μια οφειλόμενη επεξήγηση

Έγραφα στην προηγούμενη ανάρτηση:

Το «69» σαν ερωτική στάση είναι απολαυστική, λένε αυτοί που ξέρουν, εν τούτοις η τοποθέτηση των δυο σωμάτων σε διαμετρικά αντίθετες στάσεις καθιστά τον  ερωτικό σχηματισμό «69» στείρο.

Πράγμα που μπορεί μεν σε ορισμένες περιπτώσεις να αποτελεί ερωτικό πλεονέκτημα, όμως η πολιτική στειρότητα δεν αποτελεί πλεονέκτημα της πολιτικής αντιπαράθεσης, εκτός αν πρόκειται για την κλασική «δικομματική αντιπαράθεση» και εκτός επίσης, ευρύτερα, αν πρόκειται για πολιτική αντιπαράθεση που αποσκοπεί στην ίδια της την στειρότητα, όμως θεωρητικά δεν μιλάμε για αυτές τις περιπτώσεις.

Η ίσως «άκομψη» παρομοίωση δίνει την εντύπωση εξίσωσης των δυο πλευρών, η πραγματικότητα όμως είναι διαφορετική:

Το ότι αυτού του είδους η αντιπαράθεση είναι στείρα και άγονη, κάνει μεγαλύτερες τις ευθύνες  – όπου αυτές υπάρχουν – για τον εγκλωβισμό της πολιτικής αντιπαράθεσης σε αυτά τα στείρα και άγονα δηλαδή επιζήμια πλαίσια.

Φαίνεται ότι οι επιθέσεις «ενότητας, φιλίας και συνεργασίας» είναι νόμισμα με δυο όψεις. Η μία όψη, η «ληγμένη», αυτή που βρίσκεται στο καλάθι των αχρήστων, υποψήφια για ανακύκλωση, δεν ήταν παρά αναζήτηση συνενόχων για το 3ο μνημόνιο.

Στην άλλη όψη οι εκκλήσεις «ενότητας» συνοδεύονται από ανικανότητα τήρησης στην πράξη  στοιχειωδών κανόνων και αρχών αναγκαίων όχι για συναγωνιστικές σχέσεις αλλά για την απλή πολιτική συνύπαρξη στο πλαίσιο των διαδικασιών του μαζικού κινήματος.

Όσο έχουν έτσι τα πράγματα, το συμπέρασμα θα είναι ότι και οι δυο όψεις του νομίσματος διέπονται από την ίδια «στοχοπροσήλωση». «Στοχοπροσήλωση» τέτοια που συγκεντρώνει γύρω της διάφορες ετερόκλητες αφετηρίες, στοχοπροσήλωση ικανή να θρέψει αρκετά φίδια στον κόρφο της.

Δεν έχει νόημα να τα αρνηθεί αυτά όποιος τον θίγουν.

Και αντίστροφα, αυτά δεν συνιστούν, κατά τα άλλα, κανενός είδους πολιτική απολογητική. Πράγμα για το οποίο κανείς δεν έχει και λόγο να θίγεται.

Απλά, τα πράγματα θα μπορούσε να είναι αλλιώς. Αυτό είναι όλο. Και δεν θα απαιτούνταν γι’ αυτό καμιά «ενωτική» προμετωπίδα. Θα αρκούσε η τήρηση, απ’ όλους, ορισμένων στοιχειωδών αρχών απαραίτητων για την απλή πολιτική συνύπαρξη στο πλαίσιο των διαδικασιών του μαζικού κινήματος. Διαφορετικά υπάρχει και η κινούμενη άμμος, κι ας τη διεκδικήσει αυτήν όποιος θέλει «για τον εαυτό του».

Δεν έχει νόημα παραπέρα «θεωρητικοποίηση», τουλάχιστον ως αυτό το σημείο…


Φαστ Τρακ #3

Η κοπτοραπτική της «αξιολόγησης» καλά κρατεί.

