όσων επικουρικών γιατρών προσλαμβάνονται για την αντιμετώπιση της επιδημίας.

Καμία απάντηση για τον τρόπο με τον οποίο θα εξασφαλιστεί η επάρκεια σε μέσα ατομικής προστασίας των υγειονομικών.

ΩΣ ΕΔΩ ΜΕ ΤΗΝ ΑΤΟΜΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ!

Έχει σοβαρές ευθύνες Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ όταν με την πρόσφατη ΠΝΠ διπλασιάζει την αποζημίωση που παίρνουν οι κλινικάρχες για τη διάθεση κρεβατιών ΜΕΘ των ιδιωτικών κλινικών στον ΕΟΠΥΥ. Από 800 ευρώ, το ποσό που θα πληρώνει το Δημόσιο σαν «ενοίκιο» πάει στα 1.600 ευρώ τη μέρα! Όταν δίνει 30 εκατ. ευρώ ζεστό κρατικό χρήμα στα ιδιωτικά εργαστήρια για τον διαγνωστικό έλεγχο για τον κορονοϊό και την ίδια στιγμή δίνει μόλις 75 εκατ. έκτακτη κρατική επιχορήγηση στα νοσοκομεία.

Έχει ευθύνη Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ όταν σε αυτές τις δύσκολες στιγμές παζαρεύει με τους εμπόρους της Υγείας οι οποίοι αισχροκερδούν εκμεταλλευόμενοι την πανδημία.

Θα έχει την αποκλειστική ευθύνη αν δεν πάρει όλα εκείνα τα μέτρα για να γίνει το σύστημα Υγείας «οχυρό ζωής». Έχει ευθύνη να το κάνει τώρα! Πριν να είναι πολύ αργά!».

902gr

===========================================================

Στο μεταξύ, αποκαλυπτικό είναι και το ακόλουθο ρεπορτάζ για το «πάρτυ» κερδοσκοπίας των ιδιωτικών επιχειρηματικών μονάδων στο χώρο της υγείας, τη στιγμή που κάθε άλλο κοινωνικό δικαίωμα (πλην του «δικαιώματος» της καπιταλιστικής κερδοφορίας) τίθεται σε αμφισβήτηση στο όνομα της επιδημίας:

Είναι αισχρό να κερδοσκοπούν τα ιδιωτικά μεγαθήρια της Υγείας με ευθύνη της κυβέρνησης

«Θα στηριχτούμε στις δυνάμεις του Εθνικού Συστήματος Υγείας (…) Ο ιδιωτικός τομέας λειτουργεί υπό την απόλυτη καθοδήγηση του υπουργείου Υγείας…».

Aυτά ανέφερε ο πρωθυπουργός στο τελευταίο του διάγγελμα, στις 19 Μάρτη.

Η ένταξη των ιδιωτικών κλινικών στον κρατικό σχεδιασμό έπρεπε ήδη να είχε γίνει. Καθώς επίσης αυτό που έπρεπε να είχε ήδη γίνει ήταν η άμεση προμήθεια όλων των νοσοκομείων με τον απαραίτητο εξοπλισμό για την αποφυγή ενδο-νοσοκομειακής μετάδοσης του ιού και σε νοσηλευόμενους και σε προσωπικό.

Δυστυχώς η καθημερινότητα απέχει ακόμα από τα αυτονόητα. Μέχρι και πριν λίγες μέρες, στα ιδιωτικά νοσοκομεία διενεργούνταν κανονικά μη επείγοντα χειρουργεία, αφού η εργοδοσία εκμεταλλευόμενη την αναστολή των δημόσιων νοσοκομείων βρήκε τρόπο να πλουτίσει.

Υπάρχουν ακραία παραδείγματα, π.χ. σε μεγάλη κλινική την περασμένη βδομάδα έγιναν πάνω από δέκα αισθητικές πλαστικές επεμβάσεις!

Σε κάποιες κλινικές, τα κανονικά χειρουργεία «βαφτίζονται» επείγοντα (π.χ. αντί για λίπωμα, απόστημα), αψηφώντας στο όνομα του κέρδους και τις εκκλήσεις του προσωπικού και τις ελλείψεις της αιμοδοσίας, βάζοντας σε κίνδυνο σε περίπτωση επιπλοκών και τη ζωή των ασθενών.

Αισχροκέρδεια με τα τεστ για τον κορονοϊό

Για την προστασία του προσωπικού δεν λαμβάνεται κανένα μέτρο. Σε αυτόν τον τομέα οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα Υγείας είναι σε ακόμα χειρότερη θέση από το Δημόσιο. Πέρα από μία και μόνο χειρουργική μάσκα, η οποία χρησιμοποιείται για όλη τη βάρδια, στα υπόλοιπα μέσα ατομικής προστασίας (γυαλιά, στολή) σημειώνονται σαφείς ελλείψεις και σε περίπτωση χρησιμοποίησής τους, τότε αυτό γίνεται εκ περιτροπής από το προσωπικό!

Οι δειγματοληψίες σε εργαζόμενους στην ιδιωτική Υγεία που παρουσιάζουν συμπτώματα στη μεγάλη πλειοψηφία των κέντρων γίνονται με χρέωση (!) και πολύ επιλεκτικά, ακόμα και αν έρθουν σε επαφή με επιβεβαιωμένο κρούσμα. Αξιοποιούν για αυτό τους γιατρούς των κλινικών και γιατρούς εργασίας. Π.χ. σε παχύσαρκη εργαζόμενη με βήχα και δύσπνοια της είπαν να γυρίσει στη δουλειά της κανονικά!

Το αποκορύφωμα αφορά το πλιάτσικο και την αισχροκέρδεια με τα τεστ για τον κορονοϊό. Εως τώρα όλα τα ιδιωτικά διαγνωστικά που διαφημίζουν ότι κάνουν το τεστ, παίρνουν μόνο το δείγμα από τον ασθενή και το στέλνουν είτε στο Παστέρ είτε στην Ιατρική Σχολή. Δεν έχουν δικά τους εργαστήρια και αντιδραστήρια. Δηλαδή χρεώνουν απλώς τη λήψη του φαρυγγικού επιχρίσματος και μετά το υλικό δουλεύεται εκεί που στέλνουν και τα δημόσια νοσοκομεία. Μάλιστα έχουν και υψηλή ταρίφα, αλλά και… «φιλική τιμή» για το ίδιο το προσωπικό τους.

Κάποια τρανταχτά παραδείγματα:

— «Ιατρικό Αθηνών»: Στέλνει στο Παστέρ και περιμένουν από μέρα σε μέρα τα δικά τους αντιδραστήρια.

— «Ερρίκος Ντυνάν»: Η εξέταση κοστίζει 275 ευρώ για το κοινό, 77 για το προσωπικό. Τα στέλνει όλα στο Παστέρ.

— «Υγεία»: 310 ευρώ, επίσης τα στέλνει στο Παστέρ και στην Ιατρική Σχολή.

— «Ιασώ General»: Χρέωση 300 ευρώ για το κοινό και 150 ευρώ για το προσωπικό. Κάνει και κατ’ οίκον επισκέψεις για λήψη δείγματος με 350 ευρώ. Σε μία μέρα την προηγούμενή βδομάδα έκανε 187 κατ’ οίκον δειγματοληψίες (187×350 = 65.450 ευρώ). Τα στέλνει στο Παστέρ. Ξεμένει από κιτ λήψης δειγμάτων και έχει κρατήσει κάποιες δεκάδες για τους… VIP πελάτες του.

— «Μητέρα»: Δεν χρεώνουν δείγματα στο προσωπικό, τα έστελναν στο «Αlab», ένα ιδιωτικό που έκανε την εξέταση (ας ελπίσουμε pcr – δηλαδή μοριακό έλεγχο – και όχι rapid test, που μπορεί να δώσει πολλά περισσότερα ψευδώς αρνητικά αποτελέσματα) και τώρα στην Ιατρική Σχολή.

— «Βιοϊατρική»: Είναι το μόνο που έχει μοριακό τμήμα και κάνει τα τεστ από την Παρασκευή 20/3. Νωρίτερα και από εκεί πήγαιναν τα δείγματα για να δουλευτούν στην Ιατρική και το Παστέρ. Το διαφήμιζε μάλιστα και ο Πορτοσάλτε στον «ΣΚΑΪ», ότι μόνο με 120 ευρώ κάνεις τη δουλειά σου χωρίς καν να βγεις από το αυτοκίνητο…

— «Ιατροί κατ’ οίκον 1144»: Διαφημίζουν ότι κάνουν pcr, ότι συνεργεία με ειδικό εξοπλισμό και στολές πραγματοποιούν δειγματοληψίες κατ’ οίκον και τα μεταφέρουν σε εξειδικευμένο εργαστήριο. Κι αυτοί τα πηγαίνουν στο Παστέρ.

Στο βωμό του κέρδους καταπατούνται οι έννοιες της Πρόληψης και της δημόσιας Υγείας

Τα ζητήματα που προκύπτουν είναι πολύ σοβαρά:

1. Είναι αισχρό από την κυβέρνηση το να στέλνει κόσμο στα ιδιωτικά διαγνωστικά. Τη στιγμή που καλεί όσους έχουν ήπια συμπτώματα κρυολογήματος και γρίπης να μείνουν σπίτι και να μην κάνουν το τεστ, λέει ανοιχτά πως όποιος θέλει μπορεί να πάει στα ιδιωτικά. Οι οδηγίες που βγαίνουν από τον ΕΟΔΥ, όλο και περιορίζουν τα κριτήρια ορισμού του ύποπτου κρούσματος για το οποίο θα σταλεί δείγμα από δημόσιες μονάδες. Ο ίδιος ο Τσιόδρας είπε: «Δεν θα κάνουμε το τεστ σε ήπια συμπτώματα, για όποιον θέλει υπάρχουν τα ιδιωτικά». Δηλαδή κριτήριο γίνεται η τσέπη…

2. Αρνούνται να κάνουν τεστ σε υγειονομικούς, βγάζουν πρωτόκολλα και κόφτες για να περιορίσουν τα τεστ (τρεις τύποι κινδύνου έκθεσης, λέει ο ΕΟΔΥ), περιορίζουν τα κριτήρια μόνο στις ευπαθείς ομάδες, στη βαριά νόσο κ.λπ. και την ίδια στιγμή τα ιδιωτικά στέλνουν ανεξέλεγκτα. Καθημερινά φτάνουν καταγγελίες στα εκλεγμένα συνδικαλιστικά όργανα, που λένε πως οι επιτροπές λοιμώξεων των δημόσιων νοσοκομείων ή διάφοροι υπεύθυνοι – προϊστάμενοι κ.λπ., αρνούνται να διενεργήσουν τεστ για τον SARS-CoV-2 σε υγειονομικούς που εμφανίζουν συμπτώματα ή έχουν εκτεθεί σε επιβεβαιωμένα κρούσματα. Υπάρχουν ακόμα περιπτώσεις που μετά την άρνηση να γίνει στο δημόσιο νοσοκομείο πήγαν σε ιδιωτικό και βγήκε θετικό τεστ (όπως σε εργαζόμενο του ΚΑΤ και του «Αλεξάνδρα»).

3. Λένε να μη συρρέουν στα νοσοκομεία, για να μην υπάρχει διασπορά. Αραγε στα ιδιωτικά δεν διασπείρεται η νόσος;;

4. Πόσο επιβαρύνονται τα 2 πιστοποιημένα εργαστήρια διενέργειας pcr για τον SARS-CoV-2 (Παστέρ και Ιατρική Σχολή) όταν δέχονται χιλιάδες δείγματα από τον ιδιωτικό τομέα; Αλόγιστη χρήση δηλαδή, με βασική ένδειξη την ταρίφα που πληρώνει ο κόσμος. Οι ιδιώτες πληρώνονται αδρά και προκαλούν συμφόρηση στα ίδια εργαστήρια που στέλνει και το ΕΣΥ. Δεν λειτουργούν απλά παράλληλα στο ΕΣΥ, λειτουργούν ενάντια στον συλλογικό σχεδιασμό.

5. Σαν να μην έφταναν τα παραπάνω, αντί για επίταξη η κυβέρνηση με την πρόσφατη ΠΝΠ διπλασιάζει την αποζημίωση που παίρνουν οι κλινικάρχες για τη διάθεση κρεβατιών ΜΕΘ των ιδιωτικών κλινικών στον ΕΟΠΥΥ. Από 800 ευρώ, το ποσό που θα πληρώνει το Δημόσιο σαν «ενοίκιο» πάει στα 1.600 ευρώ τη μέρα! Στη βάση μάλιστα των σχετικών ΠΝΠ, το υπουργείο Υγείας δεσμεύει πιστώσεις ύψους 30 εκατ. ευρώ ως έκτακτη επιχορήγηση του ΕΟΠΥΥ, «για την αντιμετώπιση δαπανών αποζημίωσης ιδιωτικών θεραπευτηρίων – κλινικών, καθώς και ιδιωτών για την πραγματοποίηση κλινικού και εργαστηριακού ελέγχου».

Στον βωμό του κέρδους των ιδιωτικών κλινικών καταπατούνται οι έννοιες της πρόληψης και της προστασίας της δημόσιας Υγείας. Οσο λειτουργούν οι ιδιωτικές κλινικές με σκοπό τον πλουτισμό των μετόχων και δεν επιτάσσονται στις ανάγκες του δημόσιου συστήματος, τόσο θα κινδυνεύει η ζωή των ασθενών και των εργαζομένων σε αυτές.

Τώρα χρειάζεται επίταξη των ιδιωτικών κλινικών, παροχή δωρεάν ιατρικών υπηρεσιών και εξοπλισμός τους με το απαραίτητο υλικό για την προστασία του ιατρονοσηλευτικού προσωπικού και την ελαχιστοποίηση του ρίσκου της ενδο-νοσοκομειακής μετάδοσης του κορονοϊού.