Ο ένας «θεσμός» κόβει, ο άλλος ράβει, ο θεσμός της κυβέρνησής «μας» επιδίδεται κι αυτός στην δική του κοπτοραπτική, όλοι οι «θεσμοί» μαζί κεντάνε και ξανακεντάνε την αόρατη κλωστή τους, οι ειδήσεις των ΜΜΕ μάς καθιστούν καθημερινά «ενήμερους» για την πορεία του έργου της νέας φορεσιάς του βασιλιά, ώσπου να τον δούμε επιτέλους να τη φοράει και να συνειδητοποιήσουμε για ακόμα μια φορά ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός.

Εδώ η «νέα Ελλάδα», εκεί η «νέα Ελλάδα», πού είναι η «νέα Ελλάδα»; Κι ο «βασιλιάς», ο γυμνός βασιλιάς; Ποιός είναι στ’ αλήθεια ο «βασιλιάς»; τι να σημαίνει τάχα «ο βασιλιάς είναι γυμνός»; Θ’ ανταλλάξουν γύρω από αυτό το ζήτημα τις ανακοινώσεις τους τα γραφεία τύπου της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ; «Είστε γυμνοί!» «Εσείς είστε πιο γυμνοί!» «Πιο γυμνοί από εσάς δεν υπάρχουν!»

Κι ανάμεσα στις ανακοινώσεις τους ο λαός,  με την ελάχιστη εγγυημένη του γύμνια, ντυμένος με αόρατα ρούχα φτιαγμένα με αόρατες κλωστές από ακριβοπληρωμένους ραφτάδες, κλωστές αόρατες σαν και τις αόρατες αλυσίδες που τον δένουν σ’ αυτό το σύστημα τις καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.

Όπως και για τις κλωστές της φορεσιάς, έτσι και για τις αλυσίδες της εκμετάλλευσης: Είναι απλώς θέμα όρασης, κι η όραση είναι θέμα ακοής. Υπακοής ή ανυπακοής.

Άκουσαν οι υπήκοοι του παραμυθιού τη φωνή του παιδιού, που ήταν κρυμμένο στο δέντρο, και πάψαν να είναι υπήκοοι:

«Ο βασιλιάς είναι γυμνός!»

Τι κι αν η ζωή δεν είναι παραμύθι;

*

Η Περιφέρεια Αττικής άνοιξε, λέει, Ευρωπαϊκό Γραφείο στις Βρυξέλλες.

Αρκούν οι προσωπικές φιλοδοξίες της Κας Περιφερειάρχου για να ερμηνεύσουν το γεγονός; Ή μήπως όχι;

Τα κάθε άλλο παρά αθώα ιδεολογήματα περί «Ευρώπης των λαών» και περί «Ευρώπης των εθνών» χαϊδεύουν αποτελεσματικά τα αυτιά των λαών και των εθνών και εξωραΐζουν αποτελεσματικά, όσο μπορούν, την Ευρώπη των καπιταλιστικών μονοπωλίων .

Αλλά η Ευρώπη των μονοπωλίων προτιμά για τον εαυτό της να προσανατολίζεται όχι στην Ευρώπη «των λαών» και «των εθνών», αλλά στην Ευρώπη των περιφερειών. Κάτι σαν τις αρχαιοελληνικές πόλεις-κράτη, λέει, για να γελάσουμε λίγο.

Για την συγκεντρωμένη κυριαρχία των μονοπωλίων και των κρατών της «1ης ταχύτητας» δεν αρκεί η οικονομική-πολιτική ανισομετρία ανάμεσα στις χώρες-μέλη της Ευρώπης τους. Αυτή η ανισομετρία είναι γι’ αυτή τη συγκεντρωμένη κυριαρχία σχεδόν ένα τίποτα σε σύγκριση με την εσωτερική οικονομική-πολιτική ανισομετρία της κάθε ξεχωριστής χώρας.