Η πανδημία δεν σταματά με την ατομική ευθύνη, θέλει μέτρα δραστικά και ενίσχυση και ισχυροποίηση της δημόσιας Υγείας: Αμεση επίταξη του ιδιωτικού τομέα. Αμεση επίταξη κλινών, κλινικών, κρεβατιών ΜΕΘ και εργαστηρίων του ιδιωτικού τομέα. Διενέργεια τεστ για κορονοϊό σε όλο το προσωπικό. Απαγόρευση της διενέργειας τεστ στον ιδιωτικό τομέα, επίταξη όλης της ποσότητας αντιδραστηρίων και κιτ που διαθέτουν. Διενέργεια τεστ μόνο βάσει επιστημονικών ενδείξεων, απολύτως δωρεάν και με ευθύνη των κρατικών φορέων σε μεγάλες ομάδες πληθυσμού, σύμφωνα με τις τρέχουσες οδηγίες του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας.

902gr

***

 


κρούσματα υπευθυνότητας…

Οι υπεύθυνοι κόβουν τις άδειες των στρατιωτών για να μη διαδοθεί και διασπαρεί ο ιός σε οκογένειες και τόπους κατοικίας… Λογικό. Αλλά τους φοιτητές που κατοικούν στις φοιτητικές εστίες, τους στέλνουν στους τόπους καταγωγής τους… προφανώς για να διευκολυνθεί η μετάδοση και διασπορά του ιού; Μέρες τώρα γίνεται προσπάθεια να «πεισθεί» η κυβέρνηση για την επικινδυνότητα του μέτρου αυτού, που ταυτόχρονα ξεσπιτώνει φοιτητές οι οποίοι δεν έχουν καν άλλο σπίτι, αλλά η κυβέρνηση «δεν καταλαβαίνει».

Νωρίτερα ο ΕΟΔΥ, δηλαδή η κυβέρνηση, είχε απευθυνθεί στους υγειονομικούς «διδάσκοντάς» τους, ότι αν στα νοσοκομεία δεν έχουν γάντια, τότε να πλένουν τα χέρια τους. Με τέτοιες οδηγίες και δείγματα γραφής, η κυβέρνηση απευθύνει και έκκληση σε εθελοντές πρόθυμους άραγε να εκτεθούν στα βέλη του ιού χωρίς ασπίδα και, φυσικά, να εκθέσουν κατόπιν και τον προσωπικό τους περίγυρο.

Τους αυτοαπασχολούμενους επιστήμονες σχεδιάζει να τους επιφέρει ζωτικό πλήγμα αποκλείοντάς τους από την αποζημίωση των 800 ευρώ, αλλά κι αυτούς (οικονομολόγους, λογιστές, μηχανικούς, δικηγόρους, ιατρούς, εκπαιδευτικούς, ερευνητές) θα τους «διδάξει», λέει, το… ίντερνετ, ώστε να μάθουν, λέει, να δουλεύουν εξ αποστάσεως… Η θανατηφόρα επιδημία, εν προκειμένω, χρησιμοποιείται σαν φτηνό εργαλείο (φτηνό με την έννοια της πολιτικής φτήνιας) για την υλοποίηση – μετά το τέλος της – σχεδιασμών κάθε άλλο παρά «αυτονόητων» όπως η τηλε-εργασία σε διάφορους κλάδους.

Πρόκειται βέβαια για την ίδια κυβέρνηση που, λόγω… κατάρτισης, δυσκολεύτηκε να πάρει θέση για το αν πρέπει ή δεν πρέπει, εν μέσω της επιδημίας του κορονοϊού, να μαζεύεται ο κόσμος στις εκκλησίες και να γλύφει το ίδιο κουταλάκι.

Για ανταπόκριση στις διαπιστώσεις του Π.Ο.Υ., ότι πρέπει να ελεγχθεί κάθε ύποπτο κρούσμα, να απομονώθεί και να αντιμετωπιστεί κάθε επιβεβαιωμένο κρούσμα και να τεθεί σε παρακολούθηση και σε καραντίνα κάθε στενή επαφή, ούτε λόγος… Κάτι τέτοιο απλώς «δεν παίζει» για τις κυβερνητικές επιλογές κατανομής των χρηματικών και υλικών πόρων.

Όσο για τις υποδομές των ιδιωτικών κέντρων υγείας, παραμένει το ερώτημα αν θα επιταχθούν ή αν η κυβέρνηση θα τις πληρώνει (θα τις πληρώνουμε) με ένα – δυο χιλιάρικα την «κλίνη» ημερησίως… [*]

Εκεί που η κυβέρνηση δίνει τις πραγματικές της «εξετάσεις», είναι στα δισ. με τα οποία για ακόμη μια φορά τροφοδοτούνται οι επιχειρηματικοί όμιλοι… Είναι στη θέσπιση μέτρων που αποσκοπούν στην κλιμακούμενη αποδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων…  Είναι στην ενεργοποίηση κατασταλτικών σχεδιασμών που αρχίζουν από τον περιορισμό των λαϊκών κινητοποιήσεων και φτάνουν ως τον πιο στενό έλεγχο της προσωπικής/κοινωνικής ζωής… Οι οποίοι σχεδιασμοί μπαίνουν στο «δοκιμαστήριο» της υγειονομικής κρίσης – όπου με τον φόβο της αρρώστιας και του θανάτου αντλείται «συμπεριφορική» συναίνεση ακόμα και για ό,τι μπορεί να βρίσκεται έξω από τα όρια της λογικής – για να επιβληθούν με «φυσικότητα» στις συνθήκες της διαρκούς κρίσης που συνιστά ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής για την εργαζόμενη κοινωνική πλειοψηφία…

Είναι επικίνδυνη η διαχείριση που ασκεί η κυβέρνηση, είναι επικίνδυνη κάθε κυβερνητική διαχείριση που υλοποιεί τους σχεδιασμούς του μονοπωλιακού κεφαλαίου. Όχι μόνο για την βαθειά ανικανότητά της να ανταποκριθεί με επάρκεια στην αντιμετώπιση της επιδημίας, αλλά επίσης γιατί την ίδια την επιδημία την μεταχειρίζεται σαν «ευκαιρία» υλοποίησης τέτοιων σχεδιασμών, με στόχο μετά το πέρας της ο λαός να βρεθεί πιο αδύναμος και οι καταπιεστές του πιο ισχυροί.

=========================

[*] …Ίσως διότι, όπως είπε και ο Τραμπ, όταν του έθεσαν αντίστοιχο ερώτημα, «η εθνικοποίηση των επιχειρήσεων δεν είναι καλή έννοια». Δεν είναι «καλή έννοια», είναι… κακή έννοια! Ούτως ώστε, γιατί να μη βγει στην ΤιΒί και ο αντικυβερνήτης του Τέξας δηλώνοντας πρόθυμος να πεθάνει για τη διάσωση της οικονομίας; Όχι βέβαια κυριολεκτικά ο ίδιος, αλλά… εξονόματος των ηλικωμένων που «πρέπει» να αφεθούν στην (κοινωνική) μοίρα τους… Αν αυτός ο κυνισμός ενδημεί στις ΗΠΑ, στα καθ’ ημάς δεν υπάρχει έλλειψη ως προς την ίδια πολιτική και την ίδια κυρίαρχη ιδεολογία. Το πολύ να λείπει ο κυνισμός, τουλάχιστον σ’ αυτή την ποσότητα και μ’ αυτή τη συγκεκριμένη μορφή. Στην Ιταλία, εντός δηλαδή των «συνόρων» της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι εργαζόμενοι αναγκάζονται να προχωρήσουν σε απεργία για να πάψουν όσες παραγωγικές δραστηριότητες δεν είναι απαραίτητες εν μέσω δεκάδων χιλιάδων κρουσμάτων και χιλιάδων νεκρών. Στη Βρετανία οι εργαζόμενοι συνεχίζουν να στοιβάζονται σαν «αγέλη» μέσα στα μέσα μαζικής μεταφοράς. Όλα αυτά εκεί, και οι παραλλαγές τους εδώ, προς χάρη της «οικονομίας» ενός συστήματος που είναι εξ ορισμού ανοικονόμητο.


Από τη Θάτσερ στον Τζόνσον κι από τα «άτομα και τις οικογένειες» στην «αγέλη»

Υπάρχει κοινωνία τελικά;

Σύμφωνα με τη Θάτσερ, στα χρόνια που προηγήθηκαν της καπιταλιστικής «παγκοσμιοποίησης», όχι! «Δεν υπάρχει κοινωνία, υπάρχουν μόνο άτομα και οικογένειες».

Σε συνθήκες κορονοϊκού καπιταλισμού το δόγμα «δεν υπάρχει κοινωνία, υπάρχουν άτομα» αναπτύχθηκε ως το στάδιο της «επιστημονικής» ολοκλήρωσής του:

Δεν υπάρχει κοινωνία, υπάρχει αγέλη:

Αφότου η κινέζικη εμπειρία είχε ήδη κάνει γνωστή σ’ ολόκληρο τον κόσμο τη μεταδοτικότητα και το βαθμό θνησιμότητας αλλά και τις προϋποθέσεις αντιμετώπισης του  κορονοϊού, η βρετανική κυβέρνηση  προσανατολίστηκε στην «λύση» να προσβληθεί ένα 60% των Βρετανών, έτσι ώστε από τον πληθυσμό των «ατόμων» και των «οικογενειών» να αποκτηθεί «ανοσία αγέλης».

Στην επιχείρηση «εκλαΐκευσης» αυτής της πολιτικής συνέδραμε και ένας σύμβουλος της βρετανικής κυβέρνησης με την ιδιότητα τού «συμπεριφορικού κοινωνιολόγου». Κι έτσι, εκτός των άλλων, μάθαμε επιτέλους και αυτό που για πολύ καιρό απλώς υποψιαζόμαστε: ότι οι κυβερνήσεις των «πρώτων» καπιταλιστικών κρατών κυβερνάνε και διαχειρίζονται τις κρίσεις με τη συνδρομή «συμπεριφοριστών». Κατά συνέπεια όχι μόνο «δεν υπάρχει κοινωνία» παρά «αγέλη», αλλά κι αυτή η «αγέλη» αποτελείται από «σκυλιά του Παυλόφ» στα χέρια των κυβερνητικών «συμπεριφοριστών».

Εν προκειμένω, λοιπόν, ο συμπεριφοριστής μας, πρότεινε στην κυβέρνηση «να ενθαρρύνει  μέσα στις οικογένειες» τη συζήτηση για το θανάτο των ηλικιωμένων σαν «σχέδιο σεβασμού της αυτονομίας τους και του δικαιώματός τους να είναι οι ίδιοι που θα λάβουν τέτοιες αποφάσεις και όχι κάποιοι άλλοι για λογαριασμό τους».

Προτού, όμως, οι «οικογένειες» αρχίσουν να επιδοτούνται για τον θάνατο των ηλικιωμένων τους, προτού τα τηλεοπτικά παράθυρα και πάνελ προλάβουν να κατακλυστούν από ειδικούς που θα ανέλυαν τα πλεονεκτήματα ενός τέτοιου εθνικού στόχου, μια επιδημιολογική μελέτη προέβλεψε ότι «χωρίς περιοριστικά μέτρα η έκρηξη της επιδημίας θα προκαλέσει περισσότερους από 500.000 θανάτους στην Βρετανία (και 2,2 εκατομμύρια στις Ηνωμένες Πολιτείες)».

Ο αριθμός των ενδεχόμενων 500.000 θανάτων «έπεισε» την βρετανική κυβέρνηση να ανακοινώσει «μέτρα περιορισμού της επιδημίας».  Αυτό που παραμένει άγνωστο είναι, κατά πόσον κρίνονται ικανοποιητικές από την κυβέρνηση  οι έστω «περιορισμένες» συνέπειες της χρονικής καθυστέρησης λόγω της πολιτικής «ανοσίας της αγέλης» και «σεβασμού της αυτονομίας των ηλικωμένων». 

Και, παρεμπιπτόντως, άγνωστος παραμένει και ο ρόλος των «συμπεριφοριστών» κυβερνητικών συμβούλων, όχι μόνο των Βρετανών, σε άλλες πρόσφατες κρίσεις: μνημόνια, προσφυγικό κλπ… Από μόνος του , πάντως, ο εντοπισμός της συνδρομής τους μάλλον είναι αρκετά διαφωτιστικός για την ερμηνεία μιάς σειράς «πτυχών» της διαχείρισης  (και αξιοποίησης) των κρίσεων, μαζί και της τωρινής στο βαθμό που – εκτός των άλλων – μια σειρά μέτρα που λαμβάνονται στο όνομα της αντιμετώπισής της προορίζονται να αποκτήσουν μονιμότερο χαρακτήρα και μετά από αυτήν.    

***

Μας έχουν πει ότι βρισκόμαστε σε «πόλεμο» και μάλιστα εναντίον ενός εχθρού «αόρατου» όπως αποκαλούν την τρέχουσα πανδημία…

Όπως και σε άλλες περιπτώσεις πολέμων, εντός ή εκτός εισαγωγικών,  ισχύει η γενική αρχή: ο πόλεμος αποτελεί συνέχιση της πολιτικής με διαφορετικά μέσα (βίαια μέσα, εφόσον πρόκειται κυριολεκτικά για «πόλεμο»). Το είδος της πολιτικής, που ασκείται στο έδαφος συγκεκριμένων κοινωνικο-οικονομικών σχέσεων, προσδιορίζει τον χαρακτήρα της  πολεμικής της συνέχισης. Και αντίστροφα, επίσης, η διεξαγωγή του πολέμου παρέχει συμπεράσματα για το είδος, τον χαρακτήρα και το περιεχόμενο, της ασκούμενης πολιτικής.