Και πώς θα υπαγάγουν κάτω από τη συγκεντρωμένη κυριαρχία τους την εσωτερική ανισομετρία της κάθε ξεχωριστής χώρας-μέλους, πώς θα παρακάμψουν – με σκοπό την εδραίωση αυτής της κυριαρχίας – την δοσμένη και κατακτημένη σαν ιστορικά προοδευτική βαθμίδα της κοινωνικής συγκρότησης που λέγεται «εθνική»,  με ποιον τρόπο η αντιδραστικά διεθνοποιημένη κυριαρχία του κεφαλαίου θα αποτρέψει τη διεθνοποίηση της πάλης των λαών και την ιστορικά προοδευτική διεθνοποίηση της συγκρότησης των κοινωνιών, με ποιον τρόπο η διεθνοποιημένη κυριαρχία των μονοπωλίων και των χωρών της «1ης ταχύτητας» θα επιχειρήσει την επισφράγηση της επιβολής της υπερεθνικά πάνω στους λαούς, με ποιον τρόπο η συγκεντρωμένη κυριαρχία τους θα επιβληθεί πάνω στην μέγιστη δυνατή διαίρεση των εργαζομένων που καταπιέζονται;

Με ποιο τρόπο, αν όχι με την οργανωτική κατάτμηση των κρατών-μελών σε περιφέρειες-μέλη, σε Ειδικές Οικονομικές Ζώνες, σε περιφέρειες-πελάτες και σε περιφέρειες ειδικού καθεστώτος;

Ψιλοπράγματα.

*

Κ. Μαρξ, Το Κεφάλαιο, Α΄ Τόμος, σελ. 91-92, εκδ. Σύγχρονη Εποχή: «Για να εξετάσουμε την κοινή, δηλ. την άμεσα κοινωνικοποιημένη εργασία δε χρειάζεται ν’ ανατρέξουμε στην πρωτόγονη μορφή της που τη βρίσκουμε στο κατώφλι της ιστορίας όλων των πολιτισμένων λαών.  Ένα πιο κοντινό παράδειγμα αποτελεί η αγροτική πατριαρχική παραγωγή μιας αγροτικής οικογένειας που παράγει για τις δικές της ανάγκες γέννημα, ζώα, πανί, ρούχα κλπ. Τα διάφορα αυτά πράγματα αποτελούν για την οικογένεια διάφορα προϊόντα της οικογενειακής της εργασίας, δεν αποτελούν όμως το ένα για το άλλο εμπορεύματα (…). Το ξόδεμα (…) των ατομικών  εργατικών δυνάμεων που μετριέται με τη χρονική τους διάρκεια εμφανίζεται εδώ ανέκαθεν σαν κοινωνικός καθορισμός των ίδιων των εργασιών, γιατί οι ατομικές εργατικές δυνάμεις δρουν εδώ από ανέκαθεν μόνο σαν όργανα της κοινής εργατικής δύναμης της οικογένειας…»

κλικ!

*

Το «69» σαν ερωτική στάση είναι απολαυστική, λένε αυτοί που ξέρουν, εν τούτοις η τοποθέτηση των δυο σωμάτων σε διαμετρικά αντίθετες στάσεις καθιστά τον  ερωτικό σχηματισμό «69» στείρο.

Πράγμα που μπορεί μεν σε ορισμένες περιπτώσεις να αποτελεί ερωτικό πλεονέκτημα, όμως η πολιτική στειρότητα δεν αποτελεί πλεονέκτημα της πολιτικής αντιπαράθεσης, εκτός αν πρόκειται για την κλασική «δικομματική αντιπαράθεση» και εκτός επίσης, ευρύτερα, αν πρόκειται για πολιτική αντιπαράθεση που αποσκοπεί στην ίδια της την στειρότητα, όμως θεωρητικά δεν μιλάμε για αυτές τις περιπτώσεις.

*

Ελπίζω να μην ξέχασα τίποτα για σήμερα.


Φαστ Τρακ #2

Η προπαγάνδα είναι λέξη και πράξη που «ενοχλεί». Ενοχλεί η λέξη και η πράξη που σημαίνει την ανοιχτή συστηματική διάδοση ιδεών, χωρίς να εξετάζεται ποιες είναι αυτές οι ιδέες.

Δεν ενοχλεί η «συστηματική διάδοση ιδεών» που αρνείται να αυτοκαθοριστεί ως προπαγάνδα.  Ενοχλεί λ.χ. η προπαγάνδα των ανθρωπιστικών ιδεών, γιατί είναι «προπαγάνδα», αλλά η διαφήμιση είναι συστηματική διάδοση ιδεών γενικά ευχάριστη και απαραίτητη για την «ανάπτυξη».