Από μόνο του θα μπορούσε να θεωρηθεί «υπερβολή» το να έλεγε κανείς ότι, ως προς το είδος της πολιτικής που συνεχίζει ο «πόλεμος» κατά της πανδημίας, η βρετανική κυβέρνηση «μίλησε» εξονόματος ολόκληρου του καπιταλιστικού ιμπεριαλιστικού κόσμου. Τα γεγονότα όμως κάθε άλλο παρά σε «υπερβολή» συνηγορούν.

Η ΕΕ και τα κράτη-μέλη της, το ΝΑΤΟ και τα κράτη-μέλη του, οι ΗΠΑ, όλο αυτό το σύμπλεγμα των κρατών που αποτελεί την ατμομηχανή της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας, τις «επίκαιρες» και «νωπές» τελευταίες τρεις  δεκατίες έχει επιδείξει «απαράμιλλη» ικανότητα σε επιχειρήσεις καταστροφής.

Αν είναι για ν’ αρπάξουνε τα πετρέλαια, τον ορυκτό πλούτο, τα εδάφη οποιασδήποτε περιοχής του κόσμου, τότε σε απειροελάχιστο χρόνο ενεργοποιούν προσωπικό δεκάδων και εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, εφοδιασμένων ατομικά και ομαδικά με τον πιο σύγχρονο και ακριβό τεχνολογικό εξοπλισμό, ενεργοποιούν υποδομές αμύθητης αξίας, δαπανούν αφειδώλευτα άφθονο υλικό «μιάς χρήσης», δεν τσιγκουνεύονται το χρόνο: οι επιχειρήσεις καταστροφής διαρκούν όσο χρειάζεται η υλοποίηση των στόχων τους και τις ακολουθεί μακρόχρονη συνέχιση για την «εμπέδωση» των όσων επιτεύχθηκαν.

Η σύγκριση είναι καταλυτική:

–> Στους δεκάδες – εκατοντάδες χιλιάδες στρατιώτες των ιμπεριαλιστικών αποστολών και επεμβάσεων δεν πρόκειται να τους λήψει το ατομικό κράνος και μάλιστα συχνά εφοδιασμένο, κάθε κράνος, με σύγχρονα τεχνολογικά συστήματα. Κάθε μέλος του προσωπικού των πολεμικών επιχειρήσεων διαθέτει οπλισμό «αστακού» και μπορεί να ξοδεύει άφθονες σφαίρες (μιάς χρήσης!) εναντίον του «εχθρού» χωρίς να τις τσιγκουνεύεται.

Από το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό που καλείται στον «πόλεμο» της πανδημίας να προστατεύσει την υγεία των λαών, λείπουν οι μάσκες και οι ρόμπες μιας χρήσης, βαλβίδες για τους αναπνευστήρες, τα τεστ ανίχνευσης του ιού διατίθενται σε περιορισμένη ποσότητα.

–> Στη Φαλούτζα, μετά την ιμπεριαλιστική επέμβαση κατά του ιρακινού λαού το 2003, για ένα παρατεταμένο χρονικό διάστημα το προσωπικό της πολεμικής επιχείρησης «εκκαθάριζε»  τις εστίες αντίστασης «πόρτα-πόρτα».

Ο υγειονομικός έλεγχος πόρτα-πόρτα για την κοινωνική-γεωγραφική ανίχνευση και την άμεση αντιμετώπιση των εστιών μετάδοσης του ιού, αποτελεί «ουτοπία» για χώρες που συγκαταλέγονται στα G-5, G-10, G-20, G-30 των «ισχυρότερων κρατών του πλανήτη», σημειωτέον ότι κάπου εκεί, στο G-30 με G-40 συγκαταλέγεται και η χώρα μας. Κι όμως, είναι πλέον ξεκάθαρο ότι για να τεθεί η πανδημία σε έλεγχο και να «κερδηθεί ο πόλεμος» η συνταγή είναι: «Τεστ, τεστ, τεστ! …Χωρίς τεστ απλώς δεν έχουμε ιδέα πώς να εντοπίσουμε τα ύποπτα κρούσματα και πώς να απομονώσουμε τις στενές επαφές». Για να τεθεί η πανδημία υπό έλεγχο απαιτείται σε κάθε χώρα η «εξέταση δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων κάθε μέρα».

–> Στη διάρκεια των βομβαρδισμών τις Γιουγκοσλαβίας επί 78 μέρες το 1999, η αφθονία των «υλικών» ήταν τόση, ώστε σε ορισμένες περιπτώσεις επιστρέφοντας απ’ την αποστολή τους τα βομβαρδιστικά άδειαζαν το φορτίο των αχρησιμοποίητων βομβών τους στη θάλασσα προκειμένου να προσγειωθούν με ασφάλεια στις βάσεις τους.

Στην περίπτωση της πανδημίας αποτελεί ερώτημα η επάρκεια των αντιδραστηρίων για την πραγματοποίηση των τεστ ανίχνευσης του ιού, κι αυτό για όσους έχουν ήδη προσβληθεί και για το περιβάλλον τους, κι όχι μ’ ένα πρόγραμμα μαζικών ελέγχων με στόχο των περιορισμό και τερματισμό της μετάδοσης.

–> Αεροπλανοφόρα, βομβαρδιστικά, βόμβες, πύραυλοι κ.ο.κ., υποστηριζόμενα από τεράστια εκτεταμένα δίκτυα στρατιωτικών βάσεων, χρησιμοποιούνται, φθείρονται, καταστρέφονται και αναπληρώνονται σε όλο και μεγαλύτερη έκταση, οι πολεμικοί προϋπολογισμοί αυξάνονται παντού χρόνο με το χρόνο, τεράστιοι αριθμοί στρατιωτικού προσωπικού είναι ανά πάσα στιγμή σε ετοιμότητα να επέμβουν όπου γης με πλήρη επιμελητειακή υποστήριξη.

Στον αντίποδα αυτών, νοσοκομεία κλείνουν ή αφήνονται να «ξεφτίσουν», στα ελληνικά νοσοκομεία παραμένουν κενές 7.000 οργανικές θέσεις γιατρών και 30.000 θέσεις νοσηλευτικού προσωπικού, στην Ιταλία που σήμερα μαστίζεται όσο καμιά άλλη χώρα από τη μετάδοση του ιού, μέσα σε δέκα χρόνια  έγιναν στον τομέα της υγείας περικοπές 37 δισ. ευρώ, χάθηκαν 70.000 κλίνες και έκλεισαν 359 τμήματα νοσοκομείων. Στον τομέα της υγείας όχι μόνο δεν υφίστανται «δυνάμεις ταχείας επέμβασης», αλλά και η ανυπαρξία τους την ίδια την κρίσιμη στιγμή βρίσκει πολιτική και «θεωρητική» στήριξη στην «ανοσία της αγέλης» και τον… «σεβασμό της αυτονομίας των ηλικιωμένων». [*]

***

Ποια λοιπόν πολιτική αντικατοπτρίζει η «πολεμική» της συνέχιση στη μια και στην άλλη περίπτωση. Ποια πολιτική καθρεφτίζεται στην περίπτωση της «μάχης» των καπιταλιστικών μονοπωλιακών ομίλων και των κρατών τους για τον παγκόσμιο έλεγχο του ορυκτού πλούτου, των ενεργειακών πηγών και δρόμων μεταφοράς, στην περίπτωση της «μάχης» τους για την αποτελεσματικότερη γενική απομύζηση της κοινωνικής εργασίας. Και ποια πολιτική, στην περίπτωση της μάχης για την υγεία και τη ζωή των λαών.

Προφανώς, και στις δυο περίπτώσεις καθρεφτίζεται και συνεχίζεται η ίδια πολιτική. Τελειοποιημένη όταν πρόκειται για το αιματοκύλισμα των λαών, κουρελιασμένη όταν έχει σαν στόχο την υπεράσπιση της ζωής τους. Οι λαοί της Ευρώπης, των ΗΠΑ κ.α. την ώρα αυτής της κρίσης, βρίσκονται αντιμέτωποι με τις συνέπειες του καπιταλιστικού ιμπεριαλισμού στο εσωτερικό των ίδιων των ιμπεριαλιστικών κρατών. Για τους λαούς «ο κύριος εχθρός βρίσκεται μέσα στη χώρα», καιρός να καταλάβουν ότι το ίδιο ισχύει και για τους ιμπεριαλιστές.

***

Λίγα λόγια ακόμα: Τον κινέζικο καπιταλισμό δεν χρειάζεται να πάει κανείς πολύ μακριά για να τον συναντήσει. Οι εργαζόμενοι στην COSCO, στο λιμάνι του Πειραία, καθημερινά τον αντικρίζουν, επίσης τον αντικρίζουν (όπως και κάθε «άλλον» καπιταλισμό) κάθε φορά που κινητοποιούνται για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους .

Ωστόσο, ας ερμηνεύσουν οι ανταγωνιστές αυτού του καπιταλισμού, ας ερμηνεύσει π.χ. η «Ευρώπη», – από τη μια -, την ικανότητα της Κίνας να στήνει μέσα σε λίγες μέρες έκτακτες, εκτεταμένες και αποτελεσματικές νοσοκομειακές δομές και μέσα από από ένα σχεδιασμένο, γενικευμένο υγειονομικό πρόγραμμα να φτάνει στον έλεγχο μιας αρχικά αχαλίνωτης επιδημίας και, – απ’ την άλλη -, τη δική τους ανικανότητα (αν όχι αδιαφορία) να λειτουργήσουν στοιχειωδώς οι ήδη υπάρχουσες υγειονομικές δομές τους, ώστε η ευρωπαϊκή ήπειρος, και η Ιταλία μόνη (πραγματικά μόνη μέσα στην «Ενωμένη Ευρώπη» του κεφαλαίου), να μετρά σήμερα περισσότερα θύματα της πανδημίας απ’ ό,τι η Κίνα.

Δεν πρόκειται εδώ για τη διαφορά μεταξύ «αυταρχισμού» και «δημοκρατίας». Πρόκειται για ιστορικό απόθεμα ικανοτήτων, – από τη μια -, και για ιστορικά αναπτυγμένο έλλειμμα, από την άλλη. 

Τι είδους ιστορικό απόθεμα και τι είδους ιστορικό έλλειμμα είναι επίσης αυτό που, – απ’ τη μια -, επιτρέπει στην «φτωχή», «απομονωμένη», επαναστατική Κούβα μια εκστρατεία όπου 28.000 φοιτητές έχουν ήδη επισκεφθεί 1 εκατομμύριο ανθρώπους για υγειονομικό έλεγχο και που, – απ’ την άλλη -, εξαναγκάζει την Ελλάδα του «σκληρού πυρήνα του ευρώ» να απευθύνει κυβερνητικές οδηγίες του είδους «όποιος έχει ήπια συμπτώματα απλώς να κάτσει στο σπίτι».

Δεν πρόκειται ούτε για διαγωνισμό «μαρμάρινων σταυρών». Πρόκειται για ερωτήματα που αποσκοπούν στη λήψη, έστω και καθυστερημένα, των απαραίτητων μέτρων ώστε το «αμερικάνικο», το «ευρωπαϊκό», το «εθνικό», το «διεθνές» σύστημα υγείας ν’ ανταποκριθεί σε ό,τι έχει ήδη «επικοινωνιακά» ονομαστεί  «τραγωδία», ενώ είναι η ρέουσα ιστορία κι όχι κάποια καλλιτεχνική της μίμηση… Πρόκειται σε τελική ανάλυση για έκκληση. 

Πρόκειται για αλληλεγγύη προς τους λαούς που μαστίζονται από την εχθρότητα του κεφαλαίου προς την ίδια την ύπαρξη των υπηκόων του.

================================

[*] (edit 22-3-2020): Και, στην άλλη όψη του νομίσματος: επίκληση της «ατομικής ευθύνης» και κατασταλτικά μέτρα…

 

 


δεν είμαι γιατρός, αλλά…

Δεν είμαι γιατρός, αλλά ούτε ο υπουργός υγείας είναι γιατρός.

Το όλο θέμα φυσικά δεν αφορά ειδικά τον υπουργό υγείας, αλλά την κυβέρνηση και την πολιτική της, που στον τομέα της «υγείας» εκπροσωπεί ο κ. Βορίδης.

Ο κ. Βορίδης είναι νομικός. Ίσως αυτός είναι ο λόγος που, πλέον, για να δικαιολογηθεί από τον «ΕΟΠΥΥ» διαγνωστική εξέταση PSA με δακτυλική εξέταση για τον καρκίνο του προστάτη σε άνδρα 45-50 ετών, ο εξεταζόμενος πρέπει να προσκομίσει πιστοποιητικά με τα οποία θα βεβαιώνεται ότι έχει πατέρα ή αδελφό ο οποίος να έχει προσβληθεί σε ηλικία κάτω των 65 ετών από καρκίνο του προστάτη. Ομοίως, για τον ίδιο σκοπό, οι άνδρες 40-45 ετών θα πρέπει να πιστοποιούν ότι έχουν πολλαπλούς συγγενείς που να έχουν προσβληθεί από καρκίνο του προστάτη σε ηλικία κάτω των 65 ετών.

Πιστοποιητικό εγγυτέρων συγγενών και πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης, ενδεχομένως και ένα πιστοποιητικό ταυτοπροσωπίας ή μια ένορκη βεβαίωση στο ειρηνοδικείο,  όλα αυτά συνοδευόμενα από τις αντίστοιχες ιατρικές βεβαιώσεις, είναι λοιπόν φανερό ότι μπαίνει πια κάποια τάξη και η «υγεία» παύει να αποτελεί ξέφραγο αμπέλι, ωστόσο πρέπει να παραδεχτούμε ότι ο όγκος της «γραφειοκρατίας» για μια εξέταση PSA  με δακτυλική εξέταση για τον καρκίνο του προστάτη σε άνδρες 40-50 ετών παραμένει σημαντικά μικρότερος από τον αντίστοιχο όγκο που απαιτείται προκειμένου κάποιος να πετύχει να βάλει πετρέλαιο θέρμανσης αν τυχόν είναι δικαιούχος του σχετικού επιδόματος.