Εφόσον ενοχλητική είναι η γενικά η «προπαγάνδα», όρος για να υπάρξει φραγμός στην προπαγάνδα του «κακού», είναι να πάψει και η προπαγάνδα του «καλού»

…Να πάψει κάθε ανοιχτή συστηματική διάδοση ιδεών, και να απομείνει η συγκαλυμμένη συστηματική διάδοση μόνο εκείνων των «ιδεών¨που επιδέχονται συγκαλυμμένη συστηματική διάδοση: η διαφήμιση.

Αυτή, τότε, θα ηταν οπωσδήποτε «επαρκής»

*

Προς αν-ηθικολόγους: Το κακό και το καλό είναι έννοιες ιστορικές.

«Ο άνθρωπος δεν είναι αρκετά κακός γι’ αυτή τη ζωή». (Μπρεχτ)

Ευτυχώς!

*

Εσωτερικές ειδήσεις: Αν δεν το μάθατε: απαγορεύτηκε η ανυπακοή και η απειθαρχία.

Το δόγμα της «ησυχίας»: δόγμα σιωπηρής βίας, σιωπηρού βασανισμού, σιωπηρής εξόντωσης.

Το αίτημα του «κοινού τόπου»: «Πάρα πολύ πιο ωραία!»

Δηλαδή πόσο πιο πολύ «ωραία»;

*

Εξωτερικές ειδήσεις: Κανείς λόγος ανησυχίας, όλα «Προβλέπονται Από Τον Νόμο».

Επίσης, «ο σοσιαλισμός όπου αλλού εφαρμόστηκε απέτυχε»…

Το υπονοούμενο: «Ο καπιταλισμός  όπου αλλού εφαρμόστηκε πέτυχε»!..

…Απόδειξη γι’ αυτό η καπιταλιστική κρίση. Η πρώην και η επόμενη.

Τίποτα σημαντικό, μια απλή οικονομική κατάρρευση των καπιταλιστικών κοινωνιών….

…Και προφανώς όχι «ανατροπή». Ούτε και βουλιμία για τα μεταξωτά βρακιά, τις ιδιωτικές πισίνες και λιμουζίνες, την ελευθερία του λόγου και τη δημοκρατία που διαφημίζει η ΤιΒι από την άλλη πλευρά του «τείχους».

Οι καπιταλιστικές κοινωνίες κατέρρευσαν οικονομικά από μόνες τους ολομόναχες, από τις νομοτέλειες που τις διέπουν. Μόνο ένα πράγμα έμεινε σε αυτές όρθιο και ισχυρό, το μόνο που δεν καταρρέει αλλά ανατρέπεται: Το κεφάλαιο και η εξουσία του.

Το τι πέτυχε και τι απέτυχε μπορεί να μετρηθεί με συγκεκριμένους δείκτες: Παιδεία, υγεία, κοινωνική πρόνοια, δικαίωμα στην εργασία, στην εργασία με δικαιώματα, ανεργία,  δικαίωμα στον ελεύθερο χρόνο,  κοινωνική και οικονομική ανισότητα, βιοτικό επίπεδο, χλιδή και εξαθλίωση, δικαίωμα στο σήμερα και στο αύριο, ανθρώπινες σχέσεις, πόλεμος και ειρήνη.

Δεν χρειάζεται: «όπου άλλου κι αν εφαρμόστηκαν», ο σοσιαλισμός απέτυχε και ο καπιταλισμός πέτυχε. «Προβλέπεται Από Το Νόμο».

*

«Ένας τέτοιος, όμως, αγώνας όπου η γκριτλιανή κατεύθυνση μέσα στο κόμμα -κι αυτή είναι πολύ πιο σπουδαία και πολύ πιο επικίνδυνη από εκείνη που βρίσκεται έξω από το κόμμα- θα εξαναγκαστεί να αγωνίζεται ανοιχτά ενάντια στους αριστερούς και οι δύο κατευθύνσεις θα εμφανίζονται παντού με τις δικές τους ανεξάρτητες αντιλήψεις και με τη δική τους πολιτική, θα αγωνίζονται η μια κατά της άλλης από άποψη αρχών, αφήνοντας τη λύση των σπουδαίων ζητημάτων αρχών πραγματικά στη μάζα των κομματικών συντρόφων και όχι μόνο στους «αρχηγούς», ένας τέτοιος αγώνας είναι απαραίτητος και ωφέλιμος, αυτός διαπαιδαγωγεί τις μάζες στο πνεύμα της ανεξαρτησίας και της ικανότητας να εκπληρώσουν το κοσμοϊστορικό επαναστατικό τους καθήκον.«

( Από τη συλλογή «Β.Ι.ΛΕΝΙΝ για τον πόλεμο και τη σοσιαλιστική επανάσταση», εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή – ΘΕΜΕΛΙΑΚΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ, Δεκέμβρης 1916  – σελ. 252)

Ένας ακόμη δείκτης επιτυχίας και αποτυχίας: Η διαπαιδαγώγηση των μαζών, πραγματικά, και όχι μόνο των «αρχηγών», στο πνεύμα της ανεξαρτησίας και της ικανότητας να εκπληρώσουν το κοσμοϊστορικό επαναστατικό τους καθήκον.

Ανοιχτά. Από άποψη αρχών. Πραγματικά.

Από την άποψη της εξουσίας τους.

*

 Βασικά πρόκειται για μια «επιλογή» ανάμεσα σε δυο πράγματα που η ουσία τους είναι αυτή που είναι «όπου κι αν εφαρμόζονται». Κι όποτε.

*

«Πού πήγαν τα λεφτά»;

«300» επιχειρηματικοί όμιλοι καρπώθηκαν επί δεκαετίες και συνεχίζουν να καρπώνονται το αποτέλεσμα της κοινωνικής εργασίας, τον πλούτο που δημιούργησε και δημιουργεί ο καθημερινός μόχθος των εργαζομένων.

«300» επιχειρηματικοί όμιλοι + άλλος ένας επιχειρηματικός όμιλος οι «κλέφτες πολιτικοί», τα «λαμόγια», οι μιζαδόροι = «301» επιχειρηματικοί όμιλοι, που  καρπώθηκαν επί δεκαετίες και συνεχίζουν να καρπώνονται το αποτέλεσμα της κοινωνικής εργασίας, τον πλούτο που δημιούργησε και δημιουργεί ο καθημερινός μόχθος των εργαζομένων.

*

 Μπορούν οι πάλαι ποτέ αγανακτισμένοι της Πλατείας Συντάγματος να προβάλουν στο ουκρανικό φασιστικό πραξικόπημα το δυνατό μέλλον της «ενότητάς» τους ενάντια στους «300» και «τα κόμματα», με τους ακομμάτιστους της πάνω πλατείας σε ρόλο «δεξιού τομέα» και τους ακομμάτιστους της κάτω πλατείας να συνεχίζουν απρόσκοπτα τη διαρκή τους συνέλευση ψηφίζοντας ομόφωνα υπέρ της αμεσοδημοκρατικής διαγαλαξιακής συνομοσπονδίας;

*

Τρομαχτικό: Δάνειο 331 εκατομμύρια ευρώ παίρνει από το ΔΝΤ η Αλβανία για να πληρώσει την «ανάπτυξή» της (τους κατασκευαστικούς και λοιπούς επιχειρηματικούς ομίλους).

Εν ευθέτω χρόνω ο λογαριασμός και το «διά ταύτα».

*

«Δεν θα υποκύψουμε σε κανενός είδους ηθικό εκβιασμό», είπε ο κ. Άμποτ προσθέτοντας ότι η πολιτική αυτή αποδίδει (ο λόγος για την  σκληρή αντιμεταναστευτική πολιτική της αυστραλιανής κυβέρνησης).

Θα ήταν κυνικό αν έλεγε «δεν θα υποκύψουμε σε κανενός είδους ηθική»; Εξυπηρετεί και ποιον η αναγόρευση της στοιχειώδους ηθικής σε «ηθικό εκβιασμό»;

Σα να λέμε: Οι νεκροί στη Λαμπεντούζα, οι νεκροί στο Φαρμακονήσι, οι τραυματισμένοι από σφαίρες του λιμενικού στις Οινούσες.