Άλλωστε για τους άνδρες κάτω των 40 και άνω των 75 ετών η διαδικασία δικαιολόγησης διαγνωστικής εξέτασης PSA με δακτυλική εξέταση για τον καρκίνο του προστάτη είναι εξαιρετικά απλουστευμένη: Για άνδρες που εμπίπτουν σε αυτές τις ηλικιακές κατηγορίες δεν απαιτείται καμία ενέργεια, διότι ούτως ή άλλως τέτοια εξέταση δεν δικαιολογείται…    Προφανώς διότι όσον αφορά άνδρες κάτω των 40, θεωρείται ελάχιστα πιθανό να προσβληθούν από καρκίνο του προστάτη οπότε πάνε χαμένα και τα λεφτά με τόσα αρνητικά τεστ, ενώ όσον αφορά άνδρες άνω των 75 θεωρείται ότι κι αν προσβληθούν αυτοί τα έχουν φάει πια τα ψωμιά τους. Οι παλιότεροι ίσως θυμούνται και οι νεώτεροι μπορούν να γκουγκλάρουν την «έκθεση Σπράου» («Σπράου»: δεν είναι Γερμανός, το όνομά του δεν είναι Sprau, αλλά Σπράος, πρόκειται για γενική πτώση ενικού αριθμού) επί κυβέρνησης Σημίτη, η οποία έκθεση ξεκαθάριζε: οφείλουμε να ζούμε λιγότερο διότι διαφορετικά δημιουργούμε προσκόμματα στην μετατροπή του κοινωνικού αποθέματος σε αυτοξιοποιούμενο κεφάλαιο.

Παρόμοια άλλωστε μέριμνα, με αυτή που αφορά τους άνδρες άνω των 75 ετών, έχει προβλεφθεί και για τους άνδρες ανεξαρτήτως ηλικίας οι οποίοι θα ήθελαν να δικαιολογήσουν στον ΕΟΠΥΥ έξοδα  διαγνωστικής εξέτασης PSA με δακτυλική εξέταση για τον καρκίνο του προστάτη, αν και πάσχουν από χρόνιες βαριές νόσους με προσδόκιμο επιβίωσης κάτω των 10 ετών… Η διαδικασία έχει και γι’ αυτούς απλοποιηθεί εξαιρετικά: Τέτοια εξέταση  δεν δικαιολογείται ούτε γι’ αυτούς.

Ρε «φίλε», αφού  (πρώτα ο Θεός) θα ψοφήσεις που θα ψοφήσεις μέσα στην ερχόμενη δεκαετία, τι τη θες την εξέταση, ένας καρκίνος παραπάνω σε μάρανε; Άστα αυτά τώρα και καλή ψήφ… και καλό ψόφο.

Κι εσύ τι έρχεσαι να μας πεις; Περσινά ξινά σταφύλια; Ενάμιση μηνός είδηση μας την πλασάρεις σαν καινούργια; Ή μήπως ξεχνάς ότι ο νόμος ψηφίστηκε; Δε σ’ αρέσει ο νόμος; Κατανοητό ηθικά αλλά εντελώς ακατάληπτο νομικά! Ο νόμος ψηφίστηκε, η συζήτηση τελείωσε, υπάρχει πια δίκαιο!

***

Δίκαιο – δίκιο, δουλεία – δουλειά… Πώς αλλάζει άρδην το νόημα κάποιων λέξεων από μια λεπτομέρεια στην προφορά τους…

…»Υπάρχει πια δίκαιο» λοιπόν, όμως το δίκιο έχει καταργηθεί από καιρό ή, με άλλα λόγια, η «δημοκρατία» είναι νεκρή αν ο ΕΟΠΥΥ δεν δικαιολογεί  διαγνωστική εξέταση PSA με δακτυλική εξέταση για τον καρκίνο του προστάτη σε άνδρες κάτω των 40, άνω των 75 και σε άνδρες ανεξαρτήτως ηλικίας που πάσχουν από χρόνιες βαριές νόσους με προσδόκιμο επιβίωσης κάτω των 10 ετών: Δόγμα που -για να ξαναγυρίσουμε στα νομικά- δεν αποτελεί βέβαια ζήτημα της «κείμενης νομοθεσίας», αλλά ζήτημα της φιλοσοφίας του «δικαίου».

Άνευ μαλακίας, όπως θα έλεγε και ο Περικλής γύρω από τη φιλοσοφία γενικά.


Ευρωπαϊκή Ένωση: Τώρα βουρ για μεταλλαγμένα

Για «συμβιβαστική συμφωνία» ως προς τα μεταλλαγμένα, ή επί το επιστημονικότερο την καλλιέργεια γενετικά τροποποιημένων ειδών στο ευρωπαϊκό έδαφος, κάνει λόγο η «Αυγή» του ΣΥΡΙΖΑ, σε ρεπορτάζ γύρω από τη σχετική συμφωνία των χωρών-μελών της ΕΕ που «θα επικυρωθεί στις 12 Ιουνίου, στη σύνοδο των υπουργών Περιβάλλοντος στο Λουξεμβούργο» και στη συνέχεια «θα πρέπει να εγκριθεί και από το νέο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, μέχρι το τέλος του έτους».

Όπως αναφέρεται στο ρεπορτάζ της «Αυγής», με τη «συμβιβαστική» συμφωνία «θα επιτρέπεται στο εξής το έγκλημα της καλλιέργειας γενετικά τροποποιημένων ειδών στο ευρωπαϊκό έδαφος», ενώ «τα κράτη που διαφωνούν με την καλλιέργεια γενετικά τροποποιημένων ειδών στο έδαφός τους θα πρέπει να προσφεύγουν στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η οποία με τη σειρά της θα ζητεί από τις εταιρείες να τα αποκλείουν όταν καταθέτουν αιτήματα για νέες καλλιέργειες».

Με άλλα λόγια ο «συμβιβασμός» συνίσταται στην απελευθέρωση της καλλιέργειας των μεταλλαγμένων, συνοδευόμενη από μια διαδικασία με την οποία το κάθε κράτος ανάλογα με το αν έχει βασιλιά, βενιζέλο ή χούντα στην κυβέρνηση, θα μπορεί να «προσφεύγει» για τον α ή τον β σπόρο στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η οποία με τη σειρά της «θα ζητεί» από τις εταιρείες να τον «εξαιρέσουν».