Οι φυλακισμένοι στα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των σύγχρονων «Εβραίων».

Η προσφυγιά, οικονομική και πολεμική, είναι έγκλημα του ιμπεριαλισμού κατά της ανθρωπότητας.

Ω, μην το παίρνετε προσωπικά

*

Απαλλοτρίωση – προλεταριοποίηση – προλεταριοποιημένος – απαλλοτριωμένος – απαλλότριος – προλετάριος…

Για να παίξουμε λίγο με τις συνηχήσεις, τις παρηχήσεις και τις συμπτώσεις των εννοιών.

*

 Οι ανασφαλείς γυρεύουν ασφάλεια. Οι ανασφάλιστοι γυρεύουν ασφάλιση. Πιο εύκολο όμως το να κραυγάζουν οι ανασφαλείς ζητώντας ασφάλεια και αστυνομία, παρά να ξεσηκωθούν οι ανασφάλιστοι ζητώντας ασφάλιση και υγειονομία (για να χρησιμοποίησω τη λέξη με εμφανώς διαφορετική έννοια από την εκχυδαϊσμένη του καθημερινού λόγου: έλεγχοι για μύγες στη σαλάτα, απαγόρευση του καπνίσματος κλπ κλπ).

*

«Θα ήμασταν καλύτερα αν όλα αυτά τα χρόνια δεν είμασταν στην ΕΕ;»

Θα είμασταν καλύτερα αν, αντί για την πολιτική και σε αντίθεση με την πολιτική του «ευρωμονόδρομου», είχε ακολουθηθεί πολιτική υπαγορευμένη από τις λαϊκές ανάγκες κι όχι από την κυριαρχία των μονοπωλίων.

Την οποία κυριαρχία η ΕΕ διασφαλίζει για λογαριασμό του ευρωπαϊκού μονοπωλιακού κεφαλαίου και  για την εξυπηρέτηση των άμεσων και στρατηγικών οικονομικών και πολιτικών του αναγκών.

*

Ψήφο οργάνωσης,  αντίστασης, ανυπακοής και απειθαρχίας στην ΕΕ και τα μονοπώλια παντού.


Φαστ Τρακ

«μας πληρώνουν για να κάνουμε τη δουλειά μας από τον ακροαριστερό έως τον ακροδεξιό» (δημοσιογράφος ερτ). επομένως «κεντρώοι»;

μια διαφορετική εκδοχή: σας πληρώνουν για να κάνετε τη δουλειά σας από τον «παράνομο» μετανάστη και τον άνεργο έως τον τιτλούχο της λίστας λαγκάρντ.

δύσκολο να τους εξυπηρετείς όλους!

διαβολική σύμπτωση: καθαρίσανε τη χώρα από δημόσιο ρ/τ φορέα ακριβώς την ώρα του μεγάλου παζαριού για τις συχνότητες…

«σαν την κατοχή», «σαν τη χούντα»… «όπως στην ταχρίρ», «όπως στην ταξίμ». φυσική η αναζήτηση αναφορών, αλλά όταν η πράξη γράφει τη δική της ιστορία δεν υπάρχει όπως και σαν.

αντισυνταγματική εκτροπή, κυβερνητικό πραξικόπημα, στο 27% η ανεργία

πολιτιστικό πάνελ: “η εργασία είναι ιερή». γι’ αυτό τη βάζουμε στην αγία τράπεζα και δεν πατάει κανείς εκεί μέσα.

πολιτιστικό πάνελ: «θα ήταν το ίδιο αν «με ένα διάταγμα» έπεφτε μαύρο στα ιδιωτικά κανάλια, διότι είναι δικαίωμα κάποιου να θέλει να βλέπει ριάλιτι».

«ποντικοφάρμακο για τους μεγάλους και μουρουνόλαδο για τα παιδιά» (ν. άσιμος)

«εθνικό ό,τι είναι αληθινό» και δικαίωμα ό,τι καταχτιέται…

δικαίωμα ό,τι καταχτιέται, δώρα των δαναών όσα χαρίζονται

«δικαίωμά τους να τα βλέπουνε». συνειδησιακός – αισθητικός – ιδεολογικός φασισμός να τα δείχνουνε.

το «εμείς» του μακρυγιάννη ήταν κομματικό μανιφέστο. αντιπολίτευση στο κόμμα του «εγώ»

δεν υπάρχει συλλογικότητα που ασύνειδα ή συνειδητά να μην εκφράζει την μια ή την άλλη κομματικότητα.

μας λένε «το κράτος είστε όλοι εσείς», όμως το κράτος είναι όλοι αυτοί.

σύγχρονη παιδαγωγική (μανιχαϊστική νηπιαγωγείου): ακραίο το κακό, ακραίο και το καλό, καταδικαστέα άκρα και τα δύο, εμείς κεντρώοι

σύγχρονη παιδαγωγική2 («μελέτη περιβάλλοντος» δημοτικού):  ολοκληρωτική επικράτηση του κακού και ολοκληρωτική επικράτηση του καλού – αμφότερα καταδικαστέος ολοκληρωτισμός.

σύγχρονη παιδαγωγική3 («αγωγή πολίτη» γυμνασίου): ολοκληρωτική επικράτηση της εκδοτικής αλητείας και ολοκληρωτική επικράτηση της δημοσιογραφική ευθύνης – αμφότερα καταδικαστέος ολοκληρωτισμός

σύγχρονη παιδαγωγική4 (κατευθύνσεων λυκείου): Η εκδοτική δεν είναι αλητεία, είναι λειτούργημα.

 σύγχρονη παιδαγωγική5 (κατάρτισης ΑΕΙ-ΑΤΕΙ): Πώς να γίνετε δημοσιογράφος που θα υπηρετεί το εκδοτικό λειτούργημα

δημαρ σε πάνελ: «εμείς δεν είμαστε με τα άκρα, είμαστε με τη νομιμότητα». τάχατες ότι δεν έχει καταλάβει πόσο ακραία είναι η «νομιμότητα».

κυβέρνηση χατζηαβάτη στον καιρό της καπιταλιστικής «ανάπτυξης» – κυβέρνηση βεληγκέκα στον καιρό της καπιταλιστικής κρίσης (συνέχιση της ίδιας πολιτικής με άλλα μέσα)

άλλη η «δημόσια ραδιοτηλεόραση» της κυβέρνησης χατζηαβάτη, κι άλλη η «δημόσια ραδιοτηλεόραση» της κυβέρνησης βεληγκέκα.

για την πρώτη η «σχετική αυτονομία» του μέσου είναι εργαλείο ιδεολογικής ενσωμάτωσης του λαού στην αστική κυριαρχία. για την δεύτερη το μέσο είναι εργαλείο «ιδεολογικής» στήριξης της καρπαζιάς.

τα τσιφλίκια δεν είναι τσιφλίκια κανενός – ιδιοκτήτης είναι μόνο ο λαός

νέο αλχημιστικό πρόβλημα: η διεξαγωγή του αντιλαϊκού πολέμου της αστικής εξουσίας με δημοκρατικά όμως μέσα. αντιλαϊκός πόλεμος χωρίς όμως να πλήττεται και η δημοκρατία…

«ανεξάρτητη αρχή» = η εξάρτηση που αποστομώνει. εκδήλωση της βούλησης του υπέρτατου όντος; και τότε τι στο διάολο είναι το κράτος;

νέος ορισμός της τρομοκρατίας: η είσοδος στην πλατεία ταξίμ.

το στε έκανε το μαύρο άσπρο.

η ελλάδα είναι μια ευρωπαϊκή χώρα που «εμπλουτίζει» το ευρωπαϊκό κεκτημένο καθημερινά.

λιθαράκι λιθαράκι ορθώνεται το «ευρωπαϊκό κεκτημένο» όλο και πιο απειλητικό

«αναδιάρθρωση» από το bbc – σύνθημα σύγχρονου γρεκιλισμού

ο αντωνάκης ο σαμαράς δεν έχει διαβάσει το «λάθος» του αντώνη του σαμαράκη