«Τελικά νίκησαν οι εταιρείες παραγωγής σπόρων», διαπιστώνει περίλυπη η «Αυγή», «στο εξής το έγκλημα θα επιτρέπεται». Χαρακτηριστικός τρόπος τοποθέτησης: Αφενός «οι εταιρίες νίκησαν», αλλά ποιόν; Τις «κυβερνήσεις» που εξυπηρετούν τα σμφέροντά τους προβληματιζόμενες μόνο για τον τρόπο που θα «ξεγελάσουν» και θα κάμψουν τις λαϊκές αντιδράσεις στις αποφάσεις τους – αποφάσεις που, ας σημειωθεί λαμβάνονται όχι 3 μέρες πριν αλλά 3 μόνο μέρες μετά τις ευρωεκλογές και με την «Ελλάδα» να προωθεί τον «συμβιβασμό» ως προεδρεύουσα χώρα;  Και αφετέρου, «έγκλημα» μεν, αλλά πάντως «οι εταιρίες νίκησαν»: Οι ευρωπαϊκοί λαοί δεν έχουν παρά να περιμένουν την «έντιμη συμφωνία» του Τσίπρα «με τους θεσμούς και λαούς» της ΕΕ, προκειμένου να αναθεωρηθεί αυτός ο «συμβιβασμός» με κάποιον άλλο «συμβιβασμό», και όταν η εφαρμογή των αποφάσεων θα έχει κάνει την κατάσταση και τις βλάβες μη αναστρέψιμες… Ούτε σκέψη φυσικά δεν περνά από το μυαλό της «Αυγής» για αντίσταση, για ανυπακοή και απειθαρχία «των λαών» της ΕΕ απέναντι «στους θεσμούς» της ΕΕ, ούτε σκέψη για συνολική αποδέσμευση από τους ευρωενωσιακούς καταναγκασμούς και για χάραξη μιας στρατηγικής υποταγμένης αποκλειστικά στην ικανοποίηση των κοινωνικών λαϊκών εργατικών αναγκών.

Στην πιο «ριζοσπαστική» συριζαϊκή εκδοχή, το πολύ να εξαντλείται το θέμα σε συλλογές υπογραφών, και στην υπόσχεση ότι η «κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ» θα «προσφύγει» στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή ώστε αυτή «να ζητήσει» από τις εταιρίες την «εξαίρεση» του τάδε ή του δείνα σπόρου, και ποιος ξέρει, ίσως μετά την έφεση και την αναίρεση ευδοκιμήσει και η προσφυγή.

*

Το όλο ζήτημα πάντως των μεταλλαγμένων, προκειμένου να γίνει κατανοητή η στρατηγική για χάρη της οποίας προωθούνται, η σημασία της και η επιμονή της υλοποίησής της, πρέπει να κατανοηθεί από μια γενικότερη σκοπιά: Δεν πρόκειται μόνο για τα «στενά» οικονομικά συμφέροντα των πολυεθνικών που παράγουν κι εμπορεύονται τους γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς. Δεν πρόκειται επίσης μόνο για τον ολοκληρωτικό έλεγχο της γεωργικής παραγωγής μέσω της αποκλειστικότητας των σπόρων από τα ίδια αυτά μονοπώλια που, επιπλέον, σύμφωνα με κάποια δημοσιεύματα ήδη κατά τις παραμονές της καπιταλιστικής κρίσης, δηλαδή πριν το 2008, είχαν προβεί σε αγορές εκατομμυρίων εκταρίων καλλιεργήσιμης γης στην Ανατολική Ευρώπη και την Αφρική, μέσω των τραπεζών τους που την επόμενη μέρα παρουσίασαν και «έλλειψη ρευστοτητας».

Αλλά, πέρα από αυτά, πρόκειται και για την γενική μείωση της αξίας της εργατικής δύναμης και συνακόλουθα τη γενική αύξηση του ποσοστού της υπεραξίας, κοινώς του κέρδους που ιδιοποιείται το κεφάλαιο σε βάρος του μέρους του κοινωνικού προϊόντος που πληρώνεται σε μισθούς, μέσω της γενικής μείωσης της αξίας των μέσων συντήρησης της εργατικής τάξης από τη στιγμή που αυτά τα μέσα συντήρησης θα προέρχονται από την καλλιέργεια γενετικά τροποποιημένων οργανισμών. Ένα μάλλον σημαντικό για τα μονοπώλια αντιστάθμισμα στην τάση μείωσης του μέσου ποσοστού κέρδους, την σύμφυτη με την καπιταλιστική ανάπτυξη και την άνοδο της παραγωγικότητας της εργασίας.

Το ίδιο είχε συμβεί και με τη λεγόμενη «πράσινη επανάσταση» της δεκαετίας του ’60 που «εισήγαγε» σε πλατιά κλίμακα τη μονοκαλλιέργεια, τις λεγόμενες γενετικές βελτιώσεις, τη βιομηχανική παραγωγή και κατανάλωση λιπασμάτων και ζιζανιοκτόνων

…Και τότε, όπως και τώρα, το κόστος στην ανθρώπινη υγεία και στο περιβάλλον, δικαιολογούνταν με τον «ιερό» στοχο της διατροφικής επάρκειας. Ομως τα όρια της ανάπτυξης του κεφαλαίου δεν ταυτίζονται με τα όρια ικανοποίησης των κοινωνικών αναγκών, αλλά με τα όρια της ζήτησης της ικανής να αποφέρει ικανοποιητικό κέρδος. Και δεκάδες και εκατοντάδες εκατομμύρια των πεινασμένων της γης παραμένουν δεκάδες και εκατοντάδες, όχι γιατί δεν υπήρχαν και δεν υπάρχουν οι υλικές προϋποθέσεις της διατροφικής επάρκειας, αλλά γιατί η εκ μέρους τους «ζήτησή» με χρηματοοικονομικούς όρους δεν δημιουργεί προϋποθέσεις αντίστοιχης «προσφοράς» με επίσης χρηματοοικονομικούς όρους καπιταλιστικής κερδοφορίας.

Αλλά και γιατί η καπιταλιστική συγκέντρωση της αγροτικής γης, που έλαβε χώρα με εργαλείο και αυτές τις τεχνικές «επαναστάσεις», μαζί με την προλεταριοποίηση μεγάλων πληθυσμών, αποξένωσε τους άμεσους παραγωγούς από τις παραδοσιακές μεθόδους με τις οποίες παρήγαγαν και διασφάλιζαν τα μέσα της ύπαρξής τους, εξακολουθώντας παράλληλα μέχρι και σήμερα κάτω από τους δικούς της όρους να οδηγεί την εργαζόμενη αγροτιά στο οικονομικό αδιέξοδο.

Κι αυτή η πραγματικότητα στο σύνολό της δεν «τροποποιείται γενετικά» αλλά ανατρέπεται επαναστατικά, ώστε να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις κοινωνικού σχεδιασμού της παραγωγής -και της γεωργικής- που θα ικανοποιεί τις ανάγκες των εργαζόμενων παραγωγών και τις διατροφικές ανάγκες των λαών με τις πιο υγιεινές για τον άνθρωπο και το περιβάλλον μεθόδους